พิมพ์หน้านี้ - อัศวินดารา บทที่ ๑๖ ทูนหัวของไฟ ดวงใจอัสดง (ส่วนที่๑) อัพ ๐๗ มิถุนา ๖๓

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Boy's love => Boy's love story => ข้อความที่เริ่มโดย: Artemis ที่ 19-03-2019 17:27:14

หัวข้อ: อัศวินดารา บทที่ ๑๖ ทูนหัวของไฟ ดวงใจอัสดง (ส่วนที่๑) อัพ ๐๗ มิถุนา ๖๓
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 19-03-2019 17:27:14
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา (ภาค๑ รีรัน) บทที่๑ อัพ๑๙มีนาคม๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 19-03-2019 17:42:03
เกริ่นเล็กๆน้อยๆ

นวนิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่๒ ที่หัดเขียน และเป็นเรื่องแรกที่เขียนแนวจินตนิยายหรือแฟนตาซี
เคยลงที่เล้ามาครั้งหนึ่งแล้วจนจบภาคที่๑ หากก็มีเหตุให้ขอลบออกไปเนื่องจากจำต้องแก้ไขบทกลอนที่นำมาอ้างอิงเพราะกลัวปัญหาเรื่องลิขสิทธิ์

ตอนนี้ทยอยแก้ไขเกือบหมดแล้ว เลยเอามาลงอีกครั้ง เพื่อที่ท่านผู้อ่านที่เคยอ่านแล้ว หรือท่านที่เพิ่งเข้ามาอ่านจะได้เอาไว้อ่านเล่นๆก่อนที่จะลงภาค๒หลังจากที่รีรันเสร็จ และจะต่อให้ภายในกระทู้นี้กระทู้เดียวกันไปเลยค่ะ

ตอนที่เขียนเรื่องนี้ จำได้ว่าได้แรงบันดาลใจมาจากเรื่องเพอร์ซี่  แจ็คสัน เลยลองเอามาฝึกเขียนในแนวจินตนิยายไทยดู
ข้อผิดพลาดยังมีมากมายหลากหลายเหมือนเดิม ขออภัยด้วยนะคะ และก็ต้องขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านที่ชื่นชอบอัศวินดารา ขอบพระคุณที่ยังติดตาม และให้กำลังใจเสมอมา ขอบคุณค่ะ   :กอด1: :pig4:

Artemis ๑๙ มีนาคม ๖๒
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา (ภาค๑ รีรัน) บทที่๑ อัพ๑๙มีนาคม๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 19-03-2019 17:42:47
สารบัญ

บทที่๑ อาทิตย์อัสดง (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69862.msg3956797#msg3956797)
บทที่๒ ฟ้าผ่ากลางสยามสแควร์ (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69862.msg3957148#msg3957148)
บทที่๓ คืนวันพระจันทร์ทรงกลด (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69862.msg3957151#msg3957151)
บทที่๔ อสรพิษแสนซน (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69862.msg3957474#msg3957474)
บทที่๕ ฝัน หวาน อาย จูบ (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69862.msg3961708#msg3961708)
บทที่๖ มารยาชาย หลายร้อยเล่มเกวียน  (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69862.msg3966650#msg3966650)
บทที่๗ เดอะ บัวจ๊อบ (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69862.msg3973564#msg3973564)
บทที่๘ เราสองสามคน (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69862.msg3974664#msg3974664)
บทที่๙ พระศุกร์เข้า (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69862.msg3977424#msg3977424)
บทที่๑๐ พระเสาร์แทรก (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69862.msg3987789#msg3987789)
บทที่๑๑ รักหลอกๆ อย่าบอกใคร (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69862.msg3988617#msg3988617)
บทที่๑๒ โน่นก็พี่ นี่ก็ที่รัก (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69862.msg3990283#msg3990283)
บทที่๑๓ จันทรคราส (ครึ่งแรก) (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69862.msg4006234#msg4006234)
บทที่๑๓ จันทรคราส (ที่เหลือ) (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69862.msg4008399#msg4008399)
บทที่๑๔ เทวราชโองการ (ส่วนที่๑) (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69862.msg4014778#msg4014778)
บทที่๑๔ เทวราชโองการ (ส่วนที่๒) (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69862.msg4019020#msg4019020)
บทที่๑๔ เทวราชโองการ (ส่วนที่๓) (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69862.msg4021890#msg4021890)
บทที่๑๔ เทวราชโองการ (ส่วนที่๔) (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69862.msg4024706#msg4024706)
บทที่๑๔ เทวราชโองการ (ส่วนที่๕) (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69862.msg4031369#msg4031369)
บทที่๑๕ โอษฐ์แห่งมหาเทวี (ส่วนที่๑) (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69862.msg4037498#msg4037498)
บทที่๑๕ โอษฐ์แห่งมหาเทวี (ส่วนที่๒) (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69862.msg4038093#msg4038093)
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา (ภาค๑ รีรัน) บทที่๑ อัพ๑๙มีนาคม๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 19-03-2019 17:45:32
บทที่๑ อาทิตย์อัสดง

กุฏิหลังน้อยตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว ในบริเวณหลังวัดป่าอันวิเวกห่างไกลจากผู้คน วัดแห่งนี้เงียบสงบจนเหมาะกับการปฏิบัติธรรมยิ่งนัก นานๆจะมีญาติโยมมาทำบุญกันสักที ทำให้มีภิกษุจำพรรษากันน้อยรูปซึ่งส่วนใหญ่ขอย้ายไปจำพรรษากับวัดดังๆในเมืองเสียหมดสิ้น วัดแห่งนี้จึงกลายเป็นสถานที่สำหรับพระที่ต้องการความสงบจริงๆ แลตัดขาดจากโลกภายนอกทั้งปวง

บริเวณด้านหน้ากุฏิคือลานกว้างสะอาดยิ่ง มิมีใบไม้ร่วงหล่นทับถมให้ดูระเกะระกะรำคาญตาแก่ผู้พบเห็นแต่อย่างใด ใกล้ๆลานกว้างนั้นคือต้นไทรต้นใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาเป็นร่มเงาเกินมาเกือบครึ่งของลาน ฉะนี้แล้วในเวลากลางวันประกายแห่งพระสุริยาทิตย์จึงสำแดงฤทธีได้แค่เพียงรำไร เฉกเดียวกับเวลานี้ซึ่งเป็นเวลาที่จันทรเทพทรงราชรถเทียมม้าสีเศวตเกือบถึงครึ่งท้องฟ้า หากแต่แสงรัศมีนวลนั้นหนาทอประกายจับได้แค่หลังคากุฏิแลยอดไทรเท่านั้นเอง

แสงสว่างเพียงอย่างเดียวที่จับอยู่ทั่วบริเวณลานกว้างแลกุฏิ จึงมาจากจีวรสีกลักของพระภิกษุชรารูปหนึ่งผู้เป็นเจ้าอาวาสที่ชาวบ้านหรือคนบ้านป่าละแวกนี้เรียกท่านว่าหลวงตา ท่านนั่งบริกรรมทำสมาธิอยู่หน้ากุฏิหลังน้อยๆนั้นเป็นเวลาเท่าใดไม่มีใครทราบ แลจะสิ้นสุดเมื่อไรก็ไม่มีใครรู้ แล้วจู่ๆลมที่พัดเอื่อยๆ เรื่อยๆยามค่ำคืน ก็กลับกลายเป็นสายลมกรรโชกรุนแรงยิ่งประหนึ่งจะทำให้กุฏิหลังนั้นปลิวหายลับดับไปตามแรง ร่างภายใต้จีวรสีกลักมิสะทกสะท้านไหวติงแต่อย่างใด หลวงตาเพียงแค่ลืมตาช้าๆ ลาจากฌานอันพิศุทธิ์ ลุกขึ้นแล้วเดินลงมาหน้ากุฏิ ปล่อยชายจีวรต้องแรงลมปลิวไสว ร่างเล็กๆของท่านเดินอย่างมั่นคงยิ่ง แล้วน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยเมตตากล่าวเอื้อนเอ่ยท่ามกลางกระแสลมแรงมาว่า

“อัสดง...เจ้ากลับมาแล้วเหรอ”

สิ้นเสียงหลวงตา ก็บังเกิดเป็นเปลวเพลิงสว่างไสวไปทั่วทั้งบริเวณนั้น เปลวเพลิงนี้โหมลุกลอยขึ้นไปกลางอากาศแล้วม้วนตัวเป็นเกลียวรวมกันกลายเป็นร่างของเด็กหนุ่มวัยประมาณสิบแปด ร่างนั้นสูงใหญ่ งามราวรูปสลักสัมฤทธิ์ประหนึ่งนิรมิตจากอุ้งหัตถ์แห่งทวยเทพ ผิวกายนั้นหรือก็งามวะวับประดุจสีหม้อใหม่สะอาดตา ใบหน้าคมคาย ยามแย้มยิ้มพรายทำให้เห็นเขี้ยวเล็กๆเรียงกับฟันที่ขาวสะอาดยิ่งดูแล้วชวนให้หลงเสน่ห์ อกผายเริ่มฉายแววกำยำ อิสสตรีใดที่ได้ยล ก็คงอยากจะซบลงตรงแผงอกนั้น แม้กระทั่งบุรุษด้วยกันเองก็เถอะ

รอยลักยิ้มข้างแก้มคืออีกหนึ่งเสน่ห์ที่ปรากฏให้เห็นตลอด ขณะที่เจ้าตัวค่อยๆลอยลงมาจนร่างทั้งร่างยืนบนพื้นดินเรียบร้อย ศักติและอำนาจพิเศษลึกล้ำกำจายรอบ ใครได้เห็นจะบังเกิดความยำเกรงลึกๆ ทว่าศักตินั้นลดลง ยามอยู่ต่อหน้าหลวงตาผู้เป็นพระอาจารย์

“หลานกลับมาแล้วครับหลวงตา เห็นหลวงตาให้อรุณไปตาม มีเรื่องอะไรเหรอครับ”

“ตาจะบอกเจ้าว่า ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องกลับไปเผชิญโลกภายนอกแล้ว ภารกิจสำคัญรอเจ้าอยู่ สิ่งที่เจ้าฝึกฝนกับตามาหลายปีถึงเวลาที่จะได้ใช้แล้ว”

“หลานไม่อยากไป หลานอยากอยู่กับหลวงตา” เจ้าของรอยยิ้มอันทรงเสน่ห์หุบยิ้มทันทีที่ได้ยินหลวงตากล่าวมาเช่นนั้น

“เจ้าต้องไป ไม่มีใครเลี่ยงเทวราชโองการพ้น  เทวะเกิดมาด้วยเพราะหน้าที่ หน้าที่ที่เจ้าต้องกระทำให้ลุล่วง”

“แต่....” เด็กหนุ่มยังคงแย้ง ครั้นพอจะพูดต่อ แต่หลวงตาท่านตัดบทมาว่า

“ไม่มีแต่ พวกมารและอสูรเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว ทรงอำนาจมากขึ้นเรื่อยๆ ถ้าเจ้ายังขืนชักช้าเดี๋ยวจะไม่ทันการ”

“หลานไม่กลัวพวกมัน ให้พวกมันเข้ามาเหอะ จะเผาให้วอดเลย” ความกล้าหาญถูกถ่ายทอดออกทางน้ำเสียงทุ้มกังวานก้องเกินวัยสิบแปดนัก

“ลำพังเจ้าคนเดียวสู้มันไม่ได้หรอก เจ้าไม่ใช่เทวะเต็มตัว เจ้าแค่เป็นอณูของท่าน อำนาจของเจ้ายังไม่เต็มที่ อย่าเพิ่งทระนงตนไป เจ้าต้องกลับไปสู่โลกภายนอก กรุงเทพคือที่หมายแรก เมื่อเจ้าไปถึง ที่นั่นจะมีสหายที่ร่วมชะตากรรมเดียวกันกับเจ้า มารอรับเจ้าอยู่ แล้วเจ้าก็ต้องรวบรวมสหายให้ครบเจ็ดคน สหายพวกนี้คือผู้มีอำนาจวิเศษมาแต่กำเนิดทั้งสิ้น” หลวงตาพักทอดมองศิษย์เอก แล้วกล่าวต่อ

“งานนี้เป็นงานหนัก เหล่าบริวารอสูรเองก็เริ่มเคลื่อนไหวและขยายอำนาจไปทั่วทุกสารทิศเช่นกัน อย่าใช้อำนาจพร่ำเพื่อ และเมื่อเจ้าพบสหายทั้งหมด เมื่อนั้นจะมีเทวราชโองการประทานลงมาอีกครั้ง”

“ผมเป็นห่วงหลวงตา” ด้วยความที่ใจไม่อยากจาก...เหตุผลสารพัดจึงนำมากล่าวอ้าง

“เจ้าไม่ต้องห่วงตา ปราบอสูรสำคัญกว่า อีกอย่างเจ้าก็จากแสงสีของโลกภายนอกมานานแล้วถึงเวลากลับไปเสียที อรุณจะอยู่ที่นี่คอยดูแลตาเอง ไปเก็บของได้แล้ว เจ้าต้องเดินทางคืนนี้เลย อรุณมันคงไปตามรถในตัวหมู่บ้านมาให้เจ้าแล้วอีกสักพักคงมา อย่าให้เขารอ”

“ครับหลวงตา”

อัสดงจำต้องรับคำหลวงตาที่เลี้ยงเขามาด้วยข้าวก้นบาตรมาตั้งแต่เจ็ดขวบ เดินขึ้นกุฏิเข้าห้องไปเก็บของ เด็กหนุ่มรู้สึกใจหายที่ต้องจากหลวงตานัก เพราะที่ผ่านมาก็ได้หลวงตานี่แหละคอยดูแลมาตลอด หลวงตาท่านได้ถ่ายทอดสรรพวิทยาความรู้ และเชิงอาวุธอีกทั้งอาคมต่างๆ ที่ยากนักคนสมัยใหม่จะเข้าใจ

อัสดงถูกซ่อนเร้นจากแสงสีของโลกสมัยใหม่...และเหล่าอสูร มานานนับเกือบสิบปี
เหตุแห่งการซ่อนเร้นนี้ ก็คือเตรียมพร้อม สำหรับภารกิจใหญ่ ....ที่เป็นถึงเทวราชโองการ

ฉะนี้แล้วใครจะกล้าขัด!!

และเท่าที่อัสดงจำความได้ พ่อกับแม่ จำต้องพาเขามาฝากไว้ที่นี่ เพราะไม่สามารถเลี้ยงเขาได้ ไม่ใช่เพราะไม่มีเงิน พ่อของเขาติดอันดับเศรษฐีของเมืองไทยเสียด้วยซ้ำ แต่ที่เลี้ยงไม่ได้หมายถึงว่า ไม่มีวาสนาที่จะเลี้ยงมากกว่า เพราะยามที่พ่อกับแม่จับตัวเขา มือจะร้อนอย่างกับถูกไฟเผาและบางครั้งบางครายามเขาโกรธหรือไม่พอใจ ร่างของเขาทั้งร่างจะกลายเป็นเปลวไฟขึ้นมาทันที พ่อกับแม่ต่างก็หวาดกลัวในยามนั้น จนวันหนึ่งหลวงตาท่านจาริกไปบิณฑบาตหน้าบ้านนั่นแหละ เขาจึงได้มาอยู่ที่นี่

“โยม ลูกชายโยม ไม่ใช่คนธรรมดานะ โยมให้เขามาอยู่กับอาตมาสักพักเถิด มิฉะนั้นโยมเองจะเดือดร้อน เพราะอำนาจลูกชายโยม”

“ลูกชายผมเป็นอะไรครับหลวงพ่อ ทำไมถึงได้กลายเป็นดวงไฟไปได้...ลูกผมไม่ใช่คนเหรอครับ” พ่อของเขากล่าวมาด้วยสีหน้ากังวล

“ลูกโยมเป็นคนแต่ไม่ใช่คนธรรมดา พูดง่ายๆ เขามีอำนาจเหนือคนธรรมดา เขามีหน้าที่ที่สำคัญรออยู่”

“แล้วใครที่ทำให้ลูกผมมีอำนาจพรรค์นั้น”

“โยมแหงนหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้าเถิด นั่นแหละคือต้นกำเนิดและสิ่งที่ทำให้ลูกชายโยมมีอำนาจเช่นนี้”

ดวงสุริยาฉายฉาน กลางนภมณฑลที่มีเมฆขาวสะอาด ก่อกำเนิดแสงสว่างจ้า แสงสว่างที่ให้ชีวิตและพร้อมที่จะทำลายทุกๆชีวิตหากพิโรธ แสงที่ให้ความอบอุ่นในยามเช้า....และจะเรืองโรจน์ร้อนแรง ยามประทับเหนือศีรษะมนุษย์

“หลวงพ่อหมายความว่า ละ ลูกผม คือ........ดวงอาทิตย์” พ่อของเขากล่าวมาอย่างละล่ำละลัก

“ใช่แล้วโยม......โยมเข้าใจถูกต้องแล้ว นั่นคือต้นกำเนิดลูกชายโยม”

นับแต่นั้นเป็นต้นมา อัสดง ก็มาอยู่กับหลวงตาที่นี่  เข้าเรียนที่โรงเรียนวัด เพื่อให้คนพบเห็นน้อยที่สุด ตราบที่เขายังไม่สามารถควบคุมอำนาจนั้นได้ แรกๆเขาก็งอแงและไม่อยากเชื่อเลยว่าเรื่องที่หลวงตาบอกจะเป็นเรื่องจริง แต่ด้วยความสามารถพิเศษที่เขามีนั้น มันทำให้เขาเชื่อและยอมรับว่าเขาเป็นใคร “สุริยเทพ” คือตัวตนที่แท้จริงของเขา ตัวตนที่ยากจะปฏิเสธ ซึ่งมาพร้อมกับหน้าที่อันหลีกเลี่ยงไม่ได้

ช่วงแรกๆ พ่อกับแม่มาเยี่ยมเขาเป็นประจำ ตอนหลังก็หายไปเพราะพ่อกับแม่ได้แยกทางกันต่างฝ่ายต่างมีครอบครัวใหม่ นานๆจะมาหาสักที แล้วนี่ถ้าเขากลับไปกรุงเทพ เขาจะไปอยู่บ้านใคร ระหว่างที่เขากำลังนึกถึงอดีตอยู่นั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นทำให้ อัสดงที่เพิ่งเก็บของลงเป้เสร็จลุกขึ้นไปเปิดประตูแล้วพบผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องเป็นเด็กหนุ่มตัวเล็ก อายุอานามประมาณสิบสอง ตาที่เคยแป๋วแดงกล่ำ มองดูก็รู้ว่าร้องไห้มา และเหตุผลก็คงไม่หนีไม่พ้น ที่ศิษย์ผู้พี่ ‘ต้องจากไป’

“พี่อัสดง รถมาแล้วครับ” อรุณศิษย์ผู้น้องนั่นเอง เขาไปตามรถมาให้อัสดงเรียบร้อยตามคำสั่งของหลวงตาแล้ว
 
“อย่าร้องไห้อรุณ พี่คงต้องไปแล้ว ดูแลหลวงตาดีๆนะ มีอะไรก็บอกพี่แล้วกัน ขอบใจมาก”

“ครับ ผมจะดูแลหลวงตาให้ดีที่สุด ....ฝากฆ่าไอ้พวกยักษ์เผื่อผมด้วย” เด็กน้อยอดไม่ได้ที่จะโผเข้ามากอด ผู้ที่เป็นเสมือนพี่ชายแท้ๆ

“เอาสิ พี่จะเผามันให้วอดไปให้หมดเลย อย่าลืมนะ นายต้องฝึก สร้างอาคมกั้นเขตปริมณฑล อย่ามัวแต่เล่นสนุก”

“ครับพี่ ยังไงพี่ก็ดูแลตัวเองด้วย”

“อืม ขอบใจ พี่ไปลาหลวงตาก่อน ฝากยกกระเป๋าลงไปด้วย“

อัสดงเอามือมาขยี้หัวศิษย์ผู้น้องอย่างเอ็นดูแล้วรีบเดินไปลาหลวงตาอีกครั้ง ถึงเวลาแล้วสินะ ที่เขาต้องกลับไปเสียที ถึงเวลาที่พวกยักษ์จะได้รู้เสียทีว่า  เทพนั้นยังไงก็เหนือกว่าอสูรวันยังค่ำ เขานี่แหละจะจัดการให้มันกลับไปอยู่ใต้อุ้งบาทเทวะตลอดไป

รถจิ๊ฟเก่าคร่ำคร่าประดุจดังโครงเหล็กเก่าๆที่วิ่งได้ บัดนี้ควบปุเลงๆวิ่งฝ่าความมืดออกมาจากวัดป่าได้สักพักแล้ว เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มไปทั่ว ทำให้สรรพสัตว์ที่หากินยามค่ำคืนแตกกระจายเพราะเสียงเครื่องยนต์นั้น ชายสูงวัยที่ทำหน้าที่คนขับต้องใช้ความพยายามในการบังคับรถมิให้ตกหลุมขรุขระที่มีอยู่กลาดเกลื่อน อัสดงที่นั่งตอนหน้าเคียงคู่คนขับขณะนี้ไม่ได้มองทางนั้นหรอก ได้แต่นั่งเหม่อลอยมองออกไปในความมืดไปเรื่อย

‘นี่เราต้องจากที่นี่ไปจริงๆหรือ’

อัสดงเปรยขึ้นกับตัวเองในใจ นึกๆแล้วก็รู้สึกใจหาย เพราะเขาโตมาที่นี่ ที่แห่งนี้เป็นเหมือนอีกโลกหนึ่งห่างไกลจากแสงสีอันศิวิไลซ์ เขาเคย “ลอย” ไปไหนมาไหนยามอยู่ที่นี่ แล้วถ้าอยู่ที่กรุงเทพ เขาคงจะลอยแบบนั้นไม่ได้แน่ๆ แล้วทำไมเขาต้องไปปราบพวกอสูรพวกยักษ์ด้วย เทพองค์อื่นๆก็มี ทำไมต้องเป็นเขา ข้อสงสัยนี้เขาเคยถามหลวงตามาเช่นกัน หากคำตอบที่ได้รับคือ

“ยังไม่ถึงเวลาที่จะบอก วันมีเทวราชโองการเจ้าจะรู้เอง”

อัสดงยังคงนั่งใจลอยไปเรื่อยๆ เหมือนกับรถที่วิ่งไปตามทาง ส่วนนายมะโตกระเหรี่ยงอพยพ ซึ่งทำหน้าที่คนขับ เห็นเด็กหนุ่มเงียบขรึม จึงอยากจะชวนคุยแต่ไม่กล้า ได้แต่นึกชมในใจว่า

‘ลูกศิษย์ของหลวงตาคนนี้ หน้าตาหล่อเหลากว่าพระเอกยี่เกที่เคยมาเล่นในหมู่บ้านเป็นกอง เสียอย่างเดียว ไม่ค่อยยิ้มเท่าไร’

เหตุที่นายมะโตไม่กล้าชวนคุย คงมิใช่เพราะลูกศิษย์หลวงตาไม่ค่อยยิ้มหรอก หากเป็นเพราะรู้สึกถึงอำนาจบางอย่างในตัวเด็กหนุ่มคนนี้ มันทำให้รู้สึกยำเกรงอย่างประหลาด คงเริ่มตั้งแต่เห็นเดินลงมาจากกุฏิกับหลวงตาแล้ว ดูมีสง่าราศีพิกลๆ นายมะโตที่มัวแต่หันหน้ามามองอัสดงพอหันกลับไปดูทางอีกที ก็ต้องเบรกรถกะทันหัน จนทำให้หัวของอัสดงทิ่มไปข้างหน้ากระแทกกระจกเต็มๆ

“โอ๊ยลุง ลุงหยุดรถแบบนี้ หัวฉันกระแทกเลยเห็นไหม” อัสดงหน้านิ่ว เจ็บเพราะหัวกระแทก ดีนะที่หัวไม่แตก

“ตายห่า ลุงขอโทษ .....พอดีมีต้นไม้ล้มขวางทางอยู่ข้างหน้า ลุงไม่ทันมอง”

“เอ๊า แล้วต้นไม้ล้มมาขวางทางได้ยังไง”

“ลุงก็ไม่รู้เหมือนกัน เดี๋ยวขอลงไปดูก่อน เอ อีตอนขามาก็ไม่มีนี่นา”

ว่าแล้วลุงมะโตกระเหรี่ยงสูงวัยที่พูดไทยชัดแจ๋ว ก็กุลีกุจอรีบลงจากรถไปดูต้นไม้ต้นเหตุที่ทำให้ต้องเบรกรถกะทันหัน อัสดงได้ยินที่ลุงมะโตพูดก็รู้สึกเอะใจในคำพูดนั้นทันที แต่จะห้ามไม่ให้ลงไปก็ไม่ทันเสียแล้ว

ลุงมะโตเดินลงมาจากรถแล้วมุ่งหน้าไปดูต้นไม้ที่ล้มขวางทางนั้น หะแรกมองดูก็ไม่มีอะไรผิดปกติ แต่แล้วจู่ๆต้นไม้ที่ล้มอยู่ก็เสมือนจะเขยื้อนเคลื่อนไหว คิดไปเองว่าน่าจะตาฝาด แต่พอส่วนปลายทั้งสองด้านที่พาดยาวมองไม่เห็นในตอนแรกนั้น เริ่มที่จะออกมาจากสองข้างทาง ก็รู้ได้เลยว่าสายตาตนไม่ได้ฝาดไปเลยสักนิด

และเพียงชั่วระยะเวลาเข็มตกในสภาวะตระหนก ส่วนปลายทางด้านซ้าย ก็โผล่พ้นชายดงออกมาเริ่มม้วนขดเป็นวงกลมเข้ามายังกึ่งกลางถนน พอได้ระยะ ส่วนปลายที่อยู่ทางด้านขวาจึงโผล่พ้นชายดงออกมาชูสูงขึ้นไปในอากาศที่มืดมิด เสียงหวีดหวิวดังเฟี้ยวๆ ระคนเสียงขู่ฟ่อๆ ระงมไปทั่ว แลด้วยความเร็วปานพายุพัด ส่วนหัวของเจ้าสัตว์ประหลาดนั้นก็พุ่งกลับลงมายังพื้นดิน จนกระทบแสงไฟสว่างจ้าหน้ารถ ทำให้หนึ่งอณูแห่งเทวะและอีกหนึ่งมนุษย์ตกตะลึงในภาพนั้น

เศียรเงื้อม ชะโงกง้ำ แผ่ขยาย     เนตรแดงคล้าย สุริยัน สาดส่อง

ต้นไม้ที่เห็นแต่แรกขณะนี้กลับกลายเป็นร่างที่มีเกล็ดเป็นมันระยับ ลำตัวใหญ่ยาวเหยียดกำลังม้วนตัวขดเป็นวงกลม  ส่วนปลายด้านขวาที่แท้ก็คือส่วนหัวนั่นเอง ดวงตาแดงก่ำดุจดวงสุริยาจ้องเขม็งเอาเรื่อง หงอนสีทองสุกใสบิดไปมา ลิ้นสองแฉกตวัดออกมาเป็นระยะๆ ลุงมะโตแทบล้มทั้งยืนตะโกนออกมาลั่น ก่อนจะสิ้นสติ ด้วยความตกใจ ฟุบไปกับพื้นถนน

“งะ งะ งูยักษ์....”

เจ้างูยักษ์ มิได้ใส่ใจมนุษย์กระเหรี่ยงต่ำต้อยนั่นหรอก หากแต่เป้าหมายของมันคือคนที่นั่งในรถต่างหาก มันจึงเบนหัวมาที่อัสดงแล้วพุ่งเข้าใส่ในทันที  อัสดงพอได้สติก็รีบกระโดดลงจากรถลงมานอนกองอยู่กับพื้นถนน ก่อนที่ศีรษะอันใหญ่โตของอสรพิษยักษ์ จะฉกลงมาที่เขา เสียงกระทบระหว่างหัวงูกับรถดังสะเทือนเลื่อนลั่น โชคดีที่เขาลงมาทัน มิฉะนั้นเขาคงต้องไปเฝ้าพระยมราชก่อนไปปราบพวกอสูรเป็นแน่ เพราะสภาพรถตอนนี้ กลายเป็นเศษเหล็กไปเรียบร้อยแล้ว

“ชิ ไอ้พวกนาค” อัสดงพึมพำเบาๆ แล้วปัดฝุ่นออกจากกางเกง ลุกขึ้นมายืนแล้วพูดกับเจ้าอสรพิษยักษ์ว่า “หลีกทางให้เรา เรากับเจ้าไม่เคยล่วงเกินต่อกัน จงไปเสีย อย่าทำให้เราเสียเวลา”

ทว่าเจ้างูมีหงอนหรือนาคตนนั้น หาได้สนใจในคำพูดนั้นไม่ ดวงตาแดงก่ำยิ่งขึ้น แล้งพุ่งสวนฉกลงมาอีกครั้งรวดเร็ว

“เมื่อพูดดีๆ ไม่ฟังก็ตามใจ เจ้ารนหาที่เองนะ”

อัสดงพูดจบก็หงายฝ่ามือขวาขึ้น เปลวไฟน้อยๆ ประทุลอยออกมาจากฝ่ามือนั้น แล้วเริ่มรวมกลุ่มหนาแน่น จากนั้นหมุนคว้าง แรงขึ้น แรงขึ้น จนกลายเป็นจักรเพลิงขนาดใหญ่ และทันที่ที่เศียรแห่งนาคาพุ่งฉกลงมา จักรเพลิงในอุ้งงมือนั้นก็พุ่งสวนขึ้นไป ตัดเศียรมหึมานั้นขาดกระเด็น แล้ววกกลับมาครอบลงที่ลำตัวไร้หัว เผาผลาญไปจนทั่ว จนร่างแห่งนาคาและเศียรที่ถูกตัดขาด มอดไหม้เป็นภัสมธุลี ไม่เหลือเค้าของนาคาตัวใหญ่แม้แต่เงาและร่องรอย

อัสดงยืนดูจนเจ้างูยักษ์เหลือแต่ซาก แล้วก็เดินไปหยิบเป้ที่กระเด็นลงไปอยู่ข้างทางตอนกระโดดหลบเมื่อสักครู่ แล้วยกขึ้นมาสะพายไว้กับไหล่ดังเดิม เด็กหนุ่มหันไปมองซากรถที่กลายเป็นกองเหล็กสนิมเขรอะไร้ค่า แล้วก็ต้องส่ายหน้าถอนหายใจ

“ยังไม่ทันถึงกรุงเทพ ก็แห่มากันเสียแล้ว เห็นทีคงจะไม่ได้อยู่สงบๆแล้วเรา” เขาเปรยกับตนเองก่อนจะหันมาหาสารถีที่ยังสลบไศล  “ลุง โทษทีนะ ถึงเวลาลุงได้เปลี่ยนรถแล้วล่ะ ”

อัสดงยืนอยู่นิ่งๆอีกสักพักแล้วก็เตรียมตัวเดินทางต่อ ไม่รอให้ลุงมะโตฟื้น มันคงจริงอย่างที่หลวงตาว่า พวกนั้นเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว นี่ขนาดเพิ่งออกมาจากเขตวัดแท้ๆทีเดียว  เห็นทีคงต้องรีบไปจัดการเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว ชักช้าไม่ได้แล้ว

“ขอโทษครับหลวงตา รถพังแล้ว หลานคงต้องเดินทางด้วยวิธีเดิมแล้วนะครับ”

ว่าแล้วอัสดงก็กลายร่างเป็นเปลวเพลิงดวงใหญ่ แล้วค่อยๆลอยขึ้นฟ้าจากนั้นก็สลายวับหายไป ทิ้งร่างกระเหรี่ยงชรา ซากรถและธุลีแห่งนาคาตนนั้น ไว้เพียงเบื้องหลัง ปล่อยให้ความมืดมิดกลับมาปิดสนิทลงและแผ่ปกคลุมบริเวณป่าโดยรอบอีกครั้ง แต่ก็คงจะมืดได้มินาน เพราะหลังจากอัสดงหายวับไปเพียงแค่แวบเดียว บรรยากาศรอบข้างที่มืดสนิทยิ่งกว่ามืด ก็กลับมาสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยรัศมีสีเขียวเจือทองสว่างจ้าทันที

 รัศมีนั้นครั้นพอจางลงก็กลายเป็นร่างของเด็กหนุ่มน้อย ผู้ทรงพัสตราภรณ์ สีเขียวอ่อนก้านมะลิจนเกือบขาว เกศายาวเป็นมันขลับถูกปล่อยทิ้งไว้เบื้องหลัง กลางนลาฏคาดไว้ด้วยรัดเกล้าสีทองสุกปลั่งเป็นรูปนาคราชสองตัวไขว้เศียร รูปร่างผิวพรรณลักษณะแลเครื่องประดับที่ห้อยพระศอ บ่งบอกถึงวรรณะที่สูงศักดิ์ ดวงเนตรสุกใสสีครามน้ำทะเลดูล้ำลึก ยากที่จะหยั่งถึง หากดูแล้วงามยิ่งนัก นี่ถ้าหากมีนักกวีคนใดได้เห็น คงขึ้นบทชมโฉมให้ว่า

‘งามจริงงามเกินเทวบุตร .....แสนพิศุทธิ์มองได้ไม่รู้เบื่อ’

“ไม่เบาเหมือนกันนี่ ”  ริมโอษฐ์รูปกระจับสีสดใส แย้มเยื้อนขึ้นขับสุรเสียงไพเราะเสนาะน่าฟัง  “ไม่เสียแรงที่เป็นอณูแห่งสุริยเทพ”

หนุ่มน้อยที่เพิ่งมาถึง ตรัสจบก็เดินไปที่ซากธุลีของนาคาตนนั้น แล้วยื่นหัตถ์ซ้ายออกมาข้างลำตัว เศษธุลีที่เผาไหม้กองอยู่ที่พื้นก็ลอยขึ้นมากองอยู่บนหัตถ์ขาวเนียนนั้น แล้วกลับกลายเป็นกำไลข้อมือที่ขดเป็นตัวนาคราชซึ่งบัดนี้เศียรขาดหายไป

“ทำกำไลเราพินาศเลย แค่ล้อเล่นนิดหน่อยถึงกับต้องเผากันเป็นจุณเลยเหรอ”

“แต่ที่ฝ่าพระบาททรงทำ มันไม่เหมือนล้อเล่นเลยนะพะย่ะค่ะ หากเมื่อกี้อณูน้อยนั้นเกิดพลาดพลั้ง ฝ่าพระบาทจะทำอย่างไร” แสงสว่างวาบจากผู้ติดตาม วิบวับตามมาติดๆ แต่ไม่เจิดจ้าเท่าเด็กหนุ่มผู้ประทับยืน แสดงถึงวรรณะที่ต่ำกว่า บัดนี้ร่างผู้ติดตามได้หมอบเฝ้าอยู่กับพื้นแล้ว

“จะต้องไปทำยังไง กะอีแค่มนตราเด็กๆ แก้ไม่ได้ก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว” เด็กหนุ่มตอบมา ปลายสุรเสียงตวัดเล็กน้อย

“แต่ฝ่าพระบาทก็ไม่ควรไปล้อเล่นกับเขาอย่างนั้น”

“เหอะ เราว่าน้อยไปด้วยซ้ำ ไม่ใช่เพราะต้นกำเนิดของเขาหรอกเหรอ ....ที่ทำให้พวกเราต้องลงมาอยู่ที่บาดาล”

“แต่กระหม่อมว่า ท่านสุริยเทพไม่น่าจะเกี่ยว ที่เกี่ยวน่ะ ทูลหม่อมปู่กับสมเด็จทวดของฝ่าพระบาทต่างหาก” ผู้ติดตามยังคงขัดมาเรื่อยๆ ทำให้เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่เริ่มไม่พอพระทัย

“เอ๊ะ นาเคนทร์เจ้าเป็นพวกใคร เราหรือสุริยเทพนั่น เราบอกว่าเกี่ยวก็เกี่ยวสิ ก็ไม่ใช่เพราะเขามัวแต่ขับรถอวดโฉมไปทั่วเหรอ ทวดเราถึงได้ทะเลาะกันเพราะเรื่องทายสีม้าของเขา จนเป็นเหตุกับพวกพญาเวนไตย” สุรเสียงเสนาะแปรเปลี่ยนเป็นไม่พอพระทัยออกมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเอ่ยถึงพญาเวนไตยเจ้าแห่งเทวปักษีหรือพญาครุฑ

“แต่ฝ่ายเราผิดนะพะย่ะค่ะ ฝ่ายเราโกงเขาก่อน”

“นาเคนทร์ เจ้าแน่ใจนะ ว่าเจ้าไม่ได้เป็นพวกครุฑกลับชาติมาเกิด ขัดเราอยู่ได้ ไปกันได้แล้ว แล้วอย่าบอกใครล่ะว่าเราขึ้นมา”

สิ้นสุรเสียงร่างของเด็กหนุ่มก็กลับกลายเป็นแสงสว่างจ้าแล้วหายวับลับไป พร้อมกับผู้ติดตาม  “ฝากไว้ก่อนเหอะสุริยเทพ เราไม่หยุดแค่นี้หรอก เราต้องรู้ให้ได้ว่าเจ้าแบ่งภาคลงมาเกิดทำไม”

************
รบกวนติดตามต่อบทที่๒ นะคะ

หัวข้อ: Re: อัศวินดารา (ภาค๑ รีรัน) บทที่๑ อัพ๑๙มีนาคม๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: TanYung0209 ที่ 20-03-2019 09:33:59
มาแล้วๆๆๆ ดีใจมากๆเลยค่า  :mew1: :mew1: :mew1:
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา (ภาค๑ ปรับปรุง) บทที่๒-บทที่๓ อัพ๒๐ มีนาคม๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 20-03-2019 16:13:09
บทที่๒ ฟ้าผ่ากลางสยามสแควร์

เช้านี้ที่สถานีรถไฟหัวลำโพง ผู้คนค่อนข้างแน่นขนัดคับคั่งกว่าทุกวันที่เคยเป็นมา ทำให้อัสดงต้องใช้เวลานากว่าจะผ่านผู้คนออกมาได้ หนุ่มน้อยเจ้าของลักยิ้มอันทรงเสน่ห์รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที นี่ถ้าเป็นที่วัดป่าป่านนี้เขาก็คงลอยไปแล้วคงไม่ต้องมาเดินฝ่าฝูงชนออกมาให้ยุ่งยาก ดูอย่างเมื่อคืนที่ผ่านมาสิ เขายังลอยมาที่สถานีรถไฟในตัวจังหวัดแล้วถึงได้ขึ้นรถไฟมาจนถึงกรุงเทพตามเป้าหมายที่ตั้งไว้ก่อนออกเดินทาง

ในระหว่างทางที่หนุ่มน้อยเดินออกมานั้น ด้วยรูปลักษณ์ที่สะดุดตา หน้าตาที่คมคาย ทำให้ผู้ที่พบเห็นต่างก็ต้องตาสะดุดหยุดกับที่ มองแล้วก็ต้องมองอีก สาวๆบางคนถึงกับทอดตาหวานมาให้ อัสดงก็ได้แค่ยิ้มตอบแต่ไม่สนใจ เดินมุ่งหน้าไปเรื่อยๆ เพื่อจะออกนอกสถานีให้เร็วที่สุด ครั้นเมื่อออกมาได้แล้ว ก็เหลียวซ้ายแลขวาแลลังเลว่าจะไปทางไหนดี หลวงตาบอกแค่ว่าเมื่อมาถึงกรุงเทพจะมีสหายมารอรับ แล้วไอ้สหายร่วมชะตากรรมคนนั้นมันอยู่ไหนกัน

“ถ้าไม่เจอจะทำยังไงดี จะไปบ้านพ่อหรือบ้านแม่เลือกไม่ถูก” ระหว่างที่เขากำลังเปรยกับตนเองและคิดไม่ตกนั้นสายตาหลายๆคู่เริ่มจับจ้องมาทางเขาหนักขึ้น เสียงซุบซิบจากที่ดังเบาๆกลายกับเป็นเซ็งแซ่ หากแต่มีบางเสียงที่นำมาจนเด่นชัดได้ยินถนัดเต็มสองรูหูว่า

“หล่อจังเป็นนายแบบหรือว่าดารามาถ่ายหนังหรือเปล่า” เจ้าของเสียงคือไก่แก่นางหนึ่งพูดขึ้นกับแม่ปลาช่อนที่ยืนข้างๆผู้เป็นเพื่อนที่เสนอความคิดเห็นตามมา

“เออจริงๆด้วย หล่อจริงๆ หล่อกว่าพี่ติ๊ก เจษฎาภรณ์อีก นี่ดูเหมือนว่าเขาจะหลงทางนะเธอ ไปช่วยเขากันไหมเผื่อจะได้ซดข้าวต้มมื้อสายๆ”

อัสดงเมื่อได้ยินบทสนทนานั้นก็ได้แต่ยิ้มๆ หัวเราะเบาๆ แล้วก็ต้องส่ายหน้า “ผู้หญิงอาไร้ ไม่ไหวเอาซะเลย ถ้าเป็นสาวๆ สวยๆก็ว่าไปอย่าง แต่นี่แก่คราวแม่ นี่ถ้าหลวงตามาเห็นเข้าคงจับเทศน์เสียหลายกัณฑ์”

นังไก่แก่และนังแม่ปลาช่อนไม่พูดเปล่า ทั้งสองนางต่างก็เริ่มเดินทอดน่องมาที่อัสดงแต่ก่อนที่จะเดินถึงนั้นก็มีเหตุให้นางไก่แก่ล้มหน้าคะมำลงกับพื้นเสียก่อนเสียงดังโครม จากนั้นก็ตามด้วยเสียงกรี๊ดแสบแก้วหูดังลั่นว่า

“ ว๊ายยยยยย ใครถีบกู”

“โทษทีป้า.....แค่ชนยังไม่ได้ถีบ พอดีรีบวิ่งมาหาคน ไม่ได้มอง” เจ้าต้นเหตุหันมาตอบ แล้วไม่สนใจอันใดอีก

เจ้าต้นเหตุคนนี้ คือเด็กหนุ่มคนหนึ่ง สูงพอๆกับอัสดงหากแต่ผิวขาวกว่า รูปร่างสมส่วนสวมเชิ้ตเข้ารูปสีตองอ่อน รับกับกางเกงยีนส์ขาเดฟสีซีด ทรงผมทำสีสันทันสมัยราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น ดูรวมๆกันแล้วจัดว่าเป็นหนุ่มน้อยที่น่ามองอีกคนหนึ่งเลยทีเดียว แล้วเจ้าหนุ่มน้อยก็หันไปพูดกับอัสดงที่ยังยืนมองอยู่เฉยๆว่า

“นายคงเป็นอัสดงใช่ไหม ฉันชื่อ เอราวัต ได้รับคำสั่งให้มารับนาย”

อัสดงมองเจ้าคนพูดก็เห็นว่า ไอ้คนนี้มันเป็นเพียงเด็กวัยรุ่นคนหนึ่ง ลักษณะท่าทางไม่น่าจะเป็นสหายผู้มีฤทธิ์ร่วมชะตากรรมตามที่หลวงตาบอก หน้าอ่อนๆอย่างนี้น่ะเหรอจะมาร่วมกันปราบอสูร ด้วยความที่ผ่านการฝึกปรือแลเคยถูกสอนให้รู้ซึ้งถึงเล่ห์กลของยักษ์จึงทำให้มิยอมวางใจ เป็นไปได้ไหมที่มันจะเป็นยักษ์และอสูรพวกนั้นปลอมตัวมา แล้วจะพิสูจน์อย่างไรดี

“เฮ้ย นี่เมื่อไหร่นายจะเลิกนิสัยดูถูกคนวะ ไม่เปลี่ยนเลยไม่ต้องมาพิสูจน์อะไรกับฉันหรอก ไอ้พระอาทิตย์เอ๊ย” หนุ่มน้อยผู้มีนามว่าเอราวัตกล่าวขึ้นเพราะรู้ว่าสิ่งที่อัสดงคิด ‘ในใจ’ นั้นคืออะไร

“นี่นายอ่านใจออกด้วยเหรอ และนายก็รู้ว่าฉันเป็นใคร” อัสดงถามกลับมาด้วยความประหลาดใจ เหตุไฉนไอ้คนนี้มันถึงได้รู้ในสิ่งที่เขาคิด แต่ในเมื่อมันมีความสามารถแบบนี้ ก็คงจะหมดข้อกังขาไปได้เปราะที่ว่าหน้าอ่อนๆอย่างมันมีฤทธิ์หรือไม่มี

“ก็เออน่ะสิ นี่ถ้าไม่ใช่เทวโองการให้มาปราบอสูร ฉันก็ไม่อยากจะมายุ่งกับนายนักหรอก สุริยาทิตย์”

“ฉันก็ไม่ได้อยากให้นายหรือใครมาวุ่นวายเหมือนกัน เรื่องปราบอสูรฉันว่าฉันทำคนเดียวได้ ดีกว่ามีผู้ช่วยเสียด้วยซ้ำ”

อัสดงตอบกลับก็หันหลังเดินออกมาจากตรงนั้น ปากก็พูดไปอย่างนั้นเอง เพราะหลวงตาเคยบอกแล้วว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ทำคนเดียวไม่ได้ ต้องมีคนคอยช่วยกัน ส่วนในใจก็เดินพลางคิดพลาง เนื่องจากไอ้คนที่บอกจะมาช่วย นอกจากมันจะมีฤทธิ์อ่านใจได้ เทวโองการยังเป็นอีกเรื่องที่มันก็รู้ แต่ถึงมันจะรู้ หากก็ควรอย่าเพิ่งไว้ใจ ดูทีดูท่ามันก่อน ฝ่ายส่วนเอราวัตเมื่อได้ยินสิ่งที่อัสดงพูดก็ได้แต่ส่ายหน้าแล้วบ่นขึ้น ก่อนจะถอนหายใจมาเฮือกใหญ่แล้วรีบตามอัสดงต่อไปในทันที

“ไอ้นี่ ทั้งหยิ่งทั้งอวดดีไม่เลิกสักที”

ด้านนังไก่แก่และนังแม่ปลาช่อนได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่ก็ได้แต่งง ครั้นพอเห็นหนุ่มน้อยผิวสีแทนเดินจากไปแล้วหนุ่มน้อยผิวขาวก็เดินตาม ทำให้นางผู้ร่านสวาททั้งสองต่างก็ได้แต่มองกันตาค้างจนลับตา 

“เห็นไหม หล่อนมัวแต่ซุ่มซ่าม เลยอดแดกข้าวต้มเลย” นังปลาช่อนพูดออกมาอย่างเสียดาย

“ไม่ต้องด่งไม่ต้องแดกมันแล้ว มาช่วยกูก่อน อีนี่ ไม่เห็นเหรอว่าข้าวต้มของหล่อน กลายเป็นข้าวเหนียวถั่วดำไปเรียบร้อยแล้วย่ะ เห็นไหมเขาตามตูดกันซะขนาดนั้น ถ้าอยากจะแดกนักก็ตามไปคนเดียวเหอะ” นังไก่แก่ตอบกลับพร้อมกับค้อนประหลับประเหลือก “มาดึงกูขึ้นซะทีสิ ไปเหอะเรา กลับไปหาผัวแมงดาที่บ้านดีที่สุด”

ฝ่ายอัสดงในเวลานี้ก็ยังคงได้แต่เดินดุ่มๆไปข้างหน้า เอราวัตเองก็ยังตามและตะโกนเรียกไล่หลังมาเรื่อยๆไม่หยุด

 “เฮ้ย รอก่อนสิวะอัสดง”  แม้นเอราวัตจะเรียกเท่าไหร่ อัสดงก็มิสนใจฟัง เอราวัตจึงตัดสินใจเหยียบอากาศกระโดดลอยมาขวางหน้า และก็โชคดีนักที่ไม่มีใครเห็นนอกเสียจากอณูน้อยแห่งพระสุริยาทิตย์ที่ตนกำลังดักไว้

“ระวังหน่อย ฤทธิ์และอำนาจไม่ควรใช้พร่ำเพื่อ อาจารย์นายไม่สอนเหรอวะ”

“ก็มันจำเป็นโว้ย แล้วก็ขี้เกียจตามแล้ว นี่ไอ้พระอาทิตย์ ฟังนะเรื่องปราบยักษ์มันสำคัญนะ ถ้านายไม่ร่วมกลุ่มด้วยพวกเราทำไม่สำเร็จแน่ๆ”

“ก็เรื่องของพวกนายสิ ฉันไม่สน”

“แต่พลังของนายเหนือกว่าพวกเรานะ ยังไงซะเราก็ต้องพึ่งนาย และนายก็ต้องเป็นหัวหน้าพวกเราตามเทวบัญชา”

ประโยคนี้ของเอราวัตทำให้อัสดงสนใจฟังทันที คำว่า ‘หัวหน้า’ นั้นน่าสนใจไม่ใช่เล่น ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้วเขาไม่ชอบรับคำสั่งสักเท่าไร เขาชอบเป็นผู้ออกคำสั่งแลเป็นผู้นำมากกว่า อีกอย่างตอนอยู่ที่วัดป่า เขาก็เป็นศิษย์คนโต ทำให้มีแต่คนยำเกรง ฉะนี้แล้วการมารวมตัวกันปราบอสูรครั้งนี้ หาควรเป็นรองใครไม่

“นายพูดจริงนะ”

รอยลักยิ้มข้างแก้มปรากฏขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็กๆตรงมุมปาก นี่แหละคือสิ่งที่ต้องการ จะออกรบทั้งทีตำแหน่งแม่ทัพก็ต้องเป็นของเขา เรื่องอะไรจะเป็นแค่พลทหารหรือขุนศึกกระจอกๆ

“ก็จริงสิวะ”

 “งั้น เราก็ตกลง เมื่อกี้นายบอกว่านายชื่อ... เอราวัตใช่ไหม ตอนนี้เรามีกันแค่สอง แล้วคนอื่นๆอีกห้าคนล่ะ ”อัสดงถามขึ้น

“อีกหกต่างหากโว้ย ทั้งหมดรวมเราด้วยเป็นแปด นี่อาจารย์นายไม่บอกอะไรเลยหรือไง”

“เออใช่ แปดคน ลืมไป แล้วนายรู้รายละเอียดอะไรอีกหรือเปล่า”

อัสดงใช่ว่าไม่รู้ แต่คงจะทดสอบเอราวัตมากกว่า จึงแกล้งบออกจำนวนคนผิด ซึ่งมีแต่ ‘คณะเทพ’ ผู้ที่เกี่ยวข้องเท่านั้นที่รู้ข้อมูลนี้ เอราวัตเองก็ตอบได้ถูกควรสบายใจได้แล้ว เจอสหายที่หลวงตาว่าเสียที

“ฉันก็รู้เท่าที่นายรู้ เมื่อเรารวมตัวครบกันเมื่อไร จะมีเทวราชโองการลงมาอีกครั้ง”

“แล้วนายรู้ได้ไงว่าฉันเป็นคนที่นายตามหา แล้วเราจะเริ่มตามหาคนที่เหลือที่ไหน”

“ฉันเห็นนายผ่านข่ายพระญาณ ส่วนอีกหกคนที่เหลือบอกตรงๆว่ายังไม่รู้ว่ะ แต่ตอนนี้ฉันว่า ฉันต้องพานายไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะก่อน มอมแมมโคตร แถมเสื้อผ้ายังเชยชะมัดยาด และอีกอย่างเราต้องหาที่พักให้นายด้วย ไปกันเหอะ”

เอราวัตพูดจบก็โบกมือเรียกรถแท็กซี่ที่ผ่านมาให้จอด พอได้รถก็เปิดประตูด้านหลังเข้าไปนั่งด้านใน ส่วนอัสดงยังไม่ค่อยจะวางใจเท่าไรนัก จนเอราวัตต้องร้องเรียกซ้ำ ให้ขึ้นมา แล้วอัสดงก็ตัดสินใจ เอาไงก็เอากัน ครั้นพอประตูปิดสนิทเรียบร้อย เอราวัตก็บอกคนขับถึงจุดหมายปลายทางว่า

“สยามสแควร์”


ตลอดระยะทางจากหัวลำโพงถึงสยามนั้น อัสดงได้แต่นั่งมองโน่นมองนี่ข้างทางตลอด ด้วยความที่ไม่ได้มากรุงเทพเสียนานอะไรๆก็เปลี่ยนแปลงไปหมด ดูแล้วน่าสนใจยิ่งแต่ก็ยังสงวนทีท่าไว้ เกรงว่าเอราวัตมันจะหาว่าเป็นบ้านนอกเข้ากรุง เอราวัตเห็นเข้าแล้วก็ล่วงรู้ถึงความคิดนั้น ก็ได้แต่หัวเราะเปรยกับตัวเบาๆ

“ไอ้ขี้เก๊กเอ๊ย”

“ทำไมนายถึงได้มอมแมมนักวะ” เอราวัตถามขึ้นมาเป็นประโยคแรก เมื่ออยู่ในรถ

“มีเรื่องนิดหน่อย แต่พูดในนี้ไม่ได้”

แน่ล่ะลองพูดออกไปสิว่ามีเรื่องกับพวกพญานาค คนขับรถคงหาว่าเป็นลิเกหลงโรงหรือดีไม่ดีอาจจับส่งโรงพยาบาลบ้าก็ได้ อัสดงจึงนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนในใจทิ้งให้เอราวัตอ่านเอาเอง

“ นี่นายไปทำอีท่าไหน ทำไมถึงไปมีเรื่องกับพวกนั้นได้ อันตรายมากเลยนะ บางทีนะพวกที่บินได้ยังต้องเกรง หลบหลีกพวกที่อยู่ในน้ำ” เอราวัตทันทีที่ทราบความจากการอ่านใจ ก็ตกใจในสิ่งที่เกิดขึ้นกับอัสดงเมื่อคืน เขาเลือกใช้คำอื่นมาแทนที่ ดีกว่าจะเอ่ยมาว่าครุฑกับนาคโดยตรง ซึ่งถ้าคนขับได้ยินอาจจะตกใจ หาว่าบ้าอย่างที่อัสดงคิด

“ไม่รู้เหมือนกัน แต่ช่างเหอะ ว่าแต่นายยังไม่เล่าให้ฟังเลยว่านายเป็นใครมาจากไหน” อัสดงถามขึ้นมาบ้าง

“ ฉันเหรอ ฉันก็อายุพอๆกับนายแหละ พ่อฉัน แม่ฉันเป็นครูอยู่ต่างจังหวัด พอเข้ามหาลัย พ่อก็ส่งมาให้อยู่กับปู่ที่กรุงเทพ ปู่ฉันเป็นหมอดูชื่อดังเลยนะ”

“อันนั้นฉันไม่อยากรู้ สิ่งที่ฉันอยากรู้จริงๆ นั้นก็คือ นายคือใคร” อัสดงจ้องหน้านั้นอย่างจริงจัง ทำให้เอราวัตได้แต่ยิ้มน้อยๆแล้วหยิบโทรศัพท์ไอโฟนขึ้นมา ใช้ฝ่ามือสะบัดผ่านหน้าจอเบาๆ ฉับพลันก็บังเกิดแสงสว่างวาบเรืองรองกลายเป็นภาพเหนือจอทัชสกรีน และแล้วสิ่งต่างๆก็หลุดลอยออกมายิ่งกว่าหนังสามมิติ ปรากฏต่อหน้าเฉพาะสายตาของอัสดงให้เห็นแต่เพียงผู้เดียว ภาพนั้นหากจะบรรยายเป็นตัวอักษรก็คงบรรยายได้ว่า

“มหาบุรุษผู้เลิศลักษณา ผู้ทรงจันทรเศขร กรีดหัตถ์ตวัดเอาคชสารซึ่งล้วนแต่เป็นยอดแห่งคชลักษณะรวมทั้งสิ้นสิบเจ็ดเชือก แล้วบีบด้วยอุ้งหัตถ์จนกลายเป็นผุยผง จากนั้นห่อด้วยผ้าสีเขียวดั่งมรกต แล้วประพรมด้วยน้ำอมฤต เสร็จแล้วทรงบริกรรมพระคาถาอันศักดิ์สิทธิ์จนบังเกิดเป็นเทวบุตรรูปงาม ทรงรัศมีเขียวนวลสว่างไสวกระจ่างตาอย่างน่าดูชม”

รัศมีที่เห็นในภาพ จับทั่วทั้งองค์  ถึงแม้จะจ้า แต่ก็เห็นพระพักตร์ชัด ...และพระพักตร์นี้เองก็เหมือนกับคนที่นั่งข้างๆ
แลด้วยรัศมีอันเดียวกันนี้ จึงทำให้แยกออกว่าใครคือต้นกำเนิดของใคร แล้วใครคือร่างอวตารของใคร
 
“นายคือ พระพุธ”

อัสดงยิ้มออกมาได้แล้ว เอราวัตยักคิ้วให้เป็นการแทนคำตอบว่าใช่ เมื่อหมดข้องสงสัย อัสดงจึงวางท่าทีเป็นมิตรมากกว่าเดิม เพราะไหนๆ องค์ต้นกำเนิดก็เคยประชุมที่เทวสภาด้วยกันมาก่อน  ทำงานกับพวกคุ้นเคยอย่างนี้จึงโล่งใจนัก

“เก่งนี่ทายถูกด้วย นี่แค่ตำนานเดียวนะโว้ย ยังมีอีกหลายคลิป ที่แย่ที่สุด ตำนานที่ว่าฉันเป็นลูกชู้ของเมียพระพฤหัสเกิดกับพระจันทร์นี่สิ ขายหน้าที่สุด ไม่มีสื่อไหนแก้ข่าวให้ด้วย ” เอราวัตกระซิบเบาๆ ทำให้อัสดงหัวเราะออกมาได้ เป็นครั้งแรก


“ไม่ต้องมาหัวเราะเลยอัสดง นายเองก็เหอะ ได้ข่าวว่าแม่ไม่ยอมพาไปเฝ้าพ่อเหรอ ถึงต้องได้ขับรถทั่วท้องฟ้า”

“ใครบอกว่าไม่พาไป พาไปโว้ย แต่ขี้เกียจอยู่ สู้ขับรถดูสาวๆไม่ได้” อัสดงตอบมาทีเล่นทีจริง ความกินแหนงแคลงใจระแวงว่าเอราวัตจะมีเจตนาไม่ดีหายไปหมดสิ้น

“ถึงว่า เดี๋ยวพอถึงสยามแล้ว นายได้ดูสาวๆอย่างเต็มตาแน่ ว่าแต่ เราสองคนเกิดมาจากไหนกันแน่เนี่ย ฉันก็ยังงงๆเหมือนกัน”

“นั่นสิไอ้พระพุธ ไว้เวลามีข่าวจากข้างบนลงมานายก็ถามท่านสิ”อัสดงเสนอขึ้นเข้าท่า

“แล้วทำไมนายไม่ถามเองล่ะ ไอ้ดวงไฟลูกใหญ่”

“เพราะฉันกลัวได้คำตอบว่า เราสองคนเป็นลูกท่านน่ะสิ”

สิ้นเสียงของอัสดงก็เรียกเสียงหัวเราะจากเอราวัตได้ไม่หยุด ทั้งสองหัวเราะพร้อมกันลั่นรถ มิตรภาพเริ่มก่อตัวขึ้นแล้วระหว่างอัสดงและเอราวัต ทีนี้ก็เหลือแต่ช่วยกันตามหาอีกหกให้ครบเรื่องจะได้กระจ่างสักที คนขับรถแท็กซี่ได้ยินบทสนทนานั้นทั้งหมดก็ได้แต่ทำหน้างงๆ ส่ายหน้าช้าๆ

“เด็กสองคนนี่คุยอะไรกันแปลกๆ เต็มหรือเปล่า”

เมื่อถึงสยาม เอราวัตก็บอกให้รถจอดตรงหน้าห้างสรรพสินค้าชื่อดังบริเวณนั้นแล้วพาอัสดงข้ามฝั่งมาเลือกซื้อเสื้อผ้าที่ร้านประจำฝั่งตรงข้าม อัสดงรู้สึกแปลกตากับสิ่งใหม่ๆที่เกิดขึ้นในกรุงเทพ ทุกอย่างดูทันสมัย ต่างกันลิบลับกับตอนที่เขาเด็กๆ ดูอย่างการแต่งตัวของสาวๆที่นี่ ก็นุ่งน้อยห่มน้อยเสียจนไม่น่ามอง หน้าตาก็ไม่เห็นจะสวยตรงไหน จมูกแหลมๆหน้าแหลมๆพิกล แถมยังแต่งหน้าทาปากเสียดูไม่ได้ นางฟ้าที่วรรณะต่ำสุด ก็ยังสวยกว่าผู้หญิงพวกนี้หลายเท่านัก

