หรือจะเก็บรักไว้ในสายลม บทส่งท้าย (28 SEP 2011)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: หรือจะเก็บรักไว้ในสายลม บทส่งท้าย (28 SEP 2011)  (อ่าน 71655 ครั้ง)

ออฟไลน์ NannY

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 866
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +125/-1
อ่านรวดเดียว 19 ตอนเลย ชอบมากค่ะ สนุกมาเลยเรื่องนี้

ตอนแรกเหมือนจะเห็นใจบอยนะ แต่ตอนนี้ไมรู้สิ ถ้าเป็นพระเอกก็เป็นพระเอกที่น่าถีบมากอ้ะ - -

อยากจะเชียร์พี่เต้จริงๆ

ออฟไลน์ ลำนำบุหลันครวญ

  • Most Wanted!!!
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +377/-1
ดีใจที่ชอบกันนะครับ
 :L2:

ตอนที่ 20

“เอ่อ.... โลม โลมเข้าใจที่สองคนนี้เค้าคุยกันมั้ยอ่ะ”ผมแกล้งถาม
โลมหยิบปลาหมึกย่างเข้าปาก แล้วตอบผมทั้งที่ยังเคี้ยวตุ้ย “ฮ่ะๆๆ ไม่เข้าใจอะครับ”
“นั่นสิเนาะ ไม่เห็นเข้าใจเลยๆฮ่ะๆ”ผมแสร้งขำ “นี่โลมรู้ป่าว พี่เต้นะ เล่นกีต้าร์สุดยอดเลยอะ ลองฟังดิ”
ผมหยิบกีต้าร์จากเพื่อนในชมรมที่วางอยู่ พร้อมกับส่งให้พี่เต้
“อ่ะ โชว์หน่อยสิ”ผมส่งกีต้าร์ให้พี่เต้ พี่เต้เปลี่ยนมามองผมแทน และรับกีต้าร์ไปอย่างเสียไม่ได้
พี่เต้เริ่มเกาอินโทรเพลง โลมนั่งกอดเข้าพร้อมกับใช่กำปั้นเกยคางอย่างตั้งใจฟัง
http://www.youtube.com/v/5e3s0KxrK6M?version=3&hl=th_TH
A           A+              D             B7        Bm               E
บ่อยๆที่เห็นเขาเดินผ่านมาและทักทาย แต่เธอทำเฉยๆ ไม่ค่อยยิ้มและพูดจา
A           A+              D         B7    Bm                  E                           E7
แต่สิ่งที่ฟ้องว่ามันไม่จริงคือสายตา สบตากันทุกครั้ง ก็เป็นเธอที่หวั่นไหว

C#7      F#                                    Bm          Bm        Bm7                  E
เจ็บปวดรู้ไหมที่ได้รู้ความเป็นจริง ว่าเธอนั้นไม่เคยจะลืม และยังรักเขามากมาย
C#m                            F#                     Bm       Bm7          Dm       E7     A/A+
เจ็บปวดทุกครั้งแต่ต้องทนดูเรื่อยไป จะห้ามได้อย่างไร กับเขาคนที่เธอไม่ลืม

A                 A+              D          B7    Bm                   E
 ตั้งแต่เมื่อฉันและเธอตกลงมาคบกัน แค่ตัวเธอเท่านั้น เท่าที่ฉันครอบครองได้
A           A+                  D       B7    Bm             E                           E7
แต่สิ่งที่ฉันต้องการจากเธอคือหัวใจ แต่จะทำยังไง ให้เธอลืมเขาคนนั้น

 C#m                            F#                Bm           Bm           Bm7                E
 อยากเก็บเขาไว้คงไม่ฝืนหัวใจเธอ ไม่ต้องการอะไรจากเธอ ถ้าต้องฝืนใจให้กัน
C#m                            F#                 Bm       Bm7     Dm           E        A
อยากเก็บเขาไว้ไม่เป็นไรไม่ว่ากัน จะรู้ไว้เท่านั้น ว่าฉันเป็นตัวจริงของเธอ


“เพราะอ้ะ พี่เต้”โลมชม ในขณะที่ผมมองตาพี่เต้ ที่เหม่อมองไปทางคลื่นลมทะเลข้างหน้า
“นั่นสินะโลม เพราะจริงๆด้วย พี่ก็เพิ่งเคยฟังพี่เต้เล่นเพลงนี้”ผมพูดพร้อมกับแตะไหล่คนตัวโต “แต่ฟังแล้วเศร้าจัง”
พี่เต้หันมามองผม พร้อมกับค่อยๆคลี่ยิ้ม “จะเศร้าทำไม ก็แค่เพลงเอง”
ผมยิ้มตอบ ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ
“แห้ง ก็โชว์มั่งสิ” โลมหยิบกีต้าร์จากมือพี่เต้ ส่งให้คนข้างๆบ้าง
บอยมองหน้าผมด้วยสีหน้าเรียบๆ ก่อนจะหยิบกีต้าร์มาเล่นบ้าง

http://www.youtube.com/v/5IzCmBa2Yhs?version=3&hl=th_TH

Bbsus2                       Am                              Gm              C         F
             และแล้วก็ถึงเวลา       และแล้วเธอก็ต้องไป         ฉันก็เข้าใจที่เธอเลือกเดิน
        Bb                             Am              Dm                    Gm              G          C
             ฝืนยิ้มด้วยความยินดี      ทั้งที่เจ็บปวดเหลือเกิน    ได้แต่ยืนมองเทอเดินไปกับเขา
            Bb                        F                           Gm                                  C
             รัก แม้รักอย่างไง ก็รัก ได้เพียงหัวใจ สุดท้ายต้องยอมปล่อยเธอไปกับเขา

                   F C     D                          Gm       Gmmaj17
           จากนี้ เธอก็คงไปดีก็ขอให้เธอจงสุขสบาย
                        Gm7               A               Dm
              เธอจงเดินไปตามความฝันของเธอที่เธอตั้งใจ
               C            Bb         C
              แม้ฉันต้องเสียใจ แต่ฉันจะรับไว้เอง

                        F  C       D                                Gm          Gmmaj17
           อย่างน้อย   เธอก็ทำให้ฉันรู้ว่าเคยมีความสุขเพียงใด
                        Gm7        A            Dm
              ได้เป็นคนที่เธอเคยรัก ก็ดีแค่ไหน
              C               Bb         Gm             C
              ฉันต้องยอมเข้าใจ เกิดมาแค่เพียงได้รักกัน
                   Gm                C                   F
              สุดท้ายไม่เป็นอย่างฝัน ฉันยอมทำใจ