“เนี่ยนะเอราวัต สาวๆที่นายบอก หน้าแปลกๆตาโตๆ เหมือนจะพิการ คล้ายผีดิบ ยังไงก็ไม่รู้”

“นายไปอยู่ไหนมาวะ ....เนี่ยอินเทรนด์สุดๆแล้ว โคเรียนฟีเวอร์”

“เหรอ...งั้นนายต้องไปเห็นที่วัดป่าที่นั่นสาวๆสวยกว่านี่อีกร้อยเท่า แล้วนายจะเปลี่ยนใจ”

หัวข้อ: Re: อัศวินดารา (ภาค๑ ปรับปรุง) บทที่๒-บทที่๓ อัพ๒๐ มีนาคม๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 20-03-2019 16:14:36
“สาวที่ไหนไปอยู่ที่วัดป่าวะ” เอราวัตถามขึ้นอย่างสนใจ

“ก็พวกนางฟ้า นางไม้เวลามาฟังเทศน์ตักบาตรกับหลวงตา ฉันเห็นจนเบื่อ”

ท่าทางอัสดงคงจะเบื่อจริงๆ เพราะแสดงออกมาทั้งน้ำเสียงและแววตาได้อย่างครบถ้วนเพราะบรรดาแม่เทพธิดาพวกนั้นต่างก็ทอดสายตาให้อัสดงเสมอๆ เวลามาที่วัด บางนางถึงกับกวักมือเรียก จนบางทีเขารู้สึกรำคาญด้วยซ้ำ ต้องเดือดร้อนอรุณศิษย์ผู้น้องคอยเป็นไม้กันนางฟ้าอยู่เรื่อยๆ

“โธ่นั่นมันนางฟ้า นี่มันมนุษย์เทียบกันไม่ได้อยู่แล้ว แต่ถ้ามีโอกาสก็แนะนำให้ฉันสักคนนะ”

เอราวัตกล่าวตอบยิ้มๆแล้วก็ไม่พูดอะไรต่อ เขาพาอัสดงเดินเลือกซื้อเสื้อผ้าไปเรื่อยๆ เข้าร้านนี้ออกร้านนู้นจนได้ของครบ  แล้วอัสดงก็สวมใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ เสื้อผ้าที่ดูทันสมัยอย่างเด็กวัยรุ่นทั่วๆไป ทำให้เขาน่าดูยิ่งขึ้นจากเดิมที่ใครเห็นก็ว่าน่าดูอยู่แล้ว ยิ่งมาแต่งตัวแบบนี้เลยทำให้ดูดีไม่หยอก แม้แต่เอราวัตเองเห็นเข้ายังต้องเอ่ยปากกล่าวชม

“นายนี่หล่อไม่เบาเลยนะ”

“ของมันแน่อยู่แล้ว....ว่าแต่เราไปจากที่นี่กันเหอะ ฉันอยากพักผ่อน ” อัสดงคงจะเพลียจัด ไหนจะรบกับนาคเมื่อคืน ไหนจะเดินทางมากรุงเทพ แถมเอราวัตยังพามาซื้อของอีก

“ไอ้บ้ายอ....ก็ได้ กลับก็กลับ ฝนเหมือนกำลังจะตกด้วย แปลกจังเมื่อกี้แดดยังจัดอยู่เลย”

ยังไม่ทันจะขาดคำของเอราวัต เสียงแปะๆของหยาดน้ำเม็ดใหญ่ก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า ทำให้ผู้คนต่างวิ่งหลบเข้าที่ร่มกำบังฝน จู่ๆฝนตกได้อย่างไรก็ไม่รู้ ไม่มีเค้ามาก่อน ทั้งสองหนุ่มน้อยก็จำต้องวิ่งหาที่หลบฝนเช่นเดียวกันกับคนอื่นๆ จนมายืนอยู่ที่หน้าซอยเล็กๆข้างๆโรงหนังเก่าแก่ ลมก็พัดรุนแรงยิ่งขึ้น แต่แปลกที่ยังมิใช่พายุ แถมยังมีสายอัสนีบาตฟาดผ่านจากขอบฟ้าด้านหนึ่งไปยังอีกด้านหนึ่ง สลับไปสลับมา ก่อให้เกิดเสียงดังพรั่นพรึงยิ่ง จนบางครั้งบางคราเหมือนว่าดังอยู่ใกล้ๆหูนี่เอง

อีกทั้งความหนาวเย็นก็เริ่มแผ่กระจายไปทั่ว ฉับพลันความรู้สึกแปลกๆ ก็บังเกิดขึ้นทำให้ทั้งคู่ต้องหันมามองหน้ากันเพราะความรู้สึกอันนั้น มันเป็นความรู้สึกอันนุ่มนวลอ่อนโยน จนถึงขั้นน่าหลงใหล วาบวับจับใจ สอดแทรกเข้ามาในจิตใจของคนทั้งสองท่ามกลางห่าพายุฝน ในขณะที่ทั้งคู่กำลังครุ่นคิดหาสาเหตุแห่งความรู้สึกนี้นั้น สายตาของเอราวัตก็มองเห็นไปยังอีกฟากของถนน ซึ่งมีหนุ่มนักศึกษากำลังสาละวนวิ่งหลบฝนที่เริ่มเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักจากฟากฝั่งตรงข้าม จนข้ามมายังฝั่งฟากทางเขาสองคน แล้วเด็กหนุ่มคนนั้นก็มายืนหลบฝนอยู่ใกล้ๆ พร้อมกับสลัดน้ำออกจากผมที่ยาวเคลียบ่า ทำให้น้ำกระเซ็นไปโดนอัสดงกับเอราวัตที่ยืนอยู่ก่อน

“ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ”

เด็กหนุ่มคนนั้นกล่าวขอโทษขึ้น เพราะเห็นว่าเอราวัตกำลังเช็ดหยาดน้ำที่กระเซ็นมาโดนเขา ตอนแรกเอราวัตตั้งใจจะต่อว่าสักหน่อย แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไม ทำให้โกรธไม่ลง  แถมความรู้สึกก็ยังผันแปรเป็นความอ่อนหวานกำซาบซ่านมากขึ้นกว่าเดิม

“ไม่เป็นไรครับ” เอราวัตกล่าวตอบหนุ่มน้อยนักศึกษาแล้วก็ยิ้มให้ อัสดงเองก็รู้สึกแปลกใจ ความรู้สึกนุ่มนวลแบบนี้เกิดขึ้นได้ยังไงกัน แล้วเด็กหนุ่มคนนั้นก็เริ่มบทสนทนาชวนทั้งสองคุย แลสองอณูก็อดไม่ได้ที่จะต้องแย้มเยื้อนตอบ

“แย่จังนะครับ ฝนตกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย”

“ฝนตกไม่เท่าไรหรอกครับ แต่ฟ้าร้องฟ้าผ่าสิ เสียงแปลกๆ” ยังมิทันจะสิ้นเสียงของเอราวัต อัสดงก็ผลักสองหนุ่มที่กำลังยืนคุยกันล้มกระเด็นลงไปนอนอยู่กับพื้น แล้วตะโกนลั่น

“ หลบเร็ว”

โชคดีที่อัสดงเห็นสายวัชระพุ่งปราดเป็นลำลงมาจากฟากฟ้า จึงหลบไปได้ทัน สายฟ้านั้นมันมาดหมายตรงบริเวณที่หนุ่มน้อยทั้งสามยืนอยู่ เสียงระเบิดกัมปนาทดังสะเทือนเลื่อนลั่น ทั้งสามบัดนี้ที่ลงไปนอนคลุกน้ำฝนอยู่กับพื้น พอยืนขึ้นมาได้ ก็เห็นว่าบรรยากาศรอบข้างมืดลงโดยฉับพลันแสดงว่ามีใครบางคนดึงพวกเขาเข้ามาในอาณาเขตแห่งมนตราแล้ว

อัสดงไยจะมิรู้ อาณาเขตมนตรา คืออาคมที่กางกั้นยามสู้รบในมนุษย์โลก เป็นการจำกัดพื้นที่และมิให้ศาสตราวุธและอาคมที่ใช้รบพุ่งกระทบโลกภายนอก....อาณาเขตมนตรานี้ มิใช่มีแค่เทวะที่ทำได้ หากแต่อสูรก็ทำเป็น   

“พวกอสูร”

อัสดงกล่าวขึ้นกับเอราวัต เพื่อบอกให้สหายหนุ่มเตรียมตัวรับมือ ลำพังเพียงเขากับเอราวัตหากสู้กับอสูรตอนนี้คงไม่มีอะไรน่าห่วง เพราะเขาทั้งคู่ต่างก็เป็นอณูแห่งเทวะ แต่ไอ้มนุษย์ธรรมดาอย่างไอ้เด็กคนนี้น่ะสิ จะทำยังไง มันโดนดึงเข้ามาด้วยในสนามรบ คงเป็นภาระให้เขาทั้งสองห่วงหน้าพะวงหลังไม่น้อย

“นายคอยหลบอยู่ข้างหลังพวกฉัน อย่าตกใจและกลัวในสิ่งที่เห็น”

เอราวัตกล่าวกับเจ้าหนุ่มนักศึกษา พร้อมกับดึงตัวเจ้านั่นเข้ามาหลบอยู่ข้างหลังพวกเขา  สายฟ้ายังคงฟาดมาอีกครั้ง ครานี้ฟาดลงตรงหน้าพวกเขาทั้งสาม ประกายวัชระวาบแวบแสบตานั้นเริ่มรวมเป็นร่างสูงใหญ่ตระหง่านเงื้อม ใบหน้าถมึงทึงเขี้ยวขาวโง้งงุ้มออกมานอกริมฝีปากหนาที่กำลังแสยะยิ้ม ในมือถืออาวุธเป็นขวานเพชรระยิบระยับ ประจุไฟฟ้าแล่นไปทั่ว

“รามสูร”

อัสดงกล่าวขึ้น แล้วก็มิรอช้าหงายฝ่ามือข้างลำตัวจนบังเกิดเป็นเปลวไฟอันร้อนแรงพวยพุ่งออกมา ก่อนหมุนคว้างรวมตัวกลายเป็นจักรเพลิงขนาดใหญ่  ส่วนเอราวัตก็ใช้ปลายนิ้วสัมผัสพื้นดินที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำฝน ฉับพลันหยาดน้ำที่เนืองนองอยู่นั้นก็เปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นโล่แลดาบสีใสดุจสายน้ำอยู่ที่มือทั้งสองข้างของเขา ส่วนเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลังยังคงยืนนิ่ง ดูทีท่ามิค่อยแปลกใจในภาพที่เห็น จนเอราวัตย้ำมาอีกครั้งว่า

“นายไปหลบตรงข้างเสานั่นดีกว่า”

เด็กหนุ่มคนนั้นพยักหน้ารับคำ วิ่งไปหลบตามที่เอราวัตบอก แต่ก็หลบมิได้มิดชิดนัก กลับเบี่ยงตัวออกมาคล้ายจะรอดูเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไป

“ความจำท่านยังดีนี่ ท่านสุริยาทิตย์ วันนี้ข้ามาไม่เสียเที่ยวนอกจากท่านแล้วยังมีท่านพระพุธด้วย ช่างบังเอิญและเป็นโชคดีอะไรเช่นนี้ มาพร้อมๆกัน  ข้าไม่ต้องตามหาให้เหนื่อย”

“ไอ้พวกอสูรต่ำศักดิ์เจ้าคิดเหรอว่าจะทำอะไรเราได้ ขนาดแค่เทพธิดาเมขลาเจ้าก็พ่ายแพ้มานับครั้งไม่ถ้วน อย่าบังอาจหาญกล้ามาต่อกรกับพวกเรา หลีกไปก่อนที่จะกลายเป็นธุลี” น้ำเสียงของอัสดงกึ่งดูถูกกึ่งเย้ยหยันเจ้ารามสูร ทำให้เจ้าของหน้าถมึงทึงยิ่งดุดันขึ้นไปอีก แน่ะล่ะการปราชัยให้แก่พระนางเมขลาครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้ตนอับอายเป็นที่ยิ่ง และรู้สึกไม่พอใจทุกครั้งที่มีใครหยิบยกปมด้อยนี้ขึ้นมาพูด

“นั่นมันตอนนั้น แต่วันนี้ ตอนนี้ พวกท่านทั้งสองอย่าหวังว่าจะมีโอกาสได้กลับสวรรค์เลย ข้าจะกำจัดพวกเทวดาอวตารให้หมด แล้วพวกอสูรอย่างเราจะกลับมายิ่งใหญ่เหนือพวกท่าน คอยดูเหอะ”

“พวกเราต่างหากที่ควรบอกเจ้าเช่นนั้นรามสูร เราขอเตือนอีกครั้ง หลีกไป แล้วเราจะให้อภัยเจ้า ที่เจ้าล่วงละเมิดเราทั้งสองเมื่อสักครู่” เอราวัตพูดขึ้นกับจอมอสูรแล้วขยับดาบที่ถืออยู่ในมือชี้ไปทางเจ้าอสูรต่ำศักดิ์ตนนั้น

“ท่านคิดว่าข้ากลัวท่านเหรอ”

รามสูรยกขวานเพชรที่อยู่ในมือแล้วฟันฟาดลงมากลายเป็นสายฟ้าพุ่งตรงมายังร่างอวตารแห่งพระพุธ เทวะน้อยยกโล่กำบังสายฟ้านั้นไว้ แล้วตวัดดาบที่ถืออยู่ในมือออกไปกลายเป็นสายน้ำอันคมกริบพร้อมจะตัดทุกสิ่งให้ขาดกระเด็น จอมอสูรเกเรฟาดขวานลงมาอีกครั้ง ครานี้สายฟ้ากระทบสายน้ำก่อให้เกิดเสียงดังสะเทือนเลื่อนลั่น รามสูรเซถลาไปเล็กน้อย อัสดงไม่ปล่อยให้โอกาสนั้นผ่านไป ขว้างจักรเพลิงออกไปทันที จอมอสูรซึ่งกำลังเสียหลักรีบเบี่ยงตัวหลบ แต่ก็ไม่วายถูกอำนาจแห่งจักรนั้นเผาผลาญ จนทำให้ต้องเสียเลือดหยดแรก

“โอ๊ย”

รามอสูรถึงแม้จะบาดเจ็บแล้วแต่ก็ยังสู้ไม่ถอย ขว้างขวานออกไปไม่หยุดยั้งแสงวัชระและเสียงกัมปนาทดังไปทั่ว เทวะน้อยทั้งสองต่างก็ต้องหลบหลีกกันเป็นพัลวัน แต่ก็ไม่วายตอบโต้ซัดกลับมาจนจอมอสูรแทบจะรับมือไม่ไหว ฉับพลันสายฟ้าสายหนึ่งของจอมอสูรที่ถูกเอราวัตปัดออกไปด้วยดาบนั้น ก็พุ่งแฉลบไปยังเสาที่เจ้านักศึกษาหลบอยู่ อัสดงเห็นเข้าจึงตะโกนออกมาลั่น

“เฮ้ยยย หลบเร็ว” ครั้นสิ้นเสียงของพระอาทิตย์รูปงาม แรงระเบิดนั้นก็ดังขึ้นทำให้ร่างในชุดนักศึกษากลิ้งหลุนๆออกมาทันที แลรามสูรก็เห็นว่า มีผู้ที่ไม่ได้รับเชิญ

 ‘ทำไมมนุษย์เข้ามาในข่ายมนตราข้าได้ ข้าดึงแต่เทวะ ไม่ได้ดึงมันมา เหอะ ไหนๆมันก็หลุดมาแล้ว ลองจับมันมาต่อรองดีกว่า เผื่อไอ้เทพทั้งสองมันจะเห็นค่าของชีวิตมนุษย์แล้วยอมศิโรราบ’

จอมอสูรคิดได้ดังนั้นจึงเปลี่ยนเป้าหมายโจมตีไปที่มนุษย์น้อยนั้นแทน เอราวัตเห็นท่าไม่ดีจึงกระโดดเข้าไปช่วย แต่ด้วยความที่ห่วงหน้าพะวงหลังทำให้เขาพลาดโดนสายฟ้าแฉลบกระแทกเข้าสีข้าง จนร่างกระเด็นไปหลายเมตร อัสดงรีบเหิรไปรับร่างสหายไว้แล้วพยุงขึ้นมา

 “เป็นไรหรือเปล่าเอราวัต”

“ไม่เป็นไร แค่เคล็ดๆ คันๆ รีบไปดูไอ้คนนั้นเถอะ”

เมื่อทั้งสองกำลังจะลุกขึ้น ก็พบว่ารามสูรกำลังจะถึงตัวเจ้านักศึกษาแล้ว ทั้งอัสดงและเอราวัตตะโกนออกมาแข่งกับเสียงฟ้าร้องลั่นว่าให้หนีไป แต่เด็กหนุ่มคนนั้นเหมือนกับไม่ได้ยินคำพูดของอณูน้อยทั้งสอง หนำซ้ำยังยืนอยู่กับที่เหมือนโดนมนต์สะกดอีกด้วย

อีกไม่กี่ช่วงแขน รามสูรกำลังจะถึงตัวแล้ว เจ้านั้นมันก็ยังไม่ไหวติง ฝ่ามืออันใหญ่โตของยักษ์เกเรกำลังจะถึงตัวอยู่รอมร่อ ทันใดนั้นเจ้าเด็กหนุ่มจึงขยับเอามือทั้งสองมาพนมอยู่กลางระหว่างอกทำให้บังเกิดแสงสีเงินนวลสว่างจ้า พอมือทั้งสองแยกออกจากกันดาบอันยาวอย่างยิ่งเล่มหนึ่งก็ยืดออกมาจากฝ่ามือนั้นแล้วตวัดไปที่แขนแห่งรามสูรทันที  บังเกิดเป็นเสียงดังฉับพร้อมกับเสียงร้องโอดครวญดังลั่น จอมอสูรผู้ประมาทและชะล่าใจไม่ทันระวังตัวเห็นว่าเป็นมนุษย์ธรรมดา จึงถูกดาบเล่มนั้นตัดแขนขาดกระเด็น แขนอีกข้างที่กำลังถือขวานวิเศษอยู่นั้นก็เงื้อขึ้นหมายจะประหารเจ้ามนุษย์ผู้ประหลาด แต่ก็ต้องชะงักงัน เพราะจู่ๆ ก็ปรากฏดวงมณีเล็กๆแต่ทว่าเจิดจ้าลอยอยู่กลางลำตัวเจ้ามนุษย์คนนั้น แสงเหลืองนวลจากมณีนี้ดูแล้วบาดตาบาดใจเป็นที่ยิ่ง ทำให้รามสูรลืมความเจ็บปวดและการมุ่งเอาชีวิตเปลี่ยนเป็นกระโจนไล่ไขว่คว้าอัญมณีดวงนั้นแทน

“เร็วเข้าสิ จังหวะนี้แหละ โจมตีเลย”

หนุ่มน้อยปริศนาในคราบนักศึกษาตะโกนบอกอัสดงกับเอราวัตที่ยังตะลึงกับเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างไม่คาดฝัน ก็พลันได้สติเพราะเสียงนั้น แล้วทั้งสามก็พร้อมใจกันสาดอาวุธเข้าใส่เจ้ารามสูร เจ้ายักษ์เขลาผู้ซึ่งมัวแต่ไขว่คว้าดวงแก้วนั้นไม่ทันระวังตัว ทำให้ต้องอาวุธแห่งเทวะทั้งสามก่อเกิดเสียงระเบิดดังลั่นแลร่างแห่งอสูรนั้นก็ดับดิ้นสิ้นฤทธีเหตุเพราะตามแสงแห่งดวงมณีนั่นเอง

ดวงมณีดวงน้อยยังลอยคว้างอีกพัก แล้วจึ่งลอยกลับมายังมือเจ้าของแล้วก็สลายหายวับไปพร้อมกับอาณาเขตมนตราบรรยากาศรอบข้างกลับมาเป็นปกติอีกครั้งไม่มีวี่แววของสายฝนและสายฟ้าเลยสักนิด ผู้คนก็ยังเดินกันขวักไขว่บริเวณนี้ เด็กหนุ่มทั้งสามยังคงยืนอยู่ที่เดิม อาวุธที่ถืออยู่ทั้งหลายก็อันตรธานหายไปหมดสิ้น ทั้งสามยังคงยืนหอบเพราะเหนื่อยกับการโรมรันกับยักษ์อันธพาลเมื่อสักครู่ เอราวัตนั้นที่โดนสายฟ้าฟาดตรงสีข้างเริ่มรู้สึกเจ็บแปลบๆตรงชายโครงจนเกือบทรุด เด็กหนุ่มปริศนาจึงเข้าไปช่วยประคอง

“เป็นอะไรมากไหม นั่งพักก่อนดีกว่า”

“ฉันไม่เป็นอะไรมาก ขอบใจที่เพิ่งแสดงตัว ว่านายไม่ใช่คนธรรมดา”

“ใจเย็นๆก่อนสิ มา..ฉันช่วย”

เอราวัตปัดมือนั้นออกด้วยความโมโห ไอ้เวรนี่เขาสู้อุตส่าห์เป็นห่วงกลัวว่าจะโดนยักษ์ฆ่าตายห่าดันเสือกซ่อนคมซะได้ มันเป็นใครกัน ครั้นพอยิ่งมองก็อดที่จะรู้สึกไม่ได้ว่า หน้าตาคุ้นๆ หน้ามันหวานๆ ตามันใสๆสวยอย่างกับตากวาง ขนตานั้นมันก็งอนอย่างกับผู้หญิง ปากนิดจมูกหน่อย เจ้าสำอางแบบนี้เคยเห็นที่ไหน  แถมน้ำเสียงหวานๆใสๆของมันก็ยิ่งคุ้นหูอีกด้วย

“ต่อยแม่งสักทีเหอะ”

อัสดงเองก็โมโห จึงคว้าคอเสื้อและเงื้อหมัดกำลังจะฟาดกำปั้นลงมาที่หน้าของไอ้หนุ่มปริศนานั้น ฉับพลันความรู้สึกที่กำลังร้อนรุ่ม โมโห ก็มลายหายไปรวดเร็ว แล้วความรู้สึกนุ่มนวล อ่อนหวานก็เข้ามาแทนที่เพียงแค่หน้าของหนุ่มปริศนายิ้มมาให้

“บอกแล้วไง ใจเย็นๆก่อนสิเพื่อน ขอโทษที่ทำให้โมโห”

น้ำเสียงนุ่มๆ ปนออดอ้อน กล่าวขึ้นมาแถมรอบกายของเด็กหนุ่มคนนี้ยังมีรัศมีเหลืองนวล พอเห็นเข้าทำให้อัสดงกับเอราวัตคลายความโมโหลงหมดสิ้น ความรู้สึกอ่อนหวานเริ่มรุนแรงและยังคงแผ่กระจายมาเรื่อยๆ เป็นที่แน่นอนแล้วว่ามันมาจากตัวไอ้คนนี้นี่เอง

“นายเป็นใคร”

อัสดงพูดจบพร้อมกับปล่อยคอเสื้อของไอ้เจ้านักศึกษาคนนั้นให้เป็นอิสระแล้วรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ ริมฝีปากแดงธรรมชาติอ่อนระเรื่อ แย้มยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วกล่าวออกมาอย่างสบายๆว่า

“เราชื่อทรงกลด ...อณูของจัทรเศขรผู้เป็นปิ่นแห่งมหาศิวะ ยินดีที่ได้เจอนายสองคนอีกครั้ง ไอ้ดวงไฟ ไอ้พระพุธ”

“ไอ้พระจันทร์!!!”

************
รบกวนติดตามต่อบทที่๓ นะคะ
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา (ภาค๑ ปรับปรุง) บทที่๒-บทที่๓ อัพ๒๐ มีนาคม๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 20-03-2019 16:16:01
บทที่๓ คืนวันพระจันทร์ทรงกลด

“ทรงกลด”หรือเด็กหนุ่มปริศนาที่ถูกอัสดงและเอราวัตเรียกว่า “ไอ้พระจันทร์” นั้น บัดนี้ยืนยิ้มแถมยังยักคิ้วให้ทั้งสองหนุ่มอย่างยียวน เอราวัตเห็นอีกฝ่ายยิ้มแบบนั้นก็แทบจะเข้าไปเตะให้หายโมโหสักที

“ไอ้นี่ทำไมไม่แสดงตัวตั้งแต่แรก ฉันจะได้ไม่ต้องเจ็บตัวเพราะห่วงหน้าพะวงหลัง”

“โทษที เราเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่านายสองคนลงมาจากข้างบน ในโองการแรกบอกไว้แค่แปด แต่ไม่ได้บอกว่าใครบ้าง อีกอย่าง พวกเราอยู่ในสภาพของมนุษย์ยากที่จะจำกันได้ แต่เราก็รู้สึกถึงพลังของพวกนายนะ คนนึงร้อน อีกคนนึงเย็นๆเหมือนน้ำ เลยรีบเดินมาหาไง แต่ไม่รู้จะเริ่มพูดยังไง พอดีเกิดเรื่องซะก่อน” ทรงกลดกล่าวตอบเอราวัตใบหน้าไม่วายยิ้มระเรื่อ

“นี่นายได้เทวโองการเหมือนกันเหรอ ถ้าอย่างนั้นคงเดาไม่ยากแล้วล่ะ ว่าอีกห้าคนที่เหลือมีใครกันบ้าง”อัสดงพูดขึ้นหลังจากระงับโทสะได้แล้ว

“ใช่ เดาไม่ยากแล้วล่ะ เออ แล้วพวกนายชื่ออะไรกันบ้าง หรือจะให้เรียกชื่อเดิมดี” ทรงกลดถามขึ้น

“ฉัน เอราวัต ส่วนไอ้รูปหล่อนี่ มันชื่ออัสดง แล้วนี่พวกเราจะยืนคุยกันอย่างนี้เหรอ ฉันว่าพวกเราไปหาที่นั่งคุยกันดีกว่า ฉันเริ่มๆจะจุกอกแล้ว สายฟ้าไอ้ยักษ์นั่นเล่นเอาแสบซี่โครง”เอราวัตเสนอขึ้น พร้อมเอามือกุมสีข้างไว้

“เรียกฉันว่าทรงกลดหรือกลดก็ได้ แต่นั่นสิ นายบาดเจ็บนี่นา ฉันว่าไปกินข้าวบ้านฉันแล้วนั่งคุยกันเลยดีกว่า ที่นั่นปลอดภัย อยู่แถวนี้เดี๋ยวอะไรโผล่มาอีก” ทรงกลดกล่าวชักชวนให้สหายเทวะไปยังบ้านของตน เอราวัตนั้นแสดงสีหน้ายินดีอย่างยิ่งเรื่องกินเรื่องเที่ยวขอให้บอกส่วนอัสดงยังคงทำหน้าลังเลจนเอราวัตต้องบอกว่า

“ก็ดีเริ่มหิวแล้วด้วย ไปเถอะอัสดง นายบ่นเหนื่อยไม่ใช่เหรอ”

“แต่นายต้องพาฉันไปหาที่พักไม่ใช่เหรอไอ้พระพุธ” ใช่สิที่พัก..เอราวัตนั้นลืมเสียสนิท

“ไม่ต้องหาที่ไหนหรอก.... พักที่บ้านฉันนั่นแหละ จะอยู่นานสักเท่าไรก็ได้ หรืออยู่เลยยิ่งดี ทุกอย่างฟรีตลอดรายการ ฉันจะได้มีเพื่อนแก้เหงา แล้วอีกอย่างเวลาจะคุยกันจะได้สะดวก”ทรงกลดกล่าวชวนมาอีกครั้ง

“ถ้างั้นก็ดีสิ .....นายได้ที่พักแล้วอัสดงไม่ต้องหาให้เหนื่อย แต่ฉันขอไปพักด้วยคนนะ จะได้สนุกๆ” เอราวัตกล่าวตอบตกลงแทนอัสดงเพราะเขาชอบอะไรที่แปลกใหม่ยิ่งการเดินทางรอนแรมไปพำนักในที่ต่างๆแล้ว เขาโปรดปรานเป็นที่สุด

“ได้สิไอ้ลูกชาย นานๆจะได้มานอนกับพ่อซะที”

“ถ้านายเรียกฉันว่าลูกชายอีกที ฉันเปลี่ยนใจไม่ไปจริงๆด้วย” ครานี้เอราวัตทำหน้าย่นใส่ ส่วนอัสดงก็ได้แต่หัวเราะเพราะเขารู้ดีว่าเอราวัตนั้นเซ็งกับข่าวลือเรื่องนี้เป็นที่สุด ข่าวลือที่ว่า “เขาเป็นลูกชู้ของพระจันทร์”

“อ๊ะ ก็ได้ไปกันเหอะ” ทรงกลดยักไหล่เล็กน้อยแบบกวนๆ เอราวัตด้วยความหมั่นไส้จึงต่อยไปที่ไหล่นั้นเบาๆ ทรงกลดก็ไม่น้อยหน้า แกล้งยกขาเตะไปที่ชายโครงของเจ้าเอราวัต ซ้ำรอยสายฟ้าฟาดทำให้เจ้าตัวต้องหน้านิ่วเอามีกุมสีข้างเอาไว้อีกครั้ง

 “เจ็บนะโว้ยยย ไอ้เวรกลด”

เสียงหัวเราะของสามหนุ่มน้อยดังทั่วบริเวณนั้น มิตรภาพเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้จะเจอกันแค่วันเดียวแต่ตัวตนจริงๆของพวกเขานั้น รู้จักกันมานานแสนนาน  ทรงกลดเดินนำสหายทั้งสองไปเรียกรถแท็กซี่ที่มีอยู่ดาษดื่นบริเวณนั้น พอขึ้นรถพวกเขาก็มุ่งหน้าสู่บ้านของทรงกลดตามคำชวนทันที

เทวะน้อยทั้งสามจะรู้ไหมว่าเมื่อพวกเขาจากไปแล้ว ยังมีสายตาคู่หนึ่งนั้นจ้องมองอยู่ เจ้าของสายตาคู่นั้นหยุดพ่นน้ำ ในสระน้ำพุจำลองที่ตั้งอยู่หน้าร้านสปาหรู ดวงตาโปนกลับกลอกไปทั่ว ลิ้นที่ถูกปั้นด้วยปูนบัดนี้เคลื่อนไหวตวัดแปลบปลาบ หงอนสีแดงสดเริ่มบิดไปมา เหตุการณ์ทั้งมวลรวมถึงบทสนทนาที่เกิดขึ้นได้ถูกบันทึกไว้โดยตาโปนแดงก่ำอย่างครบถ้วนดุจเครื่องอัดวีดีทัศน์ชั้นดี เมื่อทุกอย่างสงบลงและสิ่งที่นายของมันต้องการได้มาครบถ้วนแล้ว มันจริงเลื้อยลงไปในสระจำลองนั้น และหายลับลงไปไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย

เด็กหนุ่มน้อยเจ้าของพัสตาภรณ์สีเขียวอ่อนก้านมะลิ บัดนี้กึ่งนั่งกี่งนอนอยู่บนพระยี่ภู่ใจกลางสุวรรณคูหา ผนังถ้ำทุกด้านดุจกรุไว้ด้วยเพชรและอัญมณีมีค่าหลากหลาย ส่องแสงประกายวิบวับ ในพระหัตถ์ยังคงถือกำไลนาคราชที่โดนไฟแห่งสุริยเทพแผดเผาทำลาย

“ล้อเล่นนิดหน่อย ทำเป็นโกรธ นี่น่ะหรือเทพชั้นผู้ใหญ่ เฮอะ ไม่เห็นน่าไหว้สาเลย”

เสียงเสนาะนั้นเปรยกับองค์เองเบาๆ บรรดานางข้าหลวงที่หมอบเฝ้าอยู่ต่างก็ได้แต่หมอบอยู่ด้านนอก ไม่กล้าเข้าพระพักตร์ เพราะเมื่อไรที่ทรงอยากประทับอยู่องค์เดียวนั่นแหละหมายความว่าทรงกริ้วจริงๆหรือไม่ก็ไม่พอพระทัยอะไรสักอย่าง

แล้วแสงวูบวาบก็สว่างขึ้นหน้าที่ประทับกลับกลายเป็นร่างของบุรุษผู้หนึ่ง บุรุษผู้นั้นกล่าวมาเสียงดังฟังชัดกับนางข้าหลวงเวรว่า “ทูลหม่อมเล็กประทับอยู่ไหม เรามีเหตุต้องเข้าเฝ้าเป็นการด่วน”

“อยู่เจ้าค่ะ .....แต่ยังไม่โปรดให้ผู้ใดเฝ้า รบกวนท่านราชองครักษ์กลับไปก่อน หากมีรับสั่งเรียกเมื่อไรเราจะไปตามท่าน”

“เจ้าไม่ได้ยินหรือไง ว่าเรามีเหตุต้องเข้าเฝ้าเป็นการด่วน” ราชองครักษ์ย้ำมาอีกครั้ง

“แต่......”นางข้าหลวงกำลังจะตอบโต้มาอีก แต่แล้วเสียงเสนาะก็ดังขึ้นมาจากด้านใน

“ให้นาเคนทร์เข้ามาได้”

พอสิ้นพระสุรเสียงนางข้าหลวงก็จำต้องถดถอย เจ้าองครักษ์กำยำหันมายิ้มเยาะ ประหนึ่งจะบอกว่า  ‘เห็นไหมล่ะ หลีกทางตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง’ และเพียงชั่วแวบเจ้าราชองครักษ์หรือนาเคนทร์ก็ได้เข้ามาเฝ้าอยู่หน้าพระพักตร์แล้วก็หมอบราบกราบทูลถึงสิ่งที่ได้เห็นและได้ยินในวันนี้ทั้งหมด

“แบ่งภาคกันลงมาสามองค์เลยเหรอ ทั้งพระอาทิตย์ พระจันทร์ พระพุธ แล้วอีกห้าองค์ล่ะ เป็นใคร”

“กระหม่อมไม่ทราบ เห็นตรัสกันว่า ในเทวโองการไม่ได้ระบุไว้”

“ช่างเหอะ เราพอเดาออกว่าเป็นใคร แล้วเทวโองการว่าไว้อย่างไร ทำไมพวกนี้ถึงอวตาร” สุรเสียงเสนาะเริ่มซักไซ้

“ไม่ทราบเกล้าพะยะค่ะ กระหม่อมได้ยินไม่ถนัด” นาเคนทร์ทูลตอบมาอย่างอุบอิบ

“แล้วทำไมเจ้าไม่ตั้งใจฟัง ไม่ได้เรื่อง เจ้าจะต้องให้เราไปสืบเองหรืออย่างไร” คราวนี้ทรงกริ้วปัง สุรเสียงดังลั่น เล่นเอาผู้ที่เข้าเฝ้าหมอบจนตัวลีบ

“กระหม่อมว่า ถ้าทูลหม่อมทรงทูลถามท่านพญาอนันตนาคราชหรือท่านพญาวาสุกี คงจะได้ความ ทั้งสองพระองค์ย่อมรู้เทวโองการดี ” นาเคนทร์ยกมือไหว้เหนือหัวยามเอ่ยถึงพระนามของเจ้าแห่งนาคาทั้งสองพระองค์

“อย่าบังอาจมาแนะนำเรา ถ้าถามได้เราก็คงถามไปนานแล้ว ไม่ต้องใช้เจ้าให้ไปสืบข่าวหรอก อีกอย่างถ้าถามไป คงจะโดนหาว่าไม่ใช่เรื่องของเด็ก ดีไม่ดีทูลหม่อมปู่ทั้งสองคงได้ทำโทษเราเท่านั้น ไปไป๊จะไปไหนก็ไป ไม่ได้เรื่องสักตน เราอยากอยู่คนเดียว”

พระสุรเสียงดังยิ่งกว่าเดิม สิ้นรับสั่งครานี้นาเคนทร์ต้องถอยกรูดๆคลานเข่าออกมา ขืนอยู่ต่อคงโดนแน่ เสียงนางข้าหลวงที่หมอบเฝ้าอยู่หน้าห้องหัวเราะกันคิกคัก เมื่อเห็นราชองครักษ์โดนไล่ออกมา คราวนี้นางข้าหลวงได้ส่งสายตายิ้มเยาะบ้าง
 
‘เห็นไหมล่ะ กลับไปตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง’

เมื่อเจ้าองครักษ์กลับออกไปแล้ว หนุ่มน้อยเจ้าอารมณ์หรือทูลหม่อมเล็กก็เสด็จออกมาด้านนอกแล้วตรัสกับนางข้าหลวงที่หมอบเฝ้าว่า  “เจ้าสองคนไปกับเราหน่อย แล้วอย่าแพร่งพรายให้ใครรู้”

เพียงสิ้นรับสั่ง หนุ่มน้อยก็สลายกลายเป็นแสงโชตินาการอันเจิดจ้าพุ่งปราดขึ้นด้านบน เป็นรัศมีเขียวนวลสว่างวาบ พร้อมพระดำรัสสุดท้าย คล้ายจะฝากไปถึงใคร

“สงสัยเราต้องไปเยี่ยมท่านกับพวกด้วยตัวเราเองละมั้ง สุริยเทพ”

“เพคะ” นางข้าหลวงเมื่อรับพระบัญชาแล้วก็ไม่รอช้า บิดกายหายวับตามนายไปทันที

รถแท็กซี่หยุดจอดส่งผู้โดยสารทั้งสามตรงหน้าซอยเล็กๆ ข้างโรงพยาบาลใหญ่ริมน้ำ ทรงกลดจ่ายค่ารถแล้วพาเพื่อนทั้งสองเดินลัดเลาะตามซอกซอย มาที่ท่าเรือแล้วจ้างเรือเมล์แถบนั้นขับไปส่งยังที่หน้าบ้าน

“โหย บ้านนายไกลโคตร นี่ถ้ารู้ว่าต้องต่อเรือไปอีก ฉันไม่มาหรอก” เอราวัตบ่อนกระปอดกระแปด แต่ปากเขาก็บ่นไปอย่างนั้นเองตามประสาคนช่างพูด แต่สีหน้าแสดงถึงความสนุกอย่างเต็มที่

“บ้านฉันเข้าได้สองทางถ้ามาทางรถต้องเดินลุยสวน ไม่สนุก แถมแฉะ  ฉันชอบมาทางเรือได้นั่งดูนั่นดูนี่สวยกว่ากันเยอะ”

“แล้วอีกไกลไหม อยากพักผ่อนแล้ว” อัสดงถามขึ้น เปลือกตาจะปิดแหล่มิปิดแหล่

“เอาน่า อีกนิดเดียวก็ถึง”

แต่ที่ไหนได้ นิดเดียวของทรงกลด ใช้เวลานานอยู่เหมือนกันเรือยนต์ลำน้อยพาทั้งสามลัดเลาะไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาจอดอยู่หน้าศาลาริมน้ำของบ้านไม้ทรงไทยหลังใหญ่ บริเวณนั้นแทบจะไม่ค่อยมีบ้านเรือนตั้งอยู่คงมีแต่บ้านหลังนี้เท่านั้นแหละละมังที่ปลูกอยู่อย่างโดดเดี่ยว และเพียงแค่ย่างเท้าก้าวขึ้นมาอัสดงกับเอราวัตก็รู้สึกถึงความสงบอย่างประหลาด นี่ใช่ไหม อำนาจและรัศมีแห่งจันทรเทพ อ่อนโยน ผ่อนปรนอย่างนี้นี่เอง นอกจากพลังของทรงกลดแล้ว ยังมีไม้ใหญ่หลายต้นให้ความร่มรื่นตลอดทั้งบริเวณบ้าน เถาดอกไม้หลายชนิดออกดอกส่งกลิ่นหอมฟุ้ง สวยงามอย่างกับวิมานของเทพธิดา จนทั้งสองต้องเอ่ยปากชมออกมา

“บ้านนายสวยจัง อยู่คนเดียวเหรอ”

“ขอบใจ ใช่ฉันอยู่คนเดียว พ่อกับแม่เสียหมดแล้ว  แต่ก่อนพ่อเราจะเสีย ท่านบอกไว้ว่า วันหนึ่งจะเจอสหายที่มีฤทธิ์อีกเจ็ดคนร่วมภารกิจในการปราบอสูร ตอนนั้นฉันยังเด็กๆอยู่เลย นึกว่าพ่อฉันเพ้อเพราะพิษไข้ แต่ที่ไหนได้ หลังจากนั้นฉันก็พบว่าฤทธิ์ที่พ่อฉันพูดถึงนั้นมีอยู่จริง แม่เลยพาฉันไปอยู่กับพราหมณ์ที่อินเดียตามคำสั่งพ่อ ที่นั่นฉันได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง พอแม่เสียก็เลยกลับมาเมืองไทย มาอยู่ที่บ้านเก่าของแม่” ทรงกลดเอ่ยออกมาอย่างเศร้าๆ เพราะทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ทีไรน้ำตาก็จะเริ่มปรี่ไหลทุกที

“เราเสียใจด้วย” อัสดงกล่าวขึ้น

“ช่างเหอะมันผ่านไปแล้ว ป่ะขึ้นบ้านกันเถอะ เย็นแล้ว ไปดูห้องพักกัน”

ทรงกลดพาอัสดงกับเอราวัตเดินขึ้นบ้าน ทั้งสองแทบไม่เชื่อสายตาว่าบ้านหลังนี้ผู้ชายจะอยู่ เพราะดูสะอาดสะอ้านพื้นไม้กระดานถูกขัดเป็นเงามันวับ เครื่องเรือนและเครื่องตกแต่งร่วมสมัยเข้ากับบ้านทรงไทยได้อย่างดี น้ำมันหอมกลิ่นมะลิหอมฟุ้ง รัศมีสีนวลอ่อนๆเย็นตาเริ่มกำจายมาอีกครั้งจากเจ้าของบ้าน ทำให้ดวงหน้าขาวๆ กระจ่างใสยิ่งขึ้น ครั้นจ้องดีๆ ก็จะเห็นว่าทรงกลดมีขนตาหนาเป็นแพราวอิสตรี ยามกระพริบทีไร ดุจจะพาเอาหัวใจของคนที่อยู่ตรงหน้าไปด้วย ไอ้พระจันทร์นี่เสน่ห์มันเหลือเกินเลยทีเดียว นี่ถ้าพวกเขาเป็นผู้หญิงคงไม่แคล้วต้องหลงรักมันแน่ๆ

“นี่ห้องพวกนาย ห้องน้ำอยู่ทางด้านหลังนะโว้ย อุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน หรือถ้าอยากจะอาบน้ำแบบธรรมชาติล่ะก็ ผ้าขาวม้าอยู่ในตู้ แล้วเชิญเสด็จกระโดดลงคลองได้เลย” ทรงกลดกล่าวขึ้นเมื่อพาเพื่อนมาถึงห้องพักซึ่งก็อยู่ข้างๆติดกับห้องของเขา

“น่าสนใจ ไม่เคยเล่นน้ำคลอง เคยเล่นแต่น้ำตก ท่าทางคงสนุก หวังว่าคงไม่มีใครมาแอบดูนะ ”

อัสดงเริ่มรู้สึกสนุกไปกับข้อเสนอของทรงกลด ที่วัดป่าของเขาไม่มีคลองมีแต่น้ำตก ซึ่งเขากับอรุณและบรรดาศิษย์ผู้น้องทั้งหลายต่างแหวกว่ายด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ มาระยะหลังเริ่มงด เพราะแม่พวกนางไม้ ชอบแห่มาแอบดู บางครั้งบางครา เอาพวกจากไกรลาศมาด้วย แม่พวกนั้นก็กระไร หุบปีกได้ ก็ลงมาแช่น้ำด้วยกันเฉย พวกสาวๆนี่ น่ารำคาญเสียจริง ไม่ว่านางมนุษย์จนกระทั่งเทพธิดา

“จะบ้าเหรอ ไม่มีหรอก ใครจะมาดู แต่ละคนน่าดูชมนักนี่วันนี้ มอมแมมโคตร ....เอาล่ะ งั้นเดี๋ยวลงไปอาบน้ำคลองกันแต่พวกนาย รอแป๊บนึงนะ ฉันขอไปหุงข้าวทำกับข้าวให้พวกนายก่อน อาบน้ำเสร็จแล้ว จะได้กินมื้อเย็นกันเลย”

 “ฉันไปช่วยนายดีกว่า จะได้เสร็จเร็วๆ อีกอย่างหิวจะตายอยู่แล้ว”เอราวัตเสนอตัวขึ้น

“ได้สิ....งั้นอัสดงนายก็ไปพักผ่อนก่อนเหอะ ดูท่าจะเหนื่อยมาก เสร็จแล้วฉันจะไปเรียก” เจ้าของบ้านรูปงาม เอ่ยขึ้นอย่างเข้าใจ อัสดงคงจะไม่ไหวแน่แท้ เปลือกตาจะปิดแหล่มิปิดแหล่

“ขอบใจ งั้นขอตัวก่อนนะ เดี๋ยวฉันเก็บล้างให้เอง”

“ได้สิ ตกลงตามนี้”

ทรงกลดกับเอราวัตรับคำแล้วก็ปล่อยให้อัสดงเข้าห้องพักผ่อน พออัสดงเข้าห้องมาได้ ก็เหวี่ยงเป้ไว้ตรงมุมห้อง ถอดเสื้อทิ้งไว้ที่ปลายเตียง แล้วนอนแผ่หราอยู่บนเตียงหนานุ่ม ด้วยความที่วันนี้ใช้ฤทธิ์ไปเยอะจึงรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวแทบจะหมดแรง และเพียงแค่หัวถึงหมอน ม่านตาก็เริ่มหนาหนักพร้อมจะปิดลงให้จงได้ ทว่าในระยะเวลาระหว่างครึ่งหลับครึ่งตื่นนั้นเอง แสงวาบนวลก็บังเกิดกลางห้อง

‘ใครกันอีกวะเนี่ย บังอาจกวนเวลาพักผ่อน เดี๋ยวจะจัดการให้น่าดูเลย’ อัสดงเปรยในใจ แล้วแกล้งทำเป็นหลับสนิท หากแต่แอบปรือตาไว้ โสตทั้งสองยังคงเปิดรับสรรพสำเนียงรอบด้าน แล้วเสียงซุบซิบก็ดังขึ้นว่า
 
“ไหนว่าจะแค่มาแอบดูไงเพคะ นี่ฝ่าบาทมาดูอย่างโจ่งแจ้ง ไม่ได้แอบ” 

“เงียบเหอะน่า เจ้าไม่เห็นเหรอว่าเขาหลับแล้ว” หนุ่มน้อยผู้ทรงรัดเกล้านาคราชสีทองกล่าวขึ้นจากนั้นก็ทรงชะโงกพระพักตร์ดูหน้าคนที่นอนหลับอย่างถี่ถ้วน เกศาดำเป็นมันขลับ ตกระเรี่ยเคลียหน้าคนแกล้งหลับ

‘หอมจัง กลิ่นสดชื่นเหมือนอากาศบริสุทธิ์ในท้องทะเล’ อัสดงอดนึกไว้ในใจมิได้ และยังคงแกล้งหลับต่อเพื่อดูสิว่า แขกคนนี้จะทำอย่างไรต่อไป

“ก็ใช้ได้....ดีกว่ามอมแมมเหมือนตอนอยู่วัดนิดหนึ่ง”

“แต่หม่อมฉันว่า ท่านรูปงามมาก มิน่านางข้าหลวงของพระมารดาฝ่าบาทแอบมาดูอยู่บ่อยๆ”

“ไม่เห็นจะงามตรงไหน พวกเจ้าไปดูสิว่าอีกสองคนทำอะไรกันอยู่ ถ้าได้ยินอะไรที่เป็นประโยชน์รีบมาบอกเรา”

“เพคะ”

สองนางข้าหลวงรับคำแล้วรีบหายไปทำตามรับสั่ง ทิ้งให้นายผู้เอาแต่พระทัยประทับอยู่ลำพังกับอณูเทวะรูปงามสองต่อสอง วงพักตร์กระจ่างใสยังคงชะโงกมองคนที่นอนหลับอยู่อย่างนั้น อดคิดไม่ได้ว่า จริงอย่างที่นางข้าหลวงพูด คนคนนี้รูปงามจริงๆ

ทว่าจุดประสงค์ที่มานี่ไม่ได้มาแค่อยากดูหน้าชัดๆ แต่เพราะอยากรู้ว่าทำไมถึงได้ลงมาเกิด แล้วทำไมรามสูรถึงต้องมาโจมตี ฤาข่าวลือหนาหูที่ว่าอสูรจะทำสงครามนั้นจะเป็นจริง มิน่า ทูลหม่อมปู่ทั้งสองกับทูลหม่อมพ่อ รับสั่งให้ทูลหม่อมพี่ชายทรงเร่งรวมกำลังพลจากน่านน้ำต่างๆ แล้วถ้าหากสงครามเกิดจริงๆเล่า องค์เองจะต้องร่วมรบอยู่ตรงไหน

“สงสัยคงต้องรบอยู่ที่เกษียรสมุทรแน่เลยเรา”

หัวข้อ: Re: อัศวินดารา (ภาค๑ ปรับปรุง) บทที่๒-บทที่๓ อัพ๒๐ มีนาคม๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 20-03-2019 16:18:43
ในระหว่างที่ทรงเปรยและทรงคิดอะไรเพลินๆนั้น จู่ๆคนที่แกล้งนอนหลับก็ลืมตาขึ้นในฉับพลันทันใด ทำให้พระเนตรใสสีครามน้ำทะเลประสานเข้าโดยตรงกับดวงตาสีอำพันที่อยู่ห่างไปไม่ถึงศอก แลเพราะมิทันได้ระวังองค์อีกทั้งยังทรงเผลอ  เจ้าคนที่เสมือนนอนหลับอยู่ก็ตวัดแขนรัดเจ้าของดวงตาสีครามนั้นไว้แล้วดึงมาแนบอกทันที

ฉะนี้แล้วใบหน้ากระจ่างใสจึงลอยห่างเพียงแค่คืบ เจ้าตัวพยายามดิ้นจนสุดแรงแต่ยังไงก็ไม่เป็นผล เหตุไฉนคนที่บ่นหมดแรงและเหนื่อยอ่อนกลับมีแรงรัดแน่นขนาดนี้ และแล้วรอยยิ้มจางๆจนเห็นลักยิ้มแลเขี้ยวอันทรงเสน่ห์จากคนด้านล่างก็แย้มพรายออกมาพร้อมกับกล่าวขึ้นมาว่า

“เจ้าเป็นใคร มาที่นี่ทำไม มาแอบดูเราทำไม”

ไม่มีคำตอบจากคำถามนั้นแถมคนที่โดนกอดก็พยายามดิ้นให้หลุด แต่ดูเหมือนยิ่งดิ้นก็ยิ่งโดนรัดแน่นขึ้น

“ปล่อยเรานะ” สุรเสียงย่อมสั่นพร่าด้วยความโมโห “อย่าถือว่าเป็นอณูของเทพแล้วจะมาทำอย่างนี้กับเราได้”

“ไม่ปล่อยจนกว่าเจ้าจะบอกเราว่าเจ้ามาจากไหน เป็นใคร มาอยู่ในห้องของเราทำไม” อัสดงยังคงยิ้มอยู่อย่างนั้น กลิ่นจากพระวรกายที่หอมกรุ่นถูกเขาสูดเข้าจนเต็มปอด

“เราเป็นใครไม่สำคัญ ปล่อยเรานะ ถ้าไม่ปล่อย จะหาว่าเราไม่เตือน”

ว่าแล้วสายตาสีครามก็สว่างวาบ ทำให้ไอพิษอันร้อนแรงเริ่มสำแดงผล จนแขนอัสดงแทบไหม้เกรียม นี่ถ้าเขาไม่ใช่ร่างแบ่งภาคของพระอาทิตย์เขาคงกลายเป็นจุณไปแล้ว เจ้าตัวหอมนี่ฤทธิ์เยอะนัก  ครั้นเมื่อเห็นว่าพิษทำอะไรคนๆนี้ไม่ได้ ร่างที่โดนกอดก็พยายามดิ้นอีกครั้ง อัสดงก็ไม่ยอมปล่อยจนหนึ่งอณูแห่งเทวะและหนึ่งนาคากลิ้งตกลงมาจากเตียงสูงทั้งคู่ ร่างทั้งสองยังคงทับกันอย่างแน่นสนิท และด้วยแรงกระแทกนี้เองทำให้ริมฝีปากของทั้งสองมาบรรจบประกบชิดติดแนบแน่นกันพอดิบพอดี

ช่วงสัมผัสนี้จะผ่านไปนานเท่าใดก็ไม่ทราบ แต่เท่าที่รู้ริมฝีปากทั้งสองก็ยังไม่ยอมแยกจากกัน จนเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นนั่นแหละ ทำให้ผู้มาเยี่ยมเยือนถึงกับได้พระสติ ดวงเนตรสีครามน้ำทะเลเบิกโพลง ฉับพลันร่างที่กอดอยู่นั้นก็กลับกลาย เป็นจงอางตัวใหญ่สีขาวพิสุทธิ์ อัสดงตกใจรีบปล่อยจากการกอดรัด หนุ่มน้อยลุกขึ้นแทบไม่ทัน จงอางแปลงนั้นชูคอสูงและแผ่แม่เบี้ยเตรียมเอาคืนเทวะน้อย เสียงเคาะประตูด้านนอกเริ่มดังระรัวขึ้น แล้วมีเสียงตะโกนมาว่า

“อัสดง เปิดประตูหน่อย เป็นอะไรหรือเปล่า เสียงดังโครมไปถึงข้างนอกแน่ะ”

อัสดงยังไม่ทันตอบ เจ้าจงอางใหญ่ตนนั้น ก็พุ่งฉกมาทันที อัสดงหลบการโจมตีได้อย่างหวุดหวิด ครั้นพอจะหันมาเผชิญหน้ากันอีกที เจ้านาคาหน้าใสก็มลายหายวับไป เหลือแต่เสียงกริ้ว หากแต่เสนาะโสต ดังขึ้นกล่าวส่งท้ายว่า

“ฝากไว้ก่อนเหอะ”   

“หึ มาถึงที่นี่กันเชียว คราวหน้าจะจับให้ได้เลยคอยดู ฤทธิ์เยอะดีนัก”

อัสดงส่ายหน้าเปรยตามต่อ นี่พวกนาคอีกแล้วหรือ มั่นใจไม่ได้ไปทำอะไรสักหน่อย ทำไมถึงได้แห่กันมาที่นี่ แต่ก็น่าแปลกนักที่ครั้งนี้ทำไมตนไม่รู้สึกโกรธ หรือว่ามาอยู่บ้านไอ้พระจันทร์เลยทำให้ใจเย็น คงไม่น่าใช่ เสียงเคาะประตูยังดังมาอีกระลอก ทำให้ต้องไปเปิดประตูให้พร้อมใบหน้าที่ยังเปื้อนยิ้มยามพบสหายทั้งสองที่รอด้านนอกด้วยความกระวนกระวาย

“เกิดอะไรขึ้น นายเป็นไรหรือเปล่า” เอราวัตถามสหายที่ยังยืนยิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ

“เปล่าไม่มีอะไร แค่ฝันดีผสมฝันร้ายนิดหน่อยเลยตกเตียง ไม่มีอะไรหรอก”

เอาน่าเป็นเทพก็ต้องมีพูดไม่จริงบ้างนิดๆหน่อยๆ แต่อัสดงแค่เป็นร่างแบ่งภาคกฏพวกนี้ลดหย่อนกันได้ แล้วการที่จูบเจ้าตัวหอมนั่น ควรจะเรียกว่าฝันดีหรือฝันร้ายกัน

“แน่ใจนะ .....” ทรงกลดถามขึ้นเหมือนกับไม่เชื่อคำพูดนั้น อัสดงเองก็พยายามเปลี่ยนเรื่องเบี่ยงเบนความสนใจ

“เออน่ะสิ .....จะไปอาบน้ำกันหรือยัง เหนียวตัวจะแย่”

“ก็ว่าอีกสักพักจะมาตาม พอดีได้ยินเสียงดังโครมในห้องซะก่อนเลยมาดู นึกว่าอสูร”

“ไม่มีอะไรหรอก ไปอาบน้ำกันเหอะ”

อัสดงตัดบท เพราะไม่อยากบอกเพื่อนว่า ที่ดังโครมเมื่อครู่ไม่ใช่อสูรแต่เป็นอสรพิษแสนซนต่างหาก รู้ตัวเลยว่า เห็นทีจากนี้คงจะได้ เหนื่อยจริงๆก็คราวนี้แหละ

‘เจ้านาคน้อย....เจ้าเป็นใครกันนะ ทำไมต้องมาแอบดูเรา’

อัสดงอดนึกในใจมิได้ แล้วก็พยายามปรับสีหน้าเป็นปกติ จากนั้นก็จัดแจงเปลี่ยนเสื้อเตรียมอาบน้ำในคลองตามที่ตกลงกันไว้และระหว่างที่อัสดงกำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้านั้นเอง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นสร้อยอัญมณีวิบวับ จี้ที่ห้อยอยู่ตรงกลาง แกะสลักจากมรกตทั้งแท่งเป็นตัวนาคาเกี่ยวกระหวัดสวยงามยิ่งนัก ดวงตาฝังด้วยทับทิมสีแดงเม็ดเล็ก หงอนสีทองสุกใสหลอมจากทองคำแท้ เขาหยิบสร้อยเส้นนั้นขึ้นมาก่อนที่เอราวัตและทรงกลดจะเห็นแล้วรีบซ่อนไว้ด้วยมนต์บังตาทันที


ทั้งสามบัดนี้เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นนุ่งขาวม้าเรียบร้อยแล้ว ด้วยความที่เป็นร่างแบ่งภาคของเทพ ทำให้ร่างกายของคนทั้งสามดูงามราวกับรูปสลักชั้นเลิศแม้จะนุ่งแค่ผ้าขาวม้าคนละผืนก็เหอะ ช่วงไหล่ที่กว้างและแข็งแรง อีกทั้งยังมีหน้าท้องที่มีกล้ามเป็นลอนแบนราบ และเหนือสิ่งอื่นใดนั้นก็คือใบหน้าที่ตรึงใจงามไปคนละแบบ โดยเฉพาะอัสดงกับทรงกลดที่ขึ้นชื่อว่าเป็นร่างของเทวดาที่รูปงามที่สุดบนสวรรค์ หากบรรดานางฟ้า นางสวรรค์มาเห็นเข้า ณ ตอนนี้ คงกระโจนลงคลองตามไปด้วยเป็นแน่แท้

“ฮ้า น้ำเย็นสดชื่นดีจัง ชักชอบที่นี่แล้วสิ” เอราวัตเอ่ยขึ้น

“นายชอบ นายก็มาบ่อยๆสิ เอราวัต .....ว่าแต่นายมีชื่อเล่นไหม เรียกเอราวัตยาวไป” ทรงกลดกล่าวถามพร้อมกับแหวกว่ายน้ำไปรอบๆ

“ไม่มีอ่ะ......ตั้งแต่เด็กใครๆก็เรียกแต่เอราวัต”

“แล้วทำไมถึงชื่อเอราวัต”

“ก็เพราะ.....เฮียข้างบนตามตำนานเขาถูกสร้างมาจากช้างไง ตอนแรก ปู่ดูให้ว่าจะให้ชื่อเอราวัณ แล้วกลายมาเป็นเอราวัตได้ไงก็ไม่รู้” เฮียข้างบนของเอราวัตน่าจะหมายถึงพระพุธ

“แล้วทำไมนายชื่อทรงกลด” เอราวัตถามกลับมาบ้าง

“ก็เพราะฉันเกิดวันพระจันทร์ทรงกลด คืนไหนที่พระจันทร์ทรงกลดและพระจันทร์เต็มดวง อำนาจฉันจะถึงขีดสุด อย่างเช่นคืนนี้ ความรักความโหยหาอาจจะครอบงำจิตใจของใครหลายๆคน”

“ถึงว่าสิ ฉันถึงได้......” จู่ๆอัสดงที่นั่งแช่น้ำฟังอยู่นานก็หลุดปากออกมา แต่ก็ยังยั้งไว้ทัน

“ถึงได้อะไรวะ” เอราวัตถามขึ้นอย่างสงสัย

“เปล่าไม่มีอะไร......แต่วันนี้นายหัวไวมากเลยนะทรงกลดที่หลอกล่อรามสูรมันด้วยดวงแก้ว” อัสดงยังคงบพยายามเบี่ยงประเด็นไม่ให้เพื่อนๆสงสัยในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“ก็ตามตำนาน ไอ้ยักษ์นั่นมันชอบลูกแก้ว เลยลองดู ไม่คิดว่าจะได้ผล ว่าแต่เห็นเอราวัตบอกว่าก่อนมานี่นายมีเรื่องกับพวกที่บาดาลเหรอ”

“ใช่ ”

อัสดงตอบตามจริง ใช่สิเรื่องนี้ตนลืมไปเลย นาคที่ฆ่าเมื่อคืนก่อนอาจเกี่ยวพันอะไรกับเจ้านาคาแสนซนเมื่อสักครู่ หรือว่าจะเป็นคู่กันเลยตามมาล้างแค้น

“ระวังหน่อยแล้วกัน ถ้ามีเรื่องกับพวกบริวารก็ช่างมันเหอะ แต่ถ้านายไปมีเรื่องกับพวกชั้นลูกท่านหลานเธอ อาจจะลำบากหน่อย พวกนี้ไม่ใช่นาคธรรมดาแต่เป็นเทวนาคา ฤทธิ์มาก เทพบางองค์ยังต้องหลบให้ ครุฑไม่สามารถจับได้ แถมเส้นสายในสวรรค์ค่อนข้างใหญ่ด้วย”

อัสดงคิดตาม แล้วก็เกิดคำถามเงียบๆกับตนเองว่า ไอ้เจ้านาคน้อยตาสีฟ้านั่นมันเป็นเทวนาคาหรือเปล่า ดูจากการแต่งตัวและเครื่องประดับ มันคงไม่ใช่นาคธรรมดาแน่ๆ และดูท่าวันนี้มันคงโกรธไม่ใช่เล่น

“อ้าวเฮ้ยยย เป็นอะไรอัสดงถึงกับเหม่อเชียว” ทรงกลดเห็นเพื่อนเหม่อจึงตบไหล่เรียกสติแล้วกล่าวต่อ “ไม่ต้องกังวลถ้านาคพวกนั้นมาหาเรื่องนายอีก ฉันจะช่วยนายเอง”

“ใครบอกว่าฉันกังวล”

“ก็ฉันสองคนเห็นนายนั่งเหม่อ”

“ไม่ได้เหม่อซะหน่อย” อัสดงรีบปฏิเสธข้อกล่าวหาจากเพื่อนทั้งสองและพยายามไล่ความรู้สึกนึกคิดถึงพวกนาคออกให้หมด โดยเฉพาะเจ้านาคาตาฟ้าคราม ก่อนที่เอราวัตจะอ่านจิตใจเขา

“แหมมมม รีบลบความคิดเลยนะ นายต้องมีอะไรปิดบังแน่ๆเลย ดูแปลกๆตั้งแต่ตื่นมา”

เอราวัตเบ้หน้าแล้วยื่นมาใกล้อัสดงอย่างพินิจพิเคราะห์ อัสดงด้วยความรำคาญจึงผลักหน้านั้นออกแล้วว่ายน้ำหนีไปอีกฟากคลอง เอราวัตกับทรงกลดก็ไม่ยอมพยายามว่ายน้ำจับให้ทันแต่ก็ไม่ทันสักที จนทั้งสองยอมแพ้

“เอาวะ ไม่มีก็ไม่มี ขึ้นบ้านกันเหอะเดี๋ยวได้กินข้าวกัน” ทรงกลดกล่าวอย่างหมดเรี่ยวหมดแรงเกาะตีนบันไดท่าน้ำแล้วช่วยดึงเอราวัตขึ้นมา “ทำไมมันว่ายน้ำเก่งจังวะ เหนื่อยฉิบ”

นั่นสิอัสดงเองก็ยังงงเหมือนกัน “พวกนายสองคนขึ้นไปก่อน....เดี๋ยวตามไป ขอแช่น้ำอีกสักพัก”

“ตามใจนายเหอะ....ไม่อยากรู้แล้ว ระวังพวกบาดาลมาเอาตัวไปอยู่ด้วยแล้วกัน” เอราวัตตะโกนตอบไปแล้วขึ้นฝั่งไปพร้อมกับทรงกลดทิ้งให้อัสดงแช่น้ำอยู่ผู้เดียวในคลอง ....เมื่อสหายทั้งสองลับตาไปแล้ว อัสดงก็คลายมนต์บังตาหยิบสร้อยนาคราชขึ้นมาดูอย่างละเอียดอีกครั้ง สงสัยสร้อยเส้นนี้ละมังที่ทำให้ตนว่ายน้ำได้เร็ว และตอนนี้ก็ดูเหมือนกับว่าสร้อยนาคานั้นมีชีวิต เพราะเพียงแค่โดนน้ำก็ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวผงกหัวไปมา อัสดงใช่นิ้วเขี่ยเล่นอย่างเอ็นดู เจ้านาคน้อยก็ดูเหมือนจะเล่นด้วยเลื้อยพันนิ้วมือเขาจนแน่น อดจะคิดไม่ได้ว่านี่ถ้าบรรดานาคน่ารักอย่างเจ้าตัวนี้ก็คงจะดี ไม่ใช่มาทีตัวใหญ่เบ้อเริ่มอย่างกับท่อนซุงหรือแปลงเป็นจงอางตัวเท่าแขน แล้วเหตุใดเล่าตนถึงอยากให้นาคน่ารัก คำถามนี้คงยากจะตอบ

“เจ้าของเจ้าเป็นใคร”

อณูแห่งพระสุริยาทิตย์ถามเจ้านาคมรกตตัวน้อยที่ยังพันนิ้วเขาอยู่  แต่เจ้านาคจำแลงตนนั้นกลับมิตอบ แต่กลับพ่นไฟออกมาเบาๆ จนขนที่นิ้วเขาไหม้เกรียม

“ไอ้นี่....เล่นด้วยแล้วเหลิง เดี๋ยวเหอะ อย่ามาฤทธิ์เยอะเหมือนเจ้าของเจ้านะ”

อัสดงเสียงเกรี้ยวหน่อยๆ แล้วจู่ๆกลิ่นหอมกรุ่น สดชื่นเย็นสบายดุจมาจากห้วงทะเลที่ลึกที่สุดก็ลอยมาเตะจมูกอีกครั้งพร้อมกับสุรเสียงใสๆเสียงเดิมที่ฝากไว้เมื่อครู่ในห้องนอน

“เอาสร้อยเราคืนมานะ คนขี้ขโมย”

แสงสว่างวาบเจิดจ้าปรากฏตรงหน้าแล้วรวมร่างกลายเป็นเด็กหนุ่มตาสีฟ้าคนเดิม คนที่เขากอดอย่างแนบแน่นเมื่อตอนเย็น บัดนี้เด็กหนุ่มคนนั้นยืนอยู่เหนือผิวน้ำตรงหน้าอัสดง พระกรทั้งสองกอดพระอุระไว้แน่น ริมฝีปากเชิดเป็นรูปกระจับแดงระเรื่องามงดสดใส เหนือขึ้นไปคือรัดเกล้าสีทองสุกปลั่ง ด้านหลังมีปลายเกศายาวถูกผูกไว้ด้วยด้ายสีทอง ทีท่าที่อวดดีหยิ่งทระนงอย่างนี้ เห็นทีคงไม่ใช่นาคธรรมดา คงเป็นชั้นลูกท่านหลานเธออย่างที่ทรงกลดบอกแน่ๆ เหอะวันนี้จะดัดนิสัยพวกนาคเทวะสักที จับมาตีก้นสั่งสอนเสียให้เข็ด เอาให้หายดื้อไปเลย

“นึกแล้วว่าเจ้าต้องมา....ถ้าอยากได้คืนก็เข้ามาเอาไปเองสิ”

สิ้นเสียงของอัสดง ผู้ที่ทรงรัดเกล้าสีทองก็กระทืบบาททำให้ผิวน้ำปั่นป่วนม้วนตัวเป็นระลอกแล้วพุ่งเข้าชนอัสดงที่ยังยืนแช่อยู่ในน้ำนั้น เสียงลั่นสนั่นของกระแสคลื่นที่กระทบกับตลิ่งดังไปทั่ว อัสดงลอยหลบไปได้ทันและมายืนอยู่บนกิ่งไทรใหญ่ ถ้าเมื่อกี้พลาด ร่างของเขาคงแตกเป็นเสี่ยงๆเพราะกระแสน้ำรุนแรงนี้

“กะเอากันให้ตายเลยเหรอ แค้นฉันมาแต่ชาติปางไหน”

อัสดงยิ้มน้อยๆและกระโดดหลบอีกครั้งเพราะกระแสคลื่นลูกที่สองโหมกระหน่ำมาทางเขา และแล้วต้นไทรที่น่าจะมีอายุหลายร้อยปีก็ถึงกาลปาวสานทำให้รุกขเทวาที่สิงสถิตอยู่ในต้นไทรนั้นโดนลูกหลงไปเต็มๆ “โอ๊ยยยยยย ฝ่าพระบาท ข้าพุทธเจ้าไม่เกี่ยว แล้วจะไปอยู่ที่ไหนกันล่ะนี่ บ้านพังหมดแล้ว”

สายน้ำยังคงพุ่งชนไปเรื่อยๆ อัสดงก็ลอยหลบไปมาได้อย่างหวุดหวิดแทบทุกครั้ง แต่บรรดาสิ่งรอบข้างที่โดนหางเลขแทนตนน่ะสิต่างย่อยยับพินาศไปตามๆกัน คงปล่อยไว้อย่างนี้ไม่ได้ ว่าแล้วอัสดงก็ขยับผ้าขาวม้าให้กระชับยิ่งขึ้น แล้วร่างของเขาก็กลายเป็นดวงไฟเจิดจ้าขนาดใหญ่พุ่งตรงลงมาบ้าง ทำให้ผู้ที่ยืนอยู่บนผิวน้ำต้องเป็นฝ่ายกระโดดหลบ เจ้าดวงไฟก็ไม่หยุดแค่นั้น พอสายน้ำพุ่งมาอีก ดวงไฟก็แปรเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นกงจักรขนาดใหญ่ตัดผ่านสายน้ำจนซ่านกระเซ็นไปทั่ว จักรเพลิงยังคงหมุนคว้าง แยกตัวออกจากหนึ่งเป็นสอง แล้วแยกจากสองเป็นสี่ จากสี่เป็นแปดทั่วทิศ แล้วพุ่งหาเจ้านาคาตาสวยสีฟ้าคราม เจ้านาคาน้อยเตรียมดึงน้ำมาเป็นโล่กำบังแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว จักรเพลิงถึงตัว แว่บแรกนึกว่าพระวรกายจะขาดแต่ที่ไหนได้ จักรทั้งแปดดันมาครอบร่างตนอย่างแนบสนิทรัดรึงไว้เคลื่อนไหวไปไหนไม่ได้อีกแล้ว

“ปล่อยเรานะ”

ทรงกลดกับเอราวัตที่อยู่ในตัวบ้านรีบวิ่งออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่แล้วทั้งสองก็ต้องตกตะลึงในภาพนั้น ภาพของหนุ่มน้อยผู้หนึ่งซึ่งลอยอยู่กลางฟ้าถูกรัดครอบไว้ด้วยจักรเพลิง ร่างนั้นพยามดิ้นเร่าๆ เดี๋ยวเปลี่ยนตนเป็นมนุษย์เดี๋ยวเปลี่ยนตนเป็นนาคาสีขาวเจิดจรัสสลับไปสลับมา แต่ทำยังไงก็ดิ้นไม่หลุดสักที ท้ายสุดจักรเพลิงก็พาร่างหนุ่มน้อยลอยลงมายังพื้น ยืนต่อหน้าสหายทั้งสอง และจักรเพลิงนั้นก็คืนร่างเป็นอัสดง ที่กำลังกอดหนุ่มน้อยคนนั้นไว้แนบแน่น

“เฮ้ยยยย.......พวกบาดาล”

เอราวัตกับทรงกลดอุทานขึ้นมาพร้อมกัน ใบหน้าของทั้งคู่ตกใจระคนสงสัย เกิดอะไรกันขึ้น ร่างในพัสตราภรณ์เขียวก้านมะลิยังดิ้นเร่าๆแลกระทืบบาททำให้อัสดงต้องใช้กำลังรัดแน่นขึ้นแล้วเขาก็หันไปยักคิ้วให้กับสหายทั้งสอง แล้วบอกเพียงแค่ว่า

“ป่ะขึ้นบ้านกันเถอะ พวกเราจะได้ช่วยกันลงโทษเชลย”

************
รบกวนติดตามต่อบทที่๔ นะคะ

ขอบพระคุณคุณTanYung0209 นะคะ ที่ยังรัก คิดถึง และติดตามนิยายเรื่องนี้เสมอมา  :กอด1:  :กอด1:  :กอด1:
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา (ภาค๑ ปรับปรุง) บทที่๒-บทที่๓ อัพ๒๐ มีนาคม๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: AkuaPink ที่ 20-03-2019 17:19:44
 :hao7:
 :katai2-1:
 :pig4:
ตามคร่าาาา
สนุกคร่า
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา (ภาค๑ ฉบับปรับปรุง) บทที่๔ อัพ ๒๑ มีนาคม๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 21-03-2019 15:43:27
บทที่๔ อสรพิษแสนซน

“เชลย” ที่อัสดงกล่าวถึงเมื่อได้ยินว่าจะถูกรุมลงโทษก็ยิ่งบิดกายเร่าๆ หวังว่าจะให้หลุดออกมาจากวงแขนแข็งแรงที่กอดรัดอยู่นั้นแต่จนแล้วจนรอดก็ดิ้นไม่หลุดสักที

“ถ้าเราหลุดไปได้เมื่อไร พวกเจ้าไหม้เป็นจุณแน่” สุรเสียงที่ใสเสนาะหากแต่กราดเกรี้ยว กล่าวอาฆาตมาอย่างนั้นหากแต่อัสดงไม่เกรงกลัวเลยสักนิด

“ยังจะมาอวดดีอีก ถูกจับขนาดนี้เจ้าจะทำอะไรเราได้”

ว่าแล้วเขาก็ตวัดแขนช้อนร่างเล็กที่กอดอยู่แนบอกอันเปล่าเปลือยขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน พระบาททั้งสองข้างของเชลยตาสวยบัดนี้ลอยขึ้นถีบอากาศพัลวัน พระวรกายถูกกอดอย่างแนบชิดประหนึ่งอิสตรียามถูกอุ้มเข้าเรือนหอ

อัสดงอุ้มร่างนั้นแล้วพาเดินขึ้นบ้านทันใด ทรงกลดกับเอราวัตได้แต่มองตามเพื่อนรูปหล่อที่กำลังจัดการกับเชลยอย่างพิศวงเพราะแทนที่สหายจะจัดการด้วยอาวุธ เจ้าพระอาทิตย์ดันใช้มือเปล่าทั้งสองข้าง แถมใบหน้าก็แนบติดซุกอยู่กับเกศาของเชลย

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นอัสดงเล่าให้พวกเราฟังก่อน”

เอราวัตถามไล่หลังแต่อัสดงก็ไม่สนใจยังคงพาเชลยตาฟ้าครามที่ร้องลั่นมาด้วยความโมโหอย่างไม่หยุดยั้งจนมาถึงบนบ้าน เมื่ออัสดงขึ้นมาถึงแล้วเขาจึงหันไปกล่าวกับทรงกลดเจ้าของบ้านและเอราวัตที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาพร้อมกัน

“ฉันจะมัดเชลยไว้ตรงนี้ก่อน แล้วเดี๋ยวจะเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น ...ฝากไว้แป๊บนึง”

ที่ว่าฝากของอัสดงคือค่อยๆส่งร่างที่กำลังดิ้นอย่างเอาเป็นเอาตายนั้นไปให้ทรงกลด แล้วจึงประนมมือบริกรรมพระคาถาเสกเชือกอาคมส้นยาวมา เพื่อเป็นพันธนาการ ในแวบแรกทรงกลดคิดจะปล่อยเชลยลงและแค่จะจับมือของเชลยไพล่หลังไว้เฉยๆ แต่ครั้นพอได้สบพระพักตร์นั้นตรงๆความตั้งใจดันเปลี่ยนและมลายหายไปสิ้นเมื่อตาประสานตา

เป็นไปได้ไหมที่เจ้านาคาน้อยนี่... ทรงฤทธีร้าย สะกดเขาได้เพียงแค่มอง
ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงๆ ...อณูแห่งจันทรเทพคงมิได้อยู่แค่ภายใต้มนต์สะกดธรรมดา.....แต่คงเป็นมหามนตราแน่แท้

ยามนี้สมองจึงมิสามารถบังคับแขนหากแต่หัวใจเริ่มที่จะเข้ามาบงการแทน ด้วยเหตุฉะนี้เชลยตัวน้อยจึงถูกดึงเข้ามาไว้แนบอกบ้าง กลิ่นหอมสดชื่นอันกำจายไปทั่ว  ถูกสูดเข้าปอดมิต่างอะไรกับที่อณูแห่งพระสุริยาทิตย์กระทำ

“หอมอย่างนี้นี่เอง อัสดงมันถึงกอดแน่นนัก เจ้านี่มันทั้งพยศทั้งน่าเอ็นดูซะจริง แต่เอ...รู้สึกว่าหน้าของเจ้านี้มันคุ้นๆจัง ต้องเคยเห็นบนสวรรค์มาก่อน  ”

อัสดงเมื่อบริกรรมคาถาเสร็จอีกคาบ แสงเรืองรองก็บังเกิดขึ้นสำทับลงไปบนพันธนาการเส้นยาว แล้วบอกให้ทรงกลดที่กำลังเพลินอยู่กับการกอด ปล่อยร่างเชลยลงแล้วติดไว้กับเสาใหญ่กลางบ้าน แม้หลวงตาเคยกล่าวไว้ว่า อย่าใช้อำนาจพร่ำเพื่อ ทว่าตั้งแต่ออกมาจากวัดทุกสิ่งที่เกิดขึ้นดูจำเป็นไปเสียสิ้น การที่จะมัดเจ้าคนนี้เชือกธรรมดาเอามันไม่อยู่หรอก มันต้องเชือกวิเศษที่เสกขึ้นพิเศษสำหรับ “อสรพิษแสนซน” โดยเฉพาะ

“เจ็บนะ พวกเจ้าบังอาจล่วงเกินเรา รู้ไหมเราเป็นใคร”นาคาน้อยยังคงตะโกนไม่หยุดแม้พระวรกายจะถูกมัดแน่นติดอยู่กับเสาแล้ว การพ่ายแพ้ครั้งนี้ทำให้เจ็บใจเป็นที่ยิ่ง “คนเกเร พวกอันธพาล แน่จริงปล่อยเราแล้วมาสู้กันใหม่”

สุรเสียงที่ยังอวดดีตรัสท้ามาเรื่อยๆ อัสดงยิ้มน้อยๆ มิรู้ทำไมอยากหาอะไรปิดปากเจ้าเชลย จะใช้มืออุดก็ดูจะรุนแรงไป แล้วถ้าใช้วิธีแบบตอนเย็นล่ะจะดีไหม เพราะวีธีนั้นได้ผลดียิ่งเจ้านาคไม่เพียงแต่นิ่งงันแถมมันยังปล่อยให้เขาปิดปากด้วยปากเป็นนานสองนาน

“เราก็อยากรู้เหมือนกันว่าเจ้าเป็นใคร” อัสดงตอบกลับขยับผ้าขาวม้าที่จะหลุดแหล่มิหลุดแหล่ให้แน่นยิ่งขึ้นแล้วหันหน้ามาสบตาฟ้าครามที่กำลังหันพระพักตร์ไปอีกทางยามที่เขาจัดผ้าที่นุ่งอยู่ให้เข้าที่

“เรามีศักดิ์สูงเทียบเทพอย่างพวกท่าน ปู่เราพระองค์ใหญ่คือพญาอนันตนาคราชผู้ทรงเป็นบัลลังก์แห่งมหาวิษณุเจ้าและปู่เราอีกพระองค์คือพญาวาสุกีนาคราชผู้เป็นสร้อยสังวาลแห่งมหาศิวะเจ้า รู้อย่างนี้ก็ปล่อยเราซะ พวกเจ้าบังอาจเกินพอแล้ว”

“ไม่ต้องเอาปู่เจ้ามาขู่ ต้นกำเนิดเรารู้จักท่านดี แล้วนี่เจ้ารู้ด้วยเหรอว่าพวกเราเป็นเทพ”

อัสดงเห็นทีท่า ได้ยินคำพูดคำจา ก็ยิ่งอดคิดมิได้ว่า เจ้านาคาน้อยตนนี้สำคัญนัก ท่าทางจะรู้อะไรเยอะแถมยังทระนงตนไม่เลิก จริงอย่างที่ทรงกลดบอก ‘พวกเทวนาคาชั้นลูกท่านหลานเธอ’ ฤทธิ์เยอะจริงๆ คงต้องดัดนิสัยเอาให้หายอาดดีหายดื้อไปเลย

“ก็แน่ล่ะสิ พวกเจ้าก็คืออณูของเทพเกเรกลุ่มหนึ่งบนสวรรค์ ที่ทระนงตนว่าตนเองสำคัญ”

“อ้าว พูดให้มันดีๆ หน่อยนะครับ ใครกันแน่ที่เกเรแล้วมาถึงที่นี่ มาหาเรื่องพวกเรา” เอราวัตที่ยืนฟังอยู่นานกล่าวขึ้นมาบ้าง เจ้านาคน้อยนี่ ดูท่าจะเอาลงยาก ไม่เกรงกลัวใครแม้ยามตกเป็นเชลย อวดดีไม่เลิก

“เราไม่ได้หาเรื่อง.....เราก็แค่ผ่านมาแถวนี้เลยแวะมาดูว่าพวกเจ้าสมคบคิดกันทำอะไรที่เป็นอันตรายต่อสวรรค์หรือเปล่าก็เท่านั้น หาใช่อย่างที่เจ้ากล่าวหา”

“แต่เราว่าเจ้าจงใจมากกว่า เพราะบ้านของเราถูกกั้นและบังตาด้วยเทวอาคมอย่างแน่นหนา ผู้ที่จะเข้ามาได้ต้องใช้เวลาหาพอสมควรแล้วทำลายเข้ามา ไม่มีทางที่จะผ่านมาเฉยๆแน่นอน”

ทรงกลดกล่าวตอบมา ยอมรับเลยว่า เจ้านาคนี่ท่าทางจะฤทธิ์มากจริง เพราะสามารถทลายม่านอาคมที่เขาลงไว้ได้ มันต้องมีจุดประสงค์สิ่งใดแน่นอน ฉะนี้ใบหน้ากระจ่างใสของเขาจึงเริ่มมองหน้าของเชลยอย่างพินิจพิเคาระห์ขึ้นไปอีก 

‘หน้าตาหาใช่เล่นเลยเจ้าคนนี้ น่ามองที่สุด ทำไมตอนเราอยู่บ้านคนเดียวมันไม่บุกมานะ จะได้จัดการตามวิธีของเราดูบ้าง’ทรงกลดคงอดไม่ได้ที่จะคิดเช่นนี้

ฝ่ายเจ้านาคาตาสวยเมื่อถูกจับจุดได้ก็เริ่มตรัสอะไรไม่ออกได้แต่เชิดพระพักตร์ ทีท่าหยิ่งทระนงอวดดียังคงเพิ่มมากขึ้น เมื่อนิ่งไปได้สักพักก็กล่าวตอบมา  “ก็เราบอกแล้วไง ว่าเราแค่มาดูว่าเจ้าสมคบคิดทำอะไรกันหรือเปล่า เราจะได้ทูลฟ้องได้ทัน”

“พวกเราไม่ได้คิดไม่ดีอย่างที่เจ้ากล่าวหา เรารวมตัวกันเพราะเทวโองการ ปู่เจ้าน่าจะรู้ดีไม่เชื่อก็ลองถามท่านดูสิ เจ้าต่างหากที่คิดไม่ดีกับพวกเรา ถึงได้มาแอบดู” อัสดงตอบสวนมาพร้อมทั้งยกประเด็นแอบดูขึ้น ทำให้เจ้านาคน้อยเริ่มที่จะจนมุม

“เราเปล่านะ.....พวกเจ้าไม่มีหลักฐาน อย่ามากล่าวหาเรา”

“แล้วใครที่แอบเข้ามาในห้องนอน แถมยังมาชะโงกหน้าดูตอนเราหลับแล้วทำสร้อยเส้นนี้ตก หรือว่าเจ้าติดใจเรา” อัสดงพูดจบก็ชูสร้อยนาคาหลักฐานชิ้นสำคัญขึ้น หลักฐานที่มัดตัวแน่นหนา ทำให้เชลยหน้าแดงระเรื่อ .....หน้าแดงไม่ใช่เพราะถูกจับได้ หากแต่โดนกล่าวหาว่า ติดใจใครต่างหาก

ทรงกลดกับเอราวัตเมื่อได้ยินก็ถึงบางอ้อทันที ที่แท้เสียงโครมครามที่ดังเมื่อตอนเย็นก็เป็นเสียงของอัสดงกับเจ้านาคน้อยนี่เอง แล้วไยอัสดงถึงต้องเงียบ ทรงกลดตั้งคำถามขึ้นกับตัวเองหันมามองหน้าทั้งสอง สงสัยตอนเย็นคงจะสู้กันในห้องนอนแบบรุนแรงชนิดพิเศษถึงได้โครมครามลั่นห้องขนาดนั้น

“เราไม่ได้ติดใจเจ้าอย่างที่เจ้ากล่าวหา ใครจะไปติดใจเจ้าลง รังแกคนที่ไม่มีทางสู้ ฉวยโอกาสแถมยังทำหยาบคายใส่เราอีก”

“นี่ไอ้นาคดื้อ เรารังแกและทำหยาบคายกับเจ้าตอนไหน”

“ก็ตอนที่..............’’เชลยกำลังจะกล่าวตอบแต่แล้วก็ต้องหยุดลงทันใด คงดูไม่ดีหากอีกสองคนรู้ว่าตนโดนจูบ “ช่างเหอะ....ปล่อยเรา เราจะกลับบาดาลแล้วเอาสร้อยเราคืนมาด้วย”

“ไม่ปล่อยจนกว่าเจ้าจะพูดความจริง เราจะมัดเจ้าไว้ตรงนี้แหละ เดี๋ยวจะมาสอบสวนต่อ”อัสดงกล่าวตอบเชลยตาสวยแล้วหันไปพูดกับสหายทั้งสองว่า “เฮ้ย กลด เอราวัต นายสองคนเฝ้าไอ้ดื้อนี่ไว้ให้ดี ฉันไปแต่งตัวก่อนเดี๋ยวมา”

“ก็ดี.....ผ้าขาวม้านายจะหลุดอีกแล้ว เห็นแล้วน่าหวาดเสียว เดี๋ยวอัสดงน้อยก็ออกมาหรอก ดีไม่ดีมาหลุดตรงนี้จะยุ่งไปกันใหญ่ เดี๋ยวฉันกับไอ้กลดจะจัดการเฝ้าไว้ให้เอง” เอราวัตตอบอัสดงแล้วหันมาพยักพเยิดกับทรงกลด
 
“หลุดก็หลุดไปสิ บางคนเขาจะได้ไม่ต้องมาแอบดู จะได้ดูให้ชัดๆไปเลย”

อัสดงตอบเอราวัตก็จริงแต่สายตาปรายไปทางเชลยและแล้วเขาก็แกล้งเดินมาใกล้เชลยตนนั้นแล้วทำท่าจะถอดผ้าขาวม้าตรงหน้า จนเอราวัตกับทรงกลดร้องลั่น

“ไอ้บ้าอัสดง ทำอะไรวะ”

และบัดนี้หน้าท้องที่เป็นลอนแบนราบพร้อมกับส่วนล่างของร่างกายที่ถูกปิดด้วยผ้าขาวม้าผืนบางที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำกำลังจะหลุดและอยู่ห่างจากหน้าของเชลยเพียงแค่คืบ เชลยที่ถูกมัดอย่างหนีไปไหนไม่ได้รีบเบนหน้าหนีแล้วร้องลั่นมาด้วยความตกพระทัย

“ไอ้บ้า ไอ้คนลามก หยาบคาย เราจะฟ้องปู่เรา ฮือๆ ฮือๆ ฮือๆ”

คราวนี้เชลยไม่ร้องด่าอย่างเดียวพร้อมกับทรงกรรแสงมาด้วย หยาดน้ำใสพิสุทธิ์หลั่งไหลออกมาจากพระเนตรอาบพระปรางทั้งสอง อีกทั้งยังทรงสะอื้นด้วยความเจ็บพระทัย ไม่เคยมีผู้ใดหยามพระเกียรติได้ขนาดนี้ อณูแห่งพระสุริยเทพ นั้นทำเกินไปแล้ว

“ไอ้อัสดง ....เขาร้องไห้เลยเห็นไหม ทำไงดีล่ะที่นี้”

อัสดงเห็นเชลยตรงหน้าร้องไห้ก็ทำอะไรไม่ถูกหยุดแกล้งทันใด ครั้นพอจะทรุดกายลงไปนั่งปลอบให้หยุดร้องไห้ กลับทำให้เชลยยิ่งร้องหนักขึ้นไปอีก

“ฮือๆๆๆๆๆ เราเกลียดเจ้า สุริยาทิตย์”

“เฮ้ยยยยย นายสองคนมัวทำอะไรอยู่วะ ช่วยกันปลอบสิ ร้องดังลั่นบ้านไปหมดแล้ว”

“นายแกล้งเขานายก็แก้ปัญหาเองเหอะอัสดง” เอราวัตเห็นท่าไม่ดีจึงวิ่งเข้าไปข้างในบ้านทิ้งให้คนก่อเรื่องแก้ปัญหาเอาเอง อัสดงเองก็จนปัญญาแล้วจึงชิ่งหนีบ้าง

“เฮ้ยยย ไอ้กลด ฝากปลอบด้วยล่ะกัน จนปัญญาแล้ว ไปก่อนล่ะ” สิ้นเสียงคนก่อเรื่องก็วิ่งหายลับเข้าไปในบ้านบ้างทิ้งให้ทรงกลดเผชิญชะตากรรมผู้เดียว

“ไอ้อัสดง ไอ้เอราวัต กลับมาก่อนเลย ฉันจะทำยังไรเล่าเนี่ย เขาร้องไม่หยุดเลย กลับมาก่อน”

นาคาแสนซนผู้ตกเป็นเชลยยังคงร้องไห้ไม่หยุดแถมยังดังขึ้นอีก คนก่อเรื่องอันตรธานหายไปแล้วทิ้งให้ทรงกลดอยู่ในที่เกิดเหตุผู้เดียว เขารู้สึกหนักใจเป็นอย่างยิ่งจะปลอบคนข้างหน้าอย่างไรดี ไม่เคยปลอบใครซะด้วย แต่ก็ขอลองสักหน่อย

“เอ่ออออน้องครับ  น้องนาคดื้อ เงียบเถิดนะ ไม่มีใครทำอะไรเจ้าแล้ว” เสียงเย็นๆแถมยังนุ่มนวลปนอ่อนหวานกล่าวขึ้น หากแต่คนที่ร้องไห้ก็ยังไม่ยอมหยุดหนำซ้ำยังแผดเสียงออกมาว่า

“เรามีชื่อ อย่ามาเรียกเราว่าดื้อ”

“แล้วเจ้าชื่ออะไรล่ะ พี่ชื่อทรงกลดนะ หยุดร้องก่อน ค่อยๆพูดกันนะครับ” ทรงกลดพูดพร้อมกับเขยิบเข้ามาใกล้เด็กดื้อแล้วถือวิสาสะวางมือบนพระอังสาของเชลยที่กรรแสงเบาๆ รัศมีเหลืองนวลถ่ายทอดจากมือข้างนั้น ทำให้ความรู้สึกที่คับแค้นแน่นพระทัย เริ่มเย็นลง เย็นลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียงแค่สะอื้นเบาๆ และรัศมีอันเดียวกันนี้นี่เองได้แผ่ซ่านหวลกลับมาจับตัวเขาเองอีกด้วย ทำให้ความรู้สึกนุ่มนวลห่วงหาดันวาบวับเข้าจับหัวใจตนเองอย่างไม่มีทางเลี่ยง


“ดูสิ ร้องไห้อย่างนี้หมดหล่อเลย......ผู้ชายเขาไม่ร้องไห้เป็นเด็กๆแบบนี้หรอกนะ” ว่าแล้วทรงกลดก็ใช้มือทั้งสองข้างเช็ดน้ำตาของเด็กดื้อที่ยังค้างคาอยู่เบาๆ สัมผัสอันอบอุ่นเย็นใจ กำซาบซ่านคราวนี้เด็กดื้อหยุดร้องไห้ทันที แล้วเงยพระพักตร์มาสบตาคนที่กำลังปลอบอยู่ นี่นะหรือจันทรเทพ เคยได้ยินแต่เสียงลือว่างามนักงามหนา หน้าตาเป็นอย่างนี้นี่เอง

แว่บแรกที่เขาจะเช็ดน้ำตาให้ ตั้งใจจะสะบัดหน้าหนี ทว่ากลับทำมิได้ เขาคนนี้ดูท่าคงจะไม่เกเรอย่างสองคนนั่น แต่ก็ยังวางใจอะไรไม่ได้หรอก เพราะถ้าเขาเป็นคนดีจริง เขาคงไม่ไปเป็นชู้กับเมียของพระพฤหัสอย่างที่ได้ยินมา...เจ้านาคน้อยคิดเช่นนั้น

แม้ทรงกลดจะเช็ดน้ำตาให้เชลยจนหมดแล้ว แต่ความรู้สึกอ่อนหวานชื่นทรวงกลับดันเพิ่มความรุนแรงยิ่งขึ้น.....ดวงตาสุกใสสว่างวาบดุจดาวฤกษ์ของเทวะน้อยจ้องดวงตาฟ้าครามที่ล้ำลึกสุดคาดคะเนอย่างไม่วางตา ฤาความรัก ความโหยหา ของคืนพระจันทร์ทรงกลดจะย้อนกลับเข้ามาหาตน

“เจ้ายิ้มอะไร”

เชลยที่เพิ่งหยุดร้องไห้หลบสายตาหวานซึ้งของคนที่กำลังปลอบอยู่ พระปรางทั้งสองแดงระเรื่ออีกครั้ง จากเหตุแห่งเทพน้อยคนละองค์ พระอาทิตย์กับพระจันทร์ สามารถทำให้ตนเกิดความรู้สึกเช่นนี้ได้ คนหนึ่งทำให้ร้องไห้แต่อีกคนหนึ่งคือผู้ที่เช็ดน้ำตา

“เปล่า.....ไมมีอะไรแค่ยิ้มเฉยๆ เห็นเด็กดื้อขี้แย หยุดร้องไห้ก็ดีใจ เออ เจ้ายังไม่ได้บอกเลยว่าเจ้าชื่ออะไร พี่ว่าหน้าเจ้าคุ้นๆนะ เหมือนเคยเห็นที่ไหน”

“จะเคยเห็นที่ไหนก็ช่าง และท่านไม่จำเป็นต้องรู้นี่ จันทรเทพ”

“เจ้ารู้ชื่อเดิมพี่ แต่พี่ยังไม่รู้ชื่อเจ้า ....เอาล่ะไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร งั้นพี่จะเรียกเจ้าว่า น้องดื้อ อย่างที่เพื่อนพี่เรียกแล้วกัน” ดูท่าทางนาคาน้อยอายุไม่น่าจะเกินสิบหกปี ยังไงๆ ก็ดูเด็กกว่าคงไม่เสียหายที่จะแทนตัวเราเองว่าพี่ ว่าแล้วทรงกลดก็ก้มหน้าลงไปหานาคาน้อยที่หลบสายตาเขาอยู่ อยากจะบอกไปนักว่า

‘เอาเถอะพยศไปเถอะแล้วเจ้าเองก็จะรู้ว่าแสงจันทร์ยามค่ำคืนนั้นมีเสน่ห์น่าโหยหาปานใด ไม่ร้อนแรงเหมือนแสงอาทิตย์ เย็นตาเย็นใจกว่ากันเยอะ’

“อย่ามาเรียกเรา ดื้อ เราไม่ชอบ ก็ได้เราจะบอกก็ได้ เรามีนามว่า สีทันดร เป็นราชนัดดาในพญาอนันตนาคราชและพญาวาสุกี”

“เจ้าบอกพวกพี่แล้วว่าเจ้าเป็นหลานใคร ว่าแต่ชื่อเจ้าเพราะจัง.....ชื่อเหมือน มหานทีสีทันดร”

“เราถูกตั้งชื่อตาม มหานทีสีทันดรต่างหาก ชื่อเราไม่ได้เหมือน”

แต่ก่อนที่ทรงกลดจะอ้าปากต่อปากต่อคำต่อนั้น อัสดงที่แต่งตัวเสร็จแล้วก็เดินออกมา หะแรกที่เห็นเชลยหยุดร้องไห้ก็ดีใจ แต่พอเห็นทรงกลดที่นั่งชิดใกล้ๆความรู้สึกก็ผันแปรเป็นคันยิบๆที่หัวใจอย่างบอกไม่ถูก และเขาก็เดินออกมาทันจนได้ยินว่า เจ้านาคาตาฟ้าชื่อ สีทันดร

“สีทันดร เจ้าแพ้เรา เราจับเจ้าได้ เจ้าต้องเชลยของเราผู้เดียว” อัสดงรำพึงกับตนเองมาเช่นนั้น แล้วเดินเข้าไปหาสหายกับเชลยผู้เป็นต้นเหตุแห่งอาการคันหัวใจทันที

“ไง...อารมณ์ดีขึ้นแล้วสิไอ้ดื้อ” คนพูดคล้ายไม่พอใจอะไรสักอย่าง ทำให้ผู้ที่ถูกเรียกว่าไอ้ดื้อ เชิดพระพักตร์ไปอีกทางยามได้ยินเสียงนั้น เสียงของสุริยเทพ คนเกเร ที่แม้แต่หน้าก็ไม่อยากจะมอง

“มันก็เรื่องของเรา แล้วเราก็มีชื่อ เลิกเรียกเราว่า ไอ้ดื้อ ซะที”

“มันก็เรื่องของเราเหมือนกันที่เราจะพอใจเรียกเจ้าว่า ไอ้ดื้อ  มีอะไรไหม” มือแข็งแรงของอัสดง บัดนี้จับวงพักตร์กระจ่างใสให้หันมาประจันหน้า ลมหายใจร้อนผะผ่าวลอยห่างเพียงคืบ โลมไล้พระปรางทั้งสอง ก่อบังเกิดสีแดงระเรื่อซึมซับทั่วพระปรางนั้น

“อย่ามาทำกับเราแบบนี้นะ เราเจ็บ ...จะฆ่าเราก็ฆ่า เราแพ้เจ้าแล้วนี่”

“เฮ้ย อัสดงนายจะทำอะไรของนาย น้องเขาเจ็บ” ทรงกลดรีบร้องเตือนมา แต่อัสดงไม่สนใจคำทัดทานนั้น

“เราไม่ฆ่าเจ้าหรอก เก็บไว้ทรมานเล่นๆ สนุกกว่าเยอะ” อัสดงปล่อยพระพักตร์เชลยจอมดื้อ แล้วหันไปพูดกับทรงกลดที่นั่งอยู่ด้านข้างซึ่งกำลังมองมาด้วยความไม่พอใจนักที่อัสดงเข้าถึงเนื้อถึงตัวผู้ที่เขาเพิ่งปลอบให้หยุดร้องไห้ 

“นายเก่งนี่กลด....ปลอบไอ้ดื้อนี่เสียอยู่หมัด ท่าทางคงจะถูกใจไม่น้อย” ปลายน้ำเสียงยังคงตวัด เน้นหนักที่คำว่าถูกใจ ทำให้ทรงกลดเริ่มรู้สึกไม่พอใจยิ่งขึ้นที่อัสดงพูดมาเช่นนั้น

“ยิ่งกว่าถูกใจอีกว่ะ นายจะให้ฉันปลอบน้องดื้อทั้งคืนก็ยังไหว”

มันน่าแปลกที่ทรงกลดใช้น้ำเสียงแค่เย็นระเรื่อแต่พออัสดงได้ฟังก็ประดุจดั่งไฟบรรลัยกัลป์เผาไหม้หัวใจ คำพูดของไอ้พระจันทร์ ช่างยียวนนัก ฟังแล้วมันทำให้ร้อนในอก
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา (ภาค๑ ฉบับปรับปรุง) บทที่๔ อัพ ๒๑ มีนาคม๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 21-03-2019 15:47:12
“ไอ้ดื้อนี่ ฉันจะดูแลเอง ฉันปราบมันได้ คงไม่รบกวนนายแล้ว”

“แต่ฉันยินดีว่ะ ไม่ได้เป็นการรบกวน” 
 
“นี่ถ้าเจ้าสองคนถ้าไม่ฆ่าเรา ก็ปล่อยเราซะแล้วอีกอย่างเราดูแลตัวเราเองได้ ไม่ต้องให้ใครมาวุ่นวายกับเราทั้งนั้น” สีทันดรทรงตัดรำคาญ แต่เจ้าของใบหน้าคมเข้มและลักยิ้มอันทรงเสน่ห์ กลับตอบกลับมาชวนสงสัย

“เราไม่ปล่อยเจ้า เราจะมัดเจ้าไว้ ขังเจ้าไว้อย่างนี้ ตลอดไป” 

“ เจ้าหมายความว่าอย่างไร เจ้าไม่มีสิทธิ์มากักขังเรา เหอะ...เราจะทูลฟ้องพระมหาเทพ”

“เชิญเสด็จพระราชดำเนิน...ขี่ม้าสามศอก ไปฟ้องเลย” น้ำเสียงประชดประชันยังคงมีมาเป็นระยะๆ

“อัสดง....ฉันว่านายปล่อยน้องดื้อเขาเหอะ แล้วจะได้คุยกันดีๆ เถียงกันไปเถียงกันมาแบบนี้ทั้งคืนก็ไม่รู้เรื่อง”

“นายเฉยๆ เหอะทรงกลด ....บอกแล้วไงฉันจัดการเอง” พระอาทิตย์น้อยไม่ค่อยสบอารมณ์นัก นึกรำคาญเพื่อนเสียจริง ทรงกลดเองคงจะเย็นไม่ไหวแล้ว เริ่มขึ้นเสียงมาบ้าง

“ แต่นายไม่มีสิทธิ์มัดน้องเขาไว้นะโว้ย ถ้าพ่อแม่เขารู้เข้า เดี๋ยวก็เป็นเรื่อง” 

ระหว่างที่การโต้เถียงดำเนินอยู่นั้น ก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลาย เอราวัตที่หายเข้าไปในบ้านเสียนานแล้ว จู่ๆก็วิ่งพรวดพราดออกมา ตะโกนลั่น

“เฮ้ย อัสดง ทรงกลด เกิดเรื่องแล้ว พวกนาคบุก ตอนนี้แห่กันมาเต็มคลองเลย มาดูเร็ว”

อัสดง ทรงกลด รีบหันมาทันใด พวกนาคบุกหรือนี่ แค่ไอ้ดื้อตนเดียวฤทธิ์ก็เยอะพออยู่แล้วนี่ดันยกโขยงกันมาทั้งฝูง จะทำอย่างไรดี ว่าแล้วทั้งสองก็วิ่งตามเอราวัต ไปที่เฉลียงหน้าบ้าน และภาพที่ปรากฏแก่คลองจักษุของทั้งสามคนก็คือ บรรดางูตัวใหญ่มีหงอน ชูคอสูงลอยสลอนเต็มคลองไปหมด บางตัวมีสามหัว บางตัวมีห้าหัว นาคพวกนั้นต่างก็พยายามจะพุ่งเข้ามา แต่ด้วยม่านอาคมที่ทรงกลดลงไว้ทำให้เข้ามาไม่ได้  แถมยังซัดเหล่านาคากระเด็นกระดอนกลับไปอีกด้วย

“มันเอาเราแน่ ปล่อยไว้อย่างนี้ไม่ได้ พวกนายเตรียมตัวให้ดีคืนนี้เราคงเจอศึกหนัก” อัสดงขบกรามแน่นเปรยกับสหายทั้งสองที่ยืนอยู่ข้างๆ

และแล้วตัวที่คาดว่าน่าจะเป็นจ่าฝูงก็ชูคอสูงแผ่พังพาน พ่นพิษลงมาเพื่อจะทำลายม่านอาคมนั้น แต่ก็ไม่เป็นผล พวกตัวใหญ่ๆหลายตัว จึงรวมตัวพ่นพิษมาพร้อมกัน ทรงกลดเห็นดังนั้นจึงบริกรรมคาถาขึ้น แสงสีเงินยวงสว่างระเรื่อรอบกายปรากฏโดยรอบ ขยายวงกว้างครอบคลุมทั้งบ้าน ม่านอาคมถูกสร้างขึ้นมาอีกชั้นหนึ่งแล้ว

“ฉันจะรับหน้าด้านนี้ไว้เอง พวกนายจัดการพวกที่เหลือ” ทรงกลดหันมากล่าวกับสหายทั้งสอง

“สงสัยมันจะมาช่วยนายของมัน ...อัสดง นายปล่อยเจ้าดื้อนี่ไปเหอะ มีเรื่องกับพวกนาคไม่สนุกหรอก” เอราวัตบอกอัสดงให้ปล่อยสีทันดรคืนไป เผื่อพวกนาคจะยุติการโจมตีก็ได้

“ไม่ปล่อย .... ถ้านายกลัวก็ถอยไป เดี่ยวฉันกับไอ้กลด จัดการตรงนี้เอง”

“ไม่ใช่อย่างนั้น.......แต่รอบข้างตอนนี้ พินาศไปด้วยพิษนาคหมดแล้ว เรามีกันแค่สามคนนะโว้ย แต่พวกนั้นมาเป็นฝูง”

อัสดงไม่สนใจคำพูดของเอราวัต เขารีบแบมือขึ้น เปลวเพลิงพวยพุ่งออกมาเช่นเคยคราวนี้ไม่ได้กลายเป็นจักรเพลิงหากแต่รวมตัวกันเป็นศรเพลิงขนาดใหญ่ อัสดงกระชับคันศรในมือแน่น เพียงเขาง้างสายธนู ลูกศรเพลิงก็ปรากฏขึ้นแล่งอย่างอัศจรรย์

อัสดงไม่รอช้าสูดหายใจเข้าเต็มปอดจนเอวคอดกิ่วทำให้แผงอกกำยำขยายกว้าง กล้ามแขนเป็นมัดเงื้อสายธนูเต็มเหนี่ยวพอได้ที่ก็รีบยิงไปกลางฝูงนาคทันที ด้วยอิทธิปาฏิหาริย์และมนต์วิเศษที่ประสิทธิ์ประสาทในธนูดออกนั้น เพียงออกจากแล่งทะยานขึ้นฟ้า ก็กลายเป็นพญาครุฑาตัวใหญ่ บินถลาโฉบตวัดไปในหมู่นาคนั้น ทำให้เกิดความโกลาหลสะเทือนทั่วทั้งผืนน้ำ นาคพวกนี้เป็นเพียงแค่นาคบริวาร ไฉนเลยจะมีฤทธีต่อกรกับครุฑได้ ถึงแม้จะเป็นแค่ครุฑจำแลงก็เหอะ

“คนขี้โกง ....เจ้าเล่นไม่ซื่อ” สีทันดรร้องตะโกนออกมา เมื่อเห็นอัสดงใช้ครุฑมาต่อกรกับบริวารของตน

อัสดงไม่สนใจคำบริภาษนั้นซ้ำยังปล่อยศรเพลิงออกไปอีกสองดอก ซึ่งแต่ละดอกก็กลายร่างเป็นครุฑอีกเช่นกัน ครุฑทั้งสองเข้าไปช่วยจิกตีนาคพวกนั้น นาคบางตัวที่สู้ไม่ได้ก็หลบลี้หนีลงน้ำ เหลือเพียงเจ้าตัวจ่าฝูงและตัวใหญ่ๆอีกไม่กี่ตัวเท่านั้นที่สู้ไม่ถอย แถมยังซัดครุฑจำแลงร่วงไปเสียหนึ่งตัว ..... ความรู้สึกของอัสดงตอนนี้ยากที่จะบ่งบอก เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม ถึงไม่ยอมปล่อยไอ้ดื้อนี่คืนไปซะ ทำไมเขาถึงอยากจับมันไว้อย่างนี้ และเพราะเหตุใดกัน เขาถึงยอมสู้ขาดใจ

“นาเคนทร์ เจ้ามาช่วยเรา ....เราอยู่ทางนี้”

“เงียบซะ ไม่มีใครช่วยเจ้าได้”

“ไม่เงียบ ... นาเคนทร์ ให้พวกบริวารที่เหลือ อ้อมไปทางด้านหลังบ้าน ตรงนั้นอาคมมีรอยโหว่ เราทำลายเอาไว้ พวกเจ้าจงเข้ามาทางนั้น”

“บรรลัยแล้ว หุบปากเจ้าเลยไอ้ดื้อ ถ้าเจ้าไม่หยุดพูดเราจะปิดปากเจ้าเหมือนตอนเย็น” อัสดงลดศรลงทันใดตะโกนก้อง ว่าแล้วเขาก็รีบวิ่งเพื่อจะไปสกัดทางด้านหลังบ้าน แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว จงอางใหญ่หลายตัวบัดนี้เลื้อยขึ้นมาแผ่พังพานเต็มลานบ้านหมายจะเอาชีวิตเทพน้อยทั้งสาม

เอราวัตเห็นท่าไม่ได้การ จึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา โทรศัพท์ที่ดูเหมือนเป็นอุปกรณ์สื่อสารที่ดูแสนจะธรรมดากลับปรากฏแสงสว่างจ้ายามที่พระพุธน้อยแตะหน้าจอทัชสกรีนนั้น หอกด้ามยาวด้ามหนึ่งลอยออกมา  ร่างอวตารแห่งพระพุธกระชับหอกแนบแน่นไว้ในมือ หมุนคว้างโดยรอบแล้วโผนทะยานเข้าสู่หมู่จงอางพร้อมกับหวดอาวุธฟันฟาดลงไปตรงเจ้างูตัวใหญ่เกล็ดดำมะเมื่อมตัวหนึ่ง เพียงหอกกระทบร่าง จงอางตัวนั้นก็ลอยกระเด็นเป็นอันดับดิ้นสิ้นฤทธิ์ พวกที่เหลือเห็นสหายถูกทำร้ายก็เดือดดาลเลยชูคอสูง พุ่งฉกลงมาพร้อมกัน อัสดงหันมาจะช่วยรับมือ แต่เอราวัตกลับบอกให้ไปช่วยอีกด้าน
 
“นายช่วยไอ้กลดรับด้านหน้าไป ด้านหลังฉันจัดการเอง”

เอราวัตยังคงหมุนปลายหอกเป็นจักรผันซัดไปทางใด จงอางทั้งหลายต่างก็ดับสูญดิ้นพล่าน ที่บาดเจ็บก็บิดกายเร่าๆ คืนร่างมาเป็นมนุษย์ร้องโอดครวญไปทั่ว ฉับพลันนาคสามเศียรตัวหนึ่งก็หลุดเข้ามาในบ้าน พระพุธน้อยจึงอาศัยจังหวะที่มันพุ่งมานั้นลอยสวนกลับไปแล้วเอี้ยวตัวหลบพร้อมกับซัดหอกเข้าที่ตาซ้ายของหัวด้านหนึ่ง ทำให้นาคสามหัวนั้นคำรามลั่น

“ไอ้พวกงูดิน คิดจะลองดีเหรอ เจอนี่หน่อยเป็นไร” คราวนี้หอกซัดไปที่อีกสองหัว แต่ก่อนที่หอกจะฟาดลงไป นาคตนนั้นก็พ่นพิษสวนลงมา อัสดงหันมาเห็นพอดี ร้องเตือนลั่น

“ เอราวัต ระวัง”

อัสดงไม่เตือนเปล่า รีบกระโดดผลักเพื่อนออกจากบริเวณนั้น แล้วฟาดคันศรลงไปตรงแสกหน้าของงูมีหงอนจนมันกระเด็นลงกับพื้นม้วนตัวดิ้นเร่า ครั้นพอง้างสายธนูหมายปล่อยศรยิงซ้ำ แต่งูอีกตัวเลื้อยเข้ามาขวางไว้เขาจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปจัดการงูตัวนั้นแทน สีทันดรที่ถูกมัดติดอยู่กับเสาร้องลั่นที่เห็นบริวารตนเองพลาดท่า เสียทีให้เทพทั้งสาม ครั้นจะออกไปช่วยก็ถูกเขาตรึงไว้ด้วยอาคม ตอนนี้ทำได้แต่หาตัวช่วย แลผู้นั้นก็ต้องเป็นผู้ที่ตามใจตน


“ข้าแต่ ทูลหม่อมย่าน้อย พระนางมนสาเทวี โปรดเสด็จมาช่วยหลานด้วย”

สิ้นพระสุรเสียง รัดเกล้าสีทองสุกปลั่งก็ส่งแสงเรืองรองขึ้นไปยังท้องฟ้า สว่างจ้าไปทั่วทั้งนภากาศ ชั่วระยะเวลาเข็มตกก็ปรากฏลำแสงขาวพิสุทธิ์อย่างยิ่งพุ่งลงมา แล้วแสงสว่างจ้าลำนั้น ก็พุ่งซัดครุฑอาคมของอัสดงจนแหลกสลายแล้ววิ่งพุ่งชนม่านอาคมของทรงกลดแตกกระจาย ทรงกลดที่กำลังสร้างม่านอาคมอยู่ถึงกับกระเด็นลอยคว้างดีที่อัสดงกระโจนรับไว้ได้ทันก่อนที่จันทรเทพจะลอยไปกระแทกผนัง 

ลำแสงขาวนวลลำนั้นบัดนี้พุ่งวนอยู่กลางบ้าน แสงโชตนาการอันขาวยิ่งกว่าขาวบัดนี้หยุดลงตรงหน้าสีทันดร แล้วสลายเป็นประกายระยิบระยับดุจดาวประกายพรึก รวมร่างเป็นบุรุษสูงใหญ่ เกศาขาวยาวปลิวไสว เคราขาวสีนวลสะอาดตา สะบัดพลิ้ว

“ทะ ทูลหม่อมปู่วาสุกี”

“หยุดเดี๋ยวนี้ พวกเจ้าหยุดให้หมดทุกคน”

สิ้นสุรเสียงทรงอำนาจ เหล่านาคาทั้งหลายก็หยุดชะงักแล้วกลับกลายคืนร่างเป็นมนุษย์หมอบราบตัวสั่นงันงก อัสดง ทรงกลด และเอราวัต กลับมายืนรวมตัวกันทรุดนั่งยกมือพนมหว่างอก ถวายบังคมพร้อมเพียง

“ท่านพญาวาสุกี”

“ทูลหม่อมปู่ช่วยหลานด้วย พวกเทพเกเรพวกนี้รังแกหลาน” สีทันดรรีบทูลฟ้องมาทันใด

“หุบปากเจ้าซะเดี๋ยวนี้ สีทันดร ที่ข้าลงมานี่ก็เพราะเจ้านั่นแหละ ก่อเรื่องวุ่น” จอมนาคาตวาดก้อง แสดงว่ากริ้วราชนัดดาจอมดื้อ ทำให้สีทันดรที่ถูกมัดอยู่ถึงกับสลดลงแต่ก็ไม่วายตรัสเถียงมาอย่างอุบอิบ

“หลานไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”

“นี่ขนาดเจ้าไม่ได้ทำยังยุ่งขนาดนี้ถ้าเจ้าทำจะยุ่งขนาดไหน ดีนะที่ข้าลงมาเอง ถ้าเป็นมนสาเทวีเธอมา คงจะเข้าขากับเจ้าก่อเรื่องวุ่นไปทั่ว เอาล่ะ เดี๋ยวข้าจะจัดการกับเจ้าทีหลัง” พญาวาสุกีตรัสจบ ก็วาดดัชนีชี้กราด ไปยังพวกนาคบริเวรทั้งหลาย

“ส่วนพวกเจ้า มีความผิดโทษฐานขึ้นมาจากบาดาลโดยไม่ได้รับอนุญาต แถมยังมาก่อเรื่องในเขตของเทวะ เราจะขอลงโทษพวกเจ้าให้อยู่ในร่างของงูดินธรรมดา จะคืนร่างเป็นมนุษย์หรือนาค และกลับบาดาลไม่ได้ จนกว่าพระมหาวิษณุเจ้าจะบรรทมตื่น”

เมื่อสิ้นพระดำรัส เหล่านาคบริวารก็เหงื่อกาฬแตกพล่าน บทลงโทษนี้รุนแรงอย่างยิ่งเพราะทั้งหลายรู้ดีว่ายามพระมหาวิษณุเจ้าบรรทมนั้นนานแสนนานเพียงไร จากนาคต้องกลายเป็นงูดินธรรมดา รู้ถึงไหนอายถึงนั่น และแล้วแสงสีเขียวสว่างจ้าก็ส่ายสาดทั่วร่างนาคพวกนั้นครั้นพอสลาย ร่างก็กลายเป็นงูดินตามบทลงทัณฑ์

“ไสหัวไปได้แล้ว”

“โธ่ บริวารของเรา เราเสียใจที่ทำให้พวกเจ้าลำบาก” สีทันดรตรัสออกมาเบาๆ วงพักตร์สลดลงไปอีกนาคบริวารพวกนี้มาช่วยตนแท้ๆกลับต้องถูกลงโทษ นี่ก็เพราะ อณูแห่งพระสุริยาทิตย์แท้ๆทีเดียว

“ข้าต้องขอโทษท่านด้วย สุริยเทพ จันทรเทพ และท่านพุธเทพ ที่หลานข้าและบริวารมาก่อเรื่องให้รำคาญใจ ข้าผิดเองที่ตามใจหลานข้าจนเคยตัว พ่อแม่มันก็ใช้ไม่ได้ ไม่เคยสั่งเคยสอนลูก เดี๋ยวข้าจะไปจัดการ”

“ไม่เลยพะย่ะค่ะ เจ้าดื้อนี่ยังเด็กนัก เลยซน แต่ไม่ได้ทำให้รำคาญใจ” อัสดงทูลตอบแล้วนึกอยู่ในใจคนเดียวว่าท่านตรัสผิดแล้วพญาวาสุกี  ไอ้ดื้อนี่ไม่มีทางทำให้รำคาญใจหรอก ถ้าจะตรัสให้ถูกควรตรัสว่า ทำให้คันหัวใจน่าจะเหมาะกว่า

“พ่อหลาน ก็เป็นโอรสทูลหม่อมปู่เองนะ ถ้าพ่อหลานใช้ไม่ได้ ทูลหม่อมปู่เองนั่นแหละที่ไม่เคยสั่งเคยสอน”

“ไอ้สีทันดร ....บัดเดี๋ยวเหอะ เถียงคำไม่ตกฟาก ฤาเจ้าอยากจะเป็นงูดิน”

สีทันดรเงียบลงทันใด ส่วนเทพน้อยทั้งสามที่นั่งฟังก็ได้แต่อมยิ้ม ไอ้ดื้อนี่มันคงจะดื้อจริง นี่ขนาดปู่มันแท้ๆมันยังเถียงยอกย้อนได้ลงคอ ไม่เกรงกลัวเลยสักนิด ส่วนทีท่าของพญาวาสุกีก็ดูเหมือนจะไม่โกรธอะไรจริงจังมากนัก ท่าทางไอ้ดื้อนี่น่าจะเป็นหลานตัวโปรด 

“บ้านท่านพังหมดเลย จันทรเทพ เดี๋ยวเราจะรับผิดชอบเอง” เจ้าแห่งนาคาเมื่อระงับโทสะได้ ก็ทรงเป่าลมออกจากพระโอษฐ์เบาๆ ทำให้เปลวเพลิงที่กำลังเผาไหม้บนพื้นกระดาน สงบลงและปราศจากรอยไหม้เกรียม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สิ่งใดที่แตกหักเสียหายกลับกลายเป็นปกติ อำนาจวิเศษมันดีอย่างนี้นี่เอง

“ส่วนเจ้าสีทันดร เจ้ามันตัวต้นเหตุ อยากรู้ อยากเห็นไม่เข้าเรื่อง....เอาล่ะในเมื่อเจ้าอยากรู้นัก ข้าก็จะบอกให้ว่า ท่านทั้งสามเนี่ย เขาแบ่งภาคลงมาปราบอสูร หาได้เกเรอย่างที่เจ้ากล่าวหา ตอนนี้เหล่าอสูรเริ่มกล้าแข็ง แถมได้รับการเกื้อหนุนจากพวกมาร”

“พญาปรนิมมิตวัตสวัตตี”

“อย่าเอ่ยชื่อ เรายังไม่มีหลักฐาน มหาเทพทั้งสองจึงทรงลงโทษไม่ได้ ถึงได้ให้ท่านสุริยเทพกับสหาย ลงมาจัดการ”

“แล้วทำไม มหาวิษณุไม่ทรงลงมาปราบเอง สมัยก่อนหลานเห็นอวตารลงมาบ่อยไป ไหนจะเป็นพระรามบ้างล่ะ พราหมณ์เตี้ยบ้างล่ะ”

คำถามของสีทันดรถูกใจเทพน้อยทั้งสามยิ่งนัก  ถ้าจะว่ากันจริงๆพวกเขาก็ยังอยู่ในร่างของเด็กวัยรุ่นอายุสิบแปดสิบเก้า ยังมองไม่เห็นทางเลยว่าจะจัดการกับพวกอสูรได้อย่างไร

“ ท่านคือมหาเทวะ กลียุคมาถึงแล้วฤาไร ท่านถึงต้องเสด็จมาเอง.. แต่เจ้าไอ้สีทันดร อย่าพูดไป โดนลงโทษขึ้นมา ข้าไม่เกี่ยวด้วยนะ  ก็ท่านทรงบรรทมอยู่ ใครกล้าปลุกขึ้นมาทูลถามบ้างล่ะ ดีไม่ดีเกิดกริ้วขึ้นมากลายเป็นแบบคราวพระมหาพิฆเณศวร พระเศียรถึงกับหลุดต้องไปหาหัวช้างมาเป็นพระเศียรแทน”

ก็จริงอย่างที่ท่านปู่ว่า คงไม่มีใครกล้าปลุกมหาเทวะเป็นแน่ เรื่องของมหาพิฆเณศวรเป็นที่โจษจันไปทั่วสามโลก ยามนั้นทรงประสูติใหม่ๆ เทพผู้ใหญ่หลายพระองค์เสด็จมาร่วมพิธีสมโภชหากแต่มหาวิษณุเจ้าพระองค์เดียวที่ยังไม่เสด็จมาเพราะทรงบรรทมอยู่ เทพที่ไปเชิญเสด็จก็ผลีผลามไปปลุกพระบรรทม พอทรงบรรทมตื่นก็ทรงทราบเรื่องจึงตรัสลอยๆมาว่า “ไอ้ลูกหัวหายนี่ยุ่งชะมัด” เท่านั้นแหละพระเศียรแห่งเทวกุมารพระองค์น้อย ก็อันตรธานหายไปด้วยวาจาศักดิ์สิทธิ์ คณะเทพที่เฝ้าจึงต้องรีบไปหาพระเศียรมาให้ใหม่ ท้ายสุดก็ได้ศีรษะของช้างมาต่อเป็นพระเศียรแทนของเดิม

“ท่านสุริยเทพ พวกท่านตอนนี้ลงมาอยู่ในร่างมนุษย์ อำนาจและฤทธีคงใช้ไม่ได้เต็มที่ ในนามของคณะเทพแห่งโลกบาดาล พวกเราจะให้ความช่วยเหลือ โดยมีเจ้าหลานจอมดื้อของเราเป็นสื่อกลางและเข้าร่วมด้วย เพราะตัวข้าเองจะออกหน้าอย่างโจ่งแจ้งมากไม่ได้ มิฉะนั้นมารจะไหวตัว และยังไม่มีเทวราชโองการ....ส่วนเจ้าสีทันดร นับแต่นี้ไป เจ้าจะต้องอยู่ช่วยเหลือท่านสุริยเทพกับสหายที่นี่ ข้าย้ำนะว่าอยู่ช่วยเหลือ ไม่ใช่ก่อเรื่องวุ่น เสร็จภารกิจเมื่อใดค่อยกลับบาดาล”

“ทูลหม่อมปู่รับสั่งอะไรอย่างนั้น” สุรเสียงของนาคาน้อยดังก้องอย่างไม่พอพระทัย

“นี่คือการลงโทษ เด็กดื้ออย่างเจ้า ฤาเจ้าจะให้ข้าขังเจ้าไว้ที่บาดาล”

จอมนาคาขับสุรเสียงเข้มขึ้นมาแล้ว  สีทันดรทรงรู้องค์ดีว่าถ้าแข็งขืนขัดรับสั่งตอนนี้ มีแต่จะทำให้พิโรธหนัก จึงหักพระทัยยอมไปก่อนแล้วค่อยหาทางเลี่ยง เพราะยังไงก็ดีกว่าที่จะถูกจองจำอยู่แต่ในบาดาลไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน 

“ก็ได้พะย่ะค่ะ”

“จำไว้ จงช่วยท่านสุริยเทพ อย่างสุดความสามารถ หากข้ารู้ว่าเจ้าเกเรข้าเอาเรื่องเจ้าแน่...ท่านสุริยเทพข้าฝากหลานข้าด้วย หากมันเกเรท่านลงโทษได้ตามสมควร”

อัสดงกระหยิ่มในใจ โอกาสคงเป็นของเขาแล้ว คราวนี้แหละไอ้ดื้อ  จะดูสิว่าเจ้าจะมีฤทธิ์อะไรอีก สะใจเสียจริงดื้อดีนัก เดาว่าคงได้จับมันตีก้นแน่ๆ คงจะเร็วๆนี้แหละ ในเมื่อเจ้าเคยบอกว่าเกลียดเรานัก เราจะทำให้เจ้าเกลียดเราไม่ลง

“เป็นพระมหากรุณายิ่งแล้ว คราวนี้หม่อมฉันคงอุ่นใจที่ไม่ต้องทำศึกอย่างโดดเดี่ยว หม่อมฉันสัญญาว่าจะดูแลน้องดื้อ เอ๊ยน้องสีทันดรเป็นอย่างดี”

ทรงกลดกล่าวแทนสหายทั้งสอง ขนตาหนาปลายงอนกระพริบวิบวับไปยังนาคาจอมดื้อ รู้สึกโล่งอก เพราะตอนแรกนึกว่าน้องดื้อจะโดนลงโทษให้กลายเป็นงูดินเยี่ยงพวกนั้น ดีที่ยังคงอยู่ในร่างนี้ ส่วนอัสดงที่ได้ฟังก็เริ่มยิ้มไม่ออก ไอ้พระจันทร์จะมาไม้ไหนของมัน ตั้งแต่ให้ช่วยปลอบไอ้ดื้อรู้สึกว่าจะพูดจาไม่ค่อยเข้าหูเท่าไรนัก

“ข้าไปก่อนพวกเจ้าดูแลตัวเองกันด้วย จำไว้หากยามใดคับขัน ให้นึกถึงมหาเทพทั้งสองไว้”

แสงสว่างวาบปรากฏอีกครั้ง เพียงแค่กระพริบตา พญาวาสุกีเจ้าแห่งนาคาที่ยืนประทับตรงหน้าก็หายวับไปถ้อยรับสั่งยังคงก้องกังวานในโสตแห่งเทพน้อยทั้งสามและหนึ่งนาคาจอมดื้อ สิ้นสุดกันสักทีกับค่ำคืนที่สุดแสนจะวุ่นวายนี้

“นี่พวกเจ้าจะนั่งทื่อกันทำไม แก้มัดให้เราได้แล้ว ตอนนี้เราไม่ได้เป็นเชลยพวกเจ้าแล้วนะ”

อัสดงหันขวับทันใด เอาแล้วไงไอ้ดื้อ นี่ขนาดปู่เจ้าเพิ่งไปนะนี่ ไม่ทันไรก็แผลงฤทธิ์ซะแล้ว พยศดีนัก อ้าปากมาแต่ละที ฟังแล้วมันน่าปิดปากอีกรอบ ดูสิว่าจะพูดอะไรได้อีกไหม.....ไอ้ดื้อเอ๊ย

************
รบกวนติดตามต่อบทที่๕ นะคะ

ขอบพระคุณ คุณ AkuaPink  มากๆนะคะที่เข้ามาติดตาม แล้วจะลงให้เรื่อยๆค่ะ  :pig4:  :กอด1:
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา (ภาค๑ ฉบับปรับปรุง) บทที่๔ อัพ ๒๑ มีนาคม๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: kakilover ที่ 28-03-2019 22:36:03
รอตอนต่อไปคับ เราเคยอ่านจบไปแล้วและชอบมาก[ กลับมาหาอ่านอีกก้อโดนลบไปแล้ว ] ดีใจคับที่กลับมารีไรท์  :pig4:
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา (ภาค๑ ฉบับปรับปรุง) บทที่๔ อัพ ๒๑ มีนาคม๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: blanchard ที่ 30-03-2019 09:57:47
จำได้ว่าสนุกม๊ากกกกก… อะเรื่องนี้!!