“ผมขอตัวไปห้องน้ำนะ”บอยพูด พร้อมกับวางกีต้าร์ไว้ข้างๆ
“เฮ้ย เดี๋ยว รอด้วยดิแห้ง”
ผมถอนหายใจ.... จริงๆก่อนมาก็คิดไว้อยู่แล้วเหมือนกันว่าต้องเกิดเรื่องแบบนี้ แต่ก็พอมาเจอเข้าจริงๆ มันก็ทำให้อึดอัดใจอยู่ไม่น้อย
ผมไม่แน่ใจว่าบอยรู้สึกอะไร ยังไง แค่ไหน.... แต่ถ้ามันรู้สึกเหมือนผม มันก็คงปวดใจไม่น้อยนักหรอก
“อิ่มยัง”พี่เต้ถาม
“อ่า อิ่มแล้วครับ”
“ไปเดินเล่นกันหน่อยมั้ย”
“อะ อื้มม ไปสิครับ”
.
.
.
ลมทะเลตอนกลางคืนทั้งแรงและหนาว พี่เต้ดูเงียบกว่าปกติ ... เราสองคนเดินไปเงียบๆตลอดทาง
“ลม”
“ครับ”
“ถ้าลมรักใครสักคนมากๆ แต่ไม่สามารถเดินไปด้วยกันได้ ... ลมคิดว่าจะตัดใจ และลืมคนๆนั้นได้มั้ย”
ผมหยุดเดิน...เป็นอีกครั้งที่พี่เต้ถามในคำถามที่ผมยังไม่อยากตอบ
“ถ้าแปลให้ตรง... ความหมายของคำว่าลืมคือหายไปจากความทรงจำไม่ใช่หรอครับ”
“.....”
“แล้วถ้าวันหนึ่ง เราต้องจากกัน ไม่ใช่แค่ผมกับบอย แม้แต่ผมกับพี่เต้ ถ้าวันนึงเราต้องจากกันแล้ววันนึงเรากลับมาเจอกันอีก .... เราจะจำกันไม่ได้ .... เราจะสามารถลืมกันได้หรอครับ”
“ทำไมลมพูดแบบนั้น พี่น่ะพร้อมจะดูแลลมตลอดไป จนกว่าพี่จะตายเลยแหละ ถ้าลมให้โอกาสพี่....ให้เข้าไปอยู่ข้างในนั้น” พี่เต้พูดพร้อมกับใช้มือทาบไปที่อกข้างซ้ายของผม
“คำว่าตลอดไปมันไม่มีหรอกครับ มีพบก็ต้องมีพราก ..... แม้แต่ที่พี่บอกอยากดูแลผมตลอดไป พี่ยังทำไม่ได้เลย พี่ยังมีข้อจำกัดในเรื่องของการเป็นมนุษย์ วันหนึ่งเราต้องตาย แล้วพี่จะเอาอะไรกับคำว่าตลอดไปล่ะครับ”
“แต่....พี่สัญญา พี่ไม่มีวันทิ้งลมแน่ๆ”
“ครับพี่ ผมรู้ แต่เราจะเอาอะไรกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้าล่ะครับ.... การที่คนเราได้มาเจอกันน่ะ ผมว่าอย่างน้อยเราก็ต้องเคยได้ทำบุญทำกรรมร่วมกันมาก่อนสักชาตินึง เราถึงได้มาเจอกัน..... เป็นเหมือนเพื่อนเก่า....ที่เคยได้รู้จักกัน แล้วเราจะต้องลืมเค้าทำไม....มันมีส่วนที่ทำให้ปัจจุบันและอนาคตของเราเปลี่ยนไปมั้ย”
“แต่ถ้าลมไม่ปล่อยอดีตไป ลมก็ไม่มีทางเริ่มต้นใหม่ได้”
“มีใครอยู่กับอดีตได้ตลอดไปหรอครับ พอถึงวันพรุ่งนี้ วันนี้ก็กลายเป็นอดีตแล้ว..... เมื่อวานมันก็คือความทรงจำ....ไม่เห็นจำเป็นต้องลืม แต่ผมคิดว่า สิ่งที่น่าคิดคือ วันพรุ่งนี้เราจะเป็นยังไงมากกว่า”
“แล้วลมอยากให้วันพรุ่งนี้ของลมเป็นยังไงล่ะ”
“ถ้าผมพอจะมีโอกาสเลือกได้....ผมอยากมีพี่เต้ในปัจจุบันของผมครับ......แต่ถ้าคนที่พี่เต้รอคือคนที่จะต้องลืมอดีตทุกอย่างให้หมดล่ะก็....คนที่พี่เต้รอคงไม่ใช่ผม”
“แล้วอนาคตและตลอดไปล่ะ”
“ตลอดไปอีกแล้ว” ผมมองไปไกลสุดสายตา “มันมีคำๆนี้จริงๆซะที่ไหน ..... อนาคตเป็นเรื่องที่คาดเดาไม่ได้ ..... อดีตเป็นสิ่งที่ควรจะปล่อยให้มันผ่านไป....ปัจจุบันต่างหากที่ผมให้ความสำคัญ....บอยก็เหมือนอดีต...เหมือนความคาดหวังที่พังไปแล้ว โอเคผมอาจจะยังอ่อนไหว อาจจะยังรู้สึกดีๆ แต่จะมีใครที่เก็บอดีตไว้กับตัวให้เป็นปัจจุบันและอนาคต อาจจะมี แต่ไม่ใช่ผม”
พี่เต้ดึงผมไปกอดจากด้านหลัง พร้อมกับใช้จมูกแตะเบาๆที่แก้มของผม
“ดูเหมือนเราจะมีทัศนะคติที่ไม่ตรงกันอยู่บ้างนะ...พี่ยืนยัน ว่าความรู้สึกของพี่ที่มีให้กับลมในวันนี้มันจะเหมือนเดิมตลอดไป และสัญญาจะดูแลลมตลอดไปด้วย”
ผมเอนหลังพิงพี่เต้ พร้อมกับจับมือทั้งคู่ของพี่เต้ไว้ “ขอบคุณนะครับ ที่ทำให้ผมรู้สึกดีขนาดนี้ มุมมองของผมมันก็แบบนี้แหละ คนอยู่คนเดียวมานาน ... ความเหงามันวนเวียนเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนชิน แม้แต่วันที่บอยเข้ามา มันก็ยังมีความรู้สึกเหงาเหมือนเดิม และมันทำให้ผมรู้ว่า เพื่อนแท้ของเราคือความเหงาจริงๆ มันอยู่กับเราทุกครั้งที่เราว้าวุ่นใจ เวลาหลายปีที่ผ่านมามันทำให้ผมเรียนรู้ว่า ถ้าเรากอดเพื่อนคนนี้ได้อย่างสนิทใจ เราก็จะมีความสุขได้”
“มีพี่อยู่ตรงนี้ ลมยังเหงาอีกรึไง”
“ครับ ตอนนี้ไม่เหงา แต่มีอะไรยืนยันว่าพี่จะอยู่ข้างผมตลอดไป ไม่มีเลย....นอกจากคำสัญญาของพี่ ซึ่งอย่างที่ผมบอก ความเข้าใจของผม ตลอดไป มันไม่มีอยู่จริง แต่ผมขอบคุณพี่เต้มากสำหรับทุกสิ่ง ที่ทำให้ปัจจุบันของผม เป็นปัจจุบันที่ผมมีความสุขมาก”
อ้อมกอดของคนตัวโตแน่นขึ้นจนผมรู้สึกได้
“พี่เองก็ขอบคุณลมมาก ที่ให้พี่เป็นปัจจุบันของลม ถ้าวันนี้ของลมจะเป็นอดีตในวันพรุ่งนี้ ปัจจุบันของพี่ก็จะเป็นอนาคตของเราในวันพรุ่งนี้เช่นกัน”
.
.
.
ผมตื่นขึ้นมาในตอนเช้าตามปกติ...ถึงจะเป็นวันหยุด แต่นาฬิกาชีวิตของผมก็มักจะปลุกให้ผมตื่นในเวลานี้เสมอ
แขนของพี่เต้ถูกผมหนุนแทนหมอนตั้งแต่เมื่อคืน ไม่รู้ว่าเหน็บกินหรือเปล่า แต่ดูจากสีหน้าของคนตัวโตที่นอนข้างๆแล้วน่าจะมีความสุขราวกับกำลังฝันดี
ผมลุกขึ้นมาช้าๆพยายามไม่ให้อีกคนรู้สึกตัว พร้อมกับเดินไปแหวกผ้าม่านที่ปิดอยู่ นาฬิกามือถือบอกเวลาว่าตอนนี้ราวๆเจ็ดโมงเช้า แดดอ่อนๆและสายลมริมทะเลเชื้อเชิญให้ผมออกไปทักทายกับสิ่งเหล่านั้น
หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ผมก็ออกไปเดินเล่นริมหาดคนเดียว ปล่อยใจล่องลอยไปกับสายลมและเกลียวคลื่น
ผมชอบความรู้สึกนี้นะ มันผ่อนคลาย ไม่มีทั้งสุขและทุกข์
ความจริงแล้ว มันเป็นสิ่งที่ผมคิดได้มาตั้งนานแล้ว ว่าความรู้สึกที่ดีที่สุด คือความรู้สึกนี้แหละ ที่ไม่มีทั้งสุขและทุกข์ เวลาเราสุข ถ้าเราปล่อยใจไปกับความสวยงามของมัน วันหนึ่งที่มันจากเราไป มันก็น่ากลัวพอๆกับความทุกข์นั่นแหละ
เพียงแต่ในช่วงชีวิตที่มีคนที่เรารู้สึกดีเข้ามา มันก็ทำให้ผมหลงลืมความจริงข้อนี้ไป
.
.
.
“นึกแล้ว ว่ามึงต้องออกมาเดินเล่นที่นี่”เสียงคุ้นหูดังมาจากข้างหลัง
“บอย”
“ยังตื่นเช้าเหมือนเดิมนะ”
“อะ... อื้ม”
“ไม่รังเกียจใช่มั้ย ถ้าจะขอเดินเล่นด้วยคน”
“กะ ก็เอาสิ”

 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-09-2011 13:40:19 โดย Glorious »

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4540
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +461/-19
f5 รัวๆ แต่ไม่มีต่อใช่มั้ยค่ะ T__T

ออฟไลน์ เฉาก๊วย

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2255
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +251/-6
 :pig4:

มาทะเลครั้งนี้
ลม - เพื่อเปิดใจ
บอย - เพื่อตัดใจ
เต้ - เพื่อเข้าใจ
หรือเปล่า?...คนอ่านก็พยายามทำใจและเข้าใจอยู่  เง้ออออออ

โจ๊กกุ้ง

  • บุคคลทั่วไป
บอยกับโลม พี่เต้กับลม จบแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ ก็ถือว่าแฮปปี้ดี  แต่ก็เศร้าอยู่ดีอ่ะ..............