รอบทที่ ๕ นะครับ
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่๕ ฝัน หวาน อาย จูบ อัพ ๐๔ เมษา๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 04-04-2019 16:48:26
บทที่๕ ฝัน หวาน อาย จูบ

“เป็นเด็กเป็นเล็กพูดจาให้มันเพราะๆหน่อย ถ้าขืนพูดจาอย่างนี้ ฝันไปเหอะว่าเราจะแก้มัดให้เจ้า”

อัสดงกล่าวตอบมาทันควัน แล้วเริ่มไม่นั่งทื่ออย่างที่เจ้านาคาน้อยว่า ขยับตัวเข้ามาใกล้ จนสีทันดรต้องเริ่มขยับถอยหนีแต่จะไปไหนก็ไม่ได้เพราะพระวรกายยังถูกมัดติดแน่นกับเสาต้นใหญ่

“เราไม่ใช่เด็กแล้วนะ อายุเรามากกว่าพวกท่านสามคนรวมกันซะอีก เจ้านั่นแหละเป็นเด็กจะพูดจะจาอะไรกับเราควรระวัง”

“ดื้อจริงโว้ย เถียงคำไม่ตกฟาก เราไม่ใช่ปู่เจ้านะที่จะมานั่งต่อปากต่อคำด้วย เหอะ พญาวาสุกีนาคทั้งฝูงปกครองได้ แต่กะอีแค่หลานคนเดียวเอาไม่อยู่”

“อย่ามาลามปามปู่เรานะ ..... พวกเจ้ามันก็ดีแต่พูดลับหลัง ทีอยู่ต่อหน้าพระพักตร์ เห็นนั่งทื่อเป็นสากกะเบือดิน”

“ความอดทนเรามีขีดจำกัดนะไอ้ดื้อ ....ถ้าเราทนไม่ไหวอย่าหาว่าเราไม่เตือน”

ใช่สิความอดทนของอัสดงมักมีขีดจำกัดเสมอ ทว่าตัวเขาเองตอนนี้ปากก็ได้แต่พูดไปส่วนในใจลึกๆก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่า ถ้าทนไม่ไหวขึ้นมาจริงๆ จะทำลงอย่างที่คิดไว้หรือเปล่า เพราะบทลงโทษที่เตรียมไว้มันไม่ธรรมดา เถียงคำไม่ตกฟากอย่างนี้ จะลงทัณฑ์ให้พูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว

“ใจเย็นๆก่อนสิวะอัสดง ฉันว่านายปล่อยน้องดื้อเขาได้แล้ว จะได้คุยกันดีๆซะที” ทรงกลดพูดพลางก็วางมือไว้บนไหล่ของสหายขี้หงุดหงิด รัศมีเหลืองนวลเย็นระเรื่อกำจายออกมาจากมือข้างนั้น ซึมซาบสู่ร่างสุริยเทพน้อยรูปงาม ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวจางหายลงทันใด

อัสดงเมื่อหายโมโหแล้วก็หลับตานั่งนิ่งชั่วครู่ พอลืมตาก็ดีดนิ้วเบาๆ เชือกที่มัดเจ้านาคาจอมดื้ออยู่ก็คลายปมหลุดออกเองอย่างอัศจรรย์ ทำให้เชลยผู้ที่ซึ่งเป็นอิสระรีบขยับกายลุกออกมาจากเสาต้นใหญ่ พอหลุดมาได้เท่านั้น เจ้าตาฟ้าครามสวยก็ย่นพระพักตร์ตรัสอย่างเสียไม่ได้

 “ขอบใจ”

กริยาอาการที่ยังเป็นเด็กๆเอาแต่พระทัย ดูน่ารักยิ่งในสายตาของทรงกลด..เมื่อ ‘ถูกตา’ เยี่ยงนี้แล้ว ‘ต้องใจ’ จึงตามมาเป็นลำดับ  ส่วนอัสดงนั้นน่ะหรือ ต้องใจหรือเปล่าไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ คืออาการคันยิบๆที่หัวใจกำลังกำเริบมาอีกระลอก ถ้าหากได้อยู่ด้วยกันสองต่อสอง มันต้องรับผิดชอบในฐานะเหตุแห่งอาการนั้น

“หิวข้าวแล้วตั้งโต๊ะกินข้าวเหอะ”

จู่ๆเอราวัตก็บ่นขึ้นมาพยักเพยิดไปทางทรงกลดแต่เจ้าพระจันทร์กำลังเหม่อมองอยู่ที่ราชนัดดาแห่งบาดาลเลยทำให้ไม่ได้ยินคำพูดของสหาย เจ้าพระพุธน้อยเลยต้องตะโกนใกล้ๆ ทรงกลดถึงกับสะดุ้งโหยง

“ฉันหิวข้าวโว้ย”
 
“ทำไมต้องตะโกนวะ ก็ยืนอยู่ด้วยกันใกล้แค่นี้เอง”

“ก็นายมัวแต่เหม่อ....เป็นอะไรวะ”

“เปล่า...นายว่าอะไรนะ หิวข้าวใช่ไหม กินซะทีก็ดีเหมือนกัน เฮ้ยอัสดงไปช่วยยกกับข้าวกันดีกว่า ฝากน้องดื้อไว้ให้ไอ้พระพุธดูเนี่ยแหละ”

ทรงกลดกอดคออัสดงแล้วพาเดินไปหลังบ้าน เรื่องอะไรจะปล่อยไอ้พระอาทิตย์ไว้ลำพังกับน้องดื้อฝากไว้กับไอ้พระพุธดีที่สุด อัสดงเองใช่ว่าอยากจะไปช่วยยกหรอก แต่โดนพระจันทร์ลากไปอย่างนั้นก็จำต้องไปช่วยอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก และก็มิววายกำชับทิ้งท้าย

“อย่าแผลงฤทธิ์มาอีกเด็ดขาด ถ้าก่อเรื่อง เราลงโทษเจ้าแน่”

“แหวะ จ้างให้ก็ไม่กลัว” พระเนตรสีครามใสเปล่งประกายกระพริบวิบวับ พระชิวหาแลบออกมาล้อเลียนทรงกลดกับเอราวัตหัวเราะในความแสบสันของน้องดื้อ แต่อัสดงหัวเราะไม่ออก สะบัดหน้าเดินไปทันที

 “มันเขี้ยวนัก”

“สหายท่านนิสัยแย่จังนะ สักวันเราจะจับมัดบ้างแล้วโยนลงทะเลให้พวกมัจฉาบริวารเรา รุมตอดกินเสียให้เข็ด” สีทันดรหันมากล่าวกับเอราวัตที่ยืนอยู่ข้างๆ

“มันก็เป็นอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว ....เออ เจ้าชื่อสีทันดรใช่ไหม เราเอราวัตนะยินดีที่ได้รู้จัก” เอราวัตตอบพร้อมกับยื่นมือมาเช็คแฮนด์ตามธรรมเนียมตะวันตก สีทันดรไม่เข้าใจในธรรมเนียมนั้น ได้แต่ยืนมองอย่างสงสัย

“เขาเรียกว่า เช็คแฮนด์ ยื่นมือมาจับกันแสดงถึงมิตรภาพและการทักทาย” พระพุธน้อยจึงยื่นมือไปจับหัตถ์ขาวนวลนั้นเอง เพียงสัมผัสสีทันดรก็รู้สึกว่ามือของนายพระพุธดูร้อนๆพิกล สงสัยนายคนนี้จะบาดเจ็บ

“เจ้าไม่สบายหรือบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า หรือว่าโดนพิษแห่งบริวารเรา มือท่านร้อนๆพิกล”

“พิษเหรอ เปล่านี่ แต่บาดเจ็บคงใช่ เพราะเมื่อตอนบ่ายพลาดท่าถูกสายฟ้าของรามสูร” พอพูดถึงเรื่องนี้เอราวัตก็เจ็บสีข้างขึ้นมาทันใด จนต้องใช้มือกุมไว้

“ไหนขอเราดูหน่อยสิ ไหนๆทูลหม่อมปู่ก็สั่งเราให้ช่วยเหลือ แต่บอกไว้ก่อนนะ เราไม่ค่อยอยากจะช่วยนักหรอก”

“แล้วตกลงจะช่วยหรือไม่ช่วยนี่”

“ก็ต้องช่วยสิ มัวแต่ต่อความยาวสาวความยืดอยู่นั่นแหละ เอาล่ะ ให้เราดูได้แล้ว”

แล้วเอราวัตก็เปิดเสื้อให้ดูตรงสีข้างที่บาดเจ็บจากการสู้รบ สีทันดรอยากเห็นให้ชัดกว่านี้จึงบอกให้พระพุธน้อยถอดเสื้อที่สวมใส่ออกเสียเพื่อที่จะได้เห็นร่องรอยบาดเจ็บถ้วนทั่ว แรกๆเอราวัตก็อิดออด รู้สึกเขินนิดๆ เพราะคนที่จะดูอาการให้นั้นดันสวยเกินเด็กผู้ชาย

“นี่ไม่ต้องมาอายเรานะ ทีตอนเย็นยังนุ่งผ้าคนละผืนกระโดดน้ำตูมๆได้เลย เราเห็นหมดแล้ว และก็ไม่คิดจะพิศสวาทอะไรเลยด้วย  เลิกทำสะดิ้งเสียที”

เจ้านาคน้อยตรัสจบก็ประทานค้อนมาให้ขวับ เอราวัตจึงถอดเสื้อออกตามคำสั่ง ถึงแม้เขาจะไม่ใช่เทวะที่รูปงามที่สุดบนสวรรค์อย่างพระอาทิตย์กับพระจันทร์ แต่เทวะก็คือเทวะ แม้จะเป็นเพียงแค่อณู หากร่างกายก็งดงามดังรูปสลัก มัดกล้ามของเด็กหนุ่มที่เพิ่งแตกพานสวยงามได้รูป หน้าท้องเป็นลอนแบนราบ ไรขนอ่อนๆไล่ลงจากสะดือเรื่อยลงไปจนหายไปในขอบกางเกงนอนตัดกับสีผิวที่ขาว หากมีรอยไหม้เกรียมปรากฏตรงสีข้างไล่ลงไปเป็นทางยาว

“เรามองไม่ถนัด ท่านมาตรงนี้ดีกว่า สว่างหน่อย”

สีทันดรเดินนำมาตรงกลางบ้านที่แสงไฟสว่างกว่าทุกจุดแล้วตรัสสั่งให้พระพุธน้อยนอนลง คราวนี้พอทอดพระเนตรเห็นชัด ถึงกับต้องอุทาน

“ตายแล้ว นี่ขนาดเจ้าพลาดโดนสายฟ้านะเนี่ย ถ้าโดนเต็มๆจะขนาดไหน รีบรักษาดีกว่า ปล่อยไว้จะเป็นอันตราย”

ปลายนิ้วเรียวสวยดุจลำเทียน ลูบเบาๆบริเวณสีข้างของเอราวัต พระพุธน้อยหลับตาแน่นิ่งสะกดกลั้นอาการเจ็บนั้นไว้ รอยไหม้จากสายฟ้าเริ่มลามเรื่อยจนไปถึงลำตัวด้านล่าง สีทันดรด้วยความที่ไม่คิดอะไร เพียงแต่อยากดูอาการเท่านั้น จึงดึงกางเกงด้านนึงลงมาจนเห็นชั้นในสีขาว

“เฮ้ยยย ทำอะไร เดี๋ยวโป๊” เอราวัตรีบเอามือกุมเป้าไว้แน่น หน้าแดงทันใด “อย่านะโว้ยเจ้านาคน้อย”

“นี่...ไม่ได้อยากจะดูนักหรอก อย่าเพิ่งอายได้ไหม เราจะดูอาการให้ต่างหาก ...เจ้าเป็นหนักเลยรู้ไหม”

ยามนี้เอราวัตเองที่นอนอยู่ความอายเริ่มจางหาย เพราะความเจ็บปวดเริ่มเข้ามาแทนที่ฉับพลัน จนต้องร้องออกมา “เจ็บอ่ะ ทำไมมาเจ็บเอาตอนนี้”

“ก็ฤทธิ์แห่งรามสูร เจ้าต้องรักษาตัวนะ เดี๋ยวเราจะช่วยบรรเทาอาการให้ก่อน”

สีทันดรก้มพระพักตร์หลับพระเนตรนิ่งทันใด พอลืมตาก็เป่าเบาๆลงไปตรงสีข้างที่บาดเจ็บของเอราวัต แรงลมเป่าจากพระโอษฐ์นั้นเป็นละอองสีแดงเจือทองระยับ เข้าจับรอยไหม้ที่เริ่มขยายสกัดไว้ให้หยุดชะงักลง

ทางด้านอัสดงกับทรงกลดที่เพิ่งถือถาดอาหารมื้อเย็นออกมา เห็นภาพนั้นพอดี ภาพที่เหมือนกับว่าเจ้านาคาน้อยกำลังก้มลงไปทำอะไรให้เอราวัตที่นอนแผ่หราอยู่บนพื้น หนำซ้ำเสื้อผ้าก็ไม่ใส่แถมกางเกงด้านหนึ่งยังถูกดึงร่นลงมาด้วย ภาพที่เห็นนี้ มันชวนให้เข้าใจเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้จริงๆ

“เฮ้ยยย ทำอะไรวะไอ้เอราวัต” ทรงกลดร้องลั่นรีบวิ่งเข้ามา นึกด่าพระพุธน้อยในใจอย่างขุ่นเคือง ‘ไอ้เอราวัตนึกว่าจะไว้ใจได้ คิดผิดซะแล้ว น้ำนิ่งไหลลึกนะมึง’

อัสดงเองก็ไม่รอช้ารีบวิ่งเข้ามาเหมือนกัน และก็มิต่างอะไรกับพระจันทร์ ที่คิดเองเออเอง คล้ายๆกัน หากที่ต่างกันคืออัสดงไม่คิดอย่างเดียว แต่กลับพูดออกมาด้วย พร้อมอารมณ์ขุ่นมัวที่เริ่มปะทุ  “ไวไฟกันนักนะทั้งคู่ คงจะแอบมองกันอยู่นาน จนอดใจกันไว้ไม่อยู่ล่ะสิ นี่ถ้าอดใจกันไม่ไหว ห้องด้านในก็มีนะ ไม่ใช่มาทำอะไรอย่างโจ่งแจ้งตรงนี้”

“เจ้าคิดบ้าอะไรกัน เรากำลังจะช่วยสหายเจ้า” สีทันดรเงยพระพักตร์ขึ้นกล่าวตอบทันควัน

“อ๋อแน่ละสิ....เจ้าคงช่วยจนไอ้พระพุธมันตัวเบาแน่ๆ ถ้าเราสองคนไม่ออกมา ทำอะไรหัดอายคนอื่นเขาซะมั่ง ปากก็บอกว่าเป็นราชนัดดาพญานาคราชสูงศักดิ์ แต่ทำตัวไม่ต่างอะไรกับงูดิน เสพสมไม่เลือกที่” วาจาเผ็ดร้อนรุนแรงออกมาจากปากพระอาทิตย์รูปงาม ดวงตาสีอำพันจ้องมาอย่างผิดหวัง อดคิดไม่ได้ว่า

‘ไอ้ดื้อ นี่ถ้าเรารู้ว่าเจ้า “ง่าย” ขนาดนี้ เราจะได้สนองเจ้าเสียให้สมใจตั้งแต่ตอนเย็น’

และแล้วดวงตาฟ้าครามสว่างวาบกลายเป็นสีทองทันใด แสดงถึงพระอารมณ์พิโรธจนถึงขีดสุด พระหัตถ์ขาวนวล เงื้อขึ้นสะบัดกลางอากาศ เสียงดังสนั่นของแรงลมปะทะผิวหน้าของอัสดงดังเพียะ ทำให้เจ้าของหน้าคมเข้มเซถลาเพราะแรงตบนั้น

“เจ้ามันหยาบคายสุริยเทพ เราขอย้ำคำเดิมว่าเราเกลียดเจ้า ...ก่อนที่เจ้าจะว่าเรา เราอยากให้เจ้าแหกตาลงดูสหายเจ้าก่อนว่าเขาเป็นอะไร ทำไมเราถึงต้องช่วย” สุรเสียงสั่นพร่าดังก้อง แล้วชี้ลงไปที่พระพุธที่บัดนี้ลุกขึ้นมานั่งแล้ว

“นายสองคนกำลังเข้าใจผิดนะ ฉันบาดเจ็บจริงๆ ตอนที่สู้กับรามสูรเพราะเข้าไปช่วยนายแหละไอ้กลด ลืมไปแล้วเหรอ”
เท่านั้นแหละอัสดงกับทรงกลดก็ทรุดกายลงมาดูแล้วพบว่าสีข้างของเอราวัตมีรอยบาดเจ็บจริงๆด้วย ใช่แล้วไอ้พระพุธมันโดนสายฟ้านี่นา

“ถ้าไม่ได้เจ้านาคน้อยนี่ช่วยไว้เมื่อกี้ ฉันคงแย่เพราะจู่ๆอาการก็กำเริบขึ้นมา นายสองคนน่าจะดูอะไรให้ดีๆซะก่อน ก่อนจะพูดออกมานะโว้ย” เอราวัตพูดพลางก็สวมเสื้อคืนดังเดิมจัดกางเกงให้เข้าที่ แล้วหันมาหาเจ้านาคน้อยที่กำลังพยายามระงับโทสะ

“เราขอโทษแทนสหายของเราทั้งสองด้วยนะ”

“เราไม่อยากจะใส่ใจวาจาหยาบช้าของสหายเจ้าหรอก พระพุธ.....ถ้าคืนนี้อาการท่านกำเริบอีก ท่านก็ให้สหายท่านช่วยแล้วกัน เราขอตัวก่อน”

สุรเสียงเกรี้ยวกล่าวตอบปลายน้ำเสียงยังคงสะบัด พระพักตร์จับจ้องไปแต่พระพุธผู้เดียว แลมิได้ชายพระเนตรไปยังเทพน้อยผู้เข้าใจผิดทั้งสอง เมื่อตรัสจบสีทันดรก็เดินไปนั่งคนเดียวที่มุมนึงของเฉลียงบ้าน ทรงกลดจึงรีบวิ่งตาม

“น้องดื้อครับ พี่ขอโทษที่เข้าใจผิด”

“เราบอกแล้วไง ว่าเราไม่ใส่ใจ ใครจะเข้าใจผิดถูกอย่างไรก็ช่าง และก็ไม่ต้องตามเรามา เราอยากนั่งเงียบๆคนเดียว” ว่าแล้วสีทันดรก็เสด็จเลี่ยงออกมา แล้วประทับนั่งพิงเสา พระเนตรคู่งามคืนกลับมาเป็นสีฟ้าดังเดิม เหม่อมองไปในความมืด

“คนหยาบช้า คำขอโทษจากปากเจ้าสักคำก็ไม่มี คอยดูเหอะ ถ้าเป็นเจ้าบาดเจ็บมาบ้าง เราจะไม่แลตาดูเจ้าสักนิดสุริยาทิตย์”

มื้อเย็นได้ถูกตั้งขึ้นแล้ว หนุ่มน้อยทั้งสามต่างก็นั่งกินไปคุยกันไปพลาง ทรงกลดขอโทษขอโพยเอราวัตเป็นการใหญ่ที่เข้าใจผิด แถมยังห่วงอาการของเอราวัต อัสดงเองก็ขอโทษออกมาเช่นกัน แต่เอราวัตกลับบอกว่า

“ไม่ต้องมาขอโทษฉันหรอก นายควรไปขอโทษเขานู่น ....นั่งซึมอยู่ตรงนู้น นายไปว่าเขาซะแรงเชียว”

“ก็ใครจะไปรู้วะ เห็นนายนอนถอดเสื้อถอดผ้าแถมไอ้ดื้อนั่น ทำท่าเหมือนกับจะ ทำอย่างว่า เป็นใครใครก็ต้องเข้าใจผิด”

“แล้วทำไมไม่ดูให้ดีเสียก่อน ก่อนจะไปว่าเขา ไปขอโทษเขาเลยไอ้อัสดง”

“นายควรจะไปขอโทษเขานะอัสดง”ทรงกลดกล่าวเสริมขึ้นมา

“ไม่มีทาง ทีมันตบหน้าฉันแล้วยังไม่ขอโทษฉันเลย”

ปากก็บอกไม่มีทาง หากแต่ในใจของอัสดงนั้นอยากจะวิ่งเข้าไปขอโทษนัก ....สายตาของเขาแอบลอบชำเลืองมองไปเรื่อยๆ จนครั้งหนึ่งตาคู่งามสีฟ้าก็หันมาประสานพอดี หนึ่งนาคาน้อยและหนึ่งเทวะหนุ่มต่างก็สะบัดหน้าไปอีกทางยามที่หันมาเจอกันโดยบังเอิญ

“ตามใจ...นายยังเหมือนเดิมเลยนะไอ้พระอาทิตย์.... เออแล้วคืนนี้จะนอนกันยังไง แล้วเจ้านาคน้อยจะนอนไหน นายเตรียมห้องให้เขาหรือยังไอ้กลด” เอราวัตถามขึ้น

“ยัง....กะว่าจะให้นอนห้องฉันแหละ แล้วฉันไปนอนกับพวกนาย หรือพวกนายจะย้ายมานอนห้องฉันแล้วให้น้องเขานอนห้องพวกนาย”

“ยังไงก็ได้ทั้งนั้น”

“ถ้างั้นนายมานอนห้องฉันดีกว่า เพราะกว้างหน่อยเตียงนอนได้สามคนสบาย ส่วนห้องนั้นให้น้องดื้อเขานอน เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยหาทางขยับขยายคืนนี้นอนเบียดไปก่อนแล้วกัน”

“ก็ได้ งั้นเดี๋ยวฉันไปบอกเขาให้เอง เพราะดูท่าเขาคงไม่อยากจะคุยกับนายสองคนเท่าไรนัก” เอราวัตพูดจบก็ทำหน้าที่ราชทูตเดินไปหาสีทันดรที่นั่งเงียบๆ แล้วก็บอกความเรื่องห้องพักจนเสร็จสรรพ แล้วเดินกลับมารายงานที่โต๊ะ

“เขาอยากนั่งคนเดียวอีกสักพัก เดี๋ยวเขาจะเข้าไปนอนเอง ฉันบอกน้องเขาแล้วว่าห้องไหน พวกนายอิ่มกันหรือยังจะได้เข้านอนกันเสียที วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน ”

“อิ่มพอดี.....เก็บโต๊ะเหอะ เสร็จแล้วจะได้เข้านอน”

ทรงกลดกล่าวตอบแล้วจัดแจงเก็บโต๊ะอาหาร ใจไม่อยากปล่อยน้องดื้อไว้ลำพัง แต่ถ้าเข้าไปหาตอนนี้คงไม่เหมาะ  อัสดงกับเอราวัตเข้ามาช่วยเก็บจาน แล้วทั้งสามก็เดินเข้าไปหลังบ้าน ทิ้งนาคาตาสวยไว้ลำพังตามที่ต้องการ

หลังจากทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยเทพน้อยทั้งสามก็เตรียมเข้าห้องนอนเพื่อพักผ่อนแต่ก่อนจะเข้าห้องนั้นเอราวัตก็ถามอัสดงมาอีกครั้งว่า

“นายจะไม่ขอโทษเขาจริงๆเหรอ ท่าทางเขาโกรธนายมากนะโว้ย”

“ไม่มีวัน...เข้านอนเหอะ ปล่อยมันไว้อย่างนั้นแหละ” อัสดงยักไหล่กล่าวตอบมา แล้วเดินนำหน้าเข้าห้อง เอราวัตได้แต่ส่ายหน้า อดมิได้ที่จะพูดเบาๆกับตนเอง “ ไอ้ปากแข็ง อย่าลืมนะฉันอ่านใจคนออก ฉันรู้ว่านายคิดอะไร ไอ้พระอาทิตย์”
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่๕ ฝัน หวาน อาย จูบ อัพ ๐๔ เมษา๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 04-04-2019 16:50:55
ดึกสงัดแล้ว เมื่อเทพน้อยทั้งสามเข้าห้องนอนไปได้สักพักใหญ่ สีทันดรที่นั่งอยู่คนเดียวก็ขยับพระวรกายลุกเข้าห้องนอนเตรียมพักผ่อนบ้าง พอเสด็จผ่านห้องนอนของทรงกลดก็ย่นพระพักตร์ใส่หน้าห้องนอนนั้นเพราะรู้ว่ามีใครคนหนึ่งที่ทำให้ตน ไม่สบอารมณ์นักนอนอยู่ด้วย

“คนหยาบคาย เรารึอุตส่าห์รอให้เจ้ามาขอโทษ เจ้าก็ยังไม่มา คนอะไรไม่สำนึกผิด เห็นทีต้องสั่งสอนซะหน่อย”

ว่าแล้วก็ทรงจำแลงกายเข้าไปในห้องนอนของเทพน้อยทั้งสาม พอเข้าไปได้ก็เห็นคนหยาบคายที่นึกถึงนอนอยู่ตรงกลางเตียงใหญ่ขนาบข้างด้วยพระพุธและพระจันทร์ สองคนนี้นั้นท่าทางจะหลับสนิท แต่อีตาคนปากร้ายนี้ ไว้ใจไม่ได้ เดี๋ยวตื่นขึ้นมาทำแบบตอนเย็นอีกจะเสียทีเขาเปล่าๆ

“อย่าไปไหนนะครับ อย่าทิ้งอัสดงไว้ อัสดงเหงา”

ระหว่างที่สีทันดรกำลังคิดอะไรเพลินๆ อัสดงก็ละเมอออกมาแถมทำท่าไขว่คว้ากอดอากาศพัลวัน นี่คงจะฝันดีล่ะสิไม่แคล้วฝันถึงผู้หญิง ถึงได้ละเมอมาเป็นแบบนี้ อยากจะรู้นักว่าคนที่อณูหยาบคายคนนี้ฝันถึงหน้าตาเป็นอย่างไร ถึงได้ถูกใจจนต้องเก็บมาฝัน หากมิเข้าไปดูก็คงจะไม่มีทางรู้แน่นอน

สีทันดรคิดได้ดังนั้น หัตถ์ทั้งสองก็ประกบระหว่างพระอุระทันที เทวฤทธิ์จึงประสิทธิ์โดยพลัน วรองค์ในภูษาเขียวอ่อนก้านมะลิ ก็กลายเป็นตะไลเพลิงหมุนคว้าง ลอยละล่องเหนือร่างของคนที่กำลังละเมอ แล้วสลายหายวับลงไประหว่างกลางหน้าผากนั้น

ตะไลเพลิงสว่างจ้า บัดนี้เข้ามาในห้วงฝันของพระอาทิตย์รูปงามเรียบร้อย นี่น่ะหรือภาพที่คนเกเรฝันถึง คนอะไรฝันถึงวัดถึงวา จิตใจดีขนาดนี้เลยเหรอ แต่เมื่อกี้เห็นไขว่คว้ากอดอะไรสักอย่างแถมยังกล่าวว่า อย่าทิ้งอัสดงไปไหน หรือว่าเจ้าอณูนี่จะพาสาวๆเข้ามาทำอะไรในวัด ถ้าเป็นเช่นนั้น เจ้ามันก็บัดสีไม่ต่างอะไรกับอย่างที่เขากล่าวหาตนสักนิด

ทว่าวัดนี้เป็นวัดป่าที่เขาเคยอยู่นี่นา เห็นทีคงต้องเข้าไปดูชัดๆ ว่าแล้วตะไลเพลิงก็กลายร่างคืนมาเป็นสีทันดรลอยละล่องตามหาเจ้าของความฝันว่าอยู่หนใด

มินานก็เด็กน้อยคนหนึ่งนั่งกอดเข่าอยู่หน้ากุฏิหลังเล็ก หน้าตาบูดบึ้ง ซ้ำยังร้องไห้มาอีก หน้าตาถอดแบบคนเกเรมาทั้งดุ้น ใช่แล้วคงเป็นไอ้ไฟมหาประลัยตอนเด็ก และข้างๆกันนั้น ก็มีภิกษุชราในจีวรสีกลักยืนอยู่ด้วย

“เข้าไปข้างในเถิดอัสดง....เดี๋ยวพ่อกับแม่ก็มาเยี่ยมอีก”

น้ำเสียงกังวานเย็นระเรื่อสายตาที่บ่งบอกถึงความโอบอ้อมอารี รัศมีบริสุทธิ์สว่างไสว ทำให้สีทันดรรู้ได้ทันทีว่านี่คือพระอริยสงฆ์ ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่ความฝันหากได้นมัสการก็ถือว่าเป็นบุญยิ่งนัก นาคาน้อยจึงรีบทรุดพระวรกายหมอบราบกราบลงทันที

“พ่อครับ แม่ครับ อย่าไปไหนนะครับ อย่าทิ้งอัสดงไว้ อัสดงเหงา”

บุรุษและสตรีวัยกลางคนคู่หนึ่งเดินจากไป เด็กชายอัสดงพยามยามวิ่งเข้าไปกอดคนทั้งสองนั้น แต่หลวงตายึดตัวไว้ น้ำตาของอัสดงร่วงหล่นมาเป็นสาย สีทันดรเห็นภาพนั้นก็สงสารขึ้นมาจับใจ “โถ ที่แท้ เจ้าก็โดนพ่อแม่เอามาทิ้งไว้กับพระคุณเจ้านี่เอง ถึงได้ขาดความอบอุ่นเกเร เราชักจะโกรธเจ้าไม่ลงแล้วสิ”

บุรุษและสตรีคู่นั้น เลือนหายไปแล้ว อัสดงร้องไห้หนักขึ้นพยายามสะบัดตัวออก ตะโกนลั่นว่าจะกลับบ้าน แถมเจ้าอัสดงน้อยยังดิ้นสุดฤทธิ์ที่มี แล้วเปลวเพลิงแห่งสุริยเทพก็โหมกระหน่ำขึ้นรอบๆตัวเผาไหม้ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบข้าง แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรหลวงตาได้แม้แต่ปลายจีวร

“ไอ้ไฟบ้า ท่านเป็นพระอริยสงฆ์มันบาปนะไปทำร้ายท่าน”

สีทันดรกล่าวขึ้น กำลังจะใช้อำนาจสยบไฟที่โหมกระหน่ำแต่หลวงตาเพียงแค่สะบัดมือขึ้นฟ้าเบาๆ หยาดฝนก็โปรยปรายลงมาและโหมกระหน่ำเป็นวงกลมอยู่ตรงเด็กน้อยจุดเดียว สายฝนวิเศษที่เกิดจากอำนาจพระพุทธคุณ สยบเพลิงแห่งสุริยเทพอย่างราบคาบ อัสดงน้อยเริ่มสิ้นฤทธีตัวสั่นเพราะความหนาวเย็น จะวิ่งหนีออกไปก็ไม่ได้

 “ปล่อยผมนะ ผมหนาว พ่อครับ แม่ครับช่วยด้วย ฮือๆๆ”

“อยู่อย่างนั้นสักพัก จนกว่าเจ้าจะใจเย็น” หลวงตาพูดจบก็เดินขึ้นกุฏิไป อัสดงน้อยยังคงติดอยู่ในม่านน้ำฝนนั้น สีทันดรที่แอบดูอยู่นานแล้ว ยิ่งสงสารขึ้นมาอีกจึงปรากฏกายออกมา อยู่ต่อหน้าเด็กชายตัวน้อย

“ไงเกเรดีนัก โดนแบบนี้แหละสมแล้ว” ถึงแม้จะสงสารเพียงไร แต่ก็ขอว่าสักหน่อยเหอะ คนอะไรร้ายแต่เด็ก

“พี่เป็นใครช่วยอัสดงด้วย อัสดงหนาว”

สุริยเทพตัวน้อยกล่าวออกมา ปากสั่นตัวสั่น เห็นแล้วน่าเห็นใจเป็นอย่างยิ่ง นึกๆดูก็คล้ายๆตนตอนเด็กๆ ก็แผลงฤทธิ์เอาแต่ใจเหมือนกัน เวลาถูกลงโทษก็ร้องไห้อย่างนี้ เอาเถอะตอนนี้เจ้ายังเป็นเด็ก เจ้ายังไม่รู้อะไร ความผิด ความหยาบคายตอนโตที่เจ้าทำไว้ คงต้องพักไว้ก่อน

“ช่วยก็ได้ เห็นว่ายังเด็กอยู่หรอกนะ สุริยาทิตย์”

“เร็วๆสิ ผมหนาว”

“เอ๊ะ ก็เดี๋ยวสิ ชอบขึ้นเสียงเสียจริง นิสัยเสียตั้งแต่เด็กจนโต เดี๋ยวก็ไม่ช่วยเลยนี่” สีทันดรขึ้นเสียงมาบ้าง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วปรบพระหัตถ์ขาวเนียนสามครั้ง สายพระพิรุณจางหาย อัสดงน้อยเป็นอิสระทันใด

“เป็นไงล่ะ รู้หรือยังว่าตอนที่เจ้ามัดเราไว้ มันทรมานแค่ไหน สมน้ำหน้าโดนหลวงตาท่านลงโทษ”

“พี่เป็นใคร”

“ตื่นมาเจ้าก็รู้เองแหละ ....ไม่ต้องมาถาม จะว่าไปชีวิตเจ้าก็น่าสงสารเนอะ มีพ่อมีแม่แต่ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน พ่อแม่เจ้าก็ใจร้ายทิ้งเจ้าได้ลงคอ จริงๆแล้วเราก็ไม่อยากยุ่งเรื่องครอบครัวเจ้านักหรอก ”

“พี่พูดอะไรผมไม่รู้เรื่อง ผมหนาว คิดถึงพ่อ คิดถึงแม่ พาผมกลับบ้านหน่อยนะ” อัสดงน้อยไม่พูดเปล่า เข้ามากอดเอวสีทันดรไว้แน่น

“พากลับไปได้ที่ไหนกันเล่า นี่มันในนิมิต เจ้านี่ไม่รู้อะไรซะเลย” สีทันดรกล่าวตอบเด็กชายตัวน้อย พยายามแกะแขนที่กอดแน่นนั้นออก เพราะถึงจะเป็นเด็กแต่ก็ไม่โปรดให้ใครมากอด 

“ทำไมจะไม่รู้ เรารู้สิ เรารู้ว่า มีไอ้นาคดื้ออยู่ตนนึง นอกจากมันจะแอบเข้ามาในบ้านคนอื่นแล้ว มันยังชอบแอบเข้ามาในความฝันอีกด้วย”

อัสดงน้อยหยุดร้องไห้ทันใด น้ำตาเหือดหาย ดวงตาที่ช้ำกลับเปลี่ยนเป็นเปล่งประกายวาบ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากเผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ ฉับพลันนั้นจากเด็กชายอัสดงก็กลายเป็นนายอัสดงที่กอดรัด ไอ้ดื้อ ไว้แน่น กว่าสีทันดรจะรู้ตัว ก็หลงกลตกอยู่ในอ้อมกอดของอัสดงเรียบร้อย ครั้งที่สามแล้วสินะวันนี้ ที่โดนเขากอด

“ปล่อยเรานะ คนเจ้าเล่ห์”

“ใครใช้ให้เจ้าแอบเข้ามาในความฝันของเรา”

“ก็เห็นนอนละเมอเลยเข้ามาดู”

“สอดรู้น่ะสิไม่ว่า ตอนแรกเราตั้งใจจะฝันถึงสาวๆสักหน่อย เจ้าดันเข้ามาซะก่อน เราเลยอดทำแบบนี้” ว่าแล้วอัสดงก็ซุกหน้าที่งามคมคายไปยังซอกพระศอของนาคาจอมดื้อ ทำให้คนถูกกอดดิ้นเร่าตะโกนลั่น

“เจ้าอย่ามาทำหยาบช้ากับเรานะ เราไม่ใช่ผู้หญิงในฝันของเจ้า”

“เราไม่สน เจ้าอยากเข้ามาในฝันเราทำไม แย่หน่อยนะที่คืนนี้เราอยากฝันว่าเราเข้าห้องหอซะด้วย” อัสดงเงยหน้าจากซอกพระศอที่หอมกรุ่น ยิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ

“เจ้าก็เปลี่ยนไปฝันถึงผู้หญิงสิ เดี๋ยวเราออกไปจากความฝันเจ้าก็ได้”

“จะไปฝันถึงทำไม ในเมื่อเจ้าเข้ามาให้ท่าเราถึงในนี้ ก็ต้องเป็นเจ้านั่นแหละมานี่”

ฉับพลันทัศนียภาพรอบด้านก็บิดเบี้ยว กุฏิหลังน้อยเลือนหาย กลายเป็นหน้าผาสูงชันที่มีม่านน้ำตกซัดซู่ลงมา หยาดน้ำพิศุทธิ์ยามกระทบลำธารเบื้องล่าง ก่อให้เกิดฟองขาวกระจายไปทั่วแสงอาทิตย์ที่สาดส่องทะลุตามคาคบไม้ใหญ่สาดผ่านละอองน้ำซ่านกระเซ็น ส่องประกายสายรุ้งพร่างพราย ร่างทั้งสองที่ลอยอยู่กลางฟ้า บัดนี้ลอยละลิ่วลงมาแช่ในลำธารใสเย็น วงน้ำกระเพื่อมเป็นวงกว้าง และตรงใจกลางนั้นร่างสูงกำยำราวรูปสลักตระกองกอดวรองค์น้อยแห่งราชนัดดาของโลกบาดาลไว้แนบแน่น

“ไอ้บ้า เปียกหมดเลย”

“อยากเข้ามาทำไมล่ะ เจ้ารนหาที่เองนะ นี่คือโทษฐานของคนที่ชอบแอบดู” ริมฝีปากร้อนผะผ่าวประทับลงตรงพระปรางใส แล้วโลดไล่คลอเคลียลงมาตรงซอกพระศออีกครั้ง

“ปล่อยยยย เดี๋ยวฟ้าผ่า เราเป็นบุรุษนะไม่ใช่อิสตรี”

“ก็เพราะเจ้าเป็นผู้ชายน่ะสิเราถึงทำอย่างนี้”

ในฝันไม่ต้องกลัวอะไรแล้วอัสดงเอ๋ย อยากทำอะไรก็ทำ .....ไอ้ดื้อ นี่คือบทลงโทษที่เจ้าบังอาจเข้ามาทำให้เราคันหัวใจ

อัสดงยังจำได้ดีวินาทีที่ลืมตามาพบดวงเนตรฟ้าครามใส กลิ่นเกศาหอมกรุ่นยามตกระเรี่ยเคลียหน้านั้นหอมเสียยิ่งกว่าหอม วงพักตร์ที่งามเกินเทวบุตร แม้บรรดาเทพธิดาที่งามที่สุด หากเห็นเข้าก็คงต้องละอายหนีไปจุติเป็นแน่แท้ คำว่าถูกใจคงน้อยไปกับความรู้สึกที่เกิดขึ้น ยากที่จะสรรหาคำมาบรรยาย หรือว่าเขาจะหลงรักไอ้ดื้อนี่เสียแล้ว 

ไม่จริง ตนเพียงแค่อยากจะดัดนิสัยและเอาชนะมันเท่านั้นเองต่างหาก แต่คำพูดและเหตุการณ์เมื่อตอนหัวค่ำ ที่ตนเข้าใจผิด จนกล่าววาจารุนแรง มันก็ทำให้ตัวเองเจ็บปวดเหมือนกัน ตอนนั้นรู้สึกเสียใจอย่างบอกไม่ถูก แถมยังโมโหนักที่ไอ้ดื้อนี่ ทำอย่างนั้นกับเอราวัต หากเหตุการณ์นั้นเป็นของจริง ตนควรจะทำอย่างไร รีบกระชากตัวมันออกมากระนั้นหรือ ฤาจะฆ่าเอราวัตให้ตายคามือ

“วันนี้เราขอโทษนะ ที่เข้าใจเจ้าผิด ให้อภัยเรานะ สีทันดร”

เสียงกระซิบเบาๆ หากแต่ทำให้สั่นสะท้านไปทั่วพระหฤทัย คำว่า “ไอ้ดื้อ” ลบเลือนจางหาย มีแต่คำว่า “สีทันดร” ที่กล่าวออกมาได้อย่างหวานซึ้งเข้ามาแทนที่  พระวรกายยังคงสั่น ไม่ใช่เหตุแห่งสายลำธารที่เย็นยะเยียบแต่เป็นเพราะสัมผัสจากริมฝีปากคู่งามที่ร้อนแรงนั้นต่างหาก ตั้งแต่เจริญพระชันษา เรื่องแบบนี้ก็ยังไม่เคยแผ้วพานมาในพระชนม์ชีพ ครั้นพอเกิดขึ้นครั้งแรกก็ทำให้ยากที่จะทัดทาน เหตุการณ์ในห้องนอนตอนเย็น ถ้าจะว่ากันจริงๆ เพียงแค่ตั้งใจฉกลงมาตรงๆ เขาคนนี้คงไม่พ้นคมเขี้ยว แต่ทำไมทำไม่ได้ก็ไม่รู้ จุมพิตครั้งแรก ต้องเสียให้กับผู้ที่ทำให้วงศ์วานต้องระเห็จเสด็จจากสวรรค์ลงมาอยู่บาดาล คิดแล้วก็น่าแค้นใจตัวเองที่ทำไมยอมให้เขาทำเยี่ยงนี้ แต่เราจะไปขัดขืนอะไรเขาได้ เรี่ยวแรงตอนนี้มลายหายไปสิ้น ร้องให้ใครช่วยก็ไม่ได้ หรือว่าเราไม่อยากร้องออกมาเองกันแน่

วงแขนแข็งแรงยังคงโอบรัดนาคาจอมดื้อเอาไว้ เท้าที่เหยียบถึงก้นบึ้งของลำธาร เดินดันหน้าไปเรื่อยๆ จนร่างของทั้งคู่หายลับเข้าไปในหมู่โขดหิน อัสดงดันพระวรกายที่หอมกรุ่นจนมาเกยอยู่บนพื้นเรียบของโขดหินใหญ่ ร่างทั้งสองทับกันอย่างสนิทแน่น ความตั้งใจแรกที่แค่จะลงโทษพอหอมปากหอมคอมลายหายไปสิ้น ตอนนี้หยุดไม่อยู่แล้ว แม้ตอนนี้จะเป็นเพียงความฝัน เขาก็พร้อมแล้วที่จะทำตามความต้องการลึกๆของหัวใจ  สัญชาติญาณ บ่งบอกร่างกายว่าต้องทำอย่างไรต่อไป เรื่องแบบนี้ไม่ต้องร่ำเรียนที่ไหน

“เจ้าเสร็จเราแน่ ...ไม่มีใครช่วยเจ้าได้”

จมูกที่โด่งสันเป็นคมของอัสดงยังไม่หยุดคลอเคลียพระพักตร์กระจ่างใส พระเกศายาวถูกโลมไล้อย่างเบามือ “ปล่อยเรานะ คนเกเร ไอ้คน...”

ครานี้ริมฝีปากไม่ได้ซอกไซร้อยู่ที่บริเวณพวงแก้มแล้ว กลับประกบลงมาอย่างแนบแน่นลงบนริมโอษฐ์รูปกระจับสีแดงระเรื่อพระสุรเสียงเลือนหายลงพระศอสิ้น หนำซ้ำปลายลิ้นแห่งสุริยเทพน้อยยังสอดใส่เข้ามาทำให้ร่างที่แข็งขืนปวกเปียกอ่อนระทวย นาคาน้อยถึงกับลืมพระองค์ตวัดปลายชิวหาสอดประสาน

“เราเคยบอกกับตัวเองว่า เราจะทำให้เจ้าเกลียดเราไม่ลง เราไม่คิดว่าวันนั้นของเรามาเร็วซะเหลือเกิน”

อัสดงถอนริมฝีปากออกยืดกายถอดเสื้อกล้ามเหวี่ยงทิ้งไว้บนโขดหิน แผงอกงามของเด็กหนุ่มทาบทับลงมาอีกครั้ง สีทันดรถูกไฟแห่งสุริยเทพเผาผลาญจนทั่วร่างแล้ว แต่ไฟนั้นไม่ใช่ไฟธรรมดากลับกลายเป็นไฟสวาทลุกโชนท่วมท้นพระวรกาย
แต่ก่อนที่อัสดงจะลุกล้ำไปมากกว่านั้น บรรยากาศรอบข้างก็กลับบิดเบี้ยวอีกครั้ง ม่านน้ำตกฉ่ำเย็นเลือนลางจางหาย โขดหินเรียบที่รองรับร่างทั้งสองสลายพลัน ความมืดมิดเข้ามาแทนที่ แล้วหมุนคว้าง ร่างของอัสดงถูกดึงเข้าสู่ความมืดทันใด ร่างกายสั่นสะท้าน เสียงดังก้องกังวานอยู่ในโสต

“ไอ้อัสดงเป็นห่าอะไรวะ กอดฉันอยู่ได้ ตื่นๆ”

ดวงตาสีอำพันลืมขึ้นทันใด แล้วเจ้าตัวก็พบว่าที่เขากอดอยู่นั้นไม่ใช่พระวรกายที่หอมกรุ่น กลับเป็นทรงกลดที่นอนอยู่ด้านข้าง ความฝันอันแสนวาบหวามจางหาย สายน้ำเย็นยะเยียบกลับกลายเป็นความเย็นของเครื่องปรับอากาศเข้ามาแทนที่ โขดหินเรียบเป็นมัน กลายเป็นฟูกขาวหนานุ่ม แลมีสองสหายนอนอยู่ข้างๆ

“ปลุกทำไมวะไอ้กลด....ตัวอะไรเข้ามาอีก” อัสดงกล่าวขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์นัก ไอ้นี่ท่าทางจะตั้งตนเป็นตัวมารทั้งในโลกแห่งความเป็นจริงและโลกแห่งความฝัน

“จะไม่ให้ปลุกได้ยังไง ก็นายเล่นกอดฉันแน่น หายใจไม่ออก แถมยังละเมออะไรอีกก็ไม่รู้ ท่าทางจะฝันถึงสาวล่ะสิ พร้อมรบเชียว” ทรงกลดไม่โกรธสหายที่กำลังอารมณ์ขุ่นมัว แถมยังหัวเราะเมื่อมองส่วนที่ดันนูนเด่นชัดขึ้นมาบริเวณกางเกงนอนของสหาย

“โทษทีนะเพื่อนฉันไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะนายจริงๆ”

“ช่างเหอะ.....นอนต่อดีกว่า โทษทีแล้วกัน” อัสดงพยายามข่มอารมณ์กรุ่น

“ไม่เป็นไร ฮะๆ ถ้านายไม่ไหวล่ะก็ห้องน้ำอยู่ตรงนั้นนะโว้ย จะได้จัดการให้หมดภาระ คั่งค้างคาไว้ไม่ดีนะ” ทรงกลดกล่าวแซวปนหัวเราะ แล้วก็ลดตัวนอนตามเดิม อัสดงหมั่นไส้จึงหยิบหมอนฟาดใส่หน้าแล้วก็ด่าทันที

“ไอ้บ้า ทะลึ่ง”

อณูน้อยแห่งจันทรเทพเอ๋ย ถ้าเจ้ารู้ว่าอณูแห่งพระสุริยาทิตย์อยู่กับใครในฝัน เจ้าจะหัวเราะไม่ออกแน่นอน... อัสดงอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้ายิ้มเยาะมาเช่นนั้น แล้วล้มตัวนอนบ้าง .......เผื่อจะฝันต่อ

‘สาธุ ขอให้ไอ้ดื้อยังอยู่ต่อในฝันเถอะ’

************
รบกวนติดตามต่อบทที่๖ นะคะ

ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ยังติดตามเสมอมา  :pig4:
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่๖ มารยาชาย หลายร้อยเล่มเกวียน อัพ ๒๐ เมษา๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 20-04-2019 21:10:20
บทที่๖ มารยาชาย หลายร้อยเล่มเกวียน

ตะไลเพลิงสว่างจ้าลอยละลิ่วลงมาอยู่เหนือฟูกหนานุ่มแล้วหมุนคว้างบิดเป็นเกลียว คืนร่างกลายเป็นสีทันดร ที่ประทับนอนเอนพระวรกาย กรกอดพระอุระแนบแน่น พระโอษฐ์สีแดงสด เผยอเล็กน้อย เพราะยังคงรู้สึกฉ่ำไปด้วยรสจูบของคนเจ้าเล่ห์ จูบที่ร้อนแรงแต่หวานเสียยิ่งนัก พระวรกายยังคงสั่นสะท้าน ครั้นพอรู้สึกพระองค์ว่าสิ่งใดเกิดขึ้น พระพักตร์ที่แดงระเรื่ออยู่แล้ว กลับแดงยิ่งขึ้นไปอีก

“เกือบไปแล้วไหมเรา ไม่น่าหาเรื่องเลย บัดสีที่สุด ถ้าทูลหม่อมปู่ทรงทราบ จะทำอย่างไรดี” สีทันดรรำพึงกับองค์เองเบาๆแล้วเลื่อนปลายนิ้วมาคลึงเคล้าเบาๆ อยู่ที่ริมโอษฐ์ “ฟ้าจะผ่าไหมเนี่ย ....ไอ้ไฟบรรลัยกัลป์ เจ้าทำอย่างกับเราเป็นสตรี คอยดูนะถ้าเนื้อตัวเราบุบสลายเป็นรอยขีดข่วน เราจะจัดการเจ้าให้น่าดูเชียว”

ว่าแล้วเจ้านาคน้อยก็ลุกขึ้นเดินไปที่กระจกบานใหญ่ตรงมุมห้อง เพียงดีดนิ้วเบาๆ ไฟที่หน้ากระจกก็สว่างขึ้น แสงสลัวๆ หากแต่ก็เพียงพอที่จะทอดพระเนตรเห็นว่า รอบๆพระศอตอนนี้ ปรากฏรอยแดงเด่นชัดไปทั่ว “ทำไมตรงคอมีรอยแดงด้วย เจ้าทำอะไรเรา สุริยเทพ”

ด้วยความที่ยังมิเคยแผ้วพานเรื่องอย่างว่า เลยทำให้ไร้เดียงสาในเรื่องแบบนี้ยิ่งนัก ถึงแม้จะซนไปทั่วทั้งบาดาล หรือบางทีขึ้นไปถึงเขาพระสุเมรุ ก็ยังมิเคยเจอแลมีประสบการณ์ในด้านกามรส เลยมิทรงรู้ว่ารอยแดงที่เกิดจากการโดนจูบนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร มนตรารักษาแผลหลายบทจึงถูกงัดออกมาใช้ แต่ก็มิทำให้รอยแดงเป็นจ้ำ เลือนรางจางหายหรือบรรเทา เจ้านาคน้อยจะรู้ไหมว่า รอยแดงพวกนี้หาได้เกิดจากสิ่งใดไม่ นอกจากการเม้มริมฝีปากที่ช่ำชองแล้วดูดขบเบาๆที่ผิวบริเวณนั้น จนเป็นสุญญากาศ ทำให้พระโลหิตมารวมตัวเป็นจุดเดียว

“ไอ้บ้านั่น มันแค่จูบเรา ไม่ได้กัด ทำไมถึงเป็นรอย แย่จังมีตั้งหลายรอย ทำไงดี มนตรารักษาก็ใช้ไม่ได้ หรือว่าไอ้ไฟนรกนั่นมันจะเล่นอาคมกับเรา เกลียดนักเชียว ลองล้างด้วยน้ำดีกว่าเผื่อจะออก จะได้ล้างกลิ่นกายไอ้บ้านั่นออกไปด้วย” ว่าแล้วก็เสด็จออกจากห้องพระบรรทม ลอยละลิ่วลงไปท่าน้ำทันที

อัสดงเมื่อถูกปลุกจากฝันอันแสนหวาน ก็นอนไม่หลับอีก ทั้งๆที่พยายามครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่เป็นผล ความรู้สึกหงุดหงิด ระคนเสียดายที่กลับไปในฝันไม่ได้ พลุ่งพล่าน

“ไอ้พระจันทร์ ไอ้เวร เสือกมาขัดจังหวะได้ มันน่านัก  ป่านนี้ไอ้ดื้อมันออกมาหรือยังก็ไม่รู้ หรือมันยังรอให้เราเข้าไปอีกครั้ง”อัสดงที่นอนกระสับกระส่ายผลุดลุกขึ้นทันใด “โว้ยยย ...โธ่โว้ย เพราะนายคนเดียวไอ้กลด มันน่าถีบให้ตกเตียงนัก เสือกกะโหลกไม่เข้าเรื่อง กำลังจะ ....อยู่แล้วเชียว”

อณูน้อยแห่งพระสุริยาทิตย์คว้าหมอนที่นอนหนุนหัวฟาดลงไปที่กลางตัวทรงกลดอีกครั้ง ครานี้ทรงกลดไม่รู้สึกตัว อัสดงเห็นหน้าสหายก็หมั่นไส้ยิ่งขึ้น ลุกจากเตียง หมายใจออกไปเดินเล่นตากน้ำค้าง  เผื่ออารมณ์หงุดหงิดจะจางลง

และแล้วร่างกายสูงสง่าของเทวะน้อยก็ออกมายืนตากลมยามดึกอยู่ที่เฉลียงบ้าน สายลมเอื่อยๆพัดพาเอาความเย็นยามค่ำคืนมากระทบร่าง ผิวกายภายนอกชื้นขึ้นด้วยละอองน้ำค้างแต่หัวใจข้างในนี้สิ ยังร้อนรุ่มไปเปลี่ยนแปลง

“หงุดหงิดเป็นบ้าเลย เกิดอะไรขึ้นวะ” แม้จะเป็นเพียงแค่ในฝัน แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกถึงคำว่า “ค้าง” อย่างปฏิเสธไม่ได้

ถ้าเป็นสมัยก่อน หากเกิดอารมณ์อย่างนี้ เขาก็คงบรรเทาด้วยตัวเองอย่างที่เด็กหนุ่มๆทุกคนในโลกกระทำไปแล้ว แต่ ณ เวลานี้ ตั้งแต่ ไอ้ดื้อตาสวยนั้นเข้ามา ถ้าจะต้องปลดปล่อยก็ต้องให้คุ้มค่าทุกหยาดหยด ไม่ใช่ทำทิ้งทำขว้างอย่างที่เคยทำ

“เรารู้สึกกับเจ้าอย่างไรกันแน่นะไอ้ดื้อ ต้องการแค่จะแกล้งเจ้า หรือเราต้องการกับเจ้าแบบนั้นจริงๆ”

อัสดงเหม่อมองไปรอบๆของบรรยากาศริมคลองที่มืดมิด และก็ดูเหมือนว่าโชคจะเข้าข้าง  สายตาก็พลันไปเห็นรัศมีสว่างวาบเขียวนวลเจือทอง อยู่ตรงบันไดท่าน้ำ แสงสว่างนี้เองทำให้เลือดเด็กหนุ่มในกายสูบฉีดขึ้นมาอีกครั้ง ประดุจไฟที่กำลังจะมอดถูกเติมเชื้อให้สว่างวาบอีกครา

“เจ้านี่มันรนหาที่จริงๆ สีทันดร ในที่สุดเจ้าก็ต้องเจอเราวันยังค่ำ”

ยังมิทันที่อัสดงจะลงไปถึงเจ้าของรัศมีสีเขียวทอง สุรเสียงใสเสนาะก็ดังมาให้ได้ยิน

“อี๊.....ออกๆ ให้หมด”

เจ้าตัวตรัสพลางก็วักน้ำในคลองขึ้นมาขัดตรงซอกคอแล้วล้างหน้าล้างตากำกับด้วยมนตราอีกครั้ง คันฉ่องบานเล็กถูกเนรมิตขึ้นมาพร้อมส่องดูรอบพระศอ แต่ก็ต้องทำให้ขัดพระทัยยิ่งขึ้นที่รอยแดงนั้น ยังไงก็ไม่จางหาย “มันใช้อาคมบทไหนกับเรานี่ ล้างไม่ออกซะที”

“ทำไม กะอีแค่กอดนิดจูบหน่อย มันจะเป็นอะไรนักหนา ถึงต้องมาล้างหน้าล้างตัวขนาดนี้”

น้ำเสียงตวัดกังวานก้องดังขึ้นจากทางด้านหลัง ดุจผู้พูดเหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง เสียงๆนี้นี่เองเมื่อได้ยินทีไรก็ทำให้พระหทัยสั่นระรัวได้ทุกครา พระพักตร์เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงมาอีกครั้งทำให้วรองค์น้อยๆสะบัดเบือนไปอีกทาง เพราะยังคงเขินกับเหตุการณ์ในฝันเมื่อสักครู่ เรือนร่างอันหล่อเหลาดังรูปสลักยังคงเดินเข้ามาเรื่อยๆ แล้วทรุดนั่งลงข้างๆ เจ้านาคาน้อยจึงรีบขยับหนี หากแต่ก็ไม่ไวไปกว่า มือแข็งแรงที่ยื้อยุดฉุดข้อพระกรเอาไว้

“เราทำอะไรให้เจ้า ถึงได้เกลียดเรานักหนา”

“ยังจะมาถามอีก ก็ใครกันล่ะทำหยาบคายใส่เรา”

“แล้วใครใช้ให้เจ้าบุกมาที่นี่ ใครใช้ให้เจ้าเข้ามาในฝันของเรา รู้ไว้ด้วยนะ ในฝันเราจะทำอะไรก็ได้ และอีกอย่างการที่เราทำแบบนั้นเจ้าควรจะดีใจเสียมากกว่า เพราะนางฟ้าและเทพธิดาหลายองค์อยากให้เราทำแบบนั้นจะตายไป”

ทุเรศคนอะไรหลงตัวเอง พูดออกมาได้ไง ใครจะดีใจก็ช่าง แต่คงไม่ใช่ราชนัดดาแห่งบาดาล “เราไม่มีวันที่จะรู้สึกแบบนั้น ปล่อยมือเราได้แล้วเราเจ็บ”

“ก็แค่จับมือ จะเจ็บอะไรนักหนา อย่ามาสำออย”

“เราไม่ได้สำออย แหกตาดูซะเจ้าทำอะไรกับเราไว้” ไอ้ดื้อแผดเสียงแล้วยกข้อพระกรที่เป็นรอยไหม้เกรียม จากการที่โดนเชือกอาคมแห่งสุริยเทพมัดไว้ อัสดงเห็นเข้าก็ตกใจ นี่เขาทำรุนแรงขนาดนี้เชียวเหรอ พระวรกายขาวใสทั่วทั้งร่างกลับมีรอยไหม้ประดุจตำหนิ เด่นชัดขึ้น เด็กหนุ่มหน้าเสียลงทันใด

“นี่และก็ตรงนี้อีก เป็นรอยแดงไปหมด  เจ้าเล่นอาคมใส่เรา เราแก้อย่างไรก็ไม่หาย ถอนอาคมเสียเดี๋ยวนี้ เจ้าทำให้ผิวเรามีตำหนิ”

นาคาน้อยเอียงพระศอทันใด อัสดงพอได้ดูอย่างถี่ถ้วนพินิจพิเคราะห์ ก็เริ่มยิ้มออกมาได้ โถไอ้ดื้อเอ๋ย เจ้านี่ไม่ประสาอะไรเลย นี่เขาเรียกว่ารอยดูด ที่เกิดจากอารมณ์พิศสวาทที่ร้อนแรงเท่านั้น เจ้าควรจะดีใจนะที่มีรอยแบบนี้ อาคงอาคมที่ไหนกันเล่า แต่แกล้งมันซะหน่อยดีกว่า เผื่อความรู้สึกที่คั่งค้างจะได้ถูกต่อยอด ว่าแล้วอัสดงก็แสร้งทำหน้าสลด ทำเสียงเครือ

“เราขอโทษ เดี๋ยวเราจะถอนอาคมให้”

“จะทำอะไรก็ทำเสียสิ นั่งซื่อบื้ออยู่ทำไม”

“หึๆๆ ไอ้ดื้อ เจ้าอนุญาตเราเองนะ”อัสดงยิ้มน้อยๆ ยกข้อพระกรขึ้นมาแล้วเป่าลงไปเบาๆ ฉับพลันรอยไหม้ก็จางหาย ผิวขาวพิสุทธิ์เปล่งประกายอีกครา เอาละทีนี้ก็เหลือตรงซอกคออย่างเดียว

“เอ๊า นี่ไอ้ดื้อ....จะนั่งซื่อบื้ออยู่ทำไม เอียงคอมาสิ เราจะถอนอาคมให้”

ครานี้ เจ้าอัสดง แผดเสียงมาบ้าง ทำให้ไอ้ดื้อขมุบขมิบปาก คาดว่าคงจะด่าตอบในใจ ไอ้ดื้อด้วยความที่ไม่ประสีประสาและอ่อนเยาว์ในเรื่องอย่างว่า จึงเอียงคอไปให้อัสดง ที่กำลังนั่งคุกเข่ายิ้มอยู่ที่มุมปาก เขี้ยวเสน่ห์เผยให้เห็นรำไร รอยลักยิ้มอันมีมนต์สะกดข้างแก้มปรากฏขึ้น สีทันดรได้เห็นยามที่เขาคนนี้แย้มยิ้ม ปานประหนึ่งตกอยู่ในห้วงภวังค์ฝัน ดูไม่ต่างอะไรกับจงอางเชื่องๆตัวหนึ่งยามได้ยินเสียงปี่เป่า โลดไล่ เล่นระบำไปตามเสียงเพลง

“ไอ้ดื้อ เจ้านี่มันเชื่อคนง่ายซะเหลือเกิน”

อัสดงแกล้งหลับตา สวดพึมพำอยู่ชั่วครู่ แทนที่จะเป่ามนต์ลงไป กลับกลายเป็นหายใจรดต้นคอเบาๆ ลมหายใจร้อนผ่าวแผ่ซ่านมาอีกครา ยามกระทบผิวใส ก็สร้างความซาบซ่านรัญจวนใจ พระโลมาลุกชัน ครั้นพอเจ้านาคาน้อยเผลอ กิกรรมที่ค้างเอาไว้ในฝันก็ถูกสานต่อทันใด ริมฝีปากเด็กหนุ่ม ไม่รอช้า โลดไล่ข่มเหงบนผิวกายขาวระเรื่ออีกครั้ง คราวนี้ดูเหมือนว่าจะไม่รุนแรงอย่างในห้วงฝัน แต่ที่แน่ๆ ก็ทำให้ร่างของสีทันดรสั่นระรัวมาอีกครา กว่าจะรู้ตัวว่าหลงกลเขา ก็สายไปเสียแล้ว
พระวรกายโดนรัดไว้แนบแน่น แถมตอนนี้ไอ้ไฟบรรลัยกัลป์ยังทำเหมือนเดิมอีก คือเม้มปากจนผิวบริเวณพระศอ ถูกดูดกลืนอีกคำรบ พอหนำใจแล้วฟันที่ขาวสะอาดตาก็โผนทะยานมารังแกขบกัดอยู่ที่ติ่งพระกรรณเบาๆ ลมสวาทถูกเป่าเข้าพระโสต คราแรกพระกรทั้งสองพยายามดันร่างของอัสดงออก แต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นตกระเรี่ยเคลียร่าง ในที่สุดก็เผลอยกมาลูบไล้แผ่นหลังกำยำนั้นไว้ สุรเสียงเลือนหายหมดสิ้น ได้แต่ร้องออกมาเบาๆ สั่นสะท้าน

 “เจ้านี่มันเจ้าเล่ห์นัก ปล่อยเรานะ”

“เฉยๆเหอะน่า เรากำลังจะถอนอาคมให้เจ้าเดี๋ยวไม่หายไม่รู้นะ หรือว่าเจ้าไม่ต้องการ สีทันดร” ด้วยธรรมชาติของไฟ เวลาโหมกระหน่ำถึงขีดสุดมักรวดเร็วและร้อนแรงเสมอ อัสดงเองก็เป็นเช่นนั้น ยามถูกจุดติดขึ้นมาแล้ว ไม่มีทางเสียแหละที่จะสงบลงง่ายๆ

“เจ้าโทษเราไม่ได้นะไอ้ดื้อ เจ้าอยากเข้ามาจุดไฟในหัวใจเราทำไม” อัสดงพูดออกมาเบาแสนเบา

 นัยแห่งคำว่าต้องการของเขา ล้ำลึกยิ่งนัก  ครานี้ไอ้ดื้อรู้ได้โดยพลันว่าคำว่า ต้องการ ของสุริยเทพ หมายถึงสิ่งใด “ไม่ต้องแล้ว เจ้าถอนบ้า ถอนบออะไร เราไม่ต้องการ เจ้ากำลังทำเหมือนเดิมต่างหาก ปล่อยเดี๋ยวใครมาเห็น”

“ดึกป่านนี้แล้ว ไม่มีใครมาเห็นหรอก .....ยอมรับมาเหอะว่าเจ้าลงมารอเรา ไอ้ดื้อ เจ้าติดใจเราใช่ไหม”

วงแขนแข็งแรงตวัดช้อนร่างที่เริ่มอ่อนระทวย มาโอบอุ้มแล้ววางไว้แนบตัก ครานี้พระปรางใสจำต้องซุกแนบอกกำยำ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“อย่าหลงตัวเองนักได้ไหม ....เราก็แค่จะลงมาล้างเนื้อล้างตัว ล้างกลิ่นกายของเจ้าออก เราเหม็นสาบ”

“เจ้าเกลียดเราถึงขนาดนั้นเลยเหรอ เราไปทำอะไรให้เจ้า”

ดวงตาสีอำพันเริ่มจ้องมองมาอย่างละห้อยโหยหาอย่างรอฟังคำตอบ แต่จนแล้วจนรอด คำตอบก็มิปรากฏ พระวรกายที่ตอนแรกดิ้น เริ่มสงบลงแน่นิ่งอยู่ในอ้อมแขน แล้วเจ้าของอ้อมกอดก็กล่าวต่อมาว่า “เราขอโทษหากนาคที่เราสังหารตอนออกจากวัดตนนั้นเป็นคู่ของเจ้า เจ้าคงเสียใจเลยเกลียดเราใช่ไหม”

“จะบ้าเหรอ เรามีคู่เสียที่ไหน นาคตัวนั้นไม่ใช่คู่เรา” พระเนตรฟ้าครามจ้องกลับ นึกหัวเราะคนที่ทำตัวเหมือนว่าเก่งไปซะทุกเรื่องกลับไม่รู้ว่านาคตัวนั้นถูกจำแลงมาจากกำไลข้อพระกร

“แล้วเจ้าเกลียดเราเรื่องอะไร ...ยังไงเราต้องรู้ให้ได้ ถ้าไม่บอกเราก็ไม่ปล่อยเจ้าหรอก เราจะทรมานเจ้าแบบนี้” ใบหน้างามคมคายซุกลงไปอีกครั้ง ร่างน้อยๆเริ่มดิ้นพล่านอีกครา

“ปล่อยเรานะ เดี๋ยวใครมาเห็น”

“จะให้บอกอีกกี่ครั้ง ไม่มีใครมาเห็นหรอก ไอ้พวกนั้นมันหลับกันหมดแล้ว เราจะได้สานต่อสิ่งที่ค้างไว้ในฝันซะที”

สิ้นเสียงของอัสดง เหมือนโชคชะตากลั่นแกล้ง หนึ่งในไอ้พวกนั้นที่เขาว่าหลับ กลับตะโกนลงมาจากนอกชานด้านบน
 
“อัสดง...นายอยู่ไหนวะ” เสียงของทรงกลดนั่นเอง ไอ้เวรนี่อีกแล้ว ก่อนหน้านี้ก็มาปลุกให้ตื่นจากความฝัน มาตอนนี้เสือกตื่นมาขัดจังหวะอีก เห็นทีจะได้กระทืบมึงแน่ๆไอ้ตัวมาร

“นายอยู่ข้างล่างใช่ไหม อัสดง”

ทรงกลดยังร้องตะโกนมาจากด้านบนแล้วรีบเดินลงมายังบันไดท่าน้ำ สีทันดรได้โอกาสช่วงที่อัสดงเผลอ สลัดตัวออกจากอ้อมอกของเด็กหนุ่ม บิดกายสลายวับหายไป อัสดงพยายามจะดึงร่างนั้นมากอดไว้แต่ก็ไม่ทัน วงแขนได้แต่ไขว่คว้ากอดอากาศมืดมิดว่างเปล่า

“เดี๋ยวก่อนสิ ไอ้ดื้อ...โธ่โว้ย”

“อยู่นั่นเอง .....นายทำอะไรวะ” ทรงกลดกล่าวถามขึ้น น้ำเสียงร้อนรนยิ่ง

“ลงมานั่งตากลม นายมีอะไรนักหนาวะ ”

น้ำเสียงที่ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไรนักกล่าวตอบมา เป็นใครใครก็โกรธ เพราะ ทรงกลดเป็นต้นเหตุให้อัสดงค้างทั้งสองรอบ

“ฉันไม่มีอะไรหรอก แต่ไอ้เอราวัตกำลังแย่ อาการบาดเจ็บกำลังกำเริบ เราต้องหาทางช่วย”

“เฮ้ยนายว่าอะไรนะ......อาการไอ้พระพุธกำเริบ แล้วนี่มันเป็นหนักไหม พาไปดูหน่อยเร็ว” น้ำเสียงขุ่นมัวหายไปสิ้น กลายเป็นตกใจ ทรงกลดไม่รอช้ารีบพาอัสดงไปดูอาการของเอราวัตทันที

พระพุธน้อยตอนนี้กำลังนอนบิดกายเพราะความเจ็บปวด อยู่บนเตียง พยายามสะกดกลั้นความเจ็บปวดนั้นไว้จนถึงขีดสุดแต่แล้วก็เริ่มทนไม่ไหว ร้องครางออกมา แทบไม่เป็นภาษา

“เจ็บบบบบ โอ๊ยยยย ....ช่วยฉันด้วย”

อัสดงเมื่อเข้ามาถึงก็ไม่รอช้ารีบใช้มนตราเป่าพรวดรักษาลงไป แต่ก็ไม่เป็นผล ทรงกลดลองดูบ้างก็ล้มเหลวเช่นกัน เอราวัตยังคงครางไม่หยุด ทำยังไรดี

“ฉันว่าฉันไปตามน้องดื้อดีกว่า เมื่อตอนเย็นน้องเขารักษาได้” ทรงกลดพูดจบกำลังจะออกไปตามน้องดื้อ แต่ยังไม่ทันจะออกจากห้อง แสงรัศมีสีเขียวเจือทองสว่างวาบก็ปรากฏอยู่กลางห้องนอนของเทวะน้อยทั้งสาม

 “น้องดื้อ พี่กำลังต้องการให้เจ้าช่วยอยู่พอดีเลย เจ้ารู้ได้ไงเนี่ย” ทรงกลดกล่าวมาอย่างละล่ำละลัก แล้วเข้าไปฉุดข้อพระกรมาที่ข้างเตียงคนเจ็บ

“ห้องก็อยู่ใกล้กัน หนำซ้ำสหายเจ้าร้องโอดครวญลั่นขนาดนี้ ถ้าไม่ได้ยินหูเราก็คงจะหนวก” ถึงจะอยู่ในช่วงคับขันอย่างไร อัสดงเห็นทรงกลดทำกริยาอาการจับมือถือแขนไอ้ดื้อ มันก็ทำให้เขาไม่ค่อยจะพอใจนัก

“อย่าเพิ่งพูดอะไรมากได้ไหม ไอ้ดื้อ ดูอาการไอ้พระพุธนี่ก่อน” อัสดงกล่าวมาทำให้ไอ้ดื้อที่เพิ่งมาถึง สะบัดเบือนพระพักตร์ที่ยังคงแดงระเรื่อไปอีกทาง พยายามหลบสายตาสีอำพันคู่งามที่กำลังจ้องมาอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

“คนบ้าอะไร พูดด้วยดีๆเป็นไหม ชอบขึ้นเสียงนัก”

“อย่างเพิ่งมาชวนทะเลาะตอนนี้ได้ไหม ไอ้ดื้อ” อัสดงเสียงเข้มกว่าเดิม
 
“ก็ได้ .....พวกเจ้าช่วยถอดเสื้อเขาออกก่อน เราจะดูอาการ”

คราวนี้ไอ้ดื้อเริ่มตรัสเป็นการเป็นงานขึ้น อัสดงกับทรงกลด มิรอช้าทำตามคำสั่งทันใด และแล้วพระพักตร์ก็ต้องแปรเปลี่ยนส่อแววกลัดกลุ้มขึ้นมายามเห็นรอยบาดเจ็บนั้น  ซึ่งขยายวงกว้างเพิ่มขึ้นทุกที ผิวหนังเริ่มไหม้เกรียมกระจายทั่ว

“อาการหนักมาก ....เราไม่รู้ว่า เราจะเอาอยู่หรือเปล่านะ แต่เราจะลองดู ตอนนี้ยึดร่างเขาไว้ให้แน่น เขาจะเจ็บมาก”

สีทันดรตรัสจบก็เป่าลมลงไปยังรอยบาดเจ็บนั้น สายลมสีแดงระเรื่อปนทองพวยพุ่งออกจากพระโอษฐ์กระทบร่างพระพุธน้อย ครานี้เจ้าตัวดิ้นพล่าน จนอัสดงกับทรงกลดแทบจะทานกำลังไม่ไหว แต่ก็ดิ้นเพียงชั่วครู่ แล้วก็สงบนิ่งลง รอยไหม้เกรียมจากสายฟ้าหยุดกำเริบและจางลงชั่วขณะ

“เยี่ยมไปเลยครับน้องดื้อ ใช้มนตราบทไหนกันนี่”

“เราไม่ได้ใช้มนต์ เราใช้พิษแห่งเทวนาคา รุนแรงเสมือนอสนีบาต หรือยิ่งกว่าด้วยซ้ำ  เราใช้พิษต้านพิษ ....รู้ไหมว่าเจ้ารามสูรมันใช้อุบายซ่อนอาคมพิษจากไว้ในสายฟ้า เพื่อนเจ้าถึงได้เจ็บหนัก ลำพังโดนแค่สายฟ้าอย่างเดียว เราว่าคงไม่ครณามือเทพอย่างพวกท่านหรอก เราก็คิดอยู่แล้วเชียว ว่าต้องมีอะไรมากกว่านั้น ตอนเย็นกำลังจะตรวจให้แน่ชัด พวกเจ้าก็เข้ามาขัดจังหวะแถมยังเข้าใจเราผิด ไม่งั้นป่านนี้เพื่อนท่านก็คงไม่เป็นหนักขนาดนี้”

“เอาล่ะไอ้ดื้อ....จะให้เราขอโทษที่เข้าใจเจ้าผิดร้อยครั้งพันครั้งก็ได้ ตอนนี้เจ้าจะรักษาเอราวัตเลยได้ไหม”

“ได้น่ะมันได้....แต่เราต้องใช้ตัวยาสำคัญ ซึ่งหายากพอสมควร”

“แล้วตัวยาที่ว่านั่นมันคืออะไร ....แล้วเจ้าใช้พิษของเจ้ารักษาไม่ได้เหรอ”

“พิษของเราใช้ต้านได้เพียงแค่ชั่วขณะหนึ่ง รักษาได้ไม่หายขาด เราจะต้องหา อัคคีสัตตบงกช ซึ่งมีแต่ในป่าหิมพานต์เท่านั้นมาผสมกับน้ำในสระอโนดาตปรุงเป็นตัวยา”
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่๖ มารยาชาย หลายร้อยเล่มเกวียน อัพ ๒๐ เมษา๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 20-04-2019 21:11:14
“เจ้าแน่ใจหรือ ....” อัสดงเปรยออกมาเพราะไม่แน่ใจว่า เด็กดื้อๆอย่างเจ้านาคน้อยนี่จะรักษาได้ เพราะลักษณะภายนอกนั้นดูสำอางและทีท่าที่มัวแต่เล่นซนไปวันๆ มันทำให้เขายากที่จะไว้ใจ 

“นี่เราเป็นนาคนะ พิษใดๆในโลกทั้งปวงล้วนแต่อยู่ในอำนาจเรา ถ้าเราไม่รู้วิธีรักษา เราจะเป็นเจ้าแห่งพิษได้อย่างไร ถ้าท่านไม่เชื่อใจ....ก็ไปหาคนอื่นรักษาสหายเจ้าเอาเองแล้วกัน รู้ไว้ด้วยนะที่เราช่วยก็เพราะเป็นรับสั่งทูลหม่อมปู่ เป็นโองการที่เราขัดไม่ได้ ไม่งั้นเราคงไม่มาอยู่ให้เจ้ารังแกเล่นและดูถูกเช่นนี้” สีทันดรแหวขึ้นมา กำลังจะหันกายกลับ ครานี้อัสดงเองนั่นแหละที่คว้าพระกรไว้แน่น

“เดี๋ยวสิ เราก็แค่ถาม ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย เอาล่ะ ถ้าเป็นอย่างที่เจ้าว่า งั้นจะรอช้าทำไม ก็ไปกันเลยสิ” คำว่าไปของอัสดง ไม่ใช่พูดจบแล้วไป แต่เขาก้าวขาไปทั้งๆที่ยังพูดไม่จบ สีทันดรดึงพระกรกลับส่ายพระพักตร์ตรัสว่า

“นี่ เจ้าคิดว่าหนทางไปหิมพานต์มันง่ายดายขนาดนั้นเลยเหรอ ....อย่าลืมสิ ตอนนี้เจ้าลงมาเกิดเป็นมนุษย์ เจ้าไม่ใช่เทวดา เส้นขีดกั้นระหว่างภพ ยากที่เจ้าจะข้ามไปได้ด้วยกายหยาบ”

สีทันดรตรัสได้ถูก ถึงหิมพานต์จะเป็นดินแดนที่อยู่ระหว่างสววรค์กับโลกมนุษย์ แต่ก็มีกฎและการแบ่งชั้นพรมแดนกั้นเอาไว้ กายหยาบของมนุษย์มิสามารถเข้าไปได้ ....ยกเว้นแต่กายทิพย์เท่านั้น

“เราไปได้สบายมาก เราจะพาเจ้าไปก็ได้ แต่มนุษย์กึ่งเทพอย่างเจ้าทั้งสอง ต้องไปด้วยกายทิพย์ พวกเจ้าไม่มีปัญหาตรงนี้ใช่ไหม”

“ไม่มี”

อัสดงกับทรงกลดแทบจะกล่าวตอบมาพร้อมๆกัน ทันทีที่ได้ยินว่า “ใคร” จะเป็นผู้พาไป ความต้องการที่จะช่วยเพื่อนเริ่มกลายเป็นสิ่งบังหน้าเสียแล้ว การที่ได้ไปหิมพานต์กับเจ้านาคาน้อยนี่สิ กลายเป็นสิ่งที่พระอาทิตย์กับพระจันทร์ปรารถนา  ทั้งคู่จึงไม่รอช้าเตรียมเข้าสมาธิ ถอดกาย สีทันดรทอดพระเนตรเห็น ส่ายพระพักตร์อีกครา แล้วตรัสมาโดยเร็ว
 
“ถ้าเจ้าไปทั้งสองคน ใครจะอยู่ดูอาการเพื่อนเจ้า แล้วร่างกายพวกเจ้ายามกายทิพย์ออกจากร่างล่ะ ใครจะเฝ้าไว้”

“ฉันไปเอง” อัสดงรีบชิงพูดออกมาก่อน ทรงกลดเองก็ต้องการจะไปจึงเกี่ยงงอนให้อัสดงนั่นแหละเฝ้า

“ฉันไปดีกว่า นายเฝ้าเอราวัตเหอะ และอีกอย่างนายก็ฤทธิ์มาก ฉันฝากร่างไว้กับนายคงปลอดภัย”

“แต่ฉันว่าฉันไปดีกว่า หิมพานต์อันตราย และอีกอย่างอัคคีสัตตบงกชชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าต้องเป็นไฟ ....นายคงไม่สะดวกหรอกนะไอ้กลด ไฟก็ต้องเจอกับไฟอย่างฉัน ....เอาล่ะ ตามนี้แล้วกัน” อัสดงพยายามรวบรัดตัดบท แต่ทรงกลดไม่ยอมแถมยังจะแย้งต่อมาว่า

“เฮ้ยยย ฉันไม่หวั่น”

“ แต่เขาพูดถูก ....อัคคีสัตตบงกชคือดอกบัวเพลิงอันร้อนแรงยิ่ง ต้องใช้ผู้ที่ครองธาตุไฟเท่านั้นถึงจะดึงออกมาได้ เจ้าอยู่ที่นี่แหละพระจันทร์ พวกเราคงไปไม่นาน เชื่อเราเหอะ”

สีทันดรต้องพูดไปตามจริงถึงแม้จะไม่ค่อยจะอยากไปกับอัสดงเท่าไรนักเพราะกลัวว่าสิ่งที่มันคั่งค้างอยู่อัสดงคงหาวิธีกระทำต่อแน่ๆ เพราะอีตาพระอาทิตย์ตอนนี้กำลังยิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ เกลียดนักเชียวรอยยิ้มแบบนี้ เห็นทีไร เปลืองตัวทุกที

ทรงกลดทำหน้าบอกบุญไม่รับทันใด หากก็จำต้องอยู่  แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าเขามีดีสู้อัสดงไม่ได้เพราะเห็นว่าเป็นน้องดื้อหรอก ถึงได้ยอม “ก็ได้.....พี่จะอยู่เฝ้าก็ได้ รีบไปรีบมานะครับ”

“อาการของพระพุธจะยังไม่กำเริบในช่วงนี้ ขอให้ท่านวางใจ เมื่อเราได้ตัวยาครบเราจะรีบกลับมา ส่วนท่านก็รีบถอดกายทิพย์ซะ เดี๋ยวเราจะออกไปรอด้านนอก”

อัสดงไม่รอช้ารีบนอนลงบนเตียงข้างๆเอราวัตที่หลับแน่นิ่งด้วยอาการบาดเจ็บ ตั้งสมาธิรำลึกถึงหลวงตาขอให้ท่านคุ้มครอง ด้วยความชำนาญและฝึกฝนมาอย่างดีทำให้มี “วสี” คือความชำนาญ ที่จะเข้าสู่ฌานระดับสูงได้โดยเร็ว แสงสว่างวาบปรากฏทั่วโครงร่าง และแล้วกายทิพย์ที่งามสง่าก็ทะยานออกมา เทวดามักเป็นอย่างนี้ เมื่ออยู่ในสภาวะทิพย์มักงามเสมอ

“ฝากดูด้วยนะไอ้กลด ไปก่อนล่ะเดี๋ยวจะรีบมา” อัสดงหันมากล่าวกับทรงกลดแถมยังยักคิ้วให้ อย่างมีชัยเหนือกว่า แล้วลอยออกไปสมทบกับสีทันดรที่รออยู่ด้านนอก ทรงกลดหน้าบูดมาอีกครั้ง แต่ก็ต้องจำยอม ......อย่าให้ถึงทีเขาบ้างก็แล้วกัน อัสดง

“เราพร้อมแล้ว”

อัสดงขณะนี้ออกมาสมทบกับสีทันดรที่รออยู่ด้านนอกแล้ว เพียงดวงเนตรฟ้าครามหันมาเห็นก็ต้องตะลึงในความงามสง่าของร่างทิพย์แห่งสุริยเทพน้อย เจ้านาคน้อยพยายามปรับสีพระพักตร์ให้เป็นปกติ หากก็อดคิดไม่ได้เลยว่า ‘คนบ้านี่ หล่อจริงๆด้วย มิน่า ถึงได้หลงตัวเองนัก’

“ถ้าพร้อมแล้วงั้นก็เกาะเราไว้ให้แน่นๆ เราจะพาเจ้าลัดไปทางบาดาล แล้วไปโผล่ตรงมหานทีสีทันดร ริมเชิงเขาพระสุเมรุตรงนั้นใกล้หิมพานต์ที่สุด”

“แต่เราไม่อยากลงบาดาล ...เพราะเรากลัวว่า พญานาคจอมดื้อบางตนจะหลงเสน่ห์เราเข้าแล้วกักตัวเราไว้เชยชมในบาดาล เราไปแบบที่เราเคยไปดีกว่า”

ลักยิ้มอันทรงเสน่ห์ปรากฏอยู่ข้างแก้ม.....น้ำเสียงยียวนกวนโทสะ ฟังแล้วมันน่าจับขังไว้จริงๆยิ่งนัก แถมจะเอาก้อนหินอุดปากไว้ด้วยคงจะดี

“พูดอะไรเป็นเล่นไปได้ สหายเจ้าบาดเจ็บอยู่นะ และก็ไม่มีวันเสียหรอกที่เราจะกักตัวเจ้าไว้ อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลย”

“เจ้านั่นแหละ หลงตัวเอง เราแค่บอกว่าพญานาคจอมดื้อ เราไม่ได้บอกว่าเป็นเจ้าซะหน่อย”

“นี่เจ้า.....เจ้านี่มัน.....ฮึ่ยยย เราว่าเราเปลี่ยนใจไปกับจันทรเทพดีกว่า เจ้ามันกวนโทสะนัก” พระบาททั้งสองกระทืบอย่างไม่พอพระทัย ที่เสียรู้และไม่สามารถเถียงชนะ คนคนนี้ได้

“เปลี่ยนใจไม่ทันแล้ว มานี่” อ้อมแขนแข็งแรงทำงานอีกครั้ง ตวัดเอวเจ้านาคาน้อยมากอดไว้แน่น “อยู่เฉยๆ อย่าดิ้น”

อัสดงพูดจบก็ผิวปากเป็นท่วงทำนองสูงต่ำแปลกๆ ฉับพลันตรงเส้นขอบฟ้านั้นเองก็ปรากฏแสงสีแดงระเรื่อ และเริ่มพุ่งเข้ามาใกล้ เข้ามาใกล้จนมองเห็นว่า แสงสีแดงนั้นแท้จริงแล้วก็คือม้าอันงามสง่ายิ่งกว่าม้าพันธุ์ใดๆในโลก ม้าที่ว่านั้นดูท่าจะดีใจยามรู้ว่าใครที่เรียกมันมา

“อุจไฉยศรพ ม้าของเราเอง ได้มาตอนกวนเกษียรสมุทร”

ม้าสีแดงหรือม้าอุจไฉยศรพที่ว่า บัดนี้ยืนอยู่ตรงหน้าพระอาทิตย์รูปงาม ขาหน้าทั้งสองตะกุยขึ้นฟ้าร้องทักเจ้านายของมันมาอย่างดีใจ

“พาเราไปหิมพานต์” อัสดงกล่าวขึ้นกับเจ้าม้าตัวนั้นแล้วบอกกับสีทันดรว่า  “ไป ขึ้นไป เราจะให้อุจไฉยศรพพาไป เร็วกว่าที่เจ้าลัดลงไปทางบาดาล”

“ปล่อยนะ ไม่ เราไม่ขึ้นม้าตัวนี้”

“โธ่โว้ย อย่าเรื่องมากได้ไหม .....เมื่อกี้บอกเราเองไม่ใช่เหรอ ว่าให้เราเกาะแน่นๆ นี่ก็เกาะแน่นแล้ว จะเอายังไงอีก เอาล่ะ จะขึ้นดีๆ หรือจะต้องให้เราอุ้มเจ้าขึ้นไป”

ก็จริงอย่างที่อัสดงพูด เมื่อกี้องค์เองเป็นคนบอกให้เขาเกาะแน่นๆเองนี่นา แต่อีตานี่คาดว่าคงจะสับสนระหว่างคำว่า เกาะกับกอด ว่ามันแตกต่างกันอย่างไร  สีทันดรได้ฟังก็ยิ่งขัดใจ แต่ก็ต้องหยุดดิ้น จำใจต้องขึ้นม้าตัวนั้นแต่โดยดี ดีกว่าถูกเขาอุ้มขึ้นไปนั่ง เมื่อสีทันดรขึ้นไปประทับนั่งเรียบร้อยแล้ว อัสดงจึงขึ้นไปนั่งซ้อนแนบแน่นทางด้านหลัง ทำให้พระปฤษฎางค์แนบสนิทชิดอกกำยำ ลมหายหายใจร้อนผะผ่าวรดต้นคออีกครั้ง พระเกศาดำเป็นมันขลับถูกลูบไล้ด้วยปลายจมูกแห่งเทพน้อย

“หอมจัง ชื่นใจที่สุด”

“ถอยออกไปหน่อยสิ ทำไมต้องนั่งชิดเราขนาดนั้นด้วย”

“นั่งใกล้ๆกันดีแล้ว ม้าตัวนี้ยิ่งพยศอยู่ด้วย ถ้าเรานั่งห่างจับเจ้าไว้ไม่ทัน ตกลงไปไม่รู้ด้วยนะ.... ไปกันได้แล้วอุจไฉยศรพ”

สิ้นคำสั่ง ม้าอุจไฉยศรพ ก็โผนทะยานโบยบินขึ้นฟ้า ควบตะบึงกลางเวหา แล้ววิ่งสูงขึ้นไปเรื่อยๆ จนมองเห็นหลังคาบ้านอยู่ลิบลับ  สีทันดรด้วยความกลัวตกจึงจับแผงคอมันไว้แน่น เพราะตนเองไม่ใช่เจ้าแห่งเวหาอย่างพญาครุฑ ไม่ถนัดนักที่จะลอยสูงขนาดนี้ อัสดงเองก็รู้ว่าเจ้านาคน้อยนี้คงจะกลัวตกเป็นแน่แท้ จึงดึงเอวไอ้ดื้อมากอดไว้อีกครา

“บอกแล้วไง ว่านั่งชิดๆน่ะดีแล้ว จะได้ไม่ต้องกลัวตก”

“แล้วทำไมต้องกอด ปล่อยสิ”

“อ้าวถ้าไม่กอด แล้วเราจะดูแลเจ้าอย่างไร อย่างที่บอก อุจไฉยศรพ มันยิ่งพยศอยู่ด้วย”

ยังไม่ทันจะขาดคำเจ้าม้าสีแดงเหมือนจะรู้ใจนายของมันยกขาหน้าขึ้นแถมยังดีดขาหลัง ทำให้วรองค์น้อยๆ ตกอยู่ในอ้อมกอดของอัสดงแนบแน่นกว่าเคย อัสดงก็ไม่ยอมให้โอกาสนั้นหลุดลอยไปรีบเอาแก้มตนมาแนบแก้มเนียนใส ทำให้เจ้าของแก้มนั้นรีบสะบัดพระพักตร์หลบหลีกแล้วร้องลั่นดังทั่วฟ้า

“ไอ้บ้า ไอ้คนฉวยโอกาส” พอด่าคนเสร็จ สีทันดรก็ร้องด่าม้าต่อ “เฮ้ยยยยยย วิ่งดีๆเป็นไหม เดี๋ยวเราก็ทำให้เจ้าตัวดำอีกรอบหรอก ไอ้ม้าเวร”

อุจไฉยศรพเหมือนจะรู้ว่าสีทันดรตรัสอะไร ได้แต่ร้องลั่นแถมยังไม่เลิกพยศกลางฟ้า ยกขาหน้าถีบอากาศพัลวันจนอัสดงต้องตบเบาๆ ที่สีข้าง

“เลิกพยศได้แล้ว วิ่งดีๆ ไอ้ดื้อนี่มันพูดเล่น” เท่านั้นแหละ เจ้าม้าสีแดงแสนรู้ก็หยุดออกฤทธิ์ออกเดช แต่ก็ยังไม่วายร้องออกมาอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก “เอาน่าอุจไฉยศรพ เขาแค่ล้อเล่น.....ไปต่อได้แล้ว”

สิ้นคำสั่งจากนาย เจ้าม้าแสนรู้ก็ ควบตะบึงกลางฟ้าที่มืดมิดต่อไป ส่วนสีทันดรที่นั่งอยู่ด้านหน้ารู้สึกใจหายใจคว่ำ “เกลียดนักเชียวทั้งม้าทั้งนาย.....รู้งี้มากับพระจันทร์ดีกว่า”

“อุจไฉยศรพ มันไม่ชอบที่เจ้าไปขู่มันว่าจะทำให้ตัวมันดำ ....มันบอกว่า ขี้เหร่ เดี๋ยวสาวๆไม่หลง ตอนนั้นมันโมโหแทบตาย ที่ตัวดำ”

“ก็มันอยากพยศทำไมล่ะ เลยต้องขู่แบบนี้ ตอนนั้นทูลหม่อมปู่น่าจะพ่นพิษให้หนักกว่านี้เนอะ ตัวมันจะได้ดำไปตลอดกาล”

“นี่เจ้ารู้เรื่องปู่เจ้าด้วยเหรอ”

“รู้สิ ทำไมจะไม่รู้ .....ก็เพราะเจ้ากับม้าตัวนี้นั่นแหละ ทำให้เราต้องลงมาอยู่ที่บาดาล”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเราล่ะ” อัสดงขมวดคิ้วถามโดยพลัน

“เกี่ยวสิ ก็ไม่ใช่เพราะเจ้าขับรถเทียมม้าตัวนี้อวดโฉมไปทั่วหรอกเหรอ ถึงได้เป็นเหตุให้ สมเด็จทวดของเราต้องมานั่งทายสีม้าของเจ้า ตอนนั้นพระนางวินตามารดาแห่งพวกนกขี้เรื้อนเธอทายว่าเป็นสีแดง แต่ทวดเราพระนางกัทรุเธอทายว่าเป็นสีดำ และมีข้อแม้ว่าใครทายผิดจะต้องยอมตกเป็นทาสของอีกฝ่าย ส่วนปู่เราด้วยความที่เป็นลูกกตัญญู น่ายกย่อง กลัวว่าสมเด็จทวดจะแพ้ก็เลย เล่นกล นิดๆหน่อยให้ม้าตัวนี้เป็นสีดำเสีย ตอนหลังความแตกก็เพราะเจ้า โวยวายลั่นสวรรค์ ว่าใครมาแกล้งม้าเวรนี่ ให้ตัวดำ แล้วไปทูลฟ้องพระมหาวิษณุ แถมเจ้าก็ยังเข้าข้างพวกครุฑ พวกเราก็เลยโดนพระมหาเทพลงโทษลงมาอยู่บาดาล เหตุก็เพราะเจ้ากับม้าของเจ้า”

“เหอะ เจ้านี่มันพาลเนอะ ต่อให้เด็กอมมือมาตัดสิน ก็รู้ว่าใครผิด.....และเหตุนี้ใช่ไหมที่เจ้าเกลียดเรานักเกลียดเราหนา”

“ใช่” พระสุรเสียงใสกล่าวตอบทันควัน

“เจ้าต้องไปโทษปู่เจ้าเองที่ขี้โกง .....แต่เจ้าไม่ควรมาลงที่เรา เพราะเราเป็นแค่ร่างแบ่งภาค ณ เวลานี้เราเป็นแค่เด็กผู้ชายอายุสิบแปด ไม่ใช่สุริยเทพ ตอนนี้เราเป็นแค่นายอัสดง ที่ต้องแบกภาระหนักมาปราบพวกอสูร ซึ่งไม่รู้ว่าจะเอาชีวิตรอดหรือไม่ เจ้าไม่เห็นใจเราบ้างเลยเหรอ แล้วยังมาเกลียดเราได้ลงคอ”

น้ำเสียงตัดพ้อของนายอัสดงกล่าวขึ้น วงแขนแข็งแรงรัดเจ้านาคาน้อยแน่นขึ้นไปอีก ใบหน้างามคมสันซุกลงมาที่พระเกศายาวดำขลับอีกครั้ง หากสีทันดรหันไปเห็นหน้าก็คงจะทอดพระเนตรเห็นว่า ดวงตาสีอำพันที่เคยเจ้าเล่ห์นั้น เศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ฤาว่าตนพาลไปเอง ดูสิ พูดเสียน่าสงสารเชียว ฟังดูแล้วทำให้ตนรู้สึกผิดยังไรก็ไม่รู้ ไม่ได้อย่าใจอ่อน แต่เอาเหอะ จะยกให้ก่อนก็ได้ เพราะเขานั้นเป็นเพียงแค่ร่างแบ่งภาคไม่ใช่ตัวจริง เสร็จภารกิจปราบอสูรเมื่อไร ค่อยว่ากัน.... แต่ไอ้ไฟบรรลัยกัลป์นี่  เดี๋ยวโมโห เดี๋ยวเศร้า เดี๋ยวเจ้าชู้เกเร ชักจะตามอารมณ์ไม่ถูกแล้วสิ

“ก็ได้ เราจะถือว่าเจ้าเป็นเพียงนายอัสดง แต่ตอนนี้ เอาหน้าเจ้าออกไปจากคอเราก่อนได้ไหม รอยเก่ายังไม่หายเลยนะ”

“แล้วเจ้าไม่เกลียดเราแล้วเหรอไอ้ดื้อ”

“จะเกลียดต่อก็เพราะเจ้าทำแบบนี้แหละ อีกอย่างเราก็เป็นผู้ชายนะ มันดูแปลกๆยังไงไม่รู้ เจ้าทั้งกอดทั้งจูบเราอย่างนี้” นี่ไงเริ่มทำเจ้าชู้มาอีกแล้ว นายอัสดง เราตามอารมณ์ที่ผันแปรของเจ้าไม่ทันจริงๆ

“ไม่เห็นจะแปลก ใครๆสมัยนี้เขาก็ทำกัน ” อัสดงกล่าวตอบมาอย่างหน้าตาเฉย

“ใครที่เจ้าว่า นั้นคือใคร ไหนลองเอ่ยมาสิ ใครที่ไหนจะทำแบบนี้กับผู้ชายด้วยกัน”

“ยังนึกไม่ออก ไว้นึกได้แล้วจะบอก..... แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งพูดอะไร ดูโน่นดีกว่า จวนสว่างพอดี เจ้าจะได้รู้ว่าการเริ่มต้นวันใหม่ มันสวยขนาดไหน”

อัสดงพูดพร้อมเอาคางมาเกยไหล่แล้วชี้ให้เจ้านาคาตาสวยมองไปที่เส้นขอบฟ้า ซึ่งยามนี้เริ่มปรากฏแสงสีแดงระเรื่อวาบวับจับไปทั่ว หากมองด้วยตามนุษย์นั้นก็จะเห็นเพียงแค่เริ่มสว่าง แต่ถ้ามองด้วยเนตรแห่งเทวะแล้ว ภายในแสงสีแดงนั้น ปรากฏเป็นเทวบุตรรูปงามทรงรถม้าควบตะบึงกลางท้องฟ้า อัสดงกระซิบเบาๆที่ข้างพระกรรณว่า

“เจ้าคงไม่เคยเห็นว่าเวลาแห่งการเริ่มต้นวันใหม่นั้น เริ่มยังไง เจ้าเห็นสีแดงระเรื่อนั่นไหม นั่นแหละคือพระอัศวิน ที่เจ้าเห็นท่านกำลังควบรถม้าอยู่ ท่านจะเสด็จป็นองค์แรก ทรงเป็นผู้นำโภคาทรัพย์มาให้มนุษย์ เจ้าว่าหล่อไหม....แต่เราว่า ยังไงก็หล่อแพ้เรานิดนึง”

“แหวะ หลงตัวเอง” ปากก็ว่าอัสดงหลงตัวเองแต่ในพระทัยใยไม่เห็นด้วย ‘คนเจ้าชู้เกเรนี่ งามกว่าพระอัศวินจริงๆ’

แล้วสีทันดรผู้ที่ไม่เคยเห็นขั้นตอนอาทิตย์อุทัยยามเช้าตรู่นั้นถึงกับตะลึงยามได้ทอดพระเนตรเนื่องด้วยตนเองนั้นอยู่บาดาล ลืมพระเนตรยามเช้าก็เจอแต่ผนังสุวรรณคูหาเสียสิ้น ครั้นจะเสด็จขึ้นจากบาดาลเพื่อมาดูแต่เช้าก็ใช่เรื่อง แล้วฉับพลันก็ปรากฏแสงสีทองอมชมพูอันเรืองรองตามมาติดๆ ภายในแสงทองนั้น ดรุณีแน่งน้อยนางหนึ่งในภัสตราภรณ์แดงส้มอมทองระยิบระยับ กำลังเริงระบำสะบัดพลิ้วเริงร่ากลางหมู่นางอัปสรสวรรค์ วงพักตร์แย้มยิ้ม รัศมีสีทองเปล่งประกาย

“พระอุษาเทวีเธอเสด็จ เธอนำความร่าเริงแจ่มใสมาสู่มวลมนุษย์ ด้วยท่าร่ายรำอันวิเศษของเธอ พระอุษาเทวีเธอจะงามขึ้นอย่างนี้ไปตลอดทุกๆวัน แต่มนุษย์จะชราลงยามที่เธอปรากฏ...เพราะเธอคือสัญลักษณ์ของวันใหม่ที่เริ่มต้นขึ้น เจ้าเข้าใจใช่ไหม”

“เข้าใจสิ พอเริ่มวันใหม่ มนุษย์ก็แก่ลงไปหนึ่งวันไง  พอพระอุษาเธอเสด็จอีก ก็จะเปลี่ยนเป็นวันใหม่อีกที มนุษย์ก็แก่ลงไปอีกหนึ่งวัน เป็นอย่างนี้ตลอดไป เราเข้าใจถูกต้องใช่ไหม” สุรเสียงใสเสนาะตรัสตอบมา สีทันดรเวลาเจ้าพูดจาดีๆอย่างนี้ เจ้าน่ารักจัง

“ถูกเผงเลย ....เก่งนี่”

 “พระอุษาเทวีท่านสวยจัง....ดีใจด้วยนะที่เจ้ามีชายาสวยขนาดนี้” จู่พระสุรเสียงก็แปรเปลี่ยนแผ่วลง พระทัยเหมือนกับโดนเข็มเล่มน้อยสะกิดให้ปวดแปลบๆ หรือเพราะเหตุที่เขาคนนี้มีชายาแล้ว

“พระสุริยาทิตย์คิดกับเธอเหมือนน้องสาว พระอุษาเธอไม่ใช่ชายา” อัสดงรีบกล่าวมาโดยพลัน ราวกับรู้ว่าพระทัยของอีกฝ่ายกำลังเข้าใจผิด

“ก็ท่านสวยออกขนาดนั้น ...ใครเห็นก็ต้องถูกใจเป็นธรรมดา”

“แต่เราว่า มีคนคนหนึ่ง น่ามองกว่าพระอุษาเธอเสียอีก เราเจอครั้งแรกยังอดใจไม่ไหวจนต้องดึงเข้ามากอด ตาสีฟ้าๆ ตัวหอมๆ แถมยังดื้อด้วย”
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่๖ มารยาชาย หลายร้อยเล่มเกวียน อัพ ๒๐ เมษา๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 20-04-2019 21:13:34
“ใครกันที่ว่านั่น...สวยเกินพระอุษาเธอเชียวเหรอ” สีทันดรใช่ว่าไม่รู้ ว่าคนคนนั้นเป็นใคร แต่ก็แสร้งเฉไฉ ในพระทัยเต้นระรัว

“เจ้าไม่รู้จริงๆเหรอไอ้ดื้อ ว่าเราหมายถึงใคร” อัสดงขมวดคิ้วมาอีกแล้ว น้ำเสียงอบอุ่นอ่อนหวาน ขุ่นมัว เพราะคำตอบที่คาดหวังไม่ได้เป็นแบบนี้

“เอาล่ะถ้าเจ้าไม่รู้จริงๆ ก็ไม่เป็นไร ตอนนี้ดูตรงนั้นดีกว่า .....คนสำคัญที่สุด หล่อที่สุด มาโน่นแล้ว”

ดวงอาทิตย์สีแดงอมส้ม ดวงใหญ่ปรากฏขึ้น ภายในมีราชรถทรงสีทองเปล่งประกายและมีเทวบุตรรูปงามร่างกายใหญ่โตเป็นสารถี หากแต่มีพระวรกายเพียงครึ่งท่อน

“พระอรุณ สารถีแห่งเรา”

“ทำไม ท่านมีร่างกายเพียงแค่ครึ่งตัวล่ะ” สีทันดรถามมาอย่างสงสัย เทวบุตรองค์นี้ งามเหมือนกันถึงจะมีร่างกายเพียงท่อนบนครึ่งท่อนก็เหอะ

“เรื่องมันยาว ....อย่าไปสนใจเลย สนใจพระเอกดีกว่า นั่นไง ประทับอยู่นั่น”

วรองค์สูงหนาราวกำแพง ร่างกายกำยำสง่างามกว่าเทวบุตรองค์ใดที่เคยพบเห็น ยามแย้มยิ้มทำให้พระหทัยกระตุกวาบ พระพักตร์หล่อเหลายิ่งกว่ารูปสลักใดๆ ของช่างฝีมือในสามโลก ยากที่สรรหาบทกวีมาบรรยายความเป็นเลิศนี้ และที่สำคัญ พระพักตร์นั้น ก็คือใบหน้าของอัสดงนั่นอง สีทันดร ขยี้พระเนตรอย่างไม่เชื่อสายตา เหลียวหลังกลับไปมอง ก็พบดวงตาสีอำพันหวานซึ้งรออยู่ก่อนแล้ว

“หล่อใช่ไหม พระสุริยาทิตย์ไงล่ะ ที่เจ้าเกลียดนักเกลียดหนา เป็นสัญลักษณ์ของการเริ่มต้นวันใหม่อย่างสมบูรณ์แบบ ท่านนำความอบอุ่นและแสงสว่างมาสู่มวลมนุษย์และขับไล่ความมืดมิดยามค่ำคืนให้จางหาย ท่านดีขนาดนี้....แล้วเจ้าจะเปลี่ยนใจมารักเรา เอ๊ย พระอาทิตย์ได้หรือยัง” น้ำเสียงของอัสดงเปลี่ยนกลับมาเป็นอ่อนหวาน ยิ่งประโยคท้ายด้วยแล้ว ใครได้ยิน ก็ต้องบอกว่า ไพเราะปนออดอ้อนได้น่าเอ็นดูยิ่งนัก

ทันทีที่ได้ฟัง ดวงเนตรฟ้าครามสวยก็จำต้องหลุบต่ำลง พระพักตร์ที่แดงระเรื่อเพราะเลือดกำลังสูบฉีดขึ้นไปหล่อเลี้ยงพระปรางใสก้มลงต่ำ พระหทัยกระตุกวาบ พระโอษฐ์แดงสดยิ้มพรายอาการแบบนี้ใช่ไหมที่ภาษามนุษย์เขาเรียกว่า “เขิน”

“บ้าใครจะไปรักเจ้า”

สีทันดรตอบมาอย่างแผ่วเบา แน่ล่ะ อาการขวยเขินแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด เพราะโดนจีบเอาซึ่งๆหน้า....พระดำรัสที่ตรัสออกมานั้นฟังดูก็รู้ว่าเริ่มที่จะตรัสไม่ตรงกับใจ ....  ส่วนอัสดงเองได้เห็นอาการที่เจ้านาคน้อยก้มหน้าหลบสายตาเขานั้นก็ได้แต่หัวเราะ แย้มยิ้ม นึกในใจว่า

‘ทำไมเช้านี้ เรามีความสุขจัง อยากจะหยุดเวลาไว้เท่านี้ ตรงนี้ได้ไหม’

เสียงหัวเราะชอบใจของอัสดงยังคงดังระเรื่อ เขายิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ หนึ่งอณูเทวะน้อยและหนึ่งนาคาตาสวยยังคงอยู่บนหลังม้าท่ามกลางท้องฟ้าที่เริ่มสว่างไสวแล้ว แสงสีทองอันอบอุ่นเริ่มสาดส่องทั่วทั้งนภากาศ ยามหักเหแลตกกระทบก่อให้เกิดสีชมพูอมส้มดุจกลีบกุหลาบจับทั่วหมู่เมฆ ตระการตายิ่งนัก รัศมียามเช้าของพระอาทิตย์อุทัยช่างงามและน่าหลงใหล สีทันดรขณะนี้ก็ยังไม่รู้พระองค์ว่า ตนนั้นเริ่มที่จะตกอยู่ในมนต์สะกดของอาทิตย์ยามเช้าเข้าแล้ว พระเนตรฟ้าครามใสเหม่อมองไปทั่วและนึกในพระทัยว่า

‘จะเป็นไปได้ไหมที่คนเกเรคนนี้จะอยู่ในภาวะที่อบอุ่นอย่างนี้ตลอดไป แต่คงจะยาก พระอาทิตย์ก็คือพระอาทิตย์ ไม่มีวันเสียแหละที่จะเบาแรง ครั้นพอยามสาย เขาคนนี้ก็คงกลับมาเป็นเหมือนเดิม แล้วตัวเรา จะทนแสงร้อนแรงนั้นได้ไหม วันนึงหากเรามอดไหม้ขึ้นมาเราจะทำอย่างไร....สีทันดร’

ม้าอุจไฉยศรพ ยังคงควบตะบึงไปเรื่อยๆ ทั้งสองขณะนี้ต่างก็เงียบงันไม่ได้พูดอะไรอีก เพราะคนหนึ่งยังคงเขินอีกคนหนึ่งก็ได้แต่อมยิ้มอย่างสุขใจ..... และแล้วม่านสีรุ้งก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า นี่แหละเส้นเขตแดนที่ต้องผ่านเข้าไปให้ได้ ......อัสดงเตือนไอ้ดื้อมาว่า

“จับให้แน่น เรากำลังจะผ่านเข้าไปแล้ว ถ้ากลัวตกก็หลับตาเสีย”

ตอนนี้ไอ้ดื้อ ไม่ดื้ออีกแล้วเริ่มว่าง่ายตามคำบอกของอัสดง เพราะท้องฟ้าไม่ใช่เขตแดนของตน ม้าอุจไฉยศรพ ทะยานโลดแล่นเข้าสู่เขตแดนด้วยความเร็วสูง อากาศรอบข้างเริ่มบีบอัด ทำให้หายใจไม่ออกแต่ก็เป็นเพียงชั่วครู่เท่านั้น พอหลุดออกมาได้ บรรยากาศก็พลันสดใส ท้องฟ้ากลายเป็นสีรุ้งระเรื่อ ด้านล่างเป็นผืนน้ำที่ขาวละเลื่อมพรายสะอาดตาอย่างยิ่ง

“ไชโยเราถึงแล้ว ......นั่นไงมหานทีสีทันดร ตอนนี้เรามาอยู่ตรงเชิงเขาจักรวาล สุดเขตแดนสวรรค์”สุรเสียงใสเสนาะ กล่าวขึ้นทันทีที่ลืมพระเนตรเห็นภาพเบื้องล่าง คราวนี้ผู้ที่ทำหน้าที่บรรยาย กลายมาเป็นหน้าที่ของเจ้านาคาตาฟ้าแสนสวย

“เจ้าจำทางไปได้หรือเปล่า สุริยาทิตย์”

“นี่ไอ้ดื้อ เราแบ่งภาคลงมาเกิดนะ บางอย่างเราก็จำได้บางอย่างเราก็จำไม่ได้ แล้วก็เลิกเรียกเราว่าสุริยาทิตย์ได้แล้ว ตอนนี้เราชื่ออัสดง”

“นี่ ทีเจ้ายังเรียกเราว่าไอ้ดื้อเลย”

“งั้นเอาอย่างนี้ เราเรียกเจ้าว่าสีทันดรก็ได้ แต่เจ้าต้องเรียกเราว่าอัสดง จะเติมคำนำหน้าว่าพี่อัสดง หรือคำต่อท้ายว่าอัสดงที่รักก็ได้ ตกลงไหม” เอาอีกแล้ว ไอ้รอยยิ้มกรุ้มกริ่มยามพูดยามจา ปรากฏมาอีกแล้ว 

“ไม่ตกลง ไอ้บ้า” สีทันดร ถองศอกกลับไปโดยพลัน อัสดงถึงกับหน้านิ่วเพราะไม่ทันระวังตัวมาก่อน นี่แนะกวนโทสะดีนัก เห็นขี้เก๊กอย่างนี้เหอะ พูดจาเลี้ยวลดสำคัญนัก ตั้งแต่ในฝันแล้ว อย่าหวังเลยที่เราจะเรียกเจ้าว่าพี่อัสดง และยิ่งอัสดงที่รักแล้ว ยิ่งไม่มีทาง

“เจ็บนะ เดี๋ยวเหอะ เดี๋ยวก็โดนแบบเมื่อคืนอีกหรอก อยากโดนนักใช่ไหม” เสียงห้าวกังวาน กล่าวขู่ขึ้นมา

“อย่านะ เดี๋ยวก็พลัดตกลงไปทั้งคู่หรอก....ตอนนี้บอกม้าเจ้าก่อนเหอะว่า ให้วิ่งข้ามสัตตบริภัณฑ์ทั้งเจ็ดไปเรื่อยๆก่อน เดี๋ยวเราจะบอกทางอีกทีเมื่อถึงเขาพระสุเมรุ”