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8657
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-15

ออฟไลน์ MyTeaMeJive

  • MyTeaMeJive
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1875
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3296/-9
อะไรกัน แล้วบอยจะตื่นเช้ามาทำไม หรือไม่ได้นอนแล้วถ้าเกิดพี่เต้กับโลมมาเจอจะเป็นไงล่ะ
อ่ะ =="

ออฟไลน์ nongrak

  • ยังไงก็รักคาเมะจังที่สุด
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4211
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +912/-14
เบื่อ ลมเจอกับบอยอีกแล้ว เดี๋ยวเกิดอาการอึ้งอีก
ถ้าพี่เต้ตื่นมาเห็นจะรู้สึกยังไง บอกจะตัดใจแต่ตัดไม่ขาดสักที

pmnet

  • บุคคลทั่วไป
เห็นหลายท่านตอบกระทู้ตอนนี้ละ ไม่อ่านดีกว่าข้ามไปเลยละกัน :laugh:

ยังไงก็อย่าเศร้าเกินวงเวียนชีวิต หรือคนก่งหัวใจแกร่ง เน้อ 

เพราะชีวิตผมช่วงนี้  หาความหวานใดๆ ไม่เจอ อิอิ เกี่ยวมั๊ย

:pig4:


WhatLoveIs

  • บุคคลทั่วไป
สวัสดีค่า คุณ Glorious

มารายงานผลว่า ติดใจเพลง Blacksmith of Milan จนได้ค่ะ

ตอนนี้ติดตามติดหนึบยิ่งกว่าตังเมแล้วล่ะค่ะ
อ่านไปก็หน่วงหทัย กลัวพี่เต้จะกินแห้ว แต่ถ้าว่าเรื่องไว้ว่าต้องกิน ก็ให้กินไปนะคะ
ขึ้นชื่อว่า ความรัก บังคับกันไม่ได้จริงๆ





CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Cherry Red

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-0
แม้ม่านหมอกแห่งความอึดอัดและสับสนจะเริ่มจางไปบ้าง แต่ยังทำให้คนอ่านปวดตับได้คงเส้นคงวาเลยทีเดียว  :เฮ้อ:
ปรัญญาชีวิตของลม ยึดถือความเป็นจริง ไม่อิงเพ้อฝัน แต่ปฎิเสธไม่ได้ว่าเหงา ลึก ๆ โหยหาใครเคียงข้าง
บอย-ลม ไม่ใช่การจากกันแบบไม่ดี แค่รักแต่ไม่อาจเคียงข้าง จำต้องตัดใจแต่ไม่จำเป็นต้องลืม
ลมใกล้จะหลุดพ้นจากวังวนนีี้้แล้ว เหลือก็แต่...บอย ( กำลังคิดอะไรอยู่นะ? )


ออฟไลน์ ลำนำบุหลันครวญ

  • Most Wanted!!!
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +377/-1
ตอนที่ 21