“สัตตบริภัณฑ์ทั้งเจ็ด คืออะไร” อัสดงกระซิบเบาๆที่ข้างหู คำถามที่ดูเหมือนกับว่าอยากรู้แต่แท้จริงแล้วอยากทำแบบเมื่อคืนมากกว่า พูดใกล้ๆหู อยู่ชิดๆซอกคอน่ะ ดีที่สุดแล้วอัสดง

“พูดธรรมดาก็ได้เลิกกระซิบข้างๆหูเราได้แล้ว ...สัตตบริภัณฑ์ทั้งเจ็ด ก็คือเทือกเขาทั้งเจ็ด ที่รายล้อมเขาพระสุเมรุไง เทือกเขาที่ว่านั้นจะถูกแบ่งเป็นชั้นๆ กั้นด้วยมหานทีสีทันดร ชั้นนอกที่เรากำลังลอยอยู่เหนือขณะนี้ได้แก่ เขาอัสสกัณณะ”

“มหานทีสีทันดร ชื่อเหมือนเจ้าเลย”

“ก็เราเกิดที่มหานทีสีทันดรนี่ ....ก็เลยตั้งชื่อเราตามมหานที ถัดจากเทือกเขานี้ไปก็จะเป็นเขา วินันทกะ แล้วก็เนมินธร ตามมาด้วยสุทัศนะ และก็กรวิก ถัดไปเป็นอิสินธร จนถึงชั้นในสุดชื่อยุคนธรซึ่งสูงที่สุด สี่หมื่นสองพันโยชน์ ในบรรดาเขาทั้งเจ็ด”

“เจ้าจำเก่งจัง” อัสดงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม

“ไม่เห็นต้องจำอะไรเลย เราเที่ยวเล่นแถวนี้ตั้งแต่เด็ก นานๆเข้ามันก็รู้เอง”

“ถึงว่าสิ เจ้าถึงได้ซนขนาดนี้....แล้วโยชน์หนึ่งมันเท่ากับกี่กิโลเมตร”

เอาแล้วสิ ตาบ้านี่ถามอะไรอีก แล้วโยชน์หนึ่งมันเท่ากับกี่กิโลเมตรล่ะ ตนก็ไม่รู้เสียด้วย มาตราวัดของพวกมนุษย์ ไยจะต้องสนใจ “ไม่รู้ ถามอะไรที่เรารู้สิ”

“เก่งไม่จริงนี่หว่า จำไว้ หนึ่งโยชน์เท่ากับ สิบเก้าจุดสองศูนย์กิโลเมตร”

“เราไม่สนมาตราวัดระยะสมัยใหม่ เรารู้จักแต่โยชน์  ....ว่าแต่ตอนนี้ เจ้าบอกให้ม้าเจ้าบินต่ำๆลงหน่อย ตอนนี้เราเลยเขายุคนธรแล้ว กำลังจะถึงเขาพระสุเมรุ ถ้าบินสูงขนาดนี้ เดี๋ยวจะกลายเป็นลอยอยู่เหนือวิมานท้าวเวสสุวรรณหนึ่งในจตุมหาราชทั้งสี่ จะไม่งาม” ถึงจะซนและดื้อขนาดไหน เจ้านาคน้อยก็ยังรู้จักที่ต่ำที่สูง การลอยอยู่เหนือวิมานเทพชั้นผู้ใหญ่นั้น เป็นเรื่องที่ไม่ควรทำ

“อืม อุจไฉยศรพ เจ้าได้ยินแล้วใช่ไหม ทำตามซะสิ”
 
เจ้าม้าสีแดงร้องตอบพยักหน้าแล้วโผนทะยานลดเพดานบินลงมาอยู่เหนือมหานทีสีทันดรแทน ผืนน้ำกว้างใหญ่สะอาดตาใสกระจ่าง เปลี่ยนสีได้ดั่งใจนึก ส่องสะท้อนเงาของผู้โบยบินได้อย่างอัศจรรย์ ใต้ผืนน้ำนั้น เหล่าปลาหน้าตาแปลกๆ แหวกว่ายอยู่ทั่วบ้างท่อนบนเป็นมนุษย์ท่อนล่างเป็นปลา 

“พวกเงือกบริวารเราเอง”

ใกล้ๆกันนั้น นาคน้อยใหญ่ต่างก็ดำผลุดดำว่ายเล่นน้ำอยู่ทั่ว เพียงเห็นนายของตนเสด็จมาบนหลังม้า ต่างก็รีบคืนร่างเป็นมนุษย์หมอบราบก้มกราบเหนือมหานที “ทรงพระเจริญ” คือเสียงแซ่ซ้องสรรเสริญยังคงดังไปทั่ว ฉับพลันก็ปรากฏเงามหึมาขนาดใหญ่ หลายเงาพร้อมเสียงกระพือปีกพรึบพับ ตวัดโฉบลงมา ทำให้เหล่านาคาเร้นกายลงมหานที แล้วตะโกนบอกต่อกันลั่น

“พวกครุฑ....หนีเร็ว”

สีทันดรเห็นเหตุการณ์โกลาหลที่เกิดขึ้น รีบถอดรัดเกล้าที่สวมอยู่แล้วตวัดฟาดไปทางพวกครุฑที่รังแกบริวารของตน รัดเกล้าที่เคยเป็นเครื่องประดับงามงด บัดนี้กลายเป็นแส้ร้อนแรงสะบัดทั่ว

“ไสหัวไปให้หมด ไอ้นกขี้เรื้อน พวกเจ้าลืมไปแล้วใช่ไหม ว่าพวกเจ้าจะจับนาคตอนอยู่ในร่างมนุษย์ไม่ได้  หากเจ้ายังบังอาจ เราจะได้เห็นดีกัน”

ครุฑเหล่านั้นหยุดชะงักทันใด เมื่อเห็นว่าใคร ประทับอยู่กลางท้องฟ้า สายตาที่จับจ้องมองมาเคียดแค้นชิงชัง แต่แล้วก็จำเป็นต้องล่าถอย

“พวกเทวนาคา....พวกท่านจะมีแรงดูแลบริวารได้สักเท่าไรกัน พวกเรามาอีกแน่” เสียงกระพือปีกดังลั่นทั่วฟ้า แล้วก็เลือนรางหายไป  สีทันดรถึงกับต้องถอนพระหทัยกล่าวมาว่า

“เมื่อไรจะจบสิ้นสักที ...เมื่อไรครุฑจะรังแกนาคไม่ได้”

อัสดงเองก็กำลังเตรียมพร้อมอยู่ เผื่อพวกครุฑเข้ามายังไงเขาก็ต้องช่วยไอ้ดื้อ เมื่อเห็นว่าพวกครุฑไปหมดแล้วจึงเก็บอาวุธแล้วถามว่า “ทำไมบริวารเจ้าไม่สู้ล่ะ”

“ทำไมจะไม่สู้ ...แต่ส่วนใหญ่พวกเราจะสู้ไม่ได้เพราะโดนมหาเทพสาปไว้ นาคพวกนี้ก็เป็นเพียงบริวารจะเอาฤทธิ์ที่ไหนมาสู้ล่ะ”

“แล้วทำไมถึงโดนมหาเทพสาบล่ะ”

“ก็สืบเนื่องมาจากเรื่องทายสีม้าของเจ้าแหละ ....เห็นไหมเหตุทั้งมวลก็เพราะเจ้า”

“มาลงอะไรที่เราอีก ไอ้ดื้อ” เอาอีกแล้วเจ้าพูดเรื่องนี้อีกแล้วสีทันดร นี่เราสองคนจะพูดจากันดีๆไม่ได้บ้างเลยหรือไง อุตส่าห์ได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองแท้ๆ

“ไม่รู้แหละ ...เอาล่ะ ช่างมันก่อน บอกม้าเจ้าด้วย ว่าให้รีบอ้อมเขาพระสุเมรุไปทางทิศเหนือ แล้ววิ่งไปเรื่อยๆ เราจะเจอสระขนาดใหญ่ แล้วลงตรงนั้น ตรงอโนดาต เป้าหมายแรกของเรา”

ไอ้ดื้อที่ขณะนี้กำลังพาลตรัสแว้ดออกมา แต่อัสดงไม่ยักโกรธ ลึกๆแล้วเขาเริ่มดีใจซะอีกที่ได้ต่อปากต่อคำด้วย แต่ปากแบบนี้มันน่าจับมาจูบเสียอีกรอบ ไว้เสร็จงานช่วยไอ้พระพุธเมื่อไร เจ้าไม่รอดแน่.... สีทันดร

************
รบกวนติดตามตอนต่อไปนะคะ
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่๖ มารยาชาย หลายร้อยเล่มเกวียน อัพ ๒๐ เมษา๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: dahlia ที่ 21-04-2019 00:55:07
ดีใจจังได้กลับมาอ่านเรื่องนี้อีก รอตอนต่อไปนะคะ
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่๖ มารยาชาย หลายร้อยเล่มเกวียน อัพ ๒๐ เมษา๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: maicy ที่ 08-05-2019 20:49:59
 รอนะคะ เป็นกําลังใจให้ค่ะ :L2:
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่๖ มารยาชาย หลายร้อยเล่มเกวียน อัพ ๒๐ เมษา๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Jaymezc ที่ 09-05-2019 06:00:16
ดีใจที่กลับมา  :hao5: :hao5:
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่๗ เดอะ บัวจ๊อบ อัพ ๑๓ พ.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 13-05-2019 17:48:15
บทที่ ๗ เดอะ บัวจ๊อบ

ม้าอุจไฉยศรพที่กำลังควบตะบึงกลางเวหา บัดนี้เริ่มชะลอฝีเท้าแล้วลอยละลิ่วอยู่เหนือแนวป่าที่คาครื้มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ ป่าที่ชาวสวรรค์สรรสร้างใช้เป็นที่เที่ยวเล่นพักผ่อนหย่อนใจและเป็นที่ทรงศีลของฤาษีทั้งหลาย อีกทั้งเป็นที่อยู่ของสัตว์แปลกตานานาชนิด ได้ถูกขนานนามเรียกว่า ‘หิมพานต์’ มานานนับแสนโกฏิ 

ป่าแห่งนี้ช่างสวยงามยิ่งนักในสายตาของอัสดง เพราะอุดมไปด้วยพรรณไม้แปลกๆ บางต้น ออกดอกออกผลเป็นเด็กสาวอายุราวสิบหก นุ่งน้อยห่มน้อย หน้าอกอวบอิ่มแทบล้นทะลักใยไม้บางๆที่ห่อหุ้ม อัสดงจ้องสังเกตชั่วครู่ก็รู้ได้โดยพลันว่า เด็กสาวพวกนี้มีแต่ร่างกายหามีจิตวิญญาณไม่ นี่ใช่ไหมที่เรียกว่านารีผล  สีทันดรหันไปเห็นอัสดงยังมองแล้วมองอีกเลยตรัสขึ้น

“พวกผู้ชายเป็นอย่างนี้กันหมดหรือไง หมกมุ่นแต่กามารมณ์” หากจะบอกว่าเวลานี้เจ้านาคน้อยไม่พอพระทัยก็ย่อมได้ “มองอยู่นั่นแหละ เขาเรียกว่านารีผล ขากลับเจ้าจะเก็บไปสักผลสองผลก็ได้นะ อย่าลืมเอาไปเผื่อสองคนนั่นด้วยแล้วกัน”

“ใครบอกว่าเราจะเก็บ”

“ก็เราเห็นเจ้ามอง”

“ก็แค่มองและสงสัยเท่านั้น ....เราจะเก็บไปทำไม เรารู้หรอก นารีผลพวกนี้อยู่ได้แค่เจ็ดวัน สู้หาคนจริงๆดีกว่าสนุกกว่ากันเยอะและอีกอย่างเราก็มีคนที่น่ารัก น่ากอดอยู่ในหัวใจเราแล้วด้วย”

“หน้าตาคงหน้าเกลียดพิลึก คงเหมาะสมกับคนอย่างเจ้าแล้ว”

ใครกันหนอที่อยู่ในหัวใจของคนเกเรนี่ หากเป็นไปได้ก็อยากจะเห็นหน้า  แต่ในเมื่อเขามีคนรักอยู่แล้ว ที่ผ่านมาเขามากอดมาจูบตนทำไม สีทันดรเริ่มถามองค์เอง พระหทัยดวงน้อยขณะนี้เจ็บแปลบดั่งถูกสะกิดด้วยเข็มปลายแหลมอีกครา

‘เราไม่ใช่คนที่เจ้าจะมาใช้เป็นเครื่องระบายอารมณ์เปลี่ยวของเจ้านะอัสดง’ ความในพระทัยอยากส่งออกไปนัก แต่ก็มิได้ตรัส คงมีแต่พระพักตร์งอง้ำ ที่ส่งมาให้เห็น หากก็เปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อได้ภายในชั่วพริบตา เมื่อเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาคมคายพูดขึ้นว่า

“คนอะไรว่าตัวเองก็เป็น” คนพูดแสร้งทำไม่รู้ไม่ชี้ หากแต่คนฟังคงมิรู้มิชี้มิได้แล้ว

สีทันดรทรงรู้ว่าอัสดงหมายถึงใคร ฉะนี้แล้วพระอารมณ์ขุ่นมัวที่เกิดขึ้นอันยากบอกสาเหตุเมื่อครู่ก็สลายลง แต่ยังฝืนทรงบอกองค์เองในพระทัยว่า อย่าไปฟังเขา เขาคงไม่ได้คิดอะไร เขาคงอยากที่จะแกล้งอย่างที่ผ่านๆมาเพียงเท่านั้น  ผู้ชายกับผู้ชายจะรักกันได้อย่างไร สีทันดรตอนนี้จึงยังตรัสอะไรไม่ออก ได้แต่คิดอยู่อย่างนั้น

อัสดงพอเห็นเจ้านาคน้อยเงียบลงไป ไม่โต้ตอบมาเหมือนเคย เลยชะโงกหน้ามาดู มือแข็งแรงถือวิสาสะเชยคางน้อยๆขึ้น พระเนตรฟ้าครามรีบหลบตาสีอำพันหวานซึ้งโดยพลัน

“ไหน...ขอดูหน้าหน่อยสิ หน้าตาก็ไม่เห็นน่าเกลียดอย่างที่เจ้าว่าเลย ฮึไอ้ดื้อ ...ดูยังไง เราก็ว่าน่ารักจะตายไป”

“เราไม่คุยกับเจ้าแล้ว เอาล่ะถึงอโนดาตพอดี ลงกันเหอะ” พระพักตร์กระจ่างใสสะบัดออกพลัน พระโอษฐ์รูปกระจับสีแดงระเรื่อๆ แอบแย้มยิ้ม ตรัสพึมพำในพระทัย ‘ไอ้ลูกไฟบ้า’

อัสดงเองก็ยิ้มน้อยๆเหมือนกัน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มอายม้วน ปกติแล้วเขาเองเป็นคนพูดน้อยพูดสั้นๆ แต่ทำไมพอมาเจอไอ้ดื้อนี่ คำพูดต่างๆมันพรั่งพรูออกมาเองได้ยังไงก็ไม่รู้ อีกอย่างเขาก็ไม่เคยพูดอย่างนี้กับใคร ฤาประโยคหวานๆเหล่านั้น มันพุ่งตรงออกจากหัวใจไม่ผ่านสมอง มั่นใจว่ายังคงมีอีกหลายประโยคที่คิดแต่ยังไม่ได้พูดออกไป หากไอ้ดื้อเอาหูมาแนบกับอกเขาก็คงจะรู้เองจากเสียงหัวใจที่เต้นระรัว

พระเนตรฟ้าครามยังคงหลบสายตาของอัสดงอยู่อย่างนั้นอีกสักพัก  จวบจนดัชนีเรียวงามชี้ลงไปยังเบื้องล่างยามทอดพระเนตรเห็นสระน้ำกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ม้าอุจไฉยศรพมิต้องรอคำสั่งจากนายของมันแล้วเพราะบัดนี้เริ่มพุ่งลงจากอากาศลงมายืนอยู่บนพื้นดินใต้ต้นไม้ใหญ่ริมขอบอโนดาต อัสดงที่หน้ายังเจือไปด้วยรอยยิ้มกระโดดลงมาเป็นคนแรก แล้วยื่นมือไปให้สีทันดรจับเพื่อที่จะลงมาได้อย่างสะดวก

“ขอบใจนะ สุริยาทิตย์” ในเมื่อเขาทำดี ตรัสดีๆกับเขาด้วยจะเป็นไร  “เดี๋ยวเราเดินกันไปทางนู้นเถอะ เราจะไปหาสหายเราด้วย เดาว่าคงอยู่แถวๆนั้น เราจำเป็นต้องหากำลังเสริมมาช่วยตอนไปเอาอัคคีสัตตบงกช”

“ทำไมต้องหากำลังเสริม ...ลำพังเรากับเจ้า แค่สองคน ไม่พอหรือไง” ใบหน้าแย้มยิ้มของอัสดงแปรเปลี่ยนเป็นขมวดคิ้วยุ่ง ถามมาทันใด

“ก็เพราะดอกบัวเพลิงนั่น มีคนเฝ้าไว้น่ะสิ ใช่ว่าจะถอนกันมาง่ายๆ อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้เลย รีบไปกันเถอะ”

“อุจไฉยศรพเจ้ากลับไปได้แล้ว เสร็จธุระเราจะเรียกเจ้ามาอีกที” อัสดงบทจะว่าง่ายก็ว่าง่าย ยอมตามที่เจ้านาคน้อยพูดทุกอย่าง

เจ้าม้าแสนรู้พอได้ยินคำสั่งก็โบยบินจากไป สีทันดรไม่รอช้ารีบเดินนำหน้า อัสดงก็รีบเดินตามจนขึ้นมาเดินเคียงคู่ เพื่อจะไปยังจุดหมายที่ตั้งใจไว้ เดินไปก็มองรอบๆไป ยอมรับอีกครั้งว่า ป่านี้สวยจริงๆ อโนดาตก็น่าลงไปแหวกว่ายนัก นี่ถ้าไม่ติดเรื่องช่วยสหาย คงจะเป็นการเดินทางที่มีความสุขที่สุด แต่ถึงจะมาช่วยสหาย ก็หาใช่ว่าจะหาความสุขเล็กๆไม่ได้ซะเมื่อไหร่กัน ฉะนี้แล้วมือหนาๆที่เคยจับแต่ศาสตราวุธจึงคว้าเอามือเล็กกว่ามากุมไว้พลัน พร้อมเหตุผลสั้นๆ ที่ ‘หลง’ เข้าไปแล้ว แต่ดันกลับพึ่งมากลัว

“เรากลัวหลง”

สีทันดรตอนแรกก็ตั้งใจจะสะบัดออก แต่พอโดนจับกระชับแน่นขึ้น สัมผัสที่อ่อนโยนจากมือแข็งแรงนั้น มันทำให้สะบัดหลุดไม่ลง ‘หลง’ ตอบ ‘อนุญาต’ ด้วยพระพักตร์ซ่อนยิ้ม ยอมเดินเคียงคู่กันกับเขาไปอย่างนั้น ท่ามกลางดอกไม้ป่าริมขอบสระที่กำลังขยายกลีบเบ่งบานยามดำเนินผ่าน สอดประสานด้วยบางดอกที่เหี่ยวเฉาอันกลับฟื้นคืนสดใส ดุจได้ไอรักจากใครบางคน ทำให้มีชีวิตชีวาอีกครั้ง

“เจ้าจะเงียบอยู่อย่างนี้อีกนานไหมสีทันดร” คำว่าไอ้ดื้อเลือนรางจางหายโดยพลัน พระนามสีทันดรถูกกล่าวมาได้อย่างอ่อนหวานยิ่งนัก

“ถ้าเจ้าไม่พอใจ เจ้าจะปล่อยมือก็ได้นะ”

“แล้วเจ้าจะให้เราพูดอะไรล่ะ ...ก็เราไม่มีอะไรจะพูดนี่” สุรเสียงที่เคยใส ขับออกมาได้งุบๆงิบๆ

“คุยอะไรมาก็ได้ อยู่ด้วยกันสองคนแล้ว เจ้าอยากคุยอะไรก็คุย เดินกันเงียบๆ เราเหงา” อัสดงยามนี้คงมิต่างอะไรกับหนุ่มน้อยทั่วๆไป ที่กำลังปล่อยให้เลือดหนุ่มตามธรรมชาติ วิ่งปราดไปทั่วร่าง ภาระที่แบกมาคล้ายจะถูกทิ้งไว้เบื้องหลังชั่วขณะ ยามหาเรื่องอะไรก็ได้มาชวนคุย

“งั้นเล่าเรื่องสระอโนดาตให้ฟังหน่อยสิ เราชักจะลืมๆไปแล้ว”

“ได้สิ จริงๆแล้วที่หิมพานต์เนี่ย ยังมีสระอีกหลายสระ แต่ที่อโนดาตจะเป็นที่รู้จักกันมากที่สุดเพราะอยู่ใจกลางหิมพานต์ น้ำจะไม่มีวันเหือดแห้งตราบจนไฟบรรลัยกัลป์เผาผลาญสามโลกนั่นแหละ” แล้วคนที่ไม่รู้จะพูดอะไร ก็เริ่มเปิดปากได้เป็นธรรมชาติ


“ที่อโนดาตนี้ ใช่ว่าใครอยากจะลงไปแช่ตรงไหนก็ได้นะ เราต้องไปยังท่าน้ำที่จัดเอาไว้ซึ่งจะแบ่งเป็นสี่ท่า ได้แก่ท่าสำหรับเทวบุตรคือท่าสิงห์หรือสีหมุข ท่าเทพธิดาจะเป็นท่าช้างหัตถีมุข ท่าที่สามจะเป็นท่าสำหรับพระปัจเจกโพธิคืออัสมุขเรียกง่ายๆว่าท่าม้า ส่วนท่าสุดท้ายจะเป็นท่าวัวอุสภมุขสำหรับคนธรรพ์วิทยาธรและพวกฤาษี”

เจ้านาคาน้อยเริ่มกล้าหันไปมองคนตัวสูงกว่าก็เห็นเขาตั้งใจฟังตาแป๋ว จึงเล่าต่อ “น้ำในสระจะไหลวนเวียนไปเรื่อย แถมยังถูกส่งออกไปยังดินแดนต่างๆออกปากสัตว์มงคลตามทิศทั้งสี่ ก็พวกสัตว์ตามชื่อท่านั่นแหละ ทิศตะวันออกปากสิงห์ ทิศเหนือปากช้าง ทิศตะวันตกปากม้า และทิศใต้จะผ่านปากวัว อันเป็นดินแดนมนุษย์”

“เจ้าเก่งจังสีทันดร ทำไมเจ้าถึงรู้ล่ะ”

“ก็บอกแล้วไงเราเที่ยวเล่นแถวนี้มาตั้งแต่เด็ก”

“เด็กๆ เจ้าคงซนน่าดูเลยสินะ” คนตัวสูงกว่าถามยิ้มๆ รู้ตัวดีว่าถึงแม้จะจับมือ หัวใจก็หลงไปตามมือจับแล้ว

“ก็นิดหน่อยแหละแล้วเจ้าล่ะ ตอนอยู่กับพระคุณเจ้าเป็นไงบ้าง”

“ก็อย่างที่เจ้าเห็นในฝัน...งอแงช่วงแรกๆ หลังจากนั้นก็ฝึกวิชาศาสตราวุธ ฝึกอาคม  ไม่สุขสบายเหมือนเจ้าหรอก” น้ำเสียงกังวานสั่นพร่าเล็กน้อยยามกล่าวถึงอดีต สีทันดรได้ฟังก็เห็นใจ

“เราไม่ควรถาม เราขอโทษ”

“ช่างเถอะ เจ้ารู้ไหม ว่าเจ้าพูดจาดีๆแบบนี้ เจ้าน่ารักขึ้นเป็นกองเลย” อัสดงรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ

“ก็เจ้านั่นแหละกวนอารมณ์ทำให้เราโมโหก่อนแถมยังชอบทำเจ้าชู้กับเรา”

“ก็เจ้าอยากดื้อทำไม”

“เราไม่เถียงกับเจ้าแล้ว เอาล่ะถึงพอดี นี่แหละคือท่าของเทวบุตรอย่างที่เราบอก เราเดินเข้าไปกันเถอะ สหายเราต้องอยู่ในนั้นแน่ๆ แล้วก็ปล่อยมือเราก่อน เดี๋ยวใครๆเห็น”

เจ้านาคน้อยตัดบทเมื่อถึงที่หมาย อัสดงจำใจต้องปล่อยมือน้อยๆนั้นตามคำขอ แต่ก็ไม่วายเดินเคียงคู่เข้าไปยังท่าสิงหมุขที่ขณะนี้คราคร่ำไปด้วยเทพน้อยใหญ่ บ้างก็ยืนคุยกัน บ้างก็แหวกว่ายในสระอโนดาต รัศมีสว่างไสวของเทพเหล่านั้น ดูรวมๆกันแล้วแสบตาไปหมด

แล้วทั้งสองก็มองไปยังตรงปลายท่าด้านหนึ่ง เทวบุตรกลุ่มใหญ่ ยืนล้อมวงกันอยู่ส่งเสียงเฮลั่นสนั่นป่า ดุจเชียร์หรือดูกีฬาอะไรสักอย่าง สีทันดรจึงเดินนำเข้าไปทำให้เทวบุตรที่ยืนออกันอยู่นั้นแหวกออกแตกเป็นช่อง แล้วยกมือหว่างอกเป็นการบังคมด้วยเพราะศักดิ์ที่ด้อยกว่า

“พระราชนัดดาสีทันดร”

“ตามสบายเถอะ....เรามาหานล นลอยู่ไหม”

“อยู่กลางน้ำโน่นแน่ะพะย่ะค่ะ กำลังแข่งเรืออยู่”

หนึ่งในเทวบุตรกล่าวตอบมา ละแล้วเสียงโห่ร้องอย่างดีใจก็ดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อเด็กหนุ่มร่างกายสูงใหญ่คนหนึ่ง พาเรือลำน้อยเข้าเส้นชัยได้เป็นคนแรก ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่า นุ่งแต่เพียงกางเกงขาสามส่วน เผยให้เห็นความงามในเรือนร่างกำยำอันดูแล้วชวนมองยิ่งนัก ยิ่งพิศดูใบหน้านั้น ถ้าหากเป็นมนุษย์ก็จัดว่าหน้าตาดีทีเดียว แต่ครั้นพอแย้มยิ้มออกมา เขี้ยวแก้วใสจึงปรากฏ สามารถจำแนกออกได้ว่า ไม่ใช่เทวบุตรทั่วไป แต่เป็น ‘เทวอสุรา’ หรือ เจ้าแห่งยักษ์นั่นเอง

“นล....”

สีทันดรที่ยืนดูอยู่ตะโกนก้อง ทำให้คนมีเขี้ยวหันขวับมาทันใด ใบหน้าแย้มยิ้มแสดงออกอย่างเห็นได้ชัด เขี้ยวแก้วใสส่องประกายวิบวับ แล้วคนที่ถูกเรียกว่านลก็กระโจนขึ้นจากน้ำลอยลงมายืนตรงหน้าสีทันดรโดยพลัน พอเท้าแตะพื้นเท่านั้น วรองค์ของนาคาน้อยก็ถูกดึงมากอดไว้แนบแน่น

“สีทันดร .... คิดถึงจังเลย ไม่เจอกันตั้งนาน เป็นไงบ้าง”

“สบายดี นลล่ะเป็นยังไง โตขึ้นเป็นกองเลย เป็นหนุ่มแล้วนะ”

อัสดงชักสีหน้าไม่พอใจมาทันทีที่เห็นไอ้ยักษ์เขี้ยวแก้วนี่ กอดสีทันดรไว้แน่น แถมไอ้คนถูกกอดก็ดันมิขัดขืน  เหอะทีเขากอดนิดกอดหน่อยทำมาเป็นสะดิ้ง ไอ้ยักษ์นี่มันเป็นใครกัน ส่วนเจ้ายักษ์นลเห็นอัสดงยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ด้านข้าง ก็ถามสีทันดรโดยพลัน

“ใครน่ะเจ้าพาใครมาด้วยสีทันดร แฟนเหรอ”

“แฟนคืออะไร”

“แฟนก็คือคนรักไง เจ้านี่ไม่รู้อะไรซะเลย เสียแรงไปเที่ยวโลกมนุษย์ออกบ่อยๆ ภาษามนุษย์แค่นี้ เจ้าก็ไม่รู้จัก”

“ไม่ใช่สักหน่อย นลบ้าคิดอะไรก็ไม่รู้ เขาชื่ออัสดง อณูแห่งพระสุริยาทิตย์” สีทันดรทรงรีบแก้ต่าง มองนลที่กำลังยื่นมอมาทักทายอัสดง

“ยินดีที่ได้รู้จัก เราชื่อนลกุพร โอรสแห่งท้าวเวสสุวัณหนึ่งในจตุมหาราชทั้งสี่”

อัสดงเองก็ยื่นมือมาทักทายตอบแต่บีบมือนั้นแรงเสียยิ่งนัก นึกในใจว่า มันอะไรกันนักหนา ไหนจะไอ้พระจันทร์แล้วยังมียักษ์นลนี่โผล่หัวมาอีกตน ...ศัตรูหัวใจทั้งนั้น นลกุพรเองก็รู้สึงได้ถึงแรงบีบมือที่ผิดธรรมดาก็บีบตอบโดยแรงไม่แพ้กัน มิรู้ว่ามันโมโหใครมาจากไหน หรือว่ามันจะเป็นแฟนสีทันดรอย่างที่คิด คงเห็นกอดกันสงสัยจะหึง   

ร่างกายสูงสง่าของเด็กหนุ่มทั้งคู่ยังคงยืนประจันหน้ากันอยู่อย่างนั้น ความสูงและความแข็งแรงพอฟัดพอเหวี่ยง แต่ให้มองในด้านความหล่อเหลาและทำให้หัวใจอ่อนระทวยยามพบเห็นนั้น  อณูแห่งพระสุริยาทิตย์คงกินขาด

“นล....นลคงรู้อะไรมาบ้างจากพ่อนลแล้วใช่ไหม ว่าพระสุริยาทิตย์อวตารลงมาทำไม”

“ก็พอรู้มาบ้างแหละสีทันดร ....ตอนนี้พ่อเราเองก็เตรียมกำลังไว้คอยหนุนได้ทุกเมื่อ รอเทวราชโองการจากพระมหาศิวะเท่านั้น ตอนนี้พวกมารเหิมเกริมนัก แถมยักษ์บางกลุ่มยังไม่ยอมอยู่ในบัญชาของพ่อเราอีกแล้ว ไปเข้ากับพวกมารหมด ก็ไอ้พวกที่ยังจงรักภักดีกับพญาพลีนั่นแหละ”

“อ้าวพญาพลี ไม่ได้ถูกมหาวิษณุจองจำอยู่หรอกเหรอ” สีทันดรถามขึ้น สุรเสียงสูง

“หน่วยข่าวว่าหนีออกมาแล้ว แต่ไม่รู้ว่าไปหลบอยู่ที่ไหน ...แถมยังมีข่าวลือว่าพญาปรนิมมิตวัตสวัตตีหนุนหลังอยู่ด้วย ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เทวะเจอศึกหนักแน่ๆ” ใบหน้าที่เคยแย้มยิ้มของนลกุพร บัดนี้ส่อแววกลัดกลุ้มยามเอ่ยถึงเรื่องศึก

“ถ้าเป็นอย่างที่ว่าจริง พวกเราคงเลี่ยงสงครามไม่ได้แน่ ตอนนี้ปู่กับพ่อก็รวมกองกำลังนาคาไว้เหมือนกัน เผื่อจะได้ช่วยยามฉุกเฉิน เห็นทีพวกเราคงต้องฝากความหวังไว้กับเขาแล้วล่ะ” สีทันดรกล่าวกับนลกุพรแล้วบุ้ยปากไปทางอัสดงที่กำลังยืนฟังซึ่งยังทำหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก

“อย่ามาฝากความหวังไว้กับเรามากเลย เตรียมพึ่งตัวเองกันเหอะ....เพราะเรายังไม่รู้เลยว่าจะเริ่มตรงไหน ราชโองการแรกกล่าวไว้แค่ว่า เราต้องรวมกลุ่มให้ครบแปด ตอนนี้เรารวมได้แค่สามเอง” น้ำเสียงที่เมื่อสักครู่อ่อนหวาน ขณะนี้แข็งกระด้างเสียยิ่งนัก 

นลกุพรมีฤาจะจับนัยจากสำเนียงเสียงนั้นมิได้ สงสัยจะหึงไม่เลิก ยิ่งหึงก็ต้องยิ่งแกล้ง  นลกุพรคิดได้ดังนั้นจึงกอดสีทันดรมาอีกครั้งแถมยังลูบไล้มุ่นเกศาดำขลับ รอดูอีกฝ่ายที่คงจะกระอักเลือดในมิช้า

“เราเชื่อใจว่าท่านทำได้สุริยาทิตย์ ว่าแต่สีทันดรจ๋า นลได้ข่าวมาว่า เจ้าโดนปู่เจ้าลงโทษลง เจ้าคงลำบากแย่เลยนะ ที่ต้องไปอยู่เมืองมนุษย์”

“โหยยย ข่าวเร็วจริง .....ปู่เราก็ช่างไม่มีเหตุผลเอาซะเลย”

“ถ้าเจ้าลำบากนัก เจ้าจะกลับบาดาลไปก็ได้นะไอ้ดื้อ  เราต้องการความเต็มใจ หากเจ้าไม่อยากอยู่หรือเจ้ารู้สึกว่าโดนบังคับเชิญกลับไปได้เลย”

“ก็อยากกลับเหมือนกันแหละ แต่ตอนนี้ต้องช่วยเพื่อนเจ้าก่อน” สีทันดรสวนกลับ งุนงงกลับอารมณ์ที่แปรเปลี่ยนของอีกฝ่าย หากก็ยังมิอยากทอดความสนพระทัย จึงหันกลับไปคุยกับสหายแทน เข้าเรื่องตามจุดประสงค์ที่ต้องการ

“นล....ที่เรามาเนี่ย เรามีเรื่องอยากให้นลช่วย พอดีพระพุธที่อวตารลงมา พลาดท่าถูกพิษจากสายฟ้าของรามสูร เราจำเป็นต้องใช้อัคคีสัตตบงกช นลจะช่วยเราได้ไหม”

“ได้น่ะมันได้ แต่มันเป็นเรื่องใหญ่เลยนะสีทันดร พวกวิทยาธรที่เฝ้าไว้น่ะ ร้ายไม่ใช่เล่น”

“เราถึงอยากให้นลช่วยไงนะๆ  ถ้านลช่วย เดี๋ยวเราติดต่อมุจลินทร์ให้”

นลกุพรยืนนิ่งคิดอยู่ชั่วครู่ ข้อเสนอที่สีทันดรเสนอมาน่าสนใจ ด้วย “มุจลินทร์” คือเทวนาคีที่ทรงสิริโฉม และตนก็หมายปองอยู่นาน หากได้สีทันดรช่วยเป็นพ่อสื่อให้ คาดว่าหนทางคงสะดวก ข้อเสนอของสีทันดรนี้ มันยากปฏิเสธ
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่๗ เดอะ บัวจ๊อบ อัพ ๑๓ พ.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 13-05-2019 17:49:23
“เจ้าพูดจริงๆ นะ ....งั้นก็ได้ เราตกลง”

“ไชโย นลน่ารักที่สุดเลย”

สีทันดรดีพระทัยถึงขนาดกอดยักษ์นลแน่น ส่วนอัสดงที่ยืนฟังอยู่ก็พอจะยิ้มออกมาได้บ้างแล้ว เพราะ เท่าที่ฟัง เหมือนสีทันดรจะติดต่อใครให้ไอ้ยักษ์นี่ แสดงว่าไอ้ยักษ์นลคงเป็นแค่เพื่อนสนิท มิใช่ศัตรูหัวใจอย่างที่คาดคิด ....อัสดงรีบปรับสีหน้าให้เป็นมิตรขึ้นมาทันที

“เอาล่ะ บอกนลมาจะให้นลช่วยยังไง”

“นลไม่ต้องทำอะไรมาก แค่หาวิธีเบี่ยงเบนความสนใจและถ่วงเวลาจากพวกวิยาธรพวกนั้นเป็นพอ แล้วเรากับอัสดงจะเข้าไปเอาดอกบัวเอง”

“เจ้าพูดเหมือนกับว่าจะเข้าไปเอามาได้ง่ายๆแหละ คิดดีๆนะสีทันดร เราไปขอเขาดีๆไม่ดีกว่าหรือ บอกเขาว่ามีคนเจ็บเขาก็คงให้ ก่อเรื่องขึ้นมามันจะไม่ดีนะ ” นลกุพรทรงเตือน

“แล้วถ้าเราไปขอดีๆ ใครเขาจะให้ เพราะอัคคีสัตตบงกช ห้าร้อยปีกว่าจะผลุดมาสักดอก ไม่มีอะไรมากหรอกน่านล ปอดแหกไปได้ หากเป็นเรื่องขึ้นมา เรารับผิดชอบเอง”

“เจ้ามันก็อย่างนี้ทุกทีแหละสีทันดร คราวที่แล้วมาหลอกให้เราไปแหย่พุงปลาอานนท์ จนไอ้ปลาเวรนั่นสะบัดตัว เรานะ โดนหางมันฟาดไปเต็มๆ กระเด็นไปติดเขาพระสุเมรุแน่ะ เจ้ารู้ไหมคราวนั้นน่ะ เกิดโกลาหลที่โลกมนุษย์เลย แผ่นดินไหวไปทั่ว พระมหาวิษณุกริ้วมาก พ่อเรากริ้วจนเกือบจะฆ่าเราแน่ะ ส่วนเจ้าก็บอกอย่างนี้แหละ บอกว่าจะรับผิดชอบ พอเป็นเรื่องขึ้นมาก็หายหัวไปหลบหลังพระมหาเทวี ออกมารับเสียที่ไหน เราเลยซวยคนเดียว” นลกุพรทรงตัดพ้อขึ้นมา พระพักตร์คมคายเง้างอยามนึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น นึกทีไรก็เจ็บพระทัยทุกที

“โธ่ นล เรื่องมันก็แล้วไปแล้วน่า นึกถึงมุจลินทร์ไว้สิ สองสามวันก่อน ยังบ่นหาถึงนลอยู่เลยนะ” สีทันดรพยายามใช้ลูกอ้อน โกหกนิดๆหน่อยๆคงไม่เป็นอะไรหรอก

“เจ้าพูดจริงเหรอมุจลินทร์คิดถึงนล”

“ก็จริงสิ เราเคยโกหกนลเหรอ” พระเนตรฟ้าครามใสแป๋ว เปล่งประกายวิบวับ “เราไม่เคยโกหกเจ้าครั้งเดียว จริงๆนะ”

“เจ้าว่าอะไรนะ เจ้าไม่เคยโกหกเราครั้งเดียว”

“เอ่อออ เราพูดผิดน่ะ เราจะพูดว่า เราไม่เคยโกหกเจ้าสักครั้งเดียว”

“ไม่จริงหรอก ตลอดแหละ เจ้าน่ะ ...ท่านเองก็ต้องระวังตัวนะท่านสุริยาทิตย์ เห็นสีทันดรมันอย่างนี้ มันร้ายจะตาย”

“เรียกเราว่าอัสดงดีกว่า เรารู้แล้วว่าร้ายแค่ไหน แล้วเราก็รู้วิธีกำราบเด็กดื้อเด็กซนแล้วด้วย” อัสดงตอบนลกุพรมาด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรแล้วหลังจากที่รู้ว่า นลไม่ใช่เสี้ยนหนาม

“ได้สิอัสดง แล้วเจ้าปราบสีทันดรยังไง” นลกุพรแย้มยิ้มตอบ ถามกลับด้วยความอยากรู้รวดเร็ว

“ก็แค่เอาปาก....”

“หยุดนะ ไอ้ไฟบ้า ถ้าเจ้าพูดขึ้นมาเราโกรธเจ้าจริงๆด้วย”

สีทันดรตวาดแว้ดมาทันที เพราะรู้ว่าอัสดงจะพูดอะไร คนอะไรทำในที่ลับแล้วจะมาไขในที่แจ้ง  พูดไปก็มีแต่จะเสียหาย รู้ถึงไหนอายถึงนั่น ทั้งโดนกอดโดนจูบคง งามหน้านัก นลกุพร ได้ฟังครึ่งๆกลางๆ ก็พอเดาออกว่าอัสดงปราบยังไง

“ เอาล่ะ ไม่พูดก็ไม่พูด รีบไปเอาดอกบัวเพลิงนั้นเถอะ ยืนคุยกันอยู่ได้เราเสียเวลามากแล้ว เราจะไปเริ่มที่ไหนกันดี”

“ไม่ต้องเริ่มที่ไหนหรอก อยู่ที่นี่แหละ อยู่ใจกลางอโนดาตนี่เอง แต่มันก็ไกลหลายโยชน์อยู่”

“แล้วเราจะบุกเข้าไปซึ่งๆหน้าอย่างนี้น่ะเหรอ เราว่าลอบเข้าไปเอาไม่ดีกว่าหรือไง” อัสดงเสนอ

“ลอบไปเอากับบุกเข้าไป ยังไงซะพวกเราก็เลี่ยงการเผชิญหน้ากับพวกวิทยาธรไม่ได้อยู่ดี บุกไปแบบนี้ดีแล้ว นลจะรับหน้าด่านแรกกันพวกวิทยาธรส่วนหนึ่งไว้ ส่วนเราจะคอยช่วยเจ้ายามไปเอาดอกบัว”

“แล้วเราจะไปกันยังไง ลอยไป หรือต้องว่ายน้ำไป” อัสดงถามด้วยความที่ยังไม่กระจ่างในแผนการ

“เจ้านี่มันเขลาจัง จะว่ายน้ำไปหรือเหาะไปทำไมให้เหนื่อย เรามีวิธี ....ว่าแต่ เจ้าเอาสร้อยของเราที่เจ้าเก็บไว้คืนให้เรามาก่อน เร็วสิ”

“ได้สิ อ่ะ เอาไป”

อัสดงคลายมนต์บังตาแล้วถอดสร้อยนาคาที่สวมไว้คืนไปให้เจ้าของตามที่ขอทันที อยากรู้เหมือนกันว่าเจ้านาคดื้อนี่จะทำอะไร ส่วนสีทันดร พอได้สร้อยคืนก็หลับตาแน่นิ่งบริกรรมพระคาถา พอแบพระหัตถ์ออกมาสร้อยนาคาก็ลอยละลิ่วลงสระอโนดาต กลายเป็นนาคยักษ์ใหญ่ เทวดาที่เล่นน้ำอยู่ในละแวกนั้น รีบเหาะขึ้นจากน้ำทันใด แล้วแตกตื่นแยกย้ายหายไปหมดสิ้น อัสดงจ้องมองอย่างตาค้าง จำได้ว่านี่มันนาคตัวที่เขาสังหารไปเมื่อคืนก่อน แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง จำได้ว่าเผาวอดไปแล้วหรือว่าจะมีอะไรเกี่ยวพันกัน

“นี่มันนาคตัวที่เราสังหารไปเมื่อสองวันก่อนนี่นา มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ไอ้ดื้อ”

“โอ๊ยยย ตัวเดียวกันที่ไหน คนละตัวกัน แต่สร้างมาจากอาคมบทเดียวกัน อุ๊ย...” ไอ้ดื้อจะปิดปากก็ไม่ทันซะแล้ว เรื่องที่แกล้งเขาไว้มันหลุดมาทั้งยวง

“นี่เจ้า....เจ้าเองใช่ไหมที่ส่งนาคตัวนั้นไปทำร้ายเรา เจ้าอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด”

อัสดงปะติดปะต่อเรื่องทั้งหมดได้ทันที ที่แท้นาคตัวนั้นก็มาจากไอ้ดื้อเอง มันน่านัก ว่าแล้วอัสดงก็จับข้อพระกรแน่น แล้วดึงเข้ามาหวังจะลงโทษอย่างที่เคยทำ สีทันดรได้แต่ร้องลั่นให้นลกุพรช่วย นลได้แต่ยืนนิ่งอมยิ้มดูสหายก่อนจะช่วยห้ามทัพ

 “ เอาล่ะ พอก่อนอัสดง เดี๋ยวเจ้าสองคนค่อยมาทะเลาะกันต่อรีบไปกันเหอะ”

อัสดงได้แต่เข็ดเขี้ยวเคี้ยวฟัน ยอมยุติ ส่วนไอ้ดื้อพอหลุดออกมาได้ ก็รีบไปหลบหลังยักษ์นล “ทำบ้าอะไรของเจ้า ผีเข้าหรือไง แกล้งนิดแกล้งหน่อยทำมาเป็นโมโห ...แล้วก็มัวยืนทื่ออยู่นั่นแหละ รีบขึ้นไปหลังนาคสิ จะได้รีบไปกัน”

สิ้นพระสุรเสียง อัสดงก็ขึ้นไปบนหลังพญานาคตัวใหญ่ ตามด้วยนลกุ....สีทันดรนั้นเห็นว่าขึ้นไปกันเรียบร้อยแล้ว ก็สั่งให้นาคตัวนั้นแหวกว่ายไปกลางน้ำ แล้วตนเองก็จำแลงกายกลายเป็นนาคาสีขาวเจิดจรัสแหวกว่ายเคียงคู่สู่จุดหมายแห่งดอกบัวเพลิง

นาคาตัวใหญ่แหวกว่ายจนมาถึงกลางน้ำ เริ่มลดเลี้ยวผ่านชั้นดอกบัวกอใหญ่ยักษ์ ที่ขยายกลีบเบ่งบานรับแสงตะวันอันตระการตายิ่ง แต่สายตาของอัสดงมิได้จับจ้องเหลียวแล เพราะตนเองนั้นกำลังมอง นาคาสีขาวเจิดจรัส ที่ว่ายน้ำเคียงคู่นั้นต่างหาก ลำตัวช่างขาวพิศุทธิ์ หงอนสีทองสุกใส ช่างงามจับใจ

‘เราอยากเปลี่ยนไปขี่หลังเจ้าจัง สีทันดร’

อัสดงเขินตัวเองเหมือนกันที่อดคิดอย่างนั้นมิได้จริงๆ จู่ๆ สายลมอ่อนๆ พาพัดเอากลิ่นหอมหวลของดอกบัวมากระทบปลายจมูก กลิ่นดอกบัวนั้นหอมเสียยิ่งนัก ยามสูดดมสร้างความเคลิบเคลิ้มเป็นที่ยิ่ง ประสาทสัมผัสทั้งมวลเริ่มถูกครอบงำด้วยกลิ่นหอมตลบ ม่านตาหนาหนักเริ่มจะปิดลงให้จงได้เรี่ยวแรงหดหายพลัน นลกุพรเองก็ตกอยู่ในมนต์สะกดของกลิ่นหอมเช่นกัน สีทันดรที่อยู่ในร่างนาคาเห็นท่าไม่ดี จึงสะบัดหางกระแทกน้ำเสียงดังสนั่นเพื่อดึงทั้งสองกลับสู่ภาวะปกติ สุรเสียงใสส่งเข้าทางจิตของอัสดงกับนลกุพรพลัน

“กลิ่นดอกบัวพวกนี้อันตรายนัก มันจะทำให้เจ้าสองคนหมดสติ ตั้งจิตไว้ให้มั่น นึกถึงพระมหาเทพ แล้วปิดจมูกเสีย”

ทั้งสองรีบทำตามคำสั่งของสีทันดร ปิดจมูกแน่นตั้งจิตแน่วแน่ถึงพระมหาศิวะกับพระมหาวิษณุ กลิ่นหอมนั้นเหมือนจะรู้ว่าคนทั้งสองพยายามปิดนาสิก ก็เพิ่มความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ อัสดงแทบทนไม่ไหว กล่าวด้วยเสียงอู้อี้ว่า

“เผามันเลยดีไหม นล”

“อย่าเผา เดี๋ยวควันไฟจะเป็นที่สังเกตได้ ทนอีกนิด เราจะพ้นกอบัวนี้แล้ว” ทั้งสองอดทนกลั้นใจอยู่อีกสักพักจนปวดหัวตื้อไปหมดพอเลยผ่านกอดดอกบัวนั้นมาได้ อากาศสดใสก็ถูดสูดเข้าเต็มปอดอีกครา

“โล่งงงง เห็นกลิ่นหอมอย่างนี้ ทำไมพิษสงร้ายนัก”

“เราก็ลืมเตือนเจ้าไปอัสดงว่ากอบัวกอนี้มันอันตราย เราก็เกือบไปแล้วเหมือนกัน ใครที่หลงเข้ามาในกอบัวนี้ หากสูดดมกลิ่นเข้าไปมากๆ จะทำให้หมดสติลงไปนอนนิทราแอ้งแม้งอยู่ใต้น้ำ โชคดีนะเนี่ยสีทันดรยังมีสติอยู่ ....แต่ตอนนี้เตรียมตัวให้พร้อมเหอะ  เราจะเข้าเขตอัคคีสัตตบงกชแล้ว”

สิ้นคำของนลกุพร พื้นน้ำใสกระจ่างก็ปรากฏควันสีขาวพวยพุ่ง น้ำที่เคยใสเย็นกลับเดือดปุดๆอยู่ทั่ว อัสดงลองเอานิ้วจิ้มลงไปก็ต้องรีบชักมือกลับ นี่มันน้ำเดือดชัดๆ อานุภาพความร้อนแรงของดอกบัวเพลิงนี่มันขนาดนี้เชียวเหรอ น้ำร้อนขนาดนี้แล้วไอ้ดื้อที่ว่ายน้ำอยู่จะเป็นยังไงบ้างชักเป็นห่วงแล้วสิ อัสดงรีบมองหาสีทันดรในร่างนาคด้วยความเป็นห่วง แล้วก็ต้องใจเสียเพราะสีทันดรหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

“มองหาอะไรอัสดง”

“ก็มองหาไอ้นาคดื้อน่ะสิ ไปไหนแล้ว น้ำร้อนขนาดนี้ไม่สุกไปหมดแล้วเหรอ”

“ไม่ต้องไปห่วงเขาหรอก เขาเป็นเทวนาคา เอาตัวรอดได้น่า ตอนนี้ห่วงเราสองคนกันเหอะ โน่นเจ้าถิ่นมาโน่นแล้ว”

นลกุพรชี้ไปยังแสงสว่างวิบๆ หลายๆดวงที่ลอยเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ พอถึงระยะสายตาจับภาพชัดก็พบว่า ในแสงนั่นคือบุรุษตัวใหญ่กำยำ แต่งตัวเหมือนพวกเทวดาที่เคยเห็นตามผนังโบสถ์ ในมือถืออาวุธครบครัน ชายเหล่านั้นถามขึ้นด้วยเสียงแข็งกร้าวทันใดว่า

“พวกเจ้าเป็นใคร ...เข้ามาที่ได้อย่างไร บริเวณนี้เป็นเขตหวงห้าม”

“เราหลงทางมา น่ะพี่ชาย พอดีว่ายน้ำเล่นอยู่ตรงริมอโนดาต แข่งกับเพื่อนช่วยกันจับนาค พอจับได้ก็เลยขึ้นขี่ไกลมาถึงนี่” นลกุพรกล่าวสวนกลับไป แล้วแอบสะกิดเตือนอัสดงให้เตรียมพร้อม

“โกหก ...เราเห็นตั้งแต่พวกเจ้าผ่านกอบัวมาแล้ว บอกเรามาตรงๆ ว่าจุดประสงค์ของพวกเจ้าคือสิ่งใด”

“ก็บอกแล้วไง ว่าหลงทางมา หูหนวกหรือไงพี่ชาย” นลกุพรเริ่มยวน

“ไอ้ยักษ์เด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม อย่ามาสามหาว ...ไสหัวกลับไปกินนมแม่เจ้าซะ”

“อ้าวววววว เล่นถึงแม่เลยเหรอ อย่างนี้ก็สวยสิ เห็นทีจะได้กระทืบปากผู้ใหญ่ก็คราวนี้แหละ”

ว่าแล้วนลกุพรก็สำแดงเดช กระโดดลงจากหลังนาคยักษ์ ลอยลงมายืนประจันหน้ากับพวกวิทยาธรกลุ่มใหญ่ แล้วกระทืบเท้าลงไปบนผืนน้ำนั้น ด้วยแรงมหาศาลของเจ้าแห่งยักษ์ ทำให้เกิดระลอกคลื่นสั่นไหวไปทั่ว บรรดาร่างของวิทยาธรทั้งหลาย ทรงกายไว้ไม่อยู่ล้มระเนระนาด นลกุพรไม่หยุดอยู่แค่นั้น เป่าลมออกจากโอษฐ์ก่อพายุลูกใหญ่ พัดพาร่างของพวกวิทยาธรกระเด็นไปไกล พวกที่จัดว่ามีฤทธิ์เยอะหน่อย รีบใช้อาคมต้านแรงพายุนั้นไว้ แล้วสาดอาวุธเข้ามายังร่างของนลกุพร

นลกุพรใช้ฝ่ามือยกขึ้นกลางอากาศห้ามอาวุธที่สาดซัดเข้ามานั้นด้วยม่านอาคม พอสะบัดมืออีกที อาวุธนั้นก็ลอยละลิ่วกลับคืนไปยังเจ้าของ พวกที่หลบได้ก็โชคดี แต่พวกที่หลบไม่ได้ก็ถูกอาวุธของตนซัดกลับเข้ามาทำร้าย บาดเจ็บแดดิ้น แสงสว่างวาบหลายดวงเริ่มปรากฏขึ้นอีกครั้ง แล้วกลายเป็นวิทยาธรอีกกลุ่มใหม่ที่เข้ามาเสริมกำลัง อัสดงรีบหงายฝ่ามือขึ้นพลัน ดึงจักรเพลิงออกมาใช้ แล้วเหวี่ยงซัดไปทางวิทยาธรกลุ่มนั้น ก่อเกิดเสียงระเบิดกัมปนาทดังลั่น เปลวเพลิงสุริยเทพโหมกระหน่ำลุกโชนเผาไหม้ร่างกายของบรรดาวิทยาธร จนมอดไหม้กลายเป็นธุลี แต่ดูเหมือนว่ายิ่งทำลายมากเท่าไร วิทยาธรก็เพิ่มจำนวนมากขึ้นเท่านั้น

“อัสดงอย่าชักช้า รีบไปเอาดอกบัวเพลิงซะ ทางนี้เราจัดการเอง ไม่ต้องห่วง”

“ไหวเหรอนล ....พวกนั้นมาสมทบกันอีกแล้วนะ แล้วเจ้าคนเดียวไหวแน่เหรอ” อัสดงกล่าวขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง เขามิใช่คนเห็นแก่ตัวที่จะเอาตัวรอด

“ไปเถอะ สบายมากแค่นี้เอง เยอะกว่านี้ก็เคยมาแล้ว ไปสิเร็วเข้า เจ้าเห็นแสงสว่างลิบๆนั่นไหม นั่นแหละ ดอกบัวเพลิงอยู่ข้างหน้านั่น”

นลกุพรกล่าวสำทับมาอีกครั้ง อัสดงจึงต้องจำใจผละจากนล แล้วลอยขึ้นฟ้ามุ่งไปยังด้านหน้า ตามที่นลกุพรชี้บอกทางให้ แสงสว่างลิบๆ แต่ไอร้อนรุนแรงมาถึงนี่ ไม่ผิดแน่ อัสดงหันลงไปมองด้านล่างอีกครั้ง ก็เห็นนลกุพรกำลังจัดการกับพวกวิทยาธรอย่างมันมือ ส่วนวิทยาธรหลายตน เห็นอัสดงลอยขึ้นฟ้า มุ่งหน้าไปยังสิ่งที่ตนหวงแหนก็ไม่รอช้ารีบลอยตามมาประกบทันที เสียงห้าวกังวานตะโกนก้อง   

“มีผู้บุกรุก จับตัวไว้ เด็กสองคนนี่ จะมาชิงอัคคีสัตตบงกช จัดการอย่าให้หลุดรอดไปได้”

วิทยาธรที่ลอยตามมาด้านหลังต่างขยับอาวุธในมือพุ่งซัดใส่อัสดงที่ลอยอยู่ด้านหน้า แต่ก่อนที่อาวุธเหล่านั้นจะถึงตัวเด็กหนุ่ม แส้เพลิงอันร้อนแรงก็ฟาดฟันมาพร้อมๆกับกับรัศมีเขียวเจือทองสว่างวาบกลางท้องฟ้าครั้นพอสลายก็กลายเป็นสีทันดร ที่คืนร่างกลับมาเป็นมนุษย์แล้ว สุรเสียงที่เคยเสนาะแข็งกร้าว ตวาดก้องนภากาศ

“พวกเจ้าอย่าหมายบังอาจขัดขวางเรา เราต้องการอัคคีสัตตบงกช ถอยไปเสีย”

“เจ้านาคน้อย ... อัคคีสัตตบงกชเป็นของสูง แลได้ถวายเพื่อบูชาพระแม่เจ้าลักษมีเทวีแล้ว เจ้านั่นแหละอย่าบังอาจ ถึงเจ้าจะมีศักติสูงส่ง เราก็หาเกรงเจ้าไม่”

วิทยาธรตนหนึ่งกล่าวตอบมาแล้วยกดาบพุ่งมายังสีทันดร อัสดงที่ลอยอยู่ด้านหน้าหันกลับมาดู ก็เห็นว่าหัวใจดวงน้อยๆ กำลังจะถูกทำร้ายจึงหันกลับมาช่วย แต่ก่อนที่อัสดงจะมาถึง เจ้านาคน้อยก็ตวัดแส้เพลิงมาอีกครั้งฟาดดาบหักเป็นสองท่อน ข้อพระหัตถ์ควงเป็นวงกลมทำให้ปลายแส้หมุนคว้างแล้วซัดปลายแหลมของดาบนั้นคืนไปยังเจ้าของ ปลายดาบอันคมกริบเสียบเข้ากลางอกวิทยาธรตนนั้นแม่นเหมือนจับวาง ก่อเกิดเสียงโอดครวญดังลั่นพร้อมๆกับร่างที่ดิ้นเร่าเริ่มสลายกลายเป็นธุลี  ส่วนพวกวิทยาธรที่เหลือเห็นสหายพลาดท่าก็กรูกันเข้ามาซัดอาวุธเข้าใสสีทันดรไม่ยั้ง สีทันดรเองก็ควงแส้ในมือโผนทะยานเข้าโรมรันทันที

อัสดงใจหายวาบกลัวว่าสีทันดรจะเสียที จึงรีบกระโจนฝ่าวงล้อมเข้ามาช่วยรับมือ เปลวเพลิงในมือซัดใส่วิทยาธรที่กำลังมะรุมมะตุ้มกระเด็นกระดอนไปไกล ความรู้สึกตอนนี้ เขารู้สึกห่วงสีทันดรอย่างบอกไม่ถูก พอเข้าถึงตัวสีทันดรได้ก็รีบกุมพระหัตถ์น้อยนั้นไว้แน่น

“ไอ้ดื้อ เรามาช่วยเจ้าแล้ว...เจ้าไม่ต้องกลัว”

 “เราไม่ได้กลัว เจ้ากลับมาทำไม เจ้าไม่ต้องห่วงทางนี้ ...เรารับมือได้ รีบไปเอาดอกบัวเร็วเข้า”

“แต่เราเป็นห่วงเจ้า สีทันดร” อัสดงตะโกนก้องสวนกลับมา

“ไม่ต้องห่วง เราเอาตัวรอดได้ รีบไปเถอะ ดอกบัวอยู่ข้างหน้านั่น ไปสิ”

สีทันดรกล่าวตอบมาทันควัน แส้ในพระหัตถ์ยังคงหมุนเป็นจักรผันฟาดไปทางใด วิทยาธรก็มีอันสลายไปเสียสิ้น ถึงแม้เจ้านาคน้อยจะบอกว่ารับมือได้แต่อัสดงก็ยังคงลังเล ใครบ้างเล่าที่จะปล่อยให้หัวใจตนอยู่ในอันตราย ถึงสีทันดรจะเก่งแค่ไหนแต่ก็ยังเด็กนัก จะทันเล่ห์เหลี่ยมพวกวิทยาธรได้ไหม มันไม่คุ้มกันเลยถ้าช่วยชีวิตเอราวัตได้แล้วหากอีกคนต้องบาดเจ็บ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่เริ่มเข้ามานั่งอยู่ในหัวใจทั้งสี่ห้องของตน  คอยดูนะหากสีทันดรพลาดท่าและเป็นอะไรไปหรือมีแม้แต่รอยขีดข่วน เขาจะฆ่าล้างบางพวกวิทยาธรให้หมดและจะไม่ให้อภัยตนเองตลอดชีวิต ส่วนสีทันดรเห็นอัสดงยังเฉยอยู่จึงกล่าวสำทับมาอีกครั้ง