บอยโอบไหล่ผมพร้อมกับออกแรงให้ผมเดินไปข้างหน้า
“เอ่อ... จะดีหรอบอย ทำแบบนี้”
“จะเป็นไร เพื่อนกัน รุ่นพี่รุ่นน้องกัน กอดคอกันมันจะมีไรเสียหาย”
“....เดี๋ยวโลมมาเห็นเข้า”
“มึงกลัวโลมมาเห็นหรือกลัวพี่เต้ของมึงจะมาเห็น”
“....”
“ลม มึงรู้มั้ย บางทีกูก็คิดนะ ว่ามึงเคยรักกูบ้างมั้ย... เพราะถ้ารัก ทำไมมึงถึงตัดใจจากกูง่ายนัก”
ผมมองหน้าบอย ที่เหม่อมองไปข้างหน้า
ทำไมมันคิดแบบนั้น.... มึงคิดว่าการตัดใจจากมัน มันง่ายดายขนาดนั้นจริงๆหรอ
“ถ้ามองในแง่ของความเป็นไปได้ มันจะมีประโยชน์อะไรที่จะหยุดทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้กับความรักที่มันเป็นไปไม่ได้ล่ะ”
บอยหยุดเดิน และมองหน้าผม ซึ่งผมเองก็อยากรู้มุมมองของมันเหมือนกัน
บอยเลือกที่จะหลบตา และมองไปทางอื่น
“ตอนที่กูกับมึงคบกัน มึงรู้มั้ย กูครุ่นคิดหาทางออกให้กับเรา .... เหมือนขอเวลาสำหรับทุกอย่าง เคลียร์หัวใจกูเอง เคลียร์เรื่องกูกับไอ้โลม... แต่มันก็ไม่ทันที่มึงจะรอกูอีกสักหน่อย”
“เลิกกับโลม มาคบกู.... กูกล้าพูดเลยนะบอย ถ้ามึงทำแบบนั้น มึงจะไม่มีวันมาเดินกับกูวันนี้ แบบนี้แน่ๆ ”
“ถ้าย่างนั้น....กูถามมึงคำเดียว....มึงยังรักกูอยู่มั้ย ลม”
ผมกลืนน้ำลาย.....เป็นคำถามที่ผมไม่อยากตอบ
“ความรักจะยังคงสวยงาม ถ้าเก็บมันไว้ในความทรงจำ...ตลอดไป”
บอยเบือนหน้าหนี และน้ำตาเริ่มไหล ... แต่มันยังยิ้มให้ผม
“กูเข้าใจแล้วลม ถ้ามึงเลือกจะเก็บความรักของเราไว้ในความทรงจำ กูก็จะเก็บความรักของกูไว้ในสายลมเหมือนกัน”
ผมไม่อยากได้ยินคำตอบแบบนี้
บอย มึงอย่าเอาอะไรมาฝากไว้กับกู
กูอยากเก็บในส่วนของกูเท่านั้น ยิ่งมึงเอาความรู้สึกของมึงเก็บไว้กับกูด้วย
มันยิ่งทำให้กูอยู่กับปัจจุบันยากขึ้น มึงเข้าใจกูมั่งมั้ย ไอ้เชี่ย
ผมหันหลังให้มัน พร้อมกับเช็ดน้ำตาของตัวเอง
“กลับกันเถอะ ไปเก็บกระเป๋ากันดีกว่า”ผมบอกมัน พร้อมกับเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับมามอง
เพราะ....ผมกลัวผมจะเดินไปจากอดีตไม่ได้
.
.
.
ผมเดินเข้ามาในห้องพัก เมื่อประตูถูกเปิดออก ผมก็เห็นพี่เต้นั่งมองไปทางทะเลจากในห้อง
“ลม”
“ครับ”
“บอกพี่หน่อยได้มั้ย ว่าลมจะเดินออกมาจากอดีตได้หรือเปล่า”
ผมกลืนน้ำลาย... รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กที่ทำผิดแล้วถูกจับได้
“ผมหันหลังให้กับอดีตไปแล้วครับ ตอนนี้ผมอยู่แต่กับปัจจุบันเท่านั้น”
พี่เต้หันมายิ้มเศร้าๆให้ผม
“พี่เชื่อลมได้จริงๆใช่มั้ย”
ผมมองหน้าพี่เต้....ยิ้มให้ และครุ่นคิดหาคำพูด
“ผมพิสูจน์ด้วยการที่ผมยังอยู่ตรงนี้ไงครับ”
“ยังไม่พอ”
“ผมต้องทำยังไงอีก พี่ถึงจะเชื่อ”
“เป็นแฟนกับพี่นะ”
“อ่ะ เอ่อ....”
พี่เต้จ้องผมด้วยสีหน้าและแววตาที่จริงจังขึ้น
“ก็...ถ้าพี่ยังรักคนที่เคยมีแผลอย่างผม...ไม่เปลี่ยนไป...ผมก็...ตกลงครับ”ผมยิ้มเขินๆ
พี่เต้ยิ้มแป้น พร้อมกับเดินเข้ามาหาผมช้าๆ และรวบผมไปกอดจนแน่น
“ครับ พี่ไม่มีทางเปลี่ยนใจหรอก...ลมเป็นแฟนพี่แล้วนะ”
“เอ้อ รู้แล้ว ไม่ต้องย้ำ”
“แต่พี่ก็ยังไม่เชื่อหรอก”
“เอ๊ย ไรอ่ะ ยังจะอะไรอีก”
พี่เต้ยิ้มเจ้าเล่ห์ และกระชับกอดแน่นขึ้น
“นอกจากเป็นแฟนแล้ว ลมต้อง.....เป็นของพี่ด้วย”
ผมหน้าแดง และกลืนน้ำลาย
“เอ่อ พูดจริงพูดเล่นเนี่ยครับ”
“พี่ดูเหมือนล้อเล่นมั้ยล่ะ”พี่เต้พูดจบก็ก้มลงมาประกบปาก และค่อยๆสอดลิ้นเข้ามาในปากของผม จิตสำนึกส่วนหนึ่งผมรู้สึกปฏิเสธ ใช่ผมเริ่มรู้สึกดีๆกับพี่เต้แต่เรื่องอย่างนั้นผมยังรู้สึกว่ายังเร็วไป .... แต่ลิ้นของพี่เต้ในปากของผมก็ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกถึงการถูกรุกรานนัก หากแต่มันอ่อนโยนและรู้สึกได้ถึงความรักจริงๆ จนผมเลือกที่จะปล่อยให้ร่างกายและจิตใจรับความรู้สึกดีๆเหล่านั้น
เราจูบกันเนิ่นนาน  ผมค่อยๆถูกดันให้นอนลงบนเตียง ในขณะที่ท่วงทำนองของเราทั้งคู่ยังไม่จบ
พี่เต้ถอนปากออกจากปากของผม ภาพเบื้องหน้าดูพร่ามัว...เหมือนล่องลอยอยู่ในความฝัน
“พี่รักลมนะ”
“ค... ครับ”
เสื้อกล้ามของผมค่อยๆถูกถอดออก และไม่นาน พี่เต้ก็เลื่อนมือไปยังกางเกงบ๊อกเซอร์ของผม
“เอ่อ.... กางเกงอย่าเพิ่ง..ไม่ได้หรอ...ผม...เอ่อ อาย”
พี่เต้ส่งยิ้มชวนสยดสยองให้ และหัวเราะในลำคอ
“หึหึ งั้นหรอ ถ้างั้น....”พี่เต้ ถอดเสื้อและกางเกงของตัวเองออกจนหมด  เผยให้เห็นทุกส่วน รวมถึง ส่วนนั้นที่กำลังชูชัน...รวมถึงขนาดที่ผมมองแล้วต้องกลืนน้ำลาย
“ไม่อายแล้วใช่มั้ย พี่ยอมเปลือยก่อนเลยนะ”
“ไอ้บ้า!!”
“จะยอมให้พี่ถอดได้หรอยัง”
“....” ผมหน้าแดง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ
ปราการด่านสุดท้ายของผมถูกถอดออก พี่เต้ยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะก้มลงมาซุกไซร้ไปตามทุกส่วนของร่างกาย
“อะ ... พี่เต้ เจ็บ”ผมร้อง เพราะรู้สึกเจ็บที่คอ แต่เป็นความเจ็บที่ทำให้รู้สึกขนลุกชัน ยังไม่พอเท่านั้น นอกจากที่คอ พี่เต้ไล่ลงมาที่ยอดอก และ เหมือนตั้งใจให้ผมเจ็บจี๊ดๆไปตามทุกส่วนที่พี่เต้ซุกไซร้ เลยไปจนถึงส่วนกลางกายของผม
พี่เต้มองหน้าผมด้วยตาเป็นประกายอีกครั้ง ก่อนจะครอบส่วนนั้นจนหมด
“อ๊ะ.. อ๊า..”ผมครางอีกครั้ง เป็นความรู้สึกที่ยากจะบอก ผมบิดตัวเร่า และพยายามดันปากพี่เต้ออก แต่เหมือนร่างกายจะโดนสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด เพราะดูท่าความพยายามของผมจะไม่เป็นผลเอาเสียเลย
“พ .. พี่เต้หยุดก่อน ผมจะ...ไม่ไหวแล้ว”ผมพูดพร้อมอย่างเหนื่อยหอบ
“งั้นหรอครับ คนดี”พี่เต้ละปากออก แล้วยกขาผมขึ้น และซุกหน้าไปตรงรอยแยกตรงหว่างขา
“เอ๊ย พี่เต้ มันสกปรก...ย อย่า”
คำเตือนของผมไม่เป็นผล ปลายลิ้นของคนตัวโตยังคงไล้เลียไปทั่วส่วนนั้น น่าแปลก ทั้งที่ตรงนั้นไม่ได้มีส่วนไหนที่จะให้ความรู้สึกเสียวกระสันต์สักหน่อย แต่การรุกรานของพี่เต้ก็ทำให้ผมถึงกับขาสั่น
“เป็นของพี่นะลม”เกมรักที่ยืดเยื้อดำเนินมาอีกขั้น พี่เต้พูดพร้อมกับยิ้มให้ สองมือพี่เต้จับขาสองข้างผมมั่น
“เอ่อ... มันจะเจ็บมั้ยครับ”ผมถาม ขาผมยังสั่น และหมดแรงขัดขืนแล้ว
“ถ้างั้น...”พี่เต้เอื้อมไปหยิบครีมทาผิวที่โต๊ะเครื่องแป้งข้างๆ และบีบออกมา ส่วนหนึ่งปาดใส่ของตัวเองพร้อมกับชโลมจนทั่ว และอีกส่วนพี่เต้ทาไปที่ร่องของผม และใช้นิ้วค่อยๆรุกล้ำเข้าไปอย่างช้าๆ แต่ก็ทำให้ผมจุกจนหน้าเหยเกแล้ว
“พี่เต้....จ เจ็บ”
“อ๊ะ พี่ขอโทษ” พี่เต้มองหน้าผม แววตาเจ้าเล่ห์ในตอนแรกหายไปหมดแล้ว มืออีกข้างของพี่เต้ข้างที่ไม่เปื้อนครีมจับแก้มผมอย่างแผ่วเบา และลูบหัวผมช้าๆ “พอแค่นี้ก่อนก็ได้นะ ถ้าลมไม่พร้อม”
ผมรู้สึกเหมือนตัวเองหายใจอย่างรวยริน แต่ก็ยิ้มให้คนตัวโตตาแป๋วตรงหน้า “ถ้าพี่เต้คิดว่า มันเกิดจากความรักจริงๆก็ทำต่อเถอะครับ....ผมไม่เป็นไร”
พี่เต้กอดผมอีกครั้ง พร้อมกับกระซิบข้างหู
“มันเกิดขึ้นเพราะความรักแน่นอนครับ คนดี”
เราจูบกันอีกครั้ง .... แล้วพี่เต้ก็ละมือไปยังช่วงล่างของผมอีกครั้ง
“ถ้าเจ็บบอกพี่นะ”
“อื้มม”
ส่วนนั้นของพี่เต้เข้ามาข้างในตัวผมช้าๆ แต่ก็ยังสร้างความปวดแล่นไปทั้งตัว ผมเลือกที่จะจิกหมอนไว้แน่น  เวลาดูผ่านไปอย่างช้าๆจนรู้สึกเหมือนมันเนิ่นนาน ผมเริ่มรู้สึกได้ถึงขาของพี่เต้ สัมผัสแนบไปกับบั้นท้ายของตัวเอง
“สุดแล้วล่ะ ยังเจ็บอยู่มั้ยครับคนดีของพี่”
ผมกัดปากแน่น คิ้วขมวดเป็นปม พี่เต้ก้มลงมาชิมรสปลายลิ้นของผมอีกครั้ง และซุกไซร้ไปตามซอกคอ ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง จนพี่เต้น่าจะรู้สึกได้ ผมจึงเริ่มรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวเข้าออกในตัวผมอีกครั้ง
เกมรักดำเนินไปตามธรรมชาติ ความเจ็บปวดเริ่มลดลง พร้อมกับความรู้สึกหน่วงๆที่ท้องน้อยและส่วนปลายของเจ้าหนูของผมที่เริ่มตื่นตัวอีกครั้งโดยที่ผมไม่ได้ไปแตะต้องมันเลย
พี่เต้เปลี่ยนท่วงท่าลีลาไปตามเกมที่ตัวเองเป็นคนคุม ผมรู้สึกตัวเองเบาหวิวหมดแรงต้านทาน ความรู้สึกเสียวสะท้านเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงจังหวะที่พี่เต้กระหน่ำรัวจนผมตัวสั่นคลอน ผมพยายามจะใช้มือช่วยตัวเองเพื่อหยุดความทรมาณนี้ แต่พี่แต้ก็ล๊อกแขนไว้จากด้านหลังพร้อมกับที่กระหน่ำเอวไม่หยุดและรุนแรง จนร่างกายผมหยุดความทรมาณนี้ด้วยกระบวนการทางธรรมชาติของมันเอง
“อ๊า...”ผมส่งเสียงร้องครั้งสุดท้าย ก่อนจะปลดปล่อยออกมาทุกหยาดหยดจนขาสั่นระริก
“เอ้ออออ ลม พี่....ออกแล้ว” พี่เต้ไซร้คอผมจากด้านหลัง และกระแทกแรงๆอีกสองสามที จนผมรู้สึกได้ถึงความอุ่นที่ฉีดเข้ามาในตัว
แขนผมถูกปล่อย ผมทรุดลงและใช้แขนพยุงตัวไว้อย่างเหนื่อยอ่อน พี่เต้ค่อยๆถอนของตัวเองออกมาช้าๆ แต่ก็ยังทำให้ผมรู้สึกเกร็งอยู่แม้ว่าเกมรักจะจบลงแล้ว ผมรู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆไหลออกมาตามสิ่งนั้นของพี่เต้ กลิ่นคาวคุ้งฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง
ทันทีที่ถูกปล่อยเป็นอิสระ ผมถึงกับทรุดลบนเตียงเพราะขาแทบไม่มีแรง พี่เต้พลิกตัวผมขึ้นมาช้าๆอย่างทนุถนอม ผมค่อยลืมตาขึ้นมาช้าๆอย่างเหนื่อยอ่อน บทเรียนครั้งแรกของผมแทบจะสูบพลังชีวิตไปจนหมด รู้สึกตัวเองแทบจะดูไม่ได้ เพราะเหมือนตัวเองหมดสภาพ และเปรอะเปื้อนไปด้วยของเหลวของตัวเองที่ล้มทับลงมา และของพี่เต้ที่ไหลเลอะเทอะหว่างขา
“เหนื่อยมั้ยลม ไปล้างตัวกันป่ะ”พี่เต้ยิ้ม พร้อมกับดึงมือผมลุกขึ้นช้าๆ
เมื่อขาผมแตะพื้น ผมก็ทรุดลงไปทันที และขายังสั่นไม่หยุด
“เฮ้ย พี่ขอโทษ....พี่รุนแรงกับลมไปหรือเปล่า”พี่เต้พยุงผมขึ้นมา
“อ่ะ เอ่อ... ไม่หรอกครับ”ผมพูดอย่างยากลำบาก ก่อนจะพยายามพยุงตัวขึ้นอีกครั้งแต่ไม่สำเร็จ ขาผมยังคงปฏิเสธเจ้านายของมัน
“เฮ้อ ก็เป็นซะแบบนี้ ไม่ให้ดูแลได้ไง”พี่เต้พูดพร้อมกับอุ้มผมไปห้องน้ำ
“อ๊ะ ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกครับ ผมเอ่อ...ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นหรอกมั้ง”ผมหน้าแดง ในอ้อมแขนของคนตัวโต
“คร้าบบบ แฟนพี่ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น แต่โดนพี่รังแกรุนแรงไปหน่อย จนไม่มีแรงเดินเลยไง”พี่เต้ ยิ้มเจ้าเล่ห์
“เหอะ ก็รู้อยู่แล้ว จะรุนแรงกันทำไมล่ะ”ผมค้อน
“จะไปรู้หรอ เห็นร้องเสียงหวานแบบนั้นก็นึกว่าชอบ”
“ไอ้บ้า!!!”ผมทุบหน้าอกคนตัวโตไปแรงๆทีนึง ตามด้วยเสียงหัวเราะอย่างไม่ถือสาของพี่เต้
.
.
.
ฝักบัวจากมือคนตัวโตฉีดน้ำมายังตัวผมทำให้เริ่มมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง พี่เต้ยังคงยิ้มอย่างมีความสุข....ไม่ต่างจากผม
แต่ความสุขมันจะอยู่กับมึงได้ตลอดไปหรอลม ผมบอกตัวเอง... เพราะรู้ดี ว่าตลอดไปมันไม่มีอยู่จริง แม้ไอ้คนข้างนี้จะเถียงหัวชนฝาก็เถอะ
ถ้าทัศนคติมันต่างกันนัก ผมก็ขอคิดแบบครึ่งทางก็แล้วกัน
ขอให้ผมได้ตักตวงความสุขในตอนนี้ให้มากที่สุดแล้วกัน