“ไปเถอะ เราดูแลตัวเองได้ อย่าชักช้าเดี๋ยวไม่ทันการ”

“แต่ .....เรา”

“ไม่มีแต่...ไปซะ”

แส้ในพระหัตถ์สะบัดพลันตวัดรัดเอวอัสดงไว้แน่น ตั้งพระทัยหมายจะเหวี่ยงอัสดงออกจากวงล้อมแต่แล้ววงแขนแข็งแรง กลับฉุดรั้งบั้นพระองค์แน่นแล้วดึงวรองค์นั้นมากอดไว้ น้ำเสียงหนักแน่นของสุริยเทพน้อย กระซิบข้างพระกรรณว่า

“เราไปก็ได้ แต่เจ้าต้องสัญญากับเรานะว่าเจ้าต้องสู้อย่างระวังตัว จะเป็นอะไรไปไม่ได้ หากตอนนี้จะถามเราว่าสิ่งใดสำคัญที่สุดเราบอกได้เลยว่าไม่ใช่ดอกบัว แต่เป็นเจ้าคนเดียวเท่านั้น สีทันดร”

 หากเป็นยามปกติสีทันดรคงอายม้วน แต่ยามนี้อยู่ในเหตุการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานทำได้เพียงแค่ยิ้มให้อัสดง แล้วพระกรน้อยๆก็ดันร่างแข็งแรงนั้นออก ตวัดแส้ในมือเหวี่ยงอัสดงออกจากวงล้อมพลัน หันพระพักตร์เผชิญหน้ารับมือพวกวิทยาธรต่อ เสียงก้องกังวานแห่งสุริยเทพยังคงดังกลับไปกลับมาอยู่ในพระโสต พระพักตร์ใสซึมซับด้วยสีชมพูอมแดงระเรื่อ หากอัสดงทราบความในพระทัยขณะนี้ก็คงจะดีไม่น้อยเพราะเจ้าตัวได้ตอบรับในพระทัยแล้วว่า

‘เราเองก็ห่วงเจ้าเช่นกัน เจ้าคนเกเร เจ้าต้องเอาดอกบัวมาให้ได้ แล้วกลับมาบอกเราให้ชัดๆอีกครั้งว่า เราสำคัญกับเจ้าอย่างไรอัสดง’
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่๗ เดอะ บัวจ๊อบ อัพ ๑๓ พ.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 13-05-2019 17:53:44
อัสดงเมื่อถูกเหวี่ยงลอยละลิ่วออกมา จำต้องกลั้นใจมุ่งหน้าไปยังดอกบัวเพลิงที่ส่องแสงประกายเจิดจ้าอยู่ด้านหน้า ใจหนึ่งยังคงห่วงสีทันดร อีกใจหนึ่งก็อยากจะไปเอาดอกบัวเพลิงมาซะจะได้จบๆเรื่อง แต่เอาเหอะ ดอกบัวลอยเด่นอยู่นั่น ใกล้แค่เอื้อมแล้ว เด็ดมาแล้วรีบไปจัดการไอ้พวกนั้นก่อนที่สีทันดรจะรับมือไม่ไหว อัสดงจึงเหยียดกายลอยไปด้านหน้า และบัดนี้เขาก็ลอยอยู่เหนือผิวน้ำใสกระจ่างที่มีไอร้อนคละคลุ้ง ครั้นพอลอยเข้าไปใกล้ เขาก็เห็นว่าดอกบัวเพลิงดอกนั้นก็คือดอกบัวธรรมดาๆนี่เองเพียงแต่รัศมีเจิดจ้าเสียยิ่งนัก ไอร้อนยังคงแผ่กำจายโดยทั่ว แต่แล้วฉับพลัน ดอกบัวที่แสนจะธรรมดาก็ปรากฏเปลวเพลิงน้อยๆละโลดไล่มาตามกลีบ และเปลวเพลิงนั้นก็ขยายวงกว้าง หมุนติ้วกลายเป็นจักรเพลิงอันร้อนแรงหมุนคว้างครอบคลุมไว้ตั้งแต่ดอกจรดโคนโดยถ้วนทั่ว  อัสดงหดมือกลับทันใด ในเมื่อดอกบัวดอกนี้มีจักรเพลิงห่อหุ้ม เห็นทีเขาคงต้องใช้จักรเพลิงของเขาจัดการดูบ้าง

อัสดงจึงสะบัดมือออก เปลวเพลิงแห่งสุริยเทพ สำแดงเดชรวมตัวเป็นจักรเพลิงร้อนแรงเช่นกัน สุริยเทพน้อยไม่รอช้า ขว้างจักรออกไป ทันทีที่จักรทั้งสองประสานกันก็เกิดเสียงดังกัมปนาทสนั่นหวั่นไหวไปทั่ว คมจักรแต่ละคม ต่างเสียดสีก่อเกิดประกายไฟลูกมหึมากระเด็นกระดอนไปโดยรอบกระทบร่างวิทยาธรทั้งหลายที่สู้กับนลกุพรอยู่เหนือพื้นน้ำ นลกุพรเองก็ใช่ว่าจะไม่โดน เจ้านลยักษ์เขี้ยวแก้วจึงสร้างม่านอาคมกำบังไว้แล้วอาศัยจังหวะนั้นลอยไปหาสีทันดรที่ลอยโรมรันอยู่กลางฟ้าสู้กับวิทยาธรอีกกลุ่มหนึ่ง ส่วนวิทยาธรกลุ่มที่กำลังสู้อยู่กับสีทันดรนั้นก็ไม่แคล้วโดนไฟครอกเช่นกัน แต่กลุ่มนี้ท่าจะโดนหนักหน่อยเพราะไหนจะแส้เพลิงไหนจะสะเก็ดเพลิง ทำให้ต้องหลบกันจ้าละหวั่น

เปลวเพลิงขณะนี้เริ่มแตกกลุ่มกระจายไปทั่ว ทางด้านตัวสีทันดรเองก็รีบดึงน้ำมาเป็นม่านกำบังไว้ แล้วสั่งให้นาคายักษ์ที่แหวกว่ายอยู่ด้านล่าง พ่นน้ำสกัดเพลิงมิให้ลอยไปยังป่าหิมพานต์โดยรอบก่อนที่จะเกิดเรื่องใหญ่โตจนไฟไหม้ป่า

“พ่นน้ำไว้ อย่าให้ไหม้ป่า”

 นลกุพรเมื่อลอยมาถึงสีทันดรแล้วก็ช่วยสร้างม่านอาคมกั้นเพลิงเอาไว้อีกชั้นกันไม่ให้ไฟโหมไปมากกว่านี้ เจ้ายักษ์เขี้ยวแก้วรีบกล่าวมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน “สีทันดร ถ้าไฟยังโหมอยู่อย่างนี้ เรารับมือกันไม่ไหวแน่ บอกอัสดงให้หยุดเพลิงไว้ก่อนดีกว่า เร็วๆเข้า”

“หยุดได้ที่ไหนกันนล ตอนนี้เขากำลังจะเด็ดดอกบัวได้อยู่แล้ว ทนอีกนิดนะนล”

“ก็บอกให้มันทำเร็วๆหน่อย นลจะรับไม่ไหวแล้ว”

ระหว่างนั้น จักรกับจักรยังคงโรมรันกันอยู่ แต่ไฟที่ไหนจะสามารถสู้กับไฟแห่งสุริยเทพได้ อัสดงสำรวมจิตแน่นิ่งส่งพลังไปยังจักรเพลิงอีกครั้ง แล้วจักรของเขาหมุนคว้างเพิ่มความเร็วจนเป็นสุญญากาศ.... และแล้วก็ตัดจักรเพลิงของอัคคีสัตตบงกชขาดสะบั้น เปลวไฟกระจายขึ้นฟ้าไกลหลายโยชน์ แสงสว่างวาบแสบตายิ่งนัก  แรงปะทะทำให้ม่านอาคมของนลกุพร สลายพลัน ทั้งนลทั้งสีทันดรล้มครืนตกลงกับพื้นน้ำ นาคายักษ์ที่พ่นน้ำดับไฟอยู่กระเด็นลิ่วพลันสลายคืนกลับกลายเป็นสร้อยพระศอสู่หัตถ์แห่งเจ้าของ  เปลวเพลิงพวยพุ่งโหมกระหน่ำกระจายทั่วสารทิศ พุ่งเป็นลำมุ่งสู่ป่าหิมพานต์

“ซวยแล้วนล ไฟไหม้ป่าแล้ว ทำไงดี”

“ก็ช่วยกันดับสิ....เร็วเข้า” นลตอบกลับแล้วกลายร่างเป็นยักษ์สูงใหญ่ก้มลงอมน้ำในอโนดาตแล้วพ่นดับไฟที่กำลังเผาไหม้แนวป่า สีทันดรก็ไม่รอช้า คืนร่างเป็นนาคช่วยกันพ่นน้ำดับไฟเช่นกัน ก่อนที่จะลุกลามไปมากกว่านี้

อัสดงก็ไม่รอช้าใช้จังหวะที่ไฟแห่งอัคคีสัตตบงกชถูกทำลาย เอื้อมมือเข้าไปถอนบัวดอกนั้น แต่พอมือจะถึงก้าน รัศมีสีชมพูอมทองสว่างวับระยิบระยับก็ปรากฏขึ้นเหนือดอกบัวนั้น ทำให้เปลวเพลิงโดยรอบสงบนิ่งลงโดยพลัน กลิ่นควันไฟถูกกลบด้วยกลิ่นหอมเสียยิ่งกว่าหอม ไอร้อนแรงแห่งเปลวเพลิงถูกแทนที่มาด้วย บรรยากาศฉ่ำเย็นยะเยียบเข้าจับหัวใจ

สีทันดรและนลกุพรสัมผัสได้รีบคืนสู่ร่างปกติเมื่อเห็นรัศมีนั้น พวกวิทยาธรก็เช่นกันรีบทรุดกายลงหมอบราบกราบลงกับพื้นน้ำ เหลือแต่อัสดงที่ยืนจังก้าท้าทาย  ครั้นพอรัศมีสว่างไสวจางลง ก็พบว่า เหนือนภากาศนั้นมีสตรีที่งามเสียยิ่งกว่างามผู้หนึ่ง ประทับยืนเด่นเป็นสง่าในภูษาทรงเยี่ยงนางกษัตริย์ชั้นสูง พรั่งพร้อมด้วยปวงเครื่องถนิมพิมพาพรล้ำค่า วงพักตร์นั้นกระจ่างใสชวนมองและมองได้ไม่รู้เบื่อ ดุจมีดาวส่องแสงเจิดจรัสนับร้อยนับพันดวงแตะแต้มอยู่ โอษฐ์สีกลีบบัวแย้มยิ้ม สุรเสียงใสปานระฆังแก้ว หากแต่ทรงไว้ด้วยอำนาจ ตรัสโดยพลันว่า

“ช้าก่อน อณูแห่งสุริยเทพ ดอกบัวนี้เป็นของเรา วิทยาธรเหล่านี้ ได้บูชาเราเพื่อเป็นการสักการะแล้ว เจ้าบังอาจและกล้าดีอย่างไร”

อัสดงชักมือกลับและกำลังจะเอื้อนเอ่ยถามว่าสตรีผู้นี้คือใคร เหตุไฉนจึงมาขัดขวาง แต่แล้วสีทันดรกับนลกุพรก็รีบลอยข้ามารวมกลุ่ม แล้วรีบดึงให้อัสดงทรุดตัวลงนั่ง คุกเข่าแล้วหมอบราบกราบลง นลกุพรรีบบอกอัสดงทันใด

“พระมหาลักษมีเทวี..... กราบเร็วนั่งทื่ออยู่ได้ เดี๋ยวโดนลงอาญาหรอก”

“ทูลทราบพระแม่เจ้า ขอพระองค์โปรดเมตตา หม่อมฉันกับสหายมิได้ตั้งใจล่วงละเมิด และไม่ทราบมาก่อนว่า ดอกบัวเพลิงนี้นั้นได้ถูกถวายให้กับพระแม่เจ้าแล้ว หม่อมฉันเพียงแต่ต้องการนำไปช่วยสหายอีกคนที่กำลังบาดเจ็บ” สีทันดรรีบทูลตอบแทนอัสดงหัตถ์พนมระหว่างพระอุระยามกราบทูล

“อ้อ เจ้ามาอยู่นี่เองเหรอ สีทันดร เอ๊ะ นลกุพรก็ด้วย อย่าบอกเรานะว่าเจ้าสองคนก่อเรื่องและเป็นตัวต้นเหตุ อีกทั้งยังมีส่วนสมรู้ร่วมคิดกับเหตุการณ์ครั้งนี้ จนเกือบจะทำให้ไฟไหม้หิมพานต์”

“เป็นเด็กพวกนี้แหละพะยะค่ะ พวกข้าพระพุทธเจ้าพยายามขัดขวางแล้ว” วิทยาธรตนหนึ่งรีบทูลฟ้อง

“สอด....พระแม่เจ้าไม่ได้ตรัสกับเจ้า สาระแน” สีทันดรแหวใส่วิทยาธรตนนั้นโดยพลัน

“นี่ให้มันน้อยๆหน่อย สีทันดร นี่ต่อหน้าเรานะ เรารู้หมดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นถึงได้มาที่นี่ เจ้านี่มันเหลือเกินจริงๆ อยากได้ดอกบัวก็ไม่ยอมขอดีๆ หาเรื่องจนได้ ถ้าเรามาไม่ทันไฟไหม้หิมพานต์มาจะทำยังไง เจ้ารับผิดชอบไหวเหรอ เจ้านี่มันได้นิสัยแบบนี้จากใครมา ”

ครานี้สีทันดรโดนเอ็ดมาบ้าง แต่พระพักตร์แห่งนาคาน้อยยังไม่สลดกลับยิ้มอยู่อย่างนั้น อัสดงได้แต่มองวงพักตร์ทั้งสองกลับไปกลับมาอยู่อย่างนั้น วงพักตร์แรกคือพระพักตร์แห่งมหาเทวีผู้งามงดเหยียบสามโลกยากจะหาผู้ใดเทียมเท่า ใครเห็นก็หลงใหลแม้แต่พระมหาวิษณุหนึ่งในสามมหาเทพ ยังอดพระทัยไม่ไหวจนต้องเชิญเสด็จมาเป็นเอกอัครมเหสีคู่พระบารมี ส่วนวงพักตร์อีกวงหนึ่งนั้นก็งามราวกับถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกัน ต่างกันที่ไอ้ดื้อมีรัศมีไม่เจิดจ้าเท่าและเป็นผู้ชาย ....แล้วทำไมพระแม่เจ้าพระพักตร์ถึงได้คล้ายกับสีทันดรนัก

ด้วยวาระจิตที่สูงส่งกว่า จิตและความคิดที่ด้อยกว่าจึงถูกดักได้ พระมหาลักษมีเทวีทราบความในใจของอัสดงหมดสิ้น ทรงพระสรวลน้อยๆ แล้วตรัสขึ้น  “จะไม่ให้เหมือนกันได้อย่างไร ต้นกำเนิดเจ้ายังมีอณูอย่างเจ้าได้ แล้วไยเราจะมีบ้างไม่ได้ และถ้าจะพูดให้ถูกควรพูดว่า ไอ้ดื้อของเจ้านั้น เหมือนเราน่าจะเหมาะกว่า”

“ถ้างั้นก็ทรงได้คำตอบแล้ว ว่าหม่อมฉันซนเหมือนใคร”

สีทันดรทูลมาปนหัวเราะ นลกุพรก็พลอยเริ่มหัวเราะไปด้วย อัสดงก็ได้แต่แย้มยิ้ม เข้าใจที่พระแม่เจ้าตรัส และสิ้นสงสัยแล้ว แต่เจ้านาคน้อยนี่มันไม่เกรงกลัวอะไรจริงๆ ขนาดพระแม่เจ้านะ  ยังกล้าย้อน แสดงให้เห็นเลยว่า ไอ้ดื้อนี่ท่าทางจะเป็นตัวโปรด

“เหอะเดี๋ยวเราก็ลงโทษเจ้าเท่านั้นสีทันดร ยังมาหัวเราะระรื่นกันอีก เรื่องปลาอานนท์เรื่องเก่ายังไม่จางหาย ยังมาก่อเรื่องใหม่อีก เราจะลงโทษเจ้าอย่างไรดี” พระสุรเสียงปานระฆังแก้วเข้มขึ้นแต่ก็ไม่มากนัก อีกทั้งพระเนตรคู่งามยังฉายแววเอ็นดูอยู่ สีทันดรเลยรู้ว่าองค์เองคงมิโดนลงโทษอะไรหรอก  ตั้งใจจะกราบทูลออกรับแต่ก็มิทันอัสดง

“เรื่องดอกบัว เกล้ากระหม่อมขอรับผิดชอบเองพระเจ้าค่ะ เกล้ากระหม่อมเป็นคนวางแผนทั้งหมดเอง”

“ทำไมเจ้าถึงออกรับล่ะ สุริยาทิตย์ เราว่าคนวางแผน คนก่อเรื่อง น่าจะเป็นสีทันดรนะ”

“พระแม่เจ้าคงทราบเรื่องภารกิจของเกล้ากระหม่อมแล้ว พอดีพระพุธพลาดท่าบาดเจ็บ เกล้ากระหม่อมอยากช่วย ซึ่งจำเป็นต้องใช้อัคคีสัตตบงกชรักษา จึงชวนไอ้ดื้อ เอ๊ย สีทันดรมาเอาดอกบัว ถ้าจะลงโทษ ลงโทษเกล้ากระหม่อมเถอะ”

“อัสดง.....เจ้ามาออกรับทำไม” สีทันดรกล่าวขึ้นทันที พระเนตรฟ้าครามฉายแววสงสัย

พระมหาลักษมีเทวีได้ทรงสดับตรับฟัง ก็ทรงพระสรวลน้อยๆ แย้มยิ้ม รัศมีสีกลีบกุหลาบแรกแย้มสว่างไสว ก่อนจะตรัสขึ้นว่า    “เอาล่ะ เรื่องลงโทษไว้ค่อยว่ากัน เรารู้เรื่องภารกิจของเจ้าและรู้ว่า อณูแห่งพระพุธบาดเจ็บอยู่ เจ้าอย่าชักช้าเลย เราอนุญาตให้เจ้าเอาดอกบัวไปได้แต่ไม่ต้องเอาไปทั้งดอกหรอก เอาไปแค่กลีบเดียวก็พอรักษาแล้ว”

พระมหาเทวีตรัสจบ ก็กรีดดัชนีตวัดข้อพระกร และแล้วกลีบบัวเพลิงกลีบหนึ่งก็หลุดลอยออกจากดอก ลอยลงมาอยู่ตรงหน้าอัสดง

“พระแม่เจ้าทรงพระเมตตายิ่งนัก  เกล้ากระหม่อมขอนมัสการ” อัสดง สีทันดรและนลกุพรก้มกราบลงพร้อมกัน ซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณยิ่งนัก

“จำไว้ ทีหลังหากมีสิ่งใดติดขัด อย่าผลีผลามและกระทำการหุนหันพลันแล่น เทพผู้ใหญ่หลายๆองค์ยินดีให้ความช่วยเหลือพวกเจ้า คราวนี้เราจะไม่เอาความ แต่อย่าให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีก ...เราต้องไปแล้ว เราขออวยพรให้เจ้าโชคดี และขอให้ภารกิจในการปราบอสูรสำเร็จ”

“ขอบพระทัยพระเจ้าค่ะ”

“ยังมีอีกเรื่อง หลังจากพระพุธหายดีแล้ว สหายคนที่สี่จะปรากฏตัว พวกเจ้าเตรียมตัวให้ดี ส่วนพวกเจ้าวิทยาธรทั้งหลาย เราขอบใจที่เฝ้าดอกบัวให้เราและดูแลอย่างดี พวกเจ้าแยกย้ายกันไปได้แล้ว...เราไปล่ะ” สิ้นรับสั่งวิทยาธรทั้งหลายหมอบกราบลงแล้วสลายหายวับไป สีทันดรกับนลกุพรไม่รอช้ารีบกราบถวายบังคมลามาเช่นกัน

อัสดงก็เก็บกลีบบัวขึ้นมาแล้วก้มลงกราบน้อมรับพระเสาวนีย์ ไหนๆก็เป็นบุญตาที่ได้เฝ้าชมพระบารมี มันจะเกินไปไหมหากจะทูลขอพรสักข้อ ก่อนที่พระมหาเทวีจะเสด็จกลับ อัสดงรีบนึกในใจทันใด

“ขอพระเมตตา โปรดประทานให้ความรักของเกล้ากระหม่อมสมหวังด้วยเถิด”

พระมหาเทวีทรงพระสรวลทันทีที่ทรงทราบว่าอัสดงทูลขอพรอะไรไว้ในใจ “ ไยเจ้าขอ ในสิ่งที่ต้นกำเนิดเจ้าขอไว้แล้ว ...ถ้าให้ไปจะดูแลอย่างดีไหมล่ะ”

“ด้วยชีวิตทั้งชีวิตของเกล้ากระหม่อมเลยพะย่ะค่ะ”

“งั้นเราก็ให้ตามคำขอ”

สิ้นพระสุรเสียง รัศมีสีกุหลาบเจือทองก็สว่างวาบทั่วทั้งนภากาศ พอสลายพระวรกายแห่งมหาเทวีก็ไม่อยู่ ณ ที่อโนดาตแล้วสีทันดรได้ยินรับสั่งสุดท้ายโดยตลอด ฟังดูเหมือนกับว่าอัสดงทูลขออะไรสักอย่างและพระแม่เจ้าก็ประทานให้ ลางสังหรณ์บ่งบอกว่า มันต้องมีอะไรเกี่ยวกับองค์เองแน่ๆ พอเงยพระพักตร์ได้ จึงรีบถามอัสดง

“เมื่อกี้เจ้าทูลขออะไรพระแม่เจ้า บอกเรามานะ”

“ไม่บอก...ไว้เจ้าก็รู้เองคงเร็วๆนี้แหละ รีบไปกันเถอะ ป่านนี้ไอ้กลดกับไอ้เอราวัตรอแย่แล้ว”

“ก็บอกมาก่อนสิ เพื่อนเจ้ายังไม่ตายหรอกน่า” พระหัตถ์น้อยๆเขย่าแขนของอัสดงอย่างกับเด็กน้อยเวลาตื๊อจะขออะไรสักอย่าง ดูแล้วก็น่าเอ็นดูยิ่งนัก แต่ตอนนี้ยังบอกไม่ได้หรอกว่าขออะไร

“อีกหน่อยก็รู้เองแหละ ไปเหอะ....นลเราไปก่อนนะ ขอบใจนลมากเรื่องวันนี้” อัสดงหันมากล่าวขอบคุณนลกุพรสหายใหม่ ที่ตอนนี้เขาเริ่มสนิทใจกับนลแล้ว เพราะนลไม่ใช่เสี้ยนหนามหัวใจ

“ไม่เป็นไรอัสดง หวังว่าเราคงได้ร่วมรบกันอีกนะ เราก็ต้องกลับบ้านแล้ว เดี๋ยวพ่อกลับมาไม่เจอตัวจะกริ้วอีก”

“แน่นอน .....แล้วเจอกันนล ไปไอ้ดื้อไปกันได้แล้ว”

อัสดง ตบไหล่เบาๆล่ำลายักษ์เขี้ยวแก้วรูปงามเป็นการส่งท้าย นลกุพรเข้ามากอดลาสีทันดร บอกว่าว่างๆจะไปเยี่ยมที่เมืองมนุษย์ แล้วยังไม่วายกำชับเรื่องที่สีทันดรติดสินบนไว้ “โชคดี ว่างๆ นลจะไปเยี่ยม ...อย่าลืม เรื่องมุจลินทร์นะ”

“แหมมมม นลไม่ได้เลยนะ มุจลินทร์เนี่ย นลออกจะเก่งไม่ลองจีบเองดูล่ะ”

“อย่ามาบิดพลิ้วนะสีทันดร ไม่งั้นเราจะบอกอัสดงให้แกล้งเจ้าหนักๆเลย”

“เออน่ารู้แล้ว ช่วยก็ช่วยสิ ...แต่เหอะพวกเด็กผู้ชายตัวโตๆอย่างพวกเจ้า ทำตัวเก่งไปซะทุกเรื่อง แต่โง่ในเรื่องความรัก แค่นี้ก็ต้องขอให้คนช่วย ลองจีบเองดูสิน่าภูมิใจกว่าเยอะ”

คำพูดของสีทันดรจี้จุดแทงใจดำอัสดง ไอ้ดื้อนี่จงใจว่ากระทบเขาหรือเปล่าหรือว่ามันจะอ่านความคิดออก คงไม่ใช่ เพราะเขาเองก็เพิ่งทูลขอพรพระลักษมีเทวีเรื่องความรัก ใจเขาอยากบอกออกไปนักว่า

‘ไอ้ดื้อเอ๋ย ทำไมเราจะไม่จีบเอง เราก็จีบเจ้าอยู่นี่แล้วไง...เจ้านั่นแหละที่มัวแกล้งทำเป็นไม่รู้  ฉะนั้นเราเลยต้องใช้ตัวช่วย  ก่อนที่เจ้าจะหลุดไปอยู่ในมือคนอื่น’

แม้ใจอยากจะบอก แต่ก็มิได้บอกออกไป อัสดงไม่พูดอะไรต่ออีก แล้วใช้มือฉุดแขนไอ้ดื้อที่ยังยืนอยู่เหนือผืนน้ำออกมาโดยพลัน เขาผิวปากเรียกม้าอุจไฉยศรพด้วยทำนองเดิม สักพักแสงสีแดงสว่างจ้าก็พุ่งตรงลงมากลางน้ำแล้วกลายเป็นม้าสีแดงจอมพยศตัวเดียวกันกับขามา

“เอ้าขึ้นไปสิ รีรอทำไมอีก”

“บอกเรามาก่อนสิ เราอยากรู้นี่ ...ว่าเจ้าขออะไร มันต้องมีอะไรไม่ดีเกี่ยวกับเราแน่ๆ” สีทันดรไม่วายตรัสถามมาอีกรอบ

“ทำไมจะไม่ดี ในเมื่อเราทูลขอในสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเจ้า...ไปขึ้นม้าได้แล้ว หากยังสงสัยอีกเดี๋ยวเราจะทำให้เจ้าหยุดสงสัยอย่างที่เคยทำต่อหน้านลเนี่ยแหละเอาไหม สอดรู้ดีนักเจ้านี่”

“อย่านะ... ก็ได้ขึ้นก็ขึ้น ไปล่ะนลแล้วเจอกัน” สีทันดรรีบขึ้นม้าก่อนที่จะโดนอัสดงจัดการ อัสดงขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายที่เดิมแล้วสั่งให้ม้าอุจไฉยศรพออกเดินทางกลับบ้านของทรงกลดทันที “พาเราไปส่งยังที่ที่เจ้ารับเรามา”

สิ้นคำสั่งม้าสีแดงจอมพยศก็ควบตะบึงวิ่งขึ้นสู้ฟ้า นลกุพรเมื่อเห็นว่าสหายกลับไปแล้วก็สลายหายวับไปยังถิ่นพำนัก ...อัสดงจ้องมองแนวป่าที่งามตระการตาและเกือบจะถูกไฟไหม้ ยังติดใจในความงาม แล้วในใจก็นึกแต่เพียงแค่ว่า

‘วันนี้เรามาได้แค่แป๊บเดียว วันหน้าเราจะกลับมาที่ป่าแห่งนี้อีกครั้งพร้อมกับเจ้าสีทันดร’


************
รบกวนติดตามต่อบทที่๘ นะคะ

ขอบพระคุณ คุณdahlia คุณ maicy คุณ Jaymezc  และท่านผู้อ่านทุกท่าน ที่ยังติดตามอ่าน และทุกๆกำลังใจที่มีให้เสมอมา สวัสดีค่ะ  :pig4:  :กอด1:

PS. คิดถึงคุณ dahlia เสมอนะคะ  :กอด1:
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่๗ เดอะ บัวจ๊อบ อัพ ๑๓ พ.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: BaII ที่ 15-05-2019 07:22:01
มาต่อแล้ว ขอบคุณนะครับ
ผมเคยอ่านจบไปละ 2-3 รอบสมัยเรียนป.ตรี ชอบมากเลย
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่๗ เดอะ บัวจ๊อบ อัพ ๑๓ พ.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: anterosz ที่ 16-05-2019 00:03:44
พวกนาคที่โดนลงโทษให้เป็นงูดิน ต้องเป็นพวกแขกทั้งหลายของซันที่อัพวาแน่ๆเลย
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่๗ เดอะ บัวจ๊อบ อัพ ๑๓ พ.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: blanchard ที่ 16-05-2019 00:19:28
สนุ๊กสนุก    :m1:


ขอตอนต่อไปเลยดั้ยม่าย?

หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่๗ เดอะ บัวจ๊อบ อัพ ๑๓ พ.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: sugarcane_aoi ที่ 16-05-2019 09:12:30
ขอบคุณที่นำกลับมานะคะ สมใจ ไม่ว่าจะอ่านใหม่กี่ครั้งก็ยังไม่เคยเบื่อ สนุกทุกครั้งที่ได้อ่าน ได้ทั้งความรู้ และภาษาสวยๆ  :pig4: :mew1:
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่ ๘ เราสองสามคน อัพ ๑๗ พ.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 17-05-2019 17:03:22
บทที่ ๘ เราสองสามคน

อุจไฉยศรพ โผนทะยานลอยละลิ่วกลางเวหา รอบตัวรัศมีสีแดงจ้าสุกสว่างกระจายทั่ว หากแต่ชั้นในที่รายล้อมพระวรกายแลอีกหนึ่งกายทิพย์นั้นอบอวลด้วยสีกุหลาบเข้ม อ่อนหวานชื่นทรวง รัศมีของเทวะจะบอกอารมณ์ ความรู้สึกเสมอ สีกุหลาบเข้มนี้คงจะหมายถึงอารมณ์ใดมิได้ นอกเสียจากความรัก แน่นอนว่าย่อมต้องกำจายมาจากอัสดง และเจ้าตัวก็เพิ่งรู้แท้ถึงคำว่า “ตกหลุมรัก”ก็คราวนี้เอง

ลำแสงสีแดงที่เริ่มจะกลายเป็นสีกุหลาบยังคงพุ่งปราดไปเรื่อยๆ กลางห้วงนภาฟ้าคราม จวบจนผ่านเส้นแบ่งเขตแดนมาแล้วนั่นแหละ ฟากฟ้าก็กลับกลายเป็นเวลากลางคืน แสดงให้เห็นถึงเวลาที่แตกต่างกันระหว่างสวรรค์กับมนุษย์พิภพ ดาวนับร้อยนับพันดวง ทอแสงส่องประกายระยิบระยับ แต่ก็ไม่มีดวงใด จะเปล่งประกายงามเจิดจรัสเท่ากับดาราสีอำพันคู่หนึ่ง คู่ที่สยบพระเนตรฟ้าครามได้อย่างราบคาบ

“จ้องอยู่ได้ ไม่เคยเห็นเทวนาคาหรือไง” สีทันดรทรงรู้ได้โดยพลัน มิต้องผินพระพักตร์ ว่าคนที่นั่งอยู่ข้างหลัง มีดวงตาเจิดจ้าเพียงใดยามมองมา

“เพิ่งรู้ว่า มีกฏมณเฑียรบาล ห้ามมอง ถ้างั้นก็โปรดพระราชทานอภัยโทษ ให้กับเทพต่ำต้อยอย่างเกล้ากระหม่อมด้วย ที่ชอบมองและหมายปองของสูง”

“นี่ ไม่ต้องมาประชดใช้ราชาศัพท์กับเรา ....คักดิ์ของเราเสมอกัน ถ้าเจ้าไม่พูดอย่างเดิม เราจะผลักเจ้าตกเดี๋ยวนี้”

“พระทัยร้าย.....ก็ได้พูดอย่างเดิมก็ได้ แต่เราว่าศักดิ์เจ้าสูงกว่า เจ้าคืออณูของพระแม่เจ้า  เราก็ต้องยกย่องยำเกรงเป็นธรรมดา”
“สมองเจ้ากระทบกระเทือนหรือเปล่า พูดจาดีผิดปกติ”

“สมองน่ะไม่ แต่หัวใจสิ ถูกกระทบอย่างแรง ไม่เชื่อเจ้าลองฟังดู” อัสดงเขยิบเข้ามาจนชิดแล้วโน้มร่างแนบสนิทดึงเศียรไอ้ดื้อซบกับอกตนพลัน พระกรรณแนบชิดติดหัวใจของสุริยเทพ ทำให้ทรงสดับถึงเสียงตุ้บ ตับ ระรัว กลิ่นกายาจากเทวะหนุ่มน้อย ลอยระเรื่อเข้านาสิก เลือดในพระวรกายวิ่งพล่าน พระปรางใสเปลี่ยนเป็นสีแดงทันใด พระหัตถ์ที่จับม้าไว้ เปลี่ยนมายันอกกำยำนั้นออก

“ทำบ้าอะไร เดี๋ยวก็ตกลงไปทั้งคู่หรอก”

“ก็อยู่เฉยๆสิ ....เราอยากให้เจ้าฟังเสียงหัวใจเรา เจ้าก็ต้องฟัง”

“เจ้าไม่มีสิทธิ์มาสั่งเราให้ทำนู่นทำนี่นะอัสดง”

“แต่ปู่เจ้าฝากเจ้าไว้กับเรา ก็แค่กอดจะเป็นอะไรนักหนา ทีเมื่อกี้ตอนอยู่หิมพานต์ยังให้เราจับมือ ก่อนหน้านี้เราก็กอดเจ้ามาตั้งหลายหน เกิดจะมาหวงตัวอะไรกันตอนนี้”

“นั่นมันตอนนั้น ปล่อยเดี๋ยวใครมาเห็น”

“ใครจะมาเห็นเราอยู่กันกลางฟ้า” อัสดงไม่พูดเปล่า พร้อมกับจรดปลายจมูกคมสันลงบนพระเกศาดำขลับซึ่งหอมเสียยิ่งกว่าหอม

“ก็พวกดาวเหล่านี้ไง ….แถมพระจันทร์อีกดวงเบ้อเร่อ ปล่อยเรานะ” จริงๆแล้ว สีทันดรก็ตรัสไปอย่างนั้นแหละ แต่ในพระทัยกับอึงอลไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

‘อ้อมกอดของเขา อบอุ่นจัง เหอะ....แต่เขาทำให้เราต้องระเห็จมาอยู่บาดาล อย่าใจอ่อนเชียวสีทันดร’ ที่ว่าอึงอล คงยังไม่เท่าคนฟังที่กำลังอลอึง เพราะจู่ๆ น้ำเสียงที่นุ่มๆ กลับแข็งกระด้างขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แขนแข็งแรงยันพระวรกายออกบีบต้นพระพาหาแน่น 

“ที่แท้ เจ้าก็กลัวไอ้พระจันทร์มันเห็นน่ะสิ กลัวมันเข้าใจผิดหรือไง เจ้าสนใจมันมากใช่ไหม ทั้งๆที่เราให้เจ้าดูพระอาทิตย์ไปเมื่อตอนเช้า ตอนนี้เจ้ากลับพูดถึงพระจันทร์ ใจเจ้าทำด้วยอะไรสีทันดร” เจ้าพระอาทิตย์หนุ่มเริ่มไปไกล

“โอ๊ยยย เราเจ็บนะ ไอ้ไฟบ้า หัดเอาอย่างพระจันทร์เขามั่งสิ เขาไม่เคยรังแกเราเลยนะ”

แล้วประโยคนี้เอง ประดุจดั่งราดน้ำมันลงกองเพลิง หนำซ้ำด้วยลมเพชรหึง โหมกระพือ ทำให้อารมณ์โมโหพลุ่งพล่านไปไกลกว่าเดิมอีก

 “ทำไม ต้องไปพูดถึงมันด้วย อยู่กับเราก็ต้องพูดแต่กับเราสิ เจ้าไม่รู้หรอกว่าไอ้พระจันทร์น่ะร้ายขนาดไหน” นานแล้วที่อัสดงไม่ได้เอาแต่ใจตัวเองอย่างไม่มีเหตุผล มาครั้งนี้เขาขัดใจเป็นที่ยิ่ง ที่คนที่อยู่ตรงหน้าดันเอ่ยชื่อ “ไอ้พระจันทร์” มาซะนี่

“เราก็เห็นเขาสุภาพดี ไม่เกกมะเหรกเกเร รังแกเรา”

“ยังไม่มีโอกาสล่ะสิไม่ว่า ลองอยู่สองต่อสองกับมันสิ เหอะถ้ามันไม่ทำอย่างเรา เราให้เจ้าฆ่าเราได้เลย คนเจ้าชู้อย่างมัน แย่งเมียเพื่อนก็เคยมาแล้ว”

“เขาไปแย่งเมียเพื่อนตอนไหน”

“ก็เมียพระพฤหัสไงตอนอยู่บนสวรรค์ ทั้งๆที่ตัวเองก็มีเมียอยู่แล้วยี่สิบเจ็ดนาง ก็พวกเทพธิดากลุ่มดาวฤกษ์นั่นแหละ ธิดาพระทักษะทั้งนั้น ก็วงศ์วานว่านเครือของทวดเจ้าไม่ใช่เหรอ” บทอัสดงจะจำได้ ก็จำได้ซะละเอียด

“นั่นเป็นตอนก่อนเขาอวตาร ตอนนี้เขาคงไม่เหมือน” สีทันดรยังทรงเถียงไม่ยอมลดละ

“ไม่เชื่อก็ตามใจ ....แต่จงรู้ไว้ด้วยว่า คนอย่างไอ้พระจันทร์น่ะ เห็นหงิมๆอย่างนั้น เจ้าชู้เป็นที่หนึ่ง ใครเป็นคู่ก็มีแต่จะเสียใจ สมแล้วที่โดนพระทักษะสาป ให้เป็นฝีในท้อง”

“ทำไมถึงโดนสาป”

“ก็เพราะมัน รักเมียไม่เท่ากัน มันรักนางโรหิณีมากที่สุด จนชายาอีกยี่สิบหกนางไปฟ้องพ่อ พระจันทร์มันเลยโดนพระทักษะสาปให้เป็นฝีในท้อง จนบางทีท้องแหว่ง กลายเป็นพระจันทร์ข้างขึ้นข้างแรม จนมหาศิวะท่านทรงเห็นก็เลยสงสาร ท่านจึงหยิบมาเป็นปิ่นปักมวยผมเสีย”

“เจ้าไม่อยากให้เราสนใจเขา แต่เจ้าก็เล่าเรื่องเขามาเองนะอัสดง” สุรเสียงใสใช้ยวน พระโอษฐ์น้อยๆ ทรงเริ่มแย้มยิ้มออกมาได้แล้วหน่อยๆ

“เราเล่าเพื่อเตือน พูดถึงขนาดนี้ เจ้ายังดื้อไม่ยอมเชื่อมันก็สุดแล้วแต่เจ้า” ใบหน้างามคมสันยังเง้างอ ที่จริงอัสดงไม่อยากจะใส่ไฟพระจันทร์นักหรอก แต่เห็นคนที่อยู่ตรงหน้ากล่าวถึงศัตรูหัวใจ ก็อดไม่ได้ที่จะต้องเล่าให้ฟัง

“เจ้าไม่ต้องมาเตือนเรา เพราะเราไม่ได้สนใจเขาสักหน่อย”

“เจ้าพูดจริงเหรอ” คนหน้างอยิ้มกว้างได้แล้ว บ่งบอกถึงความดีใจฉายชัด มันต้องอย่างนี้สิ ไอ้ดื้อของเรา

“ก็จริงน่ะสิ แต่ทำไมเจ้าต้องทำหน้าดีใจขนาดนั้นด้วย มีบ้างไหมที่เจ้าจะเศร้าสลดเป็นกับเขาบ้าง”

“มีสิ ทำไมจะไม่มี ก็ตอนที่ เจ้าบอกว่าเจ้าเกลียดเราไง เจ้ารู้ไหมว่าคำพูดของเจ้า มันทำร้ายเราเหลือเกิน สีทันดร”

แขนแข็งแรงโอบบั้นเอวคนที่อยู่ด้านหน้ามาอีกครั้ง ปลายคางมนสากด้วยไรหนวดแห่งวัยหนุ่มคลอเคลียทั่วพระศอสีเศวต อัสดงคาดว่าสีทันดรคงบ่ายเบี่ยงงอแงผลักตนออก แต่แล้วก็กลับนั่งนิ่ง หนำซ้ำยังปล่อยพระวรกายทิ้งลงมาในอ้อมอกของเขาอย่างแนบชิด

“เราพูดไปเพราะอารมณ์โมโห ตอนนั้นเจ้าอยากมาแกล้งเราทำไม” พระพักตร์ที่งามเกินเทวบุตร เริ่มหลบเร้นเอียงอาย

“ก็แค่แหย่เล่นๆ เราไม่คิดว่าเจ้าจะโกรธ” อัสดงพูดจบก็ขบเบาๆ ซ้ำรอยเดิมตรงซอกพระศออันหอมกรุ่น สีทันดรรู้สึกถึงกระแสอันอ่อนโยนวาบหวามผ่านริมฝีปากงามคู่นั้น สร้างความหวั่นไหวให้สีทันดรทรงสะท้านยิ่ง  “ต่อไปเราจะไม่แกล้งเจ้าอีกแล้วสีทันดร เราสัญญา”

“ให้มันจริงเถอะ เราจะคอยดู .....เอาล่ะถึงบ้านแล้ว ลงไปกันเหอะ”

สิ้นพระสุรเสียง วรองค์น้อยๆ ก็สลายกลายเป็นแสงเขียวทองปนชมพูกุหลาบใส พุ่งตรงลงไปยังพื้นด้านล่าง .... อัสดงยิ้มจนแก้มแทบปริ ความหวังที่เคยริบหรี่รำไรว่าจะไม่ได้รับรักตอบ ครานี้ชัยชนะอยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้ว

“สีทันดร นับจากวินาทีนี้ไป หัวใจเราจะมอบให้เจ้าเพียงผู้เดียว”

รัศมีสีแดงปนกุหลาบเข้มสว่างวาบและพุ่งปราดเป็นลำลงไปยังนอกชานบ้านทรงไทยที่อยู่ด้านล่าง ตามติดด้วยรัศมีเขียวทองเจือกุหลาบไปติดๆ อีกนานไหมนะ ที่รัศมีทั้งสองจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว หากวันนั้นมาถึง แสงอาทิตย์ที่ร้อนแรง คงเจือไปด้วยความอบอุ่น ซ่านผ่านหัวใจของมนุษย์ทุกผู้เป็นแน่แท้

ร่างสูงโปร่ง ของเด็กหนุ่มอายุสิบแปดครอบไว้ด้วยรัศมีเหลืองนวลเย็นตา ทอประกายระเรื่อทำให้บริเวณนอกชานที่มืดมิดเริ่มสว่างสลัวๆ ใบหน้าหล่อเหลาหวานซึ้งปกติยามใครได้พบก็ต้องมองเหลียวหลัง อีกทั้งรอยยิ้มอันทรงเสน่ห์ที่เป็นลักษณะเฉพาะตัวยามได้ยลก็แทบทำให้ใจละลาย บัดนี้ใบหน้านั้นฉายแววกังวลมาอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากแดงเม้มแน่นยามที่รู้สึกไม่ถูกใจทุกครา

เจ้าตัวยังคงเดินกลับไปกลับมาอยู่อย่างนั้น เพราะอะไรน่ะหรือ ก็เพราะเอราวัต อาการเริ่มแย่ลงทุกขณะ พิษลามกระจายทั่ว พลังทิพย์เริ่มอ่อนแรงทุกที หากปล่อยไว้อย่างนี้ เห็นทีคงไม่แคล้วดับสูญ อีกประการหนึ่ง การที่เจ้าน้องดื้อต้องไปหิมพานต์กับอัสดงมันทำให้เขาเจ็บแปลบเข้าที่หัวใจ กังวลว่า อัสดงคงฉวยโอกาสนี้ ต่อยอดความสัมพันธ์เป็นแน่แท้ ภายนอกถึงจะแสดงว่าไม่ถูกกัน แต่ภายในนี้น่ะสิ ผู้ชายด้วยกันดูกันออก และก็รู้ว่า อัสดงหมายปองสิ่งเดียวกับตน สิ่งนั้นจะเป็นอะไรไปไม่ได้ นอกจากดวงหทัยเจ้านาคา

“น้องดื้อจะเป็นอย่างไรบ้างนะ ทำไมยังไม่กลับมากันอีก นี่ก็ปาเข้าไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเข้าแล้ว” ทรงกลดปรารภกับตนเอง ครั้นพอสิ้นเสียง หัวใจที่กำลังกระวนกระวายนั้นก็ต้องฉ่ำเย็น เพราะรัศมีเขียวทองที่ยังเจือด้วยสีกุหลาบ พุ่งตรงลงมาจากฟากฟ้า แล้วสลายรวมร่างกลายเป็นน้องดื้อที่เขาคิดถึงและเป็นห่วงอยู่แทบทุกลมหายใจ

“น้องดื้อพี่กำลังบ่นถึงเจ้าพอดี” คิ้วที่กำลังขมวดยุ่งคลี่คลาย ใบหน้าเริ่มเจือไปด้วยรอยยิ้มเฉกเช่นดังเคย ขนตาหนาเป็นแพราวอิสตรีกระพิบวิบวับ ฉายแววดีใจยามเห็นวรองค์น้อยๆประทับยืนอยู่ตรงหน้า

“พระพุธเป็นอย่างไรบ้าง จันทรเทพ”

“อาการแย่ลง พลังทิพย์เริ่มไม่เหลือแล้ว พี่พยามยามถ่ายพลังไปให้ จนพี่เองก็อ่อนกำลัง” ทรงกลดไม่ได้เล่าอาการมาอย่างเดียว หากทว่าปนลูกอ้อนมาด้วย “แล้วอัสดงล่ะครับ ไม่มาด้วยเหรอ แล้วตัวยาล่ะ ได้มาไหม”

“โน่นไง ตามมานู่นแล้ว”

กายทิพย์ของอัสดงพุ่งลงจากฟ้าลอยละลิ่วผ่านนอกชานวิ่งตรงเข้าสู่ห้องนอน เพื่อรวมกับร่างจริงที่ยังนั่งขัดสมาธิหลับตานิ่งข้างๆร่างของเอราวัต กายทิพย์สว่างใสเริ่มลอยทาบกายหยาบจนสนิทแน่น พออัสดงลืมตาขึ้นมาได้สิ่งแรกที่หันมาดูก็คือ เอราวัต ที่บัดนี้นอนแน่นิ่ง รัศมีแห่งเทวะเริ่มจางลงจางลงเป็นลำดับ

“สีทันดรรีบมาดูอาการเอราวัตเหอะ ท่าจะแย่แล้ว”

สีทันดรได้ยินก็รีบวิ่งเข้ามาด้านใน สุรเสียงใสเริ่มกล่าวเป็นการเป็นงานทันทีว่า “อัสดงเจ้าถอยไปก่อน แล้วเอากลีบบัวอัคคีสัตตบงกชมาให้เรา”

พระหัตถ์ขาวนวลเมื่อรับกลีบบัวมาได้ ก็กำแน่นบริกรรมพระคาถาที่ร่ำเรียนมา ปรุงยาวิเศษน้ำจากสระอโนดาตในสร้อยนาคาที่อมไว้ ถูกรีดออกมาใช้ ครั้นพอแบพระหัตถ์ กลีบบัวก็สลายกลายเป็นผงสีทองลอยละลิ่วขึ้นฟ้า ผสมรวมกับหยาดน้ำแห่งสระอโนดาตนั้น

ไอร้อนรุนแรงเริ่มกระจายทั่วห้อง เสียงสังวัธยายมนตราเริ่มดังระรัว สายวัชระแปลบปลาบครั้นครื้นขึ้นอย่างไม่มีเค้ามาก่อน ราวกับรามสูรเริ่มโมโหที่พิษของตนกำลังจะถูกถอดถอน พระวรกายขาวนวลเริ่มเปลี่ยนสีเป็นแดงอมชมพูแสดงว่าไอร้อนนั้นเริ่มจับพระวรกายผู้ร่ายมนตราเช่นกัน เอราวัตจากที่นอนสงบหายใจรวยระรินเริ่มดิ้นพล่าน พระอาทิตย์กับพระจันทร์ต้องรีบรุดมายึดร่างนั้นไว้

“จับเขาไว้ให้มั่น แล้วเปลื้องเสื้อผ้าเขาออกให้หมด”

อัสดงกับทรงกลดรีบทำตามรับสั่งทันใด ครั้นพอร่างกายเอราวัตปราศจากอาภรณ์ใดๆปกปิดแล้ว สายตาทุกคู่จึงเห็นว่า ร่างกายซีกที่โดนพิษนั้น ลุกลามไปยิ่งกว่าเดิม และเริ่มกระจายไปสู่ด้านล่างของร่างกาย สีทันดรที่หยุดร่ายมนตราพอเห็นเข้าก็ถึงกับทอดถอนพระหฤทัย

“เราเริ่มไม่มั่นใจแล้ว ว่าจะได้ผลไหม แต่เราจะลองดู”

เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาเขินอายที่จะต้องมาเห็นใครเปลือยกายอยู่ตรงหน้า สีทันดรวนพระหัตถ์รวมตัวยาวิเศษแล้วส่งผ่านไปยังร่างของพระพุธอย่างสุดพระกำลัง พระโอษฐ์ร่ายพระอาคมอีกครั้ง

“ โอม นมัส ศิวาเย มหาเทพโปรดประทานพร”

เอราวัตจากเดิมที่ดิ้นพล่านอยู่แล้วก็ยิ่งดิ้นขึ้นไปอีก รัศมีสีทองสว่างวาบระยิบระยับเริ่มกัดเซาะบริเวณที่ถูกพิษทีละน้อยทีละน้อย พระพุธสะท้านกายทุกครายามที่ยากับพิษโรมรันกัน ครั้นพอหมด ร่างกายของเขาลอยเหนือเพดานห้อง อัสดงกับทรงกลดมิสามารถยึดร่างสหายไว้ได้ต่อไปแล้ว ไอร้อนที่อัดแน่นก็เหมือนจะระเบิดออกมา แสงวาบสว่างจ้าดุจกลางวันกระจายทั่ว หากพอแสงสลายมลายลง ร่างกายพระพุธก็ร่วงกลับลงมายังที่นอน ร่างกายที่ดิ้นพล่านสงบลงโดยดุษฎีพร้อมๆกับเปลือกตาที่เสมือนว่าหนาหนัก เริ่มเผยอขึ้น  เสียงเคยคุ้นของสหายช่างพูดแหบพร่า กระท่อนกระแท่น

“นี่ฉันเป็นอะไร ไปนี่ แล้วใครมาจับฉันแก้ผ้าวะ”

เท่านั้นแหละก็ก่อให้เกิดเสียงไชโยดีใจลั่นห้อง อัสดงกับทรงกลดโผกอดสหายพลัน “มันรอดแล้ว” ส่วนสีทันดร ก็ยังคงยืนอยู่กลางห้อง พระวรกายเริ่มโงนเงนทรงไว้ไม่อยู่ ครั้นพอย่างพระบาทพระสติก็ดับวูบลงไปในบัดดล

“สีทันดร...”

“น้องดื้อ”

อัสดงกับทรงกลดรีบโผเข้าประคองร่างของสีทันดรก่อนที่จะล้มลงกับพื้น หนึ่งอาทิตย์แลอีกหนึ่งจันทร์ต่างตระกองกอด วรองค์บางไว้ในอ้อมแขน พระวรกายที่ขาวผ่องกระจ่างใส บัดนี้เริ่มเป็นสีซีด

“สีทันดร เจ้าเป็นอะไร ลืมตาขึ้นสิ ตื่นมาคุยกับเราก่อน”

“พาน้องดื้อไปนอนที่ห้องก่อนดีกว่า สงสัยจะใช้พลังไปเยอะ”

“อืม ก็ได้แต่ฉันจะพาไปเอง นายปล่อยสีทันดรได้แล้ว ต่อไปนี้ฉันจะดูแลสีทันดรเอง”

อัสดงพูดจบก็ดึงร่างของสีทันดรออกจากอ้อมแขนของทรงกลด ทำให้อณูแห่งจันทรเทพเริ่มตีสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ครั้นจะแย่งน้องดื้อกลับมา เอราวัตที่เริ่มได้สติก็ร้องเรียกมาพลัน

“กลด นายยังไม่ได้บอกฉันเลยว่าใครมาจับฉันแก้ผ้าวะ แล้วนั่น ไอ้นาคน้อยมันเป็นอะไร แล้วนายจะพามันไปไหน ไอ้อัสดง”

อัสดงไม่สนใจคำถามของเอราวัต อุ้มร่างที่อ่อนระทวยของสีทันดร ไปยังห้องข้างๆที่จัดไว้เป็นห้องบรรทม ทรงกลดรีบเดินตามไปบ้าง เอราวัตก็ยังร้องเรียกไม่หยุด “เฮ้ยยย เล่าให้ฉันฟังก่อน เกิดอะไรขึ้น”

“เลิกถามได้แล้ว ไอ้เอราวัต ใส่เสื้อผ้าซะ ถ้ามีแรงก็ลุกตามมา”

ทรงกลดตอบกลับเอราวัตอย่างหัวเสีย ซึ่งเป็นผลพวงมาจากการกระทำของอัสดงที่ทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของของเจ้านาคาตาสวยอย่างออกหน้าออกตา..... “นายไม่มีสิทธิ์ ไอ้อัสดง”

เมื่อเข้าห้องมาได้ อัสดงค่อยๆบรรจงวางร่างน้อยๆ ลงบนเตียงหนานุ่ม หัวใจเต้นระส่ำด้วยความกังวลใจ  “สีทันดรของพี่ เจ้าเป็นอะไร ตื่นมาคุยกับพี่สิ”

น้ำตาใสๆของลูกผู้ชายเริ่มคลอหน่วย เพราะพยายามปลุกอย่างไร เจ้านาคายอดดวงใจก็ยังไม่ฟื้นคืนพระสติ มือแข็งแรงของเด็กหนุ่มลูบไล้ไปทั่วพระปรางสีซีด

“ตื่นสิ สีทันดร  เจ้าอยากรู้ไม่ใช่เหรอ ว่าทำไมเจ้าถึงเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด เจ้าอยากรู้ใช่ไหม ว่าเราขอพรอะไรจากมหาลักษมีเทวี  แล้วเจ้ามาเป็นอะไรไปอย่างนี้ เราจะบอกสิ่งที่อยู่ในหัวใจให้ใครฟัง”

หากสีทันดรตื่นขึ้นมาได้สดับรับฟัง พระปรางที่ซีดคงกลับมีเลือดฝาดขึ้นมาแน่ๆ รัศมีเขียวทองเริ่มอ่อนจนเกือบขาวแสดงว่าพลังทิพย์เริ่มสลายลงเป็นลำดับ

“ทำอะไรสักอย่างสิอัสดง พลังทิพย์ของน้องดื้อเริ่มจางลงแล้ว มัวแต่คร่ำครวญอยู่นั่นแหละ”

ทรงกลดที่ตามเข้าห้องมาพร้อมกับเอราวัตที่สวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วกล่าวเตือนสติขึ้น พระอาทิตย์รูปงามก็ยังคงทำอะไรไม่ถูก เจ้าพระจันทร์ทนรอไม่ไหวเข้ามาผลักอกตนออก

“ถ้าจะนั่งดูน้องดื้อเฉยๆ ก็ถอยไป ฉันจะถ่ายพลังให้น้องดื้อเอง”

รัศมีเหลืองนวลจากร่างของทรงกลดเปล่งประกายวาบ ไหลระเรื่อลงกลางฝ่ามือของเด็กหนุ่มม้วนเป็นลำเข้าสู่พระวรกายที่ประทับนอนแน่นิ่ง เพียงกระทบกันในคราแรก รัศมีแห่งเทวะนาคาเหมือนจะตอบรับ หากพอสักพัก กลับกลายเป็นผลักออก ประดุจเจ้าของร่างมิสนใจใยดี ที่จะรับไมตรีจิตจากอณูแห่งจันทรเทพ

“พระมหาลักษมีเทวี โปรดประทานพร ให้เกล้ากระหม่อมช่วยสีทันดรได้ด้วยเถิด”

อัสดงนึกถึงพระมหาเทวี ฉับพลันดวงตาสีเหลืองอำพันก็กลับกลายเป็นสีกุหลาบ รัศมีแดงร้อนแรงเริ่มเจือด้วยสีชมพูอ่อนใส แต่แทนที่อัสดงจะถ่ายพลังทิพย์เฉกเช่นวิธีเดียวกับทรงกลด เขากลับผลักอณูแห่งจันทรเทพออกไปบ้าง แล้วโน้มตัวลงประกบริมฝีปากลงไปบนริมโอษฐ์ที่คล้ายว่าจะเผยอรอรับอยู่แล้ว

“เฮ้ย อัสดง นายทำบ้าอะไร” ทรงกลดกับเอราวัตอุทานมาแทบจะพร้อมกัน เพราะไม่คิดว่าเจ้าพระอาทิตย์จะทำวิธีนี้ แต่ด้วยปาฏิหาริย์หรือพลังทั้งคู่ต่างก็รอคอยซึ่งกันและกัน ทำให้รัศมีเขียวอ่อนที่เริ่มจะโรยรา ค่อยๆสว่างจ้าขึ้นทีละน้อย ทีละน้อย  จนกระทั่งเรืองรองดังเดิม ริมฝีปากของอัสดงค่อยๆถอนออกช้าๆ ไอทิพย์ยังคงถูกถ่ายลงมา พออัสดงหุบปากลง  นั่นก็คือความหมายว่าการถ่ายพลังนั้นสุดสิ้น

พลังแห่งสุริยเทพเข้ากันกับพลังแห่งเทวะนาคาได้ อณูแห่งจันทรเทพเริ่มรู้ หากแต่ไม่ยอมรับ !!!

พระพักตร์ขาว คลี่คลาย แจ่มกระจ่าง
ดั่งกุหลาบ บานสล้าง เฉลาฉาย
ดวงเนตรงาม  กระพือขึ้น โอษฐ์แย้มพราย
ดั่งบัวสาย คลายคลี่กลีบ ปทุมมาลย์

สีทันดร ‘ตื่นแล้ว’ พระเนตรฟ้าครามที่ปิดสนิทเริ่มลืมขึ้น หากยังบรรทมนิ่ง ราวทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น พระหัตถ์น้อยๆเลื่อนมากุมมือของอัสดง สัมผัสอ่อนหวานถ่ายทอดออกมาจากมือทั้งสองข้างนั้น อัสดงเองก็รู้สึกได้ ครั้นพอทอดพระเนตรเห็น ผู้ที่นั่งรายล้อมรอบเตียงนั่นแหละก็ทำให้อุทานเบาๆ มือที่กุมอยู่ค่อยๆเลื่อนออก

“แย่จัง ใช้พลังมากไปหน่อย เลยทำให้พวกเจ้าลำบาก ” ครั้นพอจะยันกายลุกขึ้น ทรงกลดก็โน้มตัวมากดพระอังสะเบาๆ ให้ประทับนอนเช่นเดิม

“อย่าเพิ่งลุกครับ นอนพักก่อน”

“เราไม่เป็นอะไรแล้ว ท่านพระพุธล่ะ หายดีแล้วเหรอ”

“หายดีแล้ว ขอบใจมากที่ช่วย เจ้าเก่งมากสีทันดร เราเป็นหนี้บุญคุณเจ้า”

“ท่านควรขอบคุณอัสดงเหอะ เพราะไม่ได้เขา เราก็ไม่มีทางได้ดอกบัวเพลิง”

เอราวัตตบไหล่อัสดงเบาๆ แล้วกอดคอสหายไว้แน่น “ขอบใจมากเพื่อน ต่อไปนี้ ชีวิตฉันเป็นของนายสองคน”

มิตรภาพก่อตัวแนบแน่น ความไม่พอใจยามที่สุริยาทิตย์ชอบแสดงท่าเป็นพระเอกตอนอยู่บนสวรรค์เลือนรางจางหาย รอยยิ้มอ่อนๆคลี่คลาย

“อย่าคิดมากน่า ก็เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ”

“ใช่เราเป็นเพื่อนกัน ฉันก็ต้องขอบคุณนายด้วย กลด ที่ดูแลยามฉันหมดสติ” พระพุธน้อยขอบคุณไปทั่ว

“ไม่เป็นไร ....พวกเราไปกันเหอะ ปล่อยให้น้องดื้อพักผ่อน”

ทรงกลดพยักพเยิดชวนอัสดงกับเอราวัตออกจากห้องบรรทม หากแต่อัสดงยังมิคงยอมลุกไปไหน

“นายสองคนไปก่อน ฉันมีเรื่องจะคุยกับสีทันดรนิดนึง”

ทรงกลดชะงักพลัน คำพูดธรรมดาๆแต่ฟังแล้วขัดหูยิ่ง ทำไมอัสดงเอ่ยพระนาม ‘สีทันดร’ได้อ่อนหวานเหลือเกิน ครั้นพอหันไปสบพระเนตรฟ้าคราม ก็เห็นว่าพระเนตรคู่นั้น เปล่งประกายยินดีฉายชัด ไปหิมพานต์สองต่อสองทำให้ศัตรูกลายมาเป็นคู่รักเชียวหรือ

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปหานมร้อนๆ ให้น้องดื้อดีกว่านะครับ กินแล้วจะได้ดีขึ้น ฟื้นกำลังได้เร็ว ไปกันเหอะเอราวัต นายก็ควรพักผ่อน อัสดงนายตามมาเร็วๆล่ะ อย่าเพิ่งกวนน้องดื้อนานนัก”
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่ ๘ เราสองสามคน อัพ ๑๗ พ.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 17-05-2019 17:07:32
“ขอบคุณท่านมาก จันทรเทพ”

“ไม่เอา เรียกใหม่ เรียกว่าพี่กลดได้ไหม”

“เอ่อ...พี่กลด” คงไม่เสียหายอะไร หากจะเรียกเขาว่าพี่ เพราะยังไรถ้าจะนับอายุทางร่างกาย ตนก็เด็กกว่าเขา

“เยี่ยมเลยครับ เดี๋ยวพี่มานะ” ก่อนจะไป ทรงกลดก็บีบพระหัตถ์น้อยเบาๆ อัสดงแสดงสีหน้าไม่พอใจพลัน ถ้าไม่ติดว่าทรงกลดเป็นเจ้าของบ้าน ก็คงประเคนกำปั้นให้สักหมัดด้วยเสนอหน้าดีนัก

“เสือก”

คำสั้นๆจากอัสดงมีให้ทรงกลดเบาๆ หากได้ยินเข้าก็คงหันมาวางมวยกับอัสดงเป็นแน่แท้ ครั้นพอประตูปิดสนิทใบหน้าที่ขมวดคิ้วยุ่งก็หันมาเล่นงานคนที่นอนอยู่

“ปล่อยให้เขาจับมือทำไม”

“ทำไมต้องอารมณ์เสีย ไหนบอกว่าจะคุยอะไรกับเราก็คุยมาเสียสิ มานั่งทำหน้าทำตาบูดบึ้งอยู่ได้”

“เราก็เป็นอย่างนี้ของเรา ใครจะหน้าตาระรื่นเหมือนไอ้พระจันทร์ล่ะ เหอะ ตอนแรกก็ว่าจะคุย ตอนนี้ไม่คุยแล้ว เจ้ารอกินนมร้อนๆ ของพี่กลดของเจ้าเหอะ”

อัสดงลุกออกจากเตียง แล้วเดินออกนอกห้องไปบ้าง ทิ้งให้เจ้านาคาตาสวยมองตามตาค้าง “คนบ้า คนงี่เง่า ผีเข้าผีออก อยากไปไหนก็ไปเลย”

หมอนที่นอนหนุน ถูกยกปาไปที่ประตู พระกรกอดพระอุระแน่น อุตส่าห์แอบดีใจที่อีตานี่จะคุยอะไรเป็นการส่วนตัว แต่ก็เจอบทงี่เง่าของเขาคนนี้ เชิญประสาทแดกไปคนเดียวเถิด ไม่สนใจแล้ว

เวลาผ่านไปสักพัก สีทันดรที่ประทับเอนพระวรกายก็ยันกายลุกขึ้น กำลังวังชากลับคืนมาอย่างครบถ้วน ในพระทัยก็ยังไม่วายคิดถึงคนงี่เง่าอยู่เช่นนั้น

“ออกไปดูซะหน่อยดีกว่า ไปถามให้รู้เรื่อง ว่าเป็นบ้าเป็นบออะไร”
ครั้นพอจะเสด็จออกประตูห้องบรรทมก็เปิดออกพลันแต่คนที่เข้ามา หาใช่คนที่ทรงคิดคำนึงถึงอยู่ไม่

“อ้าว น้องดื้อ ลุกมาทำไมครับ เอ๊ะ ทำไมหมอนมาอยู่ตรงนี้” ทรงกลดเหยียบหมอนที่สีทันดรขว้างอยู่ตรงประตูเต็มเท้า สงสัยการเจรจาจะไม่ได้ผล สมน้ำหน้า

“อ๋อ เราเอาขว้างผีบ้าไล่ออกไปจากห้องน่ะ พี่กลดมีอะไรเหรอ”

“พี่เอานมร้อนๆมาให้ตามสัญญาไว้ไง ดื่มก่อนเถิด จะได้ดีขึ้น นะครับ ” อณูแห่งจันทรเทพคะยั้นคะยอ

“ขอบใจนะ”

ที่จริงแล้วสีทันดรมิได้อยากดื่มนมนักหรอก หากถ้าปฏิเสธก็จะเป็นการเสียน้ำใจ จึงรับนมแก้วนั้นมา แต่วิธีเสพนั้นต่างจากมนุษย์ เพราะเพียงแค่ดมเฉยๆ เท่านี้ก็ทรงลิ้มรสนมแก้วนั้นจนเพียงพอ

“ทำไมไม่ดื่มล่ะครับ พี่ตั้งใจทำให้”

“เราไม่ได้เป็นมนุษย์อย่างพวกท่านนะ เราจึงมีวิธีกินแผกกันจากพวกท่าน”

นมแก้วนั้นถูกส่งคืนกลับ พลังทิพย์รัศมีรอบพระวรกายฉายชัดเช่นดังเดิม ดุจเดียวกับรัศมีเหลืองนวลของจันทรเทพ ที่ยังพยายามคลอเคลียรัศมีเทวนาคาพระองค์น้อย แต่ก็ได้แค่กระทบ มิหลอมรวม เฉกสุริยเทพ

“เอ้านี่ พี่มีของมาฝาก จับได้เมื่อกี้นี้เอง หวังว่าน้องดื้อคงชอบ”

ขวดแก้วใส ถูกบรรจงวางลงบนฝ่ามือเนียนนุ่ม ภายในมีแมลงตัวเล็กๆอยู่หลายตัว โบยบินทั่ว

“แมลงอะไร ไม่เห็นน่าดู”

“ดับไฟก่อนสิ แล้วเจ้าจะรู้ ว่าภายใต้แสงจันทร์มันมีอะไรให้น่าดูขนาดไหน” เสียงนุ่มของทรงกลดชวนให้วาบ แต่ยังมิหวามเข้าพระหฤทัย

แล้วแสงอัจกลับกลางห้องถูกดับด้วยฤทธี ภายในห้องมืดสนิท เหลือเพียงแสงจันทร์นวลที่สาดส่องทะลุบานหน้าต่าง ขวดแก้วใสในพระหัตถ์สว่างเรื่อรองรอง สีเหลืองทองจากแมลงพวกนั้นส่องวูบวาบ ดุจรัตติมณียามค่ำคืน

 “สวยจัง...พี่กลด”

“เขาเรียกว่าหิ่งห้อย พี่จับมาให้เจ้าตรงต้นลำพูข้างศาลาท่าน้ำ เจ้าชอบไหม”

“ชอบสิ แล้วจับมาได้ไง” สีทันดรตอบ พระหัตถ์ยกชูสูงเพื่อให้ดวงไฟดวงเล็กหลายดวงในขวดแก้วส่องสว่าง ภายใต้ความมืดสลัวดวงหน้าที่งามสง่าจับจ้องเทวนาคาองค์น้อยอย่างไม่วางตา

คำว่าถูกใจคงน้อยไปสำหรับความรู้สึกที่เกิดขึ้น ต้องตาและตรึงใจ ดูท่าจะเหมาะสมกว่า โดยมิต้องรอให้สมองสั่งการ แขนแข็งแรงโอบเอวเจ้านาคาน้อยพลัน ดึงเข้ามากอดแนบชิด

“เฮ้ย พี่กลดทำอะไร ปล่อยเรานะ” พระวรกายพยายามบ่ายเบี่ยง แต่อำนาจแห่งจันทรเทพ กลับตรึงไว้ไม่ให้ทรงหลุดรอดไปไหน

“พี่ขอแค่กอดเจ้า จะได้ไหม สีทันดร”

จริงแท้อย่างที่อัสดงว่า ‘ไอ้พระจันทร์มันเจ้าชู้ ลองอยู่สองต่อสองกับมันสิ’ แล้วเขาก็ทำอย่างที่อัสดงทำ อ้อมอกที่กอดแผกกัน ความรู้สึกก็ต่างกัน คนนึงร้อนแรงหากแต่ทำให้หัวใจถวิลหา คนนึงอบอุ่นแต่หัวใจยังมิต้องการ

“อย่านะพี่กลด” สีทันดรพยายามบ่ายเบี่ยง หากน้ำเสียงออดอ้อนปนเศร้า วิงวอนขอ

“ขอพี่กอดเจ้าเถิด รู้ไหม พี่อยากกอดเจ้ามาตั้งนานแล้ว หรือว่าเจ้าจะเก็บไว้ให้อัสดง ทำไมเจ้าไม่ให้โอกาสพี่บ้าง”

กลิ่นดอกบัวหอมปนกระแสห้วงทะเลลึกถูกทรงกลดสูดเข้าจนเต็มปอด หากจะใช้กำลังบังคับนาคาน้อยก็คงไม่แคล้วถูกเชยชม แต่ด้วยความที่ต้องใจเสียยิ่งนัก หากจะทำอย่างว่า ก็ต้องให้เขายินยอมพร้อมใจ ขนตาหนาเป็นแพราวอิสตรีกระพริบวิบวับ เชยชมดวงพักตร์อ่อนหวานถ้วนทั่ว แล้วก็จำยอมต้องปล่อย ก่อนที่อีกฝ่ายจะแข็งขืนไปมากกว่านี้

“พี่กลดทำอย่างนี้ทำไม”

“พี่ก็ไม่รู้ รู้แต่หัวใจมันบอกให้ทำอย่างนี้ อย่าโกรธพี่เลยนะ”

หากคนที่กล่าวเป็นอัสดงก็คงจะดีไม่น้อย แต่คนบ้านั่นป่านนี้หายหัวไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ แทนที่จะอยู่เราจะได้ไม่โดนคนอื่นกอด ฟังจากน้ำเสียงของคนเจ้าชู้เงียบคนนี้ก็น่าเห็นใจ ควรจะให้โอกาสเขาอย่างที่เขาขอไหม ฤาไม่ควร ในเมื่อหัวใจเริ่มถูกครอบงำจากคนขี้โมโหไปแล้ว

“เราไม่โกรธหรอก เพราะเราคิดว่า พี่ชายเวลากอดน้องชายก็คงทำแบบนี้กันทุกคน ขอบคุณสำหรับของขวัญ” รัศมีเขียวทองสว่างวาบแล้วเลือนหายไปพร้อมๆกับร่างสีทันดร วงแขนแข็งแรงแห่งจันทรเทพพยายามคว้าร่างนั้นแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

“แต่ พี่ไม่ได้คิดอย่างเช่นพี่ชายน้องชาย อย่าเพิ่งไป ฟังก่อน”

สีทันดรใช่ว่าจะมิรู้ ว่าทรงกลดคิดยังไร แต่หัวใจมีอยู่แค่ดวงเดียว จะให้ทำอย่างไร ไมตรีจิตจากเทวะน้อยถูกนำมาเสนอ พระทัยหวั่นวาบ หากจะรักใครตอบคงมิใช่เพราะสงสาร หากเทวะอีกพระองค์ที่ทำให้หัวใจเอนเอียงก็ยังมิยอมบอกชัดๆว่ารู้สึกอย่างไร จะได้มั่นพระทัย มิอยากคิดไปองค์เดียว

สีทันดรปรากฏกายที่ศาลาท่าน้ำ ในพระหัตถ์ยังคงถือของขวัญจากทรงกลดอยู่ หิ่งห้อยตัวน้อยแข่งกันกระพริบแสงวิบวับ ยามมิได้ประสบพบรัก ก็มิมีแม้แต่จะแผ้วพาน หากยามจะมี ก็ดันเข้ามาถึงสอง พระกามเทพทำไมท่านต้องทำให้วุ่นวายใจด้วย จะทำอย่างไรดี นึกๆแล้วก็ทรงขันในพระชาตาชีวิต จากราชนัดดาแห่งบาดาล ต้องมาอยู่เมืองมนุษย์เพื่อร่วมศึก แถมยังมีเรื่องหัวใจมาเกี่ยวข้อง

“ไม่น่าหาเรื่องซนเลยเรา อยู่อย่างเดิมก็คงน่าจะดี”

“พระอารมณ์แจ่มใส” เสียงยียวนกวนโทสะเสียงเดิม ดังขึ้นจากด้านหลัง มิต้องผินพระพักตร์ก็รู้ว่าใครมา คนบ้า ที่แท้ก็มาหลบอยู่นี่เอง

“ก็หายแล้ว ก็ต้องอารมณ์ดีเป็นธรรมดา”

“นึกว่ากินนมพี่กลดของเจ้า แล้วทำให้อารมณ์ดีซะอีก” อัสดงยังมิวายประชดประชัน

“ก็ดีกว่ากินรังแตน มาจากไหนเหมือนเจ้าแหละ นี่มาก็ดีแล้ว ถามหน่อยสิ เป็นบ้าเป็นบออะไร ถึงมาโมโหใส่เรา”

“ใครใช้ให้เจ้าปล่อยให้ไอ้พระจันทร์มันจับมือถือแขน เราไม่ชอบ”

“เจ้าพูดอย่างกับเจ้าเป็นเจ้าของเรางั้นแหละอัสดง เราไม่อยากสนใจแล้ว เชิญงี่เง่าไปคนเดียวเหอะ”

ครั้นพอตรัสจบเจ้าตัวก็เตรียมเดินจากไป แต่อัสดงก็ทำเหมือนเช่นทุกครั้งที่เคยทำ คือดึงร่างนั้นมากอดไว้ อัสดงเตรียมตัวพร้อมเผื่อเจ้านาคน้อยขัดขืน แต่แล้วก็ผิดคาด พระวรกายน้อยๆ กลับนิ่งเฉย แถมยังปล่อยตัวลงมาจนแนบแน่น อัสดงจะรู้ไหม ว่าอ้อมกอดของตนคือสิ่งที่คนตรงหน้าถวิลหา

“หายโมโห หรือยัง”

สีทันดรถามขึ้น แล้วรอยยิ้มกว้างของอัสดงก็คือคำตอบ ไอ้ดื้อเริ่มไม่ขัดขืนแล้วแถมยังแนบศีรษะลงบนอกตน โดยมิได้ร้องขอ มันต้องอย่างนี้สิ

“ทีนี้ ก็บอกเราได้แล้ว ว่าเจ้าจะคุยอะไรกับเรา อัสดง”

“หึ ไม่มีหรอก ก็แค่อยากหาเรื่องอยู่กับเจ้าสองต่อสอง”

“ทำไมถึงอยากอยู่กับเราสองต่อสอง”

“แล้วทำไมถึงไม่อยากอยู่กับเราสองต่อสอง” เจ้าพระอาทิตย์น้อยยังคงกวนตะกอน

“ขี้เกียจต่อปากต่อคำด้วยแล้ว เอาล่ะเราเข้าเรื่องเองก็ได้ ตอนที่สู้กับพวกวิทยาธร ทำไมเจ้าถึงบอกว่าเราสำคัญกับเจ้าที่สุด”

“ถ้าไม่มีเจ้า แล้วใครจะรักษาเอราวัต”

อัสดงตอบได้ง่ายรวดเร็ว ดวงพักตร์ของสีทันดร งองุ้ม ได้รวดเร็วเช่นกัน เพราะคำตอบที่ได้ ไม่ตรงกับพระทัยที่คิด ครานี้พระวรกายสะบัดออก

“ นี่เจ้าเห็นแค่เรามีประโยชน์”
 
“ใช่”

“ไอ้บ้า เราไม่คุยกับเจ้าแล้ว” สุรเสียงใส แหวขึ้นได้โดยมิต้องมีใครร้องขอ

“เดี๋ยวสิ ล้อเล่นน่า .....ถ้าเราเห็นเจ้าแค่มีประโยชน์เราคงไม่ทำแบบนี้หรอก” จมูกงามคมสันซบลงตรงพระเกศา นาคาน้อยที่แข็งขืนสงบลงอีกครา

“สีทันดร เจ้าไม่รู้จริงๆเหรอ ว่าเรารู้สึกอย่างไร”

“เราอ่านใจคนไม่เก่ง รู้สึกอย่างไรก็พูดมาซะสิ”

“บอกตอนนี้มันก็หมดสนุก เร็วไป ดูการกระทำของเราดีกว่า เจ้าจะได้รู้ว่า เวลาเราบอกความในใจ เรารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ” คงสากมนที่มีไรหนวดแข็งของวัยหนุ่มน้อย เริ่มคลอเคลียทั่วพระศอสีเศวต เป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ 

 “ก็ได้เราจะรอวันนั้น อัสดง......แล้วเจ้าทูลขอพรอะไร พระแม่เจ้า”

“อยากรู้ก็ไปทูลถามเอา” เสียงกระซิบอ่อนหวาน ซ่านผ่านพระกรรณ เสนาะโสตยิ่งนัก “ไปนั่งคุยกันตรงนู้นดีไหม สีทันดร เงียบดี ขืนเราอยู่กันตรงนี้ เดี๋ยวพี่กลดของเจ้าจะมาเห็น เจ้าคงไม่ชอบใจ”

“หยุดซะทีเหอะ พูดจากระแทกแดกดันอย่างนี้ ถ้าขืนยังทำอีกเรากลับขึ้นห้องจริงๆด้วย”

“ครับ ไม่พูดก็ได้ ไปนั่งกันตรงนู้นเหอะ นะ” อัสดงชี้ไปทางมุมมืดริมศาลา แล้วพาเจ้านาคาน้อยเดินไปตรงที่ที่ว่านั้น สายตาก็พลันชำเลืองไปเห็นสิ่งหนึ่งที่สีทันดรถืออยู่ “นั่นถือขวดอะไรอยู่”

“อ๋อพี่กลดให้มา หิ่งห้อยน่ะ สวยดีเจ้าว่าไหม” เจ้านาคน้อยชูอวดขวดแก้วใส ที่มีหิ่งห้อยเกาะอยู่ด้านใน

“ไม่สวย ทรมานสัตว์ ปล่อยมันไปเหอะ ดูพวกมันตามธรรมชาติสวยกว่า” อัสดงแย่งขวดแก้วมาจากหัตถ์ แล้วเปิดฝาขวด หิ่งห้อยตัวน้อยพรั่งพรูบินออกมาโดยรอบคนทั้งสอง ดูงามตระการตากว่าอยู่ในขวดแก้วดังที่อัสดงว่าจริงๆด้วย

“โอ้โห มันสวยกว่าอย่างที่เจ้าว่าไม่มีผิด”

“ไปกันเถิดสีทันดร เราอยากคุยกับเจ้าจะแย่อยู่แล้ว”

อัสดงตัดบทฉุดข้อพระกร เดินเลี่ยงออกมาจากตรงนั้น ครั้นพอถึงที่หมายตา ปากที่บอกว่าอยากคุยก็ไม่คุยดังว่า กลับประกบลงมาบนริมโอษฐ์

“ไหนว่าจะนั่งคุยไง” นาคาน้อยทักท้วงเบาๆแต่ก็ไม่ขัดขืนประการใด

“นี่แหละวิธีคุยของเรา สีทันดร”

บรรยากาศหนาวยะเยียบยามค่ำคืน อบอุ่นไปด้วยรัศมีสีกุหลาบจากหนึ่งเทวะและหนึ่งนาคา พระจันทร์ดวงกลมโตกลางท้องฟ้าเริ่มสีซีด ดุจเจือไปด้วยความผิดหวังหม่นหมอง เพราะหัวใจและเส้นทางของทั้งคู่เริ่มบรรจบเป็นหนึ่งเดียว

เพราะรัก จึงสัมผัส ความสงบ
เพราะรัก จึงพานพบ ความอ่อนหวาน
เพราะรัก จึงได้ยล ความตระการ
เพราะรัก จึงขับขาน ....ยอดฤทัย

************
รบกวนติดตามต่อบทที่๙ นะคะ

ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกๆท่านมากๆนะคะ ที่ยังติดตามอ่าน ยังถามถึง และให้กำลังใจเสมอมา สวัสดีค่ะ  :กอด1:  :pig4:
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่ ๘ เราสองสามคน อัพ ๑๗ พ.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: blanchard ที่ 18-05-2019 21:03:18

เขาได้กันแล้ว….     ยัง!!    :laugh:



ตามต่อ ๆ

หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่ ๙ พระศุกร์เข้า อัพ ๒๗ พ.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 27-05-2019 17:25:51
บทที่ ๙ พระศุกร์เข้า

อรุณรุ่งแล้วอณูแห่งเทวะผู้เป็นเจ้าแห่งแสงสว่างทั้งมวล ยังคงนอนคุดคู้อยู่บนเตียงหนานุ่ม เพราะเมื่อคืนกว่าจะเข้านอนได้ ก็ปาไปหลังเที่ยงคืน ทรงกลดกับเอราวัต ลุกไปเสียตั้งแต่เช้ามืด เพราะนัดกันไว้ว่าเช้านี้จะไปใส่บาตรไล่เคราะห์ไล่โศก ส่วนอัสดงก็ยังตกอยู่ในภวังค์ของฝันหวาน ริมโอษฐ์ที่จูบลงไปเมื่อคืน ฉ่ำหวานเสียยิ่งนัก

กลิ่นพระวรกายหอมกรุ่นยังคงติดตัวไม่จางหาย ริมโอษฐ์นุ่มบางเบา เสมือนประกบอยู่ ค่ำคืนที่หวานซึ้งยังคงอยู่ในห้วงคำนึง อัสดงจำได้ว่าแขนทั้งสองข้างของเขาทั้งกอดทั้งรัดแลเจ้าตัวก็มิขัดขืนประการใด แต่พอจะลุกล้ำไปมากกว่านั้น เจ้านาคาตาสวยก็บ่ายเบี่ยง เอียงอาย

“พอก่อนเถิด อัสดง เรายังไม่เคย”

“เราก็ยังไม่เคยเหมือนกัน สีทันดร” คำว่าไอ้ดื้อ เลือนรางจางหาย ไปอีกครา ถูกแทนที่มาด้วยพระนาม “สีทันดร” ที่กล่าวมาด้วยน้ำเสียงหวานยิ่งกว่าหวาน

“งั้นก็อย่าเพิ่งเลยดีกว่า อีกอย่าง ชายกับชาย มาทำแบบนี้ เราก็รู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้ เราว่า เราไปนอนก่อนดีกว่า พรุ่งนี้เราค่อยเจอกันนะอัสดง” สีทันดรตรัสจบก็ค่อยๆ ออกจากอ้อมกอดของอัสดง รัศมีเขียวนวลเจือทองที่บัดนี้ถูกกลืนด้วยสีชมพูปนกุหลาบ เปล่งประกายลอยวาบพุ่งตรง ละลิ่วสู่หน้าประตูห้องบรรทม ครั้นพอจะแทรกกายเข้าไปด้านใน รัศมีสุกใสสีแดงจ้า ก็เข้ามาขัดขวางไว้ ครอบคลุมรัศมีเทวนาคาไว้แน่น ทั้งสองคืนร่าง ยืนหยัดอีกครา

“เรายังไม่อนุญาตให้เจ้านอนเลยนะสีทันดร”

“แต่เราง่วงแล้ว”

“งั้นก็ไปนอนด้วยกัน” ความพยายามอยู่ที่ใด ชยะ หรือความสำเร็จย่อมอยู่ไม่ไกล อัสดงจึงไม่ลดละ

“ไม่ ....อย่าเซ้าซี้น่า เดี๊ยวเหอะ เดี๊ยวก็โดนดีหรอก เห็นยอมนิดยอมหน่อยอย่าทำมาได้ใจนะ”

“อะๆๆ ก็ได้ ปล่อยให้ไปนอนก็ได้ แต่ต้องมีข้อแม้” ดูเถิดคนอะไร ทั้งๆที่ตัวเอง กำลังรังแกเขาอยู่ จะปล่อยคนที่ถูกรังแกทั้งทีก็ต้องมีข้อแม้ พวกเทวะบนสวรรค์นี่ เกเร ร้อยเล่ห์จริงๆ

“ข้อแม้อะไร มิทราบ” พระสุรเสียงสูงขึ้นพลัน ตรัสถามอย่างรวดเร็ว

“เจ้าต้องฝันถึงเรา”

“ไอ้บ้า ไม่มีทาง”

อัสดงยังคงค้างกับภาพและบทสนทนาเหล่านั้นเป็นแน่แท้เพราะขณะนี้เจ้าตัวเริ่มก่ายกอดหมอนข้างแน่น ปานประหนึ่งเจ้านาคาตาสวยยังอยู่ในอ้อมกอดนั้น แสงแดดแรงจัด เริ่มสาดส่องทะลุม่าน ความฝันเลือนราง จางหาย พอลืมตาขึ้น ก็พบว่าสิ่งตนก่ายกอดอยู่เป็นเพียงหมอนข้าง ความงัวเงีย ถูกสลัด เพราะหัวใจกำลังร่ำร้องอยากเจอตาฟ้าครามคู่งาม เขาจึงรีบจัดการอาบน้ำชำระร่างกาย และแต่งตัวดีกว่าทุกๆวันที่เคยผ่านมา ยามมีความรัก ก็เป็นแบบนี้แหละ ต้องดูดีที่สุดใครบ้างเล่าไม่เป็น

“สีทันดร ตื่นหรือยัง”

อัสดงบัดนี้มายืนอยู่หน้าห้องบรรทม เคาะประตูเรียกเจ้านาคาตาสวย มิช้านานเสียงใสเคยคุ้นก็ดังขึ้น แต่เสียงนั้น แทนที่จะมาจากในห้องกลับกลายมาทางด้านหลังเขาเสียนี่

“ตื่นตั้งนานแล้ว เจ้าแหละ มัวแต่ตื่นสาย”

อัสดงหันขวับเหลียวมอง ก็พบว่าคนที่ตนร้องเรียก ประทับยืนอยู่ด้านหลัง กรกอดพระอุระเช่นเคย วงพักตร์เชิด หยิ่งทระนงในศักติแห่งเทวะนาคายังมีเหมือนเดิม หากแต่ที่แผกตาไป คือเจ้าตัว แต่งองค์ด้วยเสื้อผ้าสมัยใหม่  ใส่เสื้อยืดลายสกรีนตามสมัยนิยม รับกับกางเกงยีนส์ น่าดู น่ามอง เจ้าดื้อไปหามาใส่ได้อย่างไรนะ

“อ้าว เฮ้ย ทำไมแต่งตัวแบบนี้”

อัสดงมองจนตาค้าง ปกติเจ้าดื้อนี่ก็น่ามองอยู่แล้ว ตอนอยู่ในภูษาทรงเยี่ยงยุวกษัตริย์ ก็ต้องเรียกว่าหล่อเกินเทวบุตรในสามโลก เหมือนจะสัมผัสไม่ได้ เอื้อมไม่ถึง แม้เขาจะเป็นอณูแห่งสุริยเทพก็ตาม หากพอมาแต่งตัวแบบวัยรุ่นสมัยใหม่ ยิ่งต้องตายิ่งขึ้น เหมือนคนธรรมดา จับต้อง ไขว่คว้า มากอดได้อย่างสนิทใจ

       งามเอ๋ย งามนักเจ้านาคน้อย
งามเอ๋ย เจ้างามลอยสิเน่หา
งามเอ๋ย เจ้างามเหยียบสามโลกา
งามเอ๋ย เจ้าตาฟ้าหาใครเกิน

รัศมีเขียวนวลเจือทองจางหายแล้ว เจ้านาคาตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากคนธรรมดาคนหนึ่ง หากใครพบเห็น คงเหลือไว้แต่พระเกศายาวซึ่งถูกรวบไว้ด้านหลัง กลางนลาฏยังไว้ซึ่งรัดเกล้านาคาไขว้เศียร

“พี่กลดกับพี่เอราวัตหามาให้ พี่เขาอยากให้เราแต่งตัวและอยู่อย่างคนธรรมดา ตบตาพวกมารและอสูรน่ะ เพราะไหนๆ เราก็ต้องอยู่เมืองมนุษย์ จนกว่าศึกจะจบนี่”

“แล้วไปเอาเสื้อใครมาใส่ ....ไอ้สองคนนั้น ตัวมันโตแล้ว คงไม่ใช่เสื้อผ้าพวกมัน”

“ของพี่กลดตอนอายุสิบห้าไง สวยไหม”

“ผู้ชายเขาต้องเรียกว่าหล่อ ไม่ได้เรียกว่าสวย ....แต่สำหรับเจ้า จะใช้คำนั้นก็ได้ เพราะเจ้ามองได้แบบนั้นจริงๆ ใครเห็นก็ถูกใจ” ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแย้มยิ้ม ดวงตาสีอำพันฉายแววซุกซน หยอกล้อพระเนตรฟ้าครามที่อยู่ตรงหน้า อยากจะดึงเข้ามากอดเสียจริง

“ใครบ้างล่ะ ที่ว่าไหนลองบอกเรามาสิ”

“ก็ แถวๆนี้แหละ ยิ่งตอนโดนแกล้งจนร้องไห้ ยิ่งน่า....”

“น่าอะไร บอกมานะ”

“น่าจูบ”

“พูดอะไรก็ไม่รู้ ...” รอยลักยิ้มข้างแก้มปรากฏ ภาษามนุษย์เรียกว่าเขิน พระปรางใสเจือระเรื่อด้วยสีแดง

คนเกเร ขี้โมโหคนนี้ พูดหวานๆเป็นกับเขาก็ได้ ถ้าดวงอาทิตย์ฉายฉานรังสีแห่งความสุขอย่างนี้ตลอดก็คงดี หัวใจคงอบอุ่นตลอดกาล แต่ทำไมปากแข็งนักก็ไม่รู้

“ถ้าจะให้ดี ถอดรัดเกล้าออกด้วย จะได้ดูสมจริง ”

สีทันดรนึกได้ตามคำบอก สะบัดพระเศียรชั่วแวบ แค่นั้น รัดเกล้ามลายหาย “สมจริงหรือยัง”

“เออ ค่อยดีหน่อย เอ๊ะ แต่ไหนเข้ามาใกล้ๆสิ เหมือนเสื้อจะขาดนะ ไหนขอดูหน่อย”

หากสีทันดรเฉลียวพระทัยสักนิด หันมามองหน้าอัสดงก็คงจะรู้ว่า ตนกำลังจะโดนหลอก แต่เจ้าตัวก็ไม่ทันระวังพระองค์ จึงเยื้องกายเข้าไปใกล้ จนตกอยู่ในอ้อมกอดของอัสดง ที่รอท่าอยู่แล้ว

“เอาอีกแล้ว ชอบทำแบบนี้ เกลียดนักเชียว เจ้าเล่ห์ มารยา ไม่มีใครเกิน” สีทันดรพยายามสะบัดองค์ออกแต่ยิ่งสะบัดก็ยิ่งถูกรัดแน่น

“ถ้าขอดีๆ จะยอมไหมล่ะ”

“แล้วแต่อารมณ์ ปล่อย นี่มันกลางวันแสกๆนะ เดี๋ยวใครมาเห็นจนได้”

ยังไม่ทันสิ้นพระดำรัส เอราวัตที่หายดีแล้ว ก็โผล่หน้าเดินขึ้นมา เห็นภาพชุลมุนตรงหน้า สองคนนี่คงไม่ตีกันธรรมดาๆ แน่แล้ว

“ฮั่นแน่ ทำอะไรกันน่ะ เผลอแป๊บเดียวแอบมากอดกันอยู่ตรงนี้เอง”

“เอ่อ ไม่มีอะไรน่ะ เล่นกันเฉยๆ” อัสดงกำลังตอบเอราวัตแก้เก้อ สีทันดรได้โอกาส ตอนอัสดงเผลอ สะบัดตัวออกพลัน
 
“เห็นไหมล่ะ อายเขาไหม”

“แน่ใจนะว่าเล่น อย่าลืมนะโว้ย ว่าฉันอ่านใจออก ฉันรู้นายคิดอะไร อัสดง เบื่อนักไอ้พวกปากแข็งนี่”

“เออ รู้แล้วก็เงียบๆไว้ ....แล้วไอ้กลดไปไหน”

“มันอยู่ข้างล่าง ตรงสวนริมคลอง มันให้ฉันมาตามนาย จะให้ช่วยไปดูอะไรหน่อย” สีหน้าท่าทางของพระพุธเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที อัสดงรู้สึกว่ามันต้องมีอะไรผิดปกติไม่อย่างนั้น ทรงกลดคงไม่ให้เอราวัตมาตาม

“อะไรเหรอ เกิดอะไรขึ้น”

“ เอาน่า ตามมาแล้วจะรู้เอง”

เอราวัตพาอัสดงกับสีทันดรลัดเลาะร่องสวนมาสักครู่ และก็มาถึงจุดที่ทรงกลดกำลังนั่งรออยู่ ทีท่าครุ่นคิดของจันทรเทพ ทำให้อัสดง รู้ได้โดยพลันว่า คงมีเหตุไม่ดีเกิดขึ้นแล้ว

“อ้าว มาพอดีอัสดง นายดูรอยเท้านี่หน่อยสิว่า มันเป็นรอยเท้าอะไร”

อัสดงมองไปยังพื้นดินริมตลิ่งที่ทรงกลดชี้ให้ดู พื้นดินที่อ่อนนุ่ม ใครเหยียบก็ต้องทำให้เกิดรอย ไม่น่าสนใจอะไร หากถ้าพิจารณาให้ดี รอยเท้าที่มองเห็นอยู่นั้น ใหญ่กว่ามนุษย์ธรรมดาสองสามเท่า และที่สำคัญ มีรอยเล็บจิกดินเต็มอยู่ทั่ว อัสดงขณะนี้ มีสีหน้าไม่ต่างอะไรกับทรงกลด ร้องออกมาเบาๆ “อมนุษย์”

“รอยเท้ายังไม่เท่าไหร่ แต่ดูนี่สิ”

อัสดงหันตามไปมอง ก็ต้องตกใจ เพราะบริเวณริมตลิ่งตรงนั้น เต็มไปด้วยเลือดสีแดงข้นกระจายเปรอะเปื้อนอยู่โดยรอบ

“หวังว่าคงไม่ใช่เลือดคนนะ”

“ไม่ใช่หรอก นี่ซากติดอยู่บนคาคบไม้นี่” ทรงกลดบุ้ยปากให้อัสดงดูซากที่ติดอยู่บนคบไม้ต้นหนึ่งริมตลิ่ง ซากนั้นมองดูก็รู้ว่าเป็นไก่ แต่สภาพน่าสยดสยอง เครื่องในถูกควักออกมากินเสียหมดสิ้น “รอยยังใหม่ๆเลย เห็นทีจะไม่เกินตอนเช้ามืดที่ผ่านมานี่เอง”

“คงเป็นอมนุษย์หรือไม่ก็อสุรกาย อย่างที่อัสดงว่า พิจารณาจากรอยเท้า คาดว่าคงจะตัวใหญ่น้องๆยักษ์เลยทีเดียว แต่ทำไมมันต้องเอาซากไก่ไปวางไว้บนต้นไม้ด้วย” เอราวัตกล่าวแสดงความเห็น ซึ่งเขาเองก็รู้สึกสยดสยองไปไม่น้อยกว่า อัสดงกับทรงกลด

“มันคงโยนทิ้งไว้แหละหลังจากกินไก่ตัวนั้น แต่คาดว่าตัวมันคงสูงเทียมยอดไม้เลยทีเดียว เวลาโยนซากทิ้งถึงได้ติดอยู่บนนั้น นี่โชคดีที่เรากั้นเขตอาคมกันไว้หนาแน่น เพราะมิฉะนั้น เราคงเหนื่อยกันแน่เมื่อคืน”

“แต่ทำไมเมื่อคืนเราไม่รู้ตัวกันเลย”ทรงกลดพึมพำมาอย่างขอความเห็น

“เพราะว่าเมื่อคืนเราเหนื่อยอ่อนกันนะสิ กระแสจิตพวกเราเลยจับตอนที่มันเข้ามาไม่ได้ เอราวัตก็เพิ่งฟื้น ฉันกับนายก็อ่อนกำลังนี่ ใช่ไหมไอ้กลด”

“เราคงต้องเตรียมรับมือกันอีกครั้ง นี่กลด นายควรจะกั้นเขตอาคมอีกครั้ง กันเอาไว้ดีกว่าแก้ ลองถ้ามันกล้ามาเหยียบจมูกพวกเราแบบนี้ คาดว่ามันคงมีฤทธิ์พอตัวทีเดียว” อัสดงบอกกับทรงกลดซึ่งเขาก็เห็นด้วย โดยมิรอช้า อำนาจแห่งจันทรเทพ เปล่งประกายรัศมีเหลืองนวลพุ่งกว้าง ครอบคลุมบริเวณบ้านทั้งหมดอีกครา

“คืนนี้ฉันจะมาซุ่มดู หากมันมาอีก จะได้จัดการ ฉันแน่ใจทีเดียวว่า ต้องเป็นพวกมาจากนรกภูมิ เมื่อคืนมันคงพลาดท่า แต่คืนนี้มันต้องมาอีกแน่ๆ และที่สำคัญอาจจะไม่ได้มาตนเดียว” อัสดงกล่าวกับสหายทั้งสอง ทั้งคู่เห็นด้วย แต่ก็ไม่ยอมที่จะให้อัสดงจะลงมาซุ่มเผชิญอันตราย จัดการเพียงคนเดียว

“ได้ไงวะไอ้อัสดง แล้วฉันสองคนจะนอนอยู่บนบ้านเฉยๆได้อย่างไร บอกตรงไม่อยากเอาเปรียบนายว่ะ ให้ฉันกับไอ้เอราวัตลงมาด้วยเหอะ” แม้อัสดงจะเป็นศัตรูหัวใจ แต่ยังไงซะเขาก็คือเพื่อนคนหนึ่ง

“จริงอย่างที่ไอ้กลดบอก”

“นี่ๆๆ พวกเจ้าสามคน กำลังลืมเราอีกคนหนึ่งนะ เราก็เป็นส่วนหนึ่งในกลุ่มเหมือนกัน” สีทันดรแย้งขึ้นมาในทันที ลืมใครไม่ลืม ดันมาลืมเรา

“พอเลยไอ้ดื้อ ไม่ใช่เรื่องของเด็ก” คราวนี้อัสดงเสียงเข้ม เพราะเกรงว่าหากไอ้ดื้อลงมาซุ่มดูอยู่ด้วย อะไรที่ง่ายๆ กลับอาจจะวุ่นวาย ดูท่าที่รักของเขา ถนัดนักที่จะทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ถึงแม้อิทธิฤทธิ์มันจะมากก็เถอะ แต่เรื่องอะไร จะให้หัวใจตนเข้ามาเสี่ยงโดยเปล่าประโยชน์ หากพลาดพลั้ง เขาคงไม่ทรมานใจแย่เหรอ

“เราไม่ใช่เด็กแล้วนะ” สุรเสียงแหลมขึ้น แย้งมาโดยทันที

“น้องดื้อ พี่ว่าเชื่อพวกพี่สักครั้งเถอะ อย่าลงมาเลย มันอันตราย อยู่บนบ้านดีกว่า พี่คาดว่าอสุรกายตัวนี้ คงไม่ธรรมดา เพราะมันสามารถมาถึงบ้านพี่ได้ แถมดูท่ามันคงกระหายเลือด คงหลุดมาจากขุมนรกที่ลึกที่สุด เป้าหมายของมันคงไม่แคล้วพวกเรา อย่าให้พวกพี่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังเลยนะ เชื่อพี่กลดสักครั้งนะครับ” คราวนี้ทรงกลดเห็นด้วยกับอัสดง ทำให้พระพักตร์จากคนที่ถูกหาว่าเป็นเด็กคว่ำลงทันใด

“ถ้าไม่ให้เราลงมา เราจะไปบอกพญายมราช ให้มาจับพวกนี้กลับไป เราดูแลตัวเองได้ พวกเจ้าคิดมากไปหรือเปล่า อย่าลืมสิ เราเป็นนาค ภูตผีและอสุรกายทำอะไรเราไม่ได้หรอก นะๆ พี่เอราวัตช่วยพูดหน่อย” คราวนี้ทรงหันไปหาที่พึ่งสุดท้ายคือเอราวัต แต่แล้วคำตอบที่ได้ก็ไม่สบพระทัย

“พี่เห็นด้วยกับอัสดงและทรงกลดนะ น้องดื้อ อย่าไปกวนท่านพญายมราชเลย ถ้าเป็นอย่างที่อัสดงพูดจริง พี่ว่าอสุรกายพวกนี้คงไม่ธรรมดา ถึงขนาดหนีหลุดข่ายพระญาณมาได้”

“โธ่เอ๊ย พวกเจ้านี่ จะมาห่วงอะไรกับเรานักหนา จะให้เราบอกกี่ครั้งว่า เรา....” สีทันดรกำลังจะตรัสต่อ แต่แล้วก็ต้องหยุดกะทันหัน พระเนตรฟ้าครามเปล่งประกายวาบทันที ที่เสียงกิ่งไม้จากด้านหลังหักลง เสียงสวบสาบเหมือนคนหลบหนีอะไรสักอย่างอยู่หลังพุ่มไม้  หรือไม่ สิ่งนั้นก็มาแอบฟังอยู่นานแล้ว

“นั่นใครออกมาเดี๋ยวนี้”

ไม่มีเสียงตอบรับ สีทันดรไม่รอช้า กระทืบพระบาท เสียงปังดังขึ้น ตามมาด้วยรัศมีแวบวาบสีฟ้าคราม ทำให้พุ่มไม้บริเวณนั้นแยกออกทันที คราวนี้เกิดเสียงร้องลั่น

“เฮ้ยๆๆ ใจเย็นๆก่อน ฉันไม่ได้มาแอบฟังนะ”

คนที่อ้างว่าไม่ได้มาแอบฟัง บัดนี้ ถูกรุมล้อมเป็นวงกลม อัสดงคว้าคอเสื้อเขาผู้นั้นขึ้นมา คนคนนั้นเป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุอานามคงรุ่นราวคราวเดียวกับเขา ดูจากลักษณะเครื่องแต่งกาย คงไม่ใช่ชาวบ้านแถวนี้ หน้าตาผมเผ้าอย่างกับหลุดมาจากนิตยสารแฟชั่นวัยรุ่น ใบหน้าเรียบเกลี้ยงเกลา หล่อเหลาลักษณะทีท่าละม้ายคล้ายทรงกลด แต่ท่าจะเฮี้ยวกว่า หน้าตาไอ้โจรแอบฟังนี่มันดีไม่ใช่เล่นแฮะ

“นายเป็นใครวะ มาแอบฟังพวกเราคุยกันทำไม” อัสดงขึ้นเสียงถามเจ้าเด็กหนุ่มคนนั้น ฤา มันจะเป็นมาร แปลงกายมาสอดแนม

“ก็บอกแล้วไงว่า ไม่ได้แอบฟัง แค่เดินเล่นผ่านมา จะมานั่งเล่นตรงริมน้ำ เห็นพวกนายสี่คนทำลับๆล่อๆ เลยกำลังจะหันหลังกลับ”

“นายแน่ใจนะว่าไม่ได้ยินอะไรที่พวกเราพูดถึงเมื่อกี้” ทรงกลดถามขึ้น พยายามเพ่งดูคนนั้น ใครว่า ไม่เคยเห็นแถวนี้ แต่หน้าตาคุ้นๆยังไงไม่รู้ ทว่าพยายามนึกอย่างไรก็นึกไม่ออก “นายไม่ใช่คนละแวกนี้ นายมาที่นี่ได้ยังไง”

“ก็เดินมา ตอนเด็กๆ ฉันมาเล่นน้ำตรงนี้บ่อยๆ ควรจะถามแหละว่าพวกนายเป็นใคร”

“โกหก ฉันอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เด็ก ทำไมไม่เคยเห็นนาย” ทรงกลดไม่เชื่อคำพูดนั้นแย้งมาทันที

“จะไปโกหกทำไมวะ ก็บ้านยายฉันอยู่ตรงหัวสวนนู่น เด็กๆ ฉันก็ไม่เคยเห็นนายเหมือนกัน ฉันควรจะถามแหละว่านายเป็นใคร มาอยู่ที่นี่ได้ไง บ้านหลังนี้ ปิดมาตั้งนานแล้วนี่ พวกนายแหละบุกรุก”

จริงอย่างที่ไอ้คนนี้มันว่า ทรงกลดตรองดู เห็นจะจริง เพราะบ้านของเขาถูกปิดมานาน จนเขากลับมาเรียนที่นี่ ทรงกลดเลยกลับมาอยู่บ้านแม่อีกครั้ง “ปล่อยเขาก่อนอัสดง”

“พวกนายมันอันธพาล ถามคนดีๆเป็นไหม”

“นายหมายความว่านายเป็นหลานยายแจ่มตรงหัวสวนเหรอ”

“เออสิวะ”

“แต่เท่าที่รู้ยายแจ่มไม่เคยมีลูก จะมีหลานได้ยังไง”

“แล้วนายไม่คิดว่ายายแจ่มจะมีพี่สาวหรือน้องสาวเลยบ้างหรือไง ยายของฉันเป็นน้องสาวยายแจ่ม ฉันมาที่นี่ทุกๆปิดเทอม พอใจหรือยัง” แน่ะ ไอ้นี่มันเข้าใจเถียง

ไอ้คนนี้มันคงจะพูดจริง มันคงจะเป็นหลานยายแจ่มอย่างที่มันว่า เขาเองก็ไม่ได้สนิทอะไรกับบ้านยายแจ่มนัก รู้แต่ว่ายายแจ่มเป็นเจ้าของสวนติดๆกับบ้านแม่เขา ที่ผ่านมาก็แค่คนอยู่บ้านใกล้กัน เรื่องสุงสิงไม่ต้องพูดถึงแทบจะไม่มี ตอนมันมา เขาคงไปเรียนกับพราหมณ์ที่อินเดียแล้วเลยทำให้ไม่พบกัน แต่ถึงกระนั้นทรงกลดก็ยังไม่ไว้ใจ ส่งโทรจิตให้เอราวัตรับรู้

“ เฮ้ย เอราวัต ช่วยอ่านความคิดของไอ้เจ้านี่หน่อย มันมีอะไรน่าสงสัยหรือเปล่า ฉันคุ้นหน้าคุ้นตามันยังไงพิกล”

“ได้สิ กำลังจะบอกอยู่พอดีว่าคุ้นๆหน้ามันเหมือนกัน” เอราวัตรับคำ นิ่งไปชั่วครู่แล้วก็กระซิบกับทรงกลดว่า “ มันชมว่าพวกเราหล่อ แต่ไม่น่าเป็นกุ๊ย ท่าจะดูหนังอสุรกายมากไป”

“แสดงว่ามันได้ยิน” ทรงกลดกล่าวตอบเบาๆ แล้วก็หันมาทางไอ้เจ้าคนต้องสงสัย ซึ่งกำลังจัดเสื้อผ้าจากการถูกยื้อยุดฉุดกระชากให้เข้าที่เข้าทาง

“เอาล่ะ ฉันรู้ว่านายได้ยิน และรู้ว่านายคิดอะไร และก็ต้องขอบใจที่ชมพวกฉันว่าหล่อ แต่ไม่ว่านายจะได้ยินอะไร ฉันขอบอกว่า ให้นายเงียบปากไว้ มิฉะนั้น นายจะเป็นอันตรายเข้าใจไหม นายไม่มีวันเข้าใจที่พวกฉันพูด พวกเราไม่ได้ดูหนังอสุรกายอย่างที่นายกล่าวหา แต่พวกเราขอเตือนนายด้วยความหวังดี ออกไปจากบริเวณนี้ซะ ก่อนจะเอาชีวิตไม่รอด เพราะสิ่งที่นายหัวเราะเยาะ มันมีอยู่จริง”

เด็กหนุ่มคนนี้ รู้สึกประหลาดใจ ที่กลุ่มคนตรงหน้าล่วงรู้ความคิดของเขา ไอ้คนพวกนี้แปลกๆ รีบกลับบ้านดีกว่า ไปให้พ้นจากคนพวกนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนไปเขาก็ทำใจดีสู้เสือ ทิ้งท้ายท้าทาย
 
“นายคิดว่าพวกนายเป็นใครวะ อะไรกันแค่นี้ก็ต้องมาขู่กันด้วย ไม่กลัวหรอกโว้ย ไม่ไปไหนใครจะทำไม ฉัน...นายคืนฉาย ถ้าตัวต่อตัว ไม่มีวันกลัวขออย่าหมาหมู่ก็พอ”

“ปากดีนัก ซัดให้สักทีดีไหม” อัสดงรำคาญเงื้อหมัด แต่เอราวัตห้ามไว้

“อย่าอัสดง มันคนธรรมดาปล่อยมันไปเหอะ”

คนที่แทนตัวเองว่านายคืนฉาย พูดจบก็รีบวิ่งกลับไปทางเดิม ก่อนที่จะโดนรุม ทรงกลดรู้สึกแปลกๆ กับคนคนนี้แต่ก็ไม่กล้าพูด หากแต่เอราวัตกับอัสดง กล่าวมาพร้อมๆกันว่า

“ฉันว่าไอ้คนนี้มันแปลกๆ นะโว้ย”

“คิดเหมือนกันเลย ฉันว่ามันมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ แต่พวกเรายังไม่รู้ก็เท่านั้น”

“เฮ้อ ช่างเรื่องนั้นก่อนเถอะ แต่ตอนนี้ มีเรื่องน่าหนักใจกว่าอยู่นะ ที่มีมนุษย์มาอยู่ในละแวกที่อสุรกายมาเพ่นพ่าน เราคงจะปล่อยให้คนธรรมดาถูกทำร้ายไม่ได้” เอราวัตทำท่าหนักใจแล้วกล่าวต่อมาว่า “ลำพังเราสามคนคงไม่พอ คืนนี้เราต้องแบ่งกำลังกันเฝ้าดูแล้วล่ะ ส่วนหนึ่งคุ้มกันมนุษย์ อีกส่วนดักไอ้ปีศาจร้ายมันที่นี่ เห็นที น้องดื้อคงได้ช่วยแล้วมั้ง งานนี้”

แม้อัสดงกับทรงกลดจะไม่เห็นด้วยที่สีทันดรจะมาร่วมปราบอสุรกาย แต่ก็ต้องจำนนต่อเหตุผลที่เอราวัตอ้างขึ้น

“ไง เห็นไหมล่ะ ในที่สุดทุกคนก็ยอมให้เรา” สีทันดรเลิกพระขนงเอียงพระศออย่างมีชัย ท้ายสุดแล้ว เคยมีใครห้ามอะไรตนได้เสียที่ไหน

อัสดงกับทรงกลด ถอนหายใจพร้อมกัน โดยมิได้นัดหมาย เหตุการณ์พาไป จำให้ไอ้ดื้อของพวกเขา ต้องเข้ามาร่วมด้วย คงได้ทีหาเรื่องสนุกล่ะสิไม่ว่า ทรงกลดรีบกระซิบกระซาบกับอัสดงว่า “ เดี๋ยวเรามาตกลงเรื่องน้องดื้อกัน ทำไงดี ท่าทางคงป่วนแน่ๆ”
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่ ๙ พระศุกร์เข้า อัพ ๒๗ พ.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 27-05-2019 17:27:34
“เออได้ ...ไอ้พระพุธนะไอ้พระพุธไม่น่าชี้โพรงให้พญานาคเล้ยยย พับผ่าสิ”

“กระซิบกระซาบอะไรกันน่ะ อย่าบอกนะว่า กำลังวางแผนสกัดเรา” สีทันดรเห็นทั้งสองกระมุบกระมิบกระซิบกระซาบ เริ่มแผดเสียงอย่างไม่พอพระทัย หันมาตั้งใจจะเล่นงานคนทั้งสอง อัสดงกับทรงกลดแตกฮือ รีบวิ่งหนีขึ้นบ้าน ก่อนจะโดนเล่นงาน

“ไปก่อนละโว้ย ไอ้เอราวัตตามมาเร็วๆนะ”

เอราวัตทำท่าจะวิ่งตาม แต่เจ้านาคาน้อยคว้าแขนหมับเข้าให้ “ บอกมานะพี่เอราวัต สองคนนั่นวางแผนอะไรกัน จะไม่ยอมให้เรามาร่วมด้วยใช่ไหม พี่อ่านใจคนออก บอกเรามา”

“พี่ไม่รู้ น้องดื้อไปถามไอ้อัสดงกับไอ้ทรงกลดเองเหอะครับ พี่ไปก่อนล่ะ” เอราวัต วิ่งตามไปบ้างติดๆ สีทันดรเม้มพระโอษฐ์ ยืนกำพระหัตถ์นิ่ง นึกในพระทัย
 
“คอยดู๊ คอยดูเถอะ ขัดขวางกันดีนัก ถ้าลีลาไม่ยอมให้เราไป เดี๋ยวคืนนี้จะป่วนให้ดู ไม่รู้จักสีทันดรซะแล้ว”

เด็กหนุ่มน้อยหรือ คืนฉาย เมื่อหลุดพ้นจากคนที่ตนกล่าวหาว่าเป็นอันธพาล ก็วิ่งอย่างสุดชีวิตมาหยุดพักที่บันไดหน้าบ้านตน อย่างที่บอกตัวต่อตัวไม่กลัว ต่อยกันก็ยังได้ แต่ท่าทางไอ้พวกนั้น มันคงจะรุมเขาแน่ คนอะไร หน้าตาก็ดีกันหมด แต่นิสัยไม่ไหว แถมยังพูดอะไรบ้าๆบอๆ

“ เฮ้อ เป็นวันซวยอะไรของเราวะ เจอพวกอันธพาล ลิเกหลงโรง”

คืนฉายยังนั่งพักเหนื่อยอยู่ที่เดิมสักพักแล้วก็ได้ยินเสียงเรียก ของยายแจ่ม ดังมาจากบนบ้าน “ ฉายเอ๊ย อยู่ไหมลูก ...ไปไหนเสียละนี่”

“ครับยาย ผมอยู่ข้างล่างนี่ ....ยายมีอะไรเหรอ”

“แล้วไปทำอะไรอยู่ข้างล่างล่ะลูก ขึ้นมาบนบ้านนี่ มาหายายหน่อย มีคนมาหา”

ใครกันมาหาเขา อุตส่าห์หลบมาอยู่บ้านสวนแล้วสิ ใครกันนะตามมาถึงนี่ได้ สิ้นเสียงเรียกของยาย คืนฉายหรือฉาย ก็ขึ้นบ้านและก็พบว่าคนที่นั่งคุยอยู่กับยายแจ่ม ไม่ใช่ใครอื่นที่ไหน ที่แท้ก็คือ พี่หนึ่ง รุ่นพี่ที่คณะเขาเอง

ความสัมพันธ์ระหว่างพี่หนึ่งกับเขา มีน้อยคนที่รู้ว่ามันเกินกว่ารุ่นพี่รุ่นน้อง เกินคำว่าพี่ชาย น้องชาย เขาทั้งสองมีอะไรกันลึกซึ้งหลังจากเขาเข้าปีหนึ่งได้ไม่นาน ด้วยความที่เขายังเด็ก และรูปร่างหน้าตาใครเห็นก็พึงใจ คืนฉายจึงเลือกที่จะสนุกเพียงชั่วครั้งชั่วคราว เท่านั้นก็พอแล้ว แต่สลัดอย่างไร พี่หนึ่งก็ไม่ยอมไปจากชีวิตเขาซะที มิรู้จะสิเน่หาอะไรในตัวเขานักหนา

“นี่ไง ตาฉายมาแล้ว งั้นยายไปก่อนนะ วันนี้วันพระ ยายจะต้องไปถือศีลที่วัด แต่ยังไม่แน่ว่าจะค้างหรือเปล่า เดี๋ยวยายโทร.มาบอก ฝากบ้านด้วยตาฉาย กับข้าวกับปลายายทำไว้ให้หมดแล้ว ตอนเย็นถ้ายายไม่กลับก็อุ่นกินเอาแล้วกัน”

“ครับยาย” คืนฉายรับคำ ครั้นพอคล้อยหลังยายแจ่ม คืนฉายก็เปิดศักราชรวน

“พี่หนึ่งมาได้ยังไง” วันนี้ท่าจะเป็นวันซวยของเขาเป็นแน่แท้ พึ่งหนีจากกลุ่มเด็กบ้ามาได้ ก็ต้องกลับมาเจอคนที่เขาหนีมาอีก

“พี่ไปหาฉายที่บ้านมาน่ะ แม่ฉายบอกว่า ฉายมาที่บ้านคุณยายแจ่ม ท่านเลยเขียนแผนที่ให้พี่มาหาฉายที่นี่ พอดีพี่มีเรื่องด่วนอยากจะคุยกับฉาย โทร.เข้ามือถือ ฉายก็ไม่รับ”

“เรื่องอะไรอีกพี่ เราคุยกันหมดแล้วไม่ใช่เหรอ วันนี้ฉายเจอเรื่องแย่ๆ มามากพอ และฉายก็ไม่มีอารมณ์อยากจะคุยกับใครแล้ว พี่กลับไปเหอะ” คืนฉายแสดงทีท่ารำคาญคนที่อยู่ตรงหน้า แสดงออกอย่างเห็นได้ชัด โธ่ แม่นะแม่ ไปบอกเขาทำไมว่าฉายอยู่นี่ แล้วนี่พี่หนึ่งเขาบอกอะไรแม่เรื่องความสัมพันธ์หรือเปล่า

“พี่ทำอะไรผิดฉาย ถึงได้หลบหน้าพี่”

“พี่หนึ่ง ฉายบอกแล้วไงว่าฉายเบื่อ พี่เลิกตอแยกับฉายซะทีได้ไหม ที่ผ่านมาพี่ก็ได้จนคุ้มเกินคุ้มแล้ว” คืนฉายคงสุดจะทน ตะเบ็งเสียงออกมาลั่น

“แต่ฉายอย่าลืมนะว่า ที่ฉายได้เป็นเดือนคณะ ฉายได้ทุน และอะไรอีกหลายๆอย่าง มันก็เป็นเพราะพี่สนับสนุน”

“พี่ต้องการอะไร พี่บอกฉายมาเลย ฉายจะคืนให้ จะได้เลิกแล้วต่อกัน”

“ฉายก็รู้ว่า พี่มาหาฉายเพราะต้องการอะไร พี่รู้ดี ว่าพี่คงจะบังคับอะไรฉายไม่ได้ พี่เลยจะมากวนฉายเป็นครั้งสุดท้าย คืนสุดท้าย พี่อยากจะจำฉายไว้ในความทรงจำให้นานที่สุด ก่อนที่เราจะไม่ได้เป็นอะไรกันอีก”

หยาดน้ำใสๆ คลอหน่วย เสียงของหนึ่งเริ่มสะอื้นแต่กลั้นไว้ ถึงฉายจะทำให้เขาเจ็บ แต่เขาก็ไม่เคยโกรธ อะไรที่ฉายทำแล้วมีความสุข เขายอมได้เสมอ

คืนฉายเห็นคนที่อยู่ตรงหน้า เริ่มจะร้องไห้ ก็คิดได้ หนึ่งอุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงนี่ เพราะคิดถึงเขา หากครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่หนึ่งจะมาพัวพัน เขาคงจำต้องยอม

“ก็ได้พี่หนึ่ง หากมันจะเป็นครั้งสุดท้ายสำหรับเราสองคน”

อัสดง ทรงกลด และเอราวัต เมื่อขึ้นบ้านมาได้ ก็นั่งจับกลุ่มคุยกันถึงเรื่องวิธีการรับมือเจ้าอสุรกายซึ่งยังไม่มีใครรู้ว่าเป็นตัวอะไรกันแน่ได้แต่คาดเดากันไปต่างๆนาๆ

“นายแน่ใจนะ ว่าคืนนี้มันจะมาอีก อัสดง” ทรงกลดถามขึ้น

“แน่เสียยิ่งกว่าแน่อีก เมื่อคืนมันเข้ามาไม่ได้