_________________

ได้อ่าน Comment ของคุณฟูกุ
รู้สึกเหมือนมันสั้นไปหรอครับ?
คือปกติ เวลาผมพิมพ์แต่ละตอน จะมีลิมิตขั้นต่ำไว้ที่ 5 หน้า ไม่นับพวกเนื้อเพลงที่ผมเอาแปะ ซึ่งตอนที่แล้วพอนับจำนวนหน้าแล้วมันก็ราวๆ 5 หน้า หรือเนื้อหามันจะไม่ค่อยมีอะไรนะ  :laugh:

อีกเรื่อง มาสารภาพเรื่อง NC ตอนนี้ เขียนไปก็อายไป คือเรื่องนี้มีพลอตไว้แล้วอย่างที่หลายๆคนบอกน่ะครับ
แต่ไม่ได้วางรายละเอียดของแต่ละตอนไว้ ส่วนใหญ่จะจินตนาการตามอารมณ์ของตัวละครซะมากกว่า
แล้วไหงไปๆมาๆ มันมาลงเอยบนเตียงก็ไม่รู้ (หรือคนเขียนมันหื่นเองอะไรเอง ไม่จริ๊งงงง นี่มัน NC ครั้งแรกที่เขียนเลยนะครับ)

แล้วพอย้อนกลับไปอ่านตอนที่แล้ว อยากตัดซีนนายบอยตอนแรกไปไว้ตอนท้ายของตอนที่แล้วจัง แบบว่า มันขัดอารมณ์มากก
แต่ก็ไม่ทันแล้ว....(อย่างว่าแหละ แกมันหื่น //me ไม่จริ๊งง)

เรื่องนี้ตั้งใจไว้ว่า น่าจะไม่เกิน 20 ตอน ไปๆมาๆ (อีกแล้ว) นายลมนี่ชอบเวิ่นเว้อ จนไหลมาถึงเลขหลักสองจนได้ แต่ไม่น่าจะเกินเลขสามแน่ๆครับ

ช่วงนี้ยังพอมีเวลา ตั้งใจจะให้จบก่อนไปไต้หวัน แล้วอาจจะอัพจากที่นั้น แต่ถ้าไม่ทันยังไง ก็รออ่านวันเสาร์หน้าแล้วกันนะครับ
(ผมไปไต้หวันวันอาทิตย์นี้ กลับวันศุกร์หน้า)

@ Cherry Red  : ผมชอบคนอ่านแบบคุณมากเลยครับ นี่ล่ะที่ผมต้องการ อินกับทุกตอนเลย อิอิ ผมแอบแจกเป็ดให้อย่างต่อเนื่องเลยนะ

@WhatLoveIs  :  :กอด1: สาวกเฮียเพื่อนร่วมอุดมการณ์ ผมชอบเพลงที่เมโลดีจีนๆหน่อยน่ะครับ เพลงโปรด ก็ Qing Hua Ci , East Wind Breaks และอีก เย้ออออ ส่วนเรื่องพี่เต้หรือบอยจะพระเอก ยังไงรอลุ้นตามดีกว่าโนะ

@pmnet : โถๆ ชีวิตอะไรจะรันทดขนาดนั้นครับ :L2: ผมว่ากลับไปอ่านเฮอะ เดี๋ยวอ่านตอนนี้ไม่รู้เรื่องนะ  :z1: (อ้อนซะ)

@roseen  :  ขอบคุณทุกอีโมและคอมเม้นท์ครับ

@เฉาก๊วย  , NannY , iamnan , Famelia : เหมือนจะเป็น Anti FC ของนายบอย ขอบคุณด้วยเช่นกัน ลุ้นกันต่อไปครับ

@โจ๊กกุ้ง : (เหมือนจะเป็น) FC นายบอยเพียงหนึ่งเดียว อิอิ ขอบคุณเช่นกัน

@DarknLight  : แอบแต่งกลอนเพราะนะครับ

@jivetea  : แอบ  :กอด1: รวบสองคนแบบแน่นๆ

คนอื่นด้วยนะครับ เผื่อขาดตกหล่นใคร ปกติไม่ค่อยได้ออกมาพูดคุยมากขนาดนี้ (ตั้งใจพลีล๊อกอินนี้เพื่อการนิยายเท่านั้น) แต่ดันมี NC ซะได้ เลยขอออกมาทักทายแก้เขินบ้างอะไรบ้าง  :o8:

 :3123:
 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-09-2011 11:38:32 โดย Glorious »

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4619
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
ดีใจที่ลมมีพี่เต้เป็นปัจจุบัน กลัวแต่พี่เต้คงไม่ทำลายปัจจุบันตัวเองนะ มันหม่นๆหวานๆยังไงไม่รู้แหะ

pmnet

  • บุคคลทั่วไป
 o22 ได้กันแล้ว


ออฟไลน์ เฉาก๊วย

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2255
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +251/-6
แหม่ๆๆๆ  คุณคนเขียนคะ จะไม่ให้เป็น Anti-Fan ของอิตาบอยได้อย่างไรกัน
คบหลายคนเราไม่ว่ากันคร้าบ แต่ต้องทีละคน แบบเคลียร์ๆ ค่า ถ้าเป็นเช่นนั้น จะไม่ว่าซักคำเลยนะคะ

ขอบคุณคนเขียนมากๆ ค่ะ (กระซิบๆ โดยเฉพาะ NC 55+ )  :laugh:

minimonmon

  • บุคคลทั่วไป
 :a5:พี่เต้เจ้าเล่ห์ว่ะ :laugh: :laugh: :laugh:

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4540
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +461/-19
มันไม่ได้ตอนสั้นหรอกค่ะ แต่พอตัดจบแบบนั้นแล้วมันเหมือนหนังขาด
ค้างมาก

T___________T นั่งอ่านอยู่สิบนาที f5 อีกหลายครั้งก็ไม่มีต่อ
ลุ้นจนใจจะออกปาก

อ่านตอนนี้จบ... ตอบสั้นๆ "ชั้นเกลียดบอย แต่รำคาญเต้"
บอยมาแนวตัดสินใจไม่เด็ดขาด ยึกยัก มากเรื่อง
แต่ถึงบอกซักคำว่ามีแฟนอยู่ ขอเวลาเคลียร์จะดีกว่ารึเปล่าก็ตอบว่าไม่ 5555

ส่วนเต้ นายคนนี้มันยังไงนักหนาฟระ ยึดติดจนน่ากลัวแล้ว
เหมือนต่อรองว่ารักต้องยอม  เลยไม่ชอบเท่าไหร่

อินจนกลัวตัวเองเลยชั้น (-___-\\\)

tanuki

  • บุคคลทั่วไป
มันเสร็จอีกแล้ว จนใจฉันเสร็จอีกแล้ว ไม่รู้เป็นไง ๕๕ :oo1:

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8657
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-15
อะไรๆมันควรจะเดินไปข้างหน้าอย่ายึดติดกับอดีตมากนัก

ปล่อยไอ้บอยให้มันบ้าอยู่คนเดียวเหอะ


คนของตัวเองก็มี  ดันมาขอสักทีกับคนอื่นไอ้ควาย

nazavo

  • บุคคลทั่วไป
ชอบลม....เป็นคนที่เข้าใจชีวิตดีนะ  ชีวิตนี้ไม่มีสุขที่ด้านเดียว  มีทั้งสุขและทุกข์ ....อยู่กับมันอย่างเข้าใจ ...รักลม o18

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ nongrak

  • ยังไงก็รักคาเมะจังที่สุด
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4211
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +912/-14
ดีแล้วที่ลมเลือกที่เดิมออกมาจากบอย
แต่พี่เต้ตกลงเป็นพระเอกแน่เปล่า
เพราะอ่านความรู้สึกของลมเหมือนจะยังไม่ใช่
แค่เอากันไว้เพื่อที่จะตัดใจจากบอย
แต่ขนาดได้กันแล้วก็น่าจะใช่คนที่ใช่สำหรับลมนะ

โจ๊กกุ้ง

  • บุคคลทั่วไป
ไม่รู้สินะ เราอ่านละมันรู้สึกว่าลมมันไม่ได้รักพี่เต้จริงๆ ลึกๆยังไงลมมันก็รักบอย
แต่ว่ายังไงก็ลงเอยกันไม่ได้อยู่ดี  เฮ้อๆๆ อยากอ่านมุมมองบอยบ้างอ่ะ
จะว่าเป็นแอฟซีบอยก็ใช่แหละ ยังไงก็ชอบบอยมากกว่าพี่เต้  ถึงบอยจะมีโลมอยู่แล้วแต่ความรู้สึกแบบนี้มันก็เกิดขึ้นได้กับทุกคนนะ
แต่สุดท้ายบอยก็เลือกโลมไม่ใช่เหรอ 

ออฟไลน์ DarknLight

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 276
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-1
จะเก็บรักไว้ในสายลม
เหมือนคำพูดบอยเลยนะครับ ชื่อเรื่อง
แล้วบทสุดท้ายจะเป็นอย่างไรหนอ
 :m22:

 :mc4: ในที่สุด nc ก็มา ฮ่าๆๆ

ออฟไลน์ Cherry Red

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-0
พี่เต้รีบร้อนรวบหัว รวบหาง กินกลางตลอดตัว เกินไปรึเปล่าเนี่ย ??? ( พี่แกกลัวไม่ได้เป็นพระเอกสิท่า... :m29:)
ก็ดีตรงที่มี Love Scene หวานๆ กับ NC หวามอารมณ์ ให้อ่านสักทีแหละ  :impress2:
แต่จะให้เวลาฟูมฝักความรัก ความรู้สึกอีกสักหน่อยก็ไม่ได้ ลมแค่รู้สึกดี และกำลังจะเริ่มต้น "รัก" พี่เต้เองนะ
ทำแบบนี้เหมือนโดนไล่ต้อนให้รับรักยังไงไม่ทราบ ถึงจะรู้ว่าพี่เต้แกรักจริง ไม่ใช่แค่หลอกฟันก็เถอะ  o18
อยู่ด้วยแล้วรัก กับ อยู่ด้วยแล้วสุข(ใจ) ความหมายคงห่างกันแค่เส้นแบ่งบาง ๆ แต่จะทดแทนกันได้ไหม ???

ป.ล. รักคนเขียนเช่นกันค่ะ +1 ให้แต่ไม่ค่อยได้บอกหรอก :กอด1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-09-2011 03:01:10 โดย Cherry Red »

ออฟไลน์ ลำนำบุหลันครวญ

  • Most Wanted!!!
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +377/-1
ตอนที่ 22

ผมได้รับปฏิบัติจากพี่เต้ราวกับได้กลับไปเป็นเด็กน้อยอีกครั้ง พี่เต้เช็ดตัวและเช็ดหัวให้ผม พอเสร็จแล้ว พี่เต้ยังคุ้ยเสื้อผ้าในกระเป๋าของผมออกมาดู
“เอาตัวนี้แล้วกัน”พี่เต้หยิบเสื้อเชิตตัวหนึ่งกับกางเกงขาสามส่วนอีกตัวออกมา
ผมรับไว้ และเอื้อมตัวไปหยิบกระเป๋าของตัวเองอีกที
“จะเอาอะไร เดี๋ยวหาให้”พี่เต้คว้ากระเป๋าของผมไปจากมือ
“เอ่อ... พี่เต้ไม่ได้หยิบ...กางเกงในให้ผมน่ะ”
“อ่ะ แหะๆ โทษที จริงๆไม่ได้อยากให้ใส่ไง จะได้ถอดง่ายๆ”พี่เต้ยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่ก็หยิบมาให้
“โอ๊ย พอแล้ว สองรอบก็จะเดินไม่เป็นแล้ว “ผมตอบอายๆ พร้อมกับคว้า กางเกงในมาใส่ สวมกางเกง แล้วเดินมาส่องกระจก และสิ่งที่ผมเห็นจากกระจกก็ทำให้ผมต้องอุทาน
“เฮ้ยยยย พี่เต้ ทำไมมันเป็นแบบนี้!!!!”
“อะไรหรอ พี่เต้ยักคิ้ว
“ไอ้รอยพวกนี้มันอะไรก๊านนนน” ผมชี้ไปที่ตัวเอง ที่มีรอยแดงเป็นจ้ำไปหมดทั้งตัว โดยเฉพาะที่คอ ที่มันช้ำจนเกือบจะกลายเป็นสีดำ
“คิสมาร์คไง ไม่รู้จักหรอ”
“รู้!!! แต่ทำไมมัน...ขนาดนี้ กลัวไอ้เจมันไม่รู้หรือไง”
“ฮ่าๆ เอาน่า พี่ได้ลมแล้วพี่ไม่ทิ้งหรอก ต่อให้ท้องก็จะรับผิดชอบ”
“ไอ้บ้า ไอ้หื่น!!!”
“หื่นหรอ” พี่เต้พูดพร้อมกับพุ่งมากอดผมแน่น “หื่นที่ไหน ถ้าหื่นจริงต้องมากกว่านี้ หรือพี่จะเป็นไอ้หื่นดี”
“เอ่อ...งั้นไม่หื่นก็ได้ครับ”ผมตอบอายๆ
“เอ...แต่พี่ว่า เป็นไอ้หื่นก็ดีนะ”
.
.
.
ผมเปิดประตูออก ไอ้เจนั่งยิ้มกรุ่มกริ่มอยู่ที่โซฟาในห้องโถงกลางอย่างอารมณ์ดี แต่ไม่ค่อยสบอารมณ์ผมซักเท่าไหร่
“มองเชี่ยอะไร”ผมถาม
“ไม่ต้องมองกูก็รู้ว่ะลม”
“รู้อะไรของมึง”
“รู้....อะไรดีน้า”
“เออ กูไม่สนละ”
“คราวหน้าถ้ามาเที่ยวแบบนี้อีกกูจะจัดให้เก็บเสียงให้มึงกับพี่เต้ละกัน”
ผมหน้าเสีย หันขวับไปทางคนตัวโตข้างๆที่ยักไหล่อย่างไม่ใสใจ
“เอ่อ... จริงหรอวะเจ”ผมถามมันเสียงอ่อย
“หึหึ...” เจเดินมาหาผม พร้อมกับใช้มือลูบต้นคอผมเบาๆ “ชัดเจนทั้งรอยตรงนี้ และเสียงร้องของมึงเลยล่ะเพื่อน ฮ่าๆ”
พี่เต้ดึงผมออกจากไอ้เจ “เฮ้ย อย่าแตะต้องมั่วซั่ว มีเจ้าของแล้วเว้ย”
“หรออออออ” ไอ้เจลากเสียงยาว “เดี๋ยวก็ริบคืนซะเลย แค่นี้มาทำเป็นหวง”
ทั้งสองคนหัวเราะอย่างพอใจ ในขณะที่ผมอยากจะตะโกนดังๆชิบเป๋ง
.
.
.
ตอนสายๆของวันอาทิตย์ รถบัสติดเครื่องรอพวกเราที่ถนนริมหาด หลังจากเก็บของใส่รถเสร็จ ผมกับพี่เต้ก็มานั่งในรถ
ตั้งแต่เสีย....เอ่อ...หมายถึงไปมีอะไรๆกับพี่เต้ ผมก็เหมือนเป็นสมบัติของพี่แกไปโดยปริยาย เพราะแทบจะทุกๆห้านาที ผมต้องโดนแตะเนื้อต้องตัวตลอกเวลา แม้แต่ในตอนนี้ ที่มือซ้ายของผมก็ถูกกุมไว้ด้วยมือใหญ่ๆของคนข้างๆ
ผมมองไปยังเกลียวคลื่นเบื้องหน้า นึกถึงเรื่องราววุ่นๆที่เกิดขึ้นในสี่สิบแปดชั่วโมงที่ผ่านมา ทุกสิ่งทุกอย่างราวกับความฝัน ที่ทั้งเหนื่อยใจ และ....มีความสุข
“อุ้ย พี่ลม”เสียงใสๆจากคนตัวเล็กทำให้ผมหันไปตามเสียง โลมมองหน้าผมพร้อมกับทำตาลุกวาว
“หวัดดี โลม” ผมทัก พลางเหลือบตาไปมองคนที่มากับโลม บอยพยุดมองผมอย่างพิจารณา และทำสีหน้าที่เดาอารมณ์ยาก
โลมเอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก พร้อมกับหันไปสบตาบอยอย่างอารมณ์ดี บอยพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะไปนั่งที่เดิม
“เมื่อคืนเป็นยังไงบ้างครับพี่”โลมถามผมยิ้มๆ เมื่อนั่งลงแล้ว
“เอ๋...ก็ดีนะ หลับสบายดี”
“ฮ่ะๆๆๆ จริงหรอครับ”โลมยังยิ้มกรุ่มกริ่มไม่หยุด
“โก๊ะ ถ้าจะให้ถูก เราต้องถามไปว่า เมื่อเช้าเป็นยังไงบ้างมากกว่า”บอยพูด พร้อมกับเหล่ตามาทางผม และผมเองก็หันขวับไปหามันด้วยอารมณ์ขุ่นๆเหมือนกัน
“หึหึ น้องบอยนี่รู้ดียังกับอยู่ในเหตุการณ์ด้วยเลยนะ”พี่เต้ดึงผมไปพิงกับแผงอกของตัวเอง “แต่ก็ดีนะ...รู้ซะก็ดี”
พี่เต้ไม่พูดเปล่า ยังแกล้งขยับปกเสื้อผมให้กว้างขึ้นให้เห็นรอยชัดเจน จนผมต้องทำตาเขียวดุใส่อีกคน
.
.
.
พวกเราเริ่มออกเดินทาง ผมครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่ตัดสินใจลงไป และนึกโกรธ....พี่เต้ ที่ทำเหมือนกับผมเป็นเครื่องหมายแห่งชัยชนะของตัวเอง โกรธบอย...ที่จงใจพูดตรงๆแบบนั้น และลึกๆ ผมโกรธตัวเอง อย่างหาสาเหตุไม่ได้
เสียงแมสเสจจากโทรศัพท์ผมดังขึ้น และเมื่อหยิบขึ้นมาดูก็ทำให้ผมตกใจ ก่อนจะมองคนข้างๆ ที่กำลังหลับอยู่ จึงตัดสินใจกดอ่านข้อความที่ส่งมา
“ทำไมมึงยอมให้มันง่ายๆวะลม?”
ผมมองไปยังเบาะถัดไป เจ้าของข้อความมองมาทางผมด้วยแววตาว่างเปล่า ส่วนผมทำได้แค่ถอนหายใจ และหันหลังให้
เสียงข้อความผมดังขึ้นอีกครั้ง
“มึงเลือกมันจริงๆหรอลม?”
ผมกำโทรศัพท์แน่น รู้สึกจุกในอกอย่างบอกไม่ถูก
“ตอบเค้าไปสิลม ว่าลมเลือกใคร”พี่เต้พลิกตัวมากอดผมจากด้านหลัง พร้อมกับกระซิบที่ข้างหู
ผมหลับตาลงช้าๆ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง
พอแล้ว ไม่อยากคิดอะไรแล้ว
.
.
.
การได้มีพี่เต้มาเป็นแฟน สำหรับผมแล้วมันเหมือนกับเทพนิยายในตอนจบที่คนอ่านไม่ต้องลุ้นต่อแล้ว ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูดีไปเสียหมด พี่เต้สามารถตอบคำถามของความรักที่ผมเคยวาดไว้ทั้งหมด ทั้งการเป็นคู่คิด การดูแลเอาใจใส่ .... จะเสียอยู่อย่างเดียวก็ตรง... เอ่อ... เรื่องอย่างว่า...ที่มันออกจะเกินไปสักหน่อย
พี่เต้ยังคงเทียวรับส่งผมทุกวัน และมาค้างบ้านผมในวันศุกร์และเสาร์ ซึ่งสำหรับผมแล้วมันเพียงพอแล้ว แต่เหมือนจะไม่เพียงพอสำหรับพี่เต้ เพราะพี่เต้สัญญากับผมไว้ว่า ถ้าผมเรียนจบ แกตัดสินใจจะซื้อคอนโดสักห้อง ไว้อยู่ด้วยกันสองคน
ถ้าเป็นคนที่เค้ามองโลกในแง่ดี เค้าคงจะยิ้มแก้มปริที่แฟนบอกอย่างนี้ แต่สำหรับผมแล้ว.... ผมนึกกลัว... ว่าชีวิตคนเรามันจะโรยไปด้วยกลีบกุหลาบตราบจนเราหมดลมหายใจเลยหรือ?
สำหรับบอย...การมีพี่เต้อยู่ข้างๆ ทำให้ผมนึกถึงมันน้อยลงบ้าง รวมถึงมันเองก็เหมือนจะหายหน้าหายตาไปจากชีวิตผมเหมือนกัน ผมเจอมันเป็นครั้งคราวที่ชมรม ไม่ได้เจอกันทุกวันเหมือนเมื่อก่อน และทุกครั้งที่ผมเจอมัน แม้ผมจะยิ้มให้ ... แต่รอยยิ้มที่ผมเคยมีความสุขทุกครั้งที่ได้มองก็หายไปจากใบหน้าของมัน
ผมยังจำได้ถึงความรู้สึกของตัวเอง หลังจากวันที่กลับจากไปเที่ยวคราวนั้น มันทั้งสุขและก็ทุกข์
ความสุขจากอ้อมกอดอุ่นๆ ของคนที่อยู่เคียงข้าง
และความทุกข์...ไม่สิอาจจะไม่ถึงกับทุกข์ แต่มันเป็นความรู้สึกหน่วงๆ จากคำพูดที่ยังก้องอยู่ในความทรงจำ
ถ้ามึงเลือกจะเก็บความรักของเราไว้ในความทรงจำ กูก็จะเก็บความรักของกูไว้ในสายลมเหมือนกัน”
วันเวลาที่ผ่านไป...ทำให้ผมเรียนรู้กับการจัดการกับความรู้สึก และความทรงจำ
ส่วนหนึ่ง ต้องขอบคุณคนตัวโตคนนี้ ที่เลือกจะรักคนอย่างผม ทำให้ทางสายใหม่ที่เลือกเดิน ไม่เลวร้ายนัก
ผมเลือกที่จะเก็บหนังสือแห่งความทรงจำเล่มนี้เอาไว้ในใจ ผงฝุ่นแห่งกาลเวลาคงค่อยเกาะจับมัน และมันคงนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น หากไม่มีใครทำให้มันฟุ้งกระจายอีกครั้ง
ในวันนี้ .... ผมบอกตัวเองเป็นรอบที่สอง
ความรักของผมกับบอยจบลงแล้ว แต่ผมยังอยากเป็น....เพื่อน....ที่พร้อมจะห่วงใยมันตลอดไป
.
.
.
สองสัปดาห์ก่อนสอบปลายภาค ผมวุ่นวายกับเรื่องการสอบอีกครั้ง เรื่องวุ่นๆช่วงก่อนกลางภาคกลายเป็นอดีต เหมือนการนั่งรถไฟผ่านชานชาลามาไกลแสนไกล จนชานชาลาที่ผ่านมาเหลือเพียงจุดเล็กๆให้มองเห็น
“ว่าไงครับพี่เต้”ผมรับสาย
“ต้องให้ว่าด้วยหรอ งั้น...ว่ารักดีมั้ย”
“เหอะๆ อย่ามาเลี่ยน มีเรื่องอะไรเนี่ย ที่โทรมา”
“มีสิ คิดถึงไง ถึงโทรมาน่ะ”
“พี่เต้!!!”ผมดุ “พี่ก็รู้ว่าช่วงนี้ผมยุ่งแค่ไหน อย่ามากวนสิ”
“ก็รู้ว่ายุ่ง แต่คิดถึงนี่ ลมรู้เปล่า พี่น่ะ นั่งนับถอยหลังวันที่ลมจะเรียนจบแล้วนะ เราจะได้อยู่ด้วยกันไง “
“เฮ้อออ พูดรอบที่ล้านแล้วมั้งเนี่ย แล้วมากวนแบบนี้มันทำให้เวลามันเดินไวขึ้นหรือไง”
“แหะๆๆ ก็ไม่หรอก...โอเคๆ ไม่กวนแล้ว รักนะคร้าบ บาย ”
ผมวางสาย พร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างเอ็นดูคนตัวโต หัวใจงุงิที่เพิ่งโทรมา
“ท่าทาง...มึงดูมีความสุขนะ” เสียงที่คุ้นเคย แต่ไม่ได้ยินมาสักพักดังมาจากข้างหลัง ผมหันมามองช้าๆ พร้อมกับกลืนน้ำลายลงคอ
“บอย”
“เทอมหน้ามึงก็เรียบจบแล้วสินะ”
“ก็ ถ้าไม่ติดอะไรก็น่าจะจบ”ผมตอบ และเลือกที่จะยิ้มให้มัน
ก็....ผมยังอยากเป็นเพื่อนกับมันนี่
“น่าอิจฉานะ”
“ก็มึงทำตัวเองนี่น้า....แต่ก็เอาเถอะ มึงก็ตั้งใจอีกสองปี มึงก็จบเหมือนกัน ถ้ามึงได้รับปริญญานะ กูจัดมื้อหนักให้มื้อนึงเลยอ่ะ”
“ฮ่ะๆๆ สงสัยสองปีคงไม่พอหรอกว่ะลม” บอยหัวเราะเบาๆ
“สัส มึงก็อย่าเหลวไหลสิ ใจคอจะซิ่วจนสามสิบสี่สิบเลยหรือไง”
“ก็...ไม่รู้สิ .... แต่ที่แน่ๆ กูคงไม่ได้จบที่นี่แล้วล่ะ”
ผมหน้าซีด.....
ไอ้เชี่ยบอย มึง...ทำไม...มันไม่รักตัวเองเลย
“กูกำลังจะโดนไทร์แล้วล่ะ คงต้องออกเทอมนี้”


____________

วันนี้มาลงเช้าเวอร์ ว่างจัด แหะๆ

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4540
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +461/-19
อ้าว ตายห่านแระ
อย่าได้มีเรื่องอะไรซ้ำซ้อนเลยเหอะ
ผ่านมาแต่ไม่ผ่านไป  แบบนี้ยิ่งช้ำเน้อ

ออฟไลน์ dukdikdukdik

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2603
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +233/-3
น้องลมหนักแน่นเข้าไว้นะ อย่าหวั่นไหวง่าย ๆ อีกละ

ออฟไลน์ เฉาก๊วย

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2255
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +251/-6
อืมมมมมมม...เม้นท์ไม่ออกเลยจ้า
เนื้อเรื่องตอนนี้ดูเหมือนจะเคลียร์ต่างคนต่างไป แต่ดูอีกทีก็เหมือนไม่เคลียร์แฮะ
เป็นกำลังใจให้ตัวละครเน่อ  :เฮ้อ:

โจ๊กกุ้ง

  • บุคคลทั่วไป
อีตอนล่าสุดนี่ บอยมันทำตัวเองแท้ๆเลยนะ  หวังว่าคงไม่ทำอะไรนะ ไปไกลๆจากลมก็ดีอ่ะ จะได้ตัดใจได้ซะที
ไปเป็นพระเอกของโลมดีกว่า

ออฟไลน์ Cherry Red

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-0
เหมือนลมจะโอเคกับสถานการณ์ปัจจุบัน มีความสุขตามอัตถภาพ แม้จะหวั่นไหวเล็ก ๆ กับอนาคต(ที่ยังไม่เกิด )
ซึ่งการไม่ไว้ใจอนาคต ถือเป็นข้อดี เท่ากับเตือนตัวเองอยู่กลาย ๆ ให้ ดำรงตนอยู่ในความไม่ประมาท  :teach:
แต่พอบอยโผล่มา ดราม่าบังเกิด(?) ไม่เข้าใจว่าชีวิตฮีมันจะบัดซบอะไรหนักหนา ???
จะอ้างว่าพ่อแม่ไม่รัก โดนเพชรทิ้ง รับผิดชอบโลม ลมไม่เอา แล้วทำตัวมีปัญหาไปตลอดชีวิตรึไงกัน ?
โตแล้ว ใครไม่รัก ก็ควรจะรักตัวเองสิ ถ้าคิดแบบนี้ไม่ได้ ฮีคงไม่มีวันพบทางสว่างเป็นแน่... :เฮ้อ:



 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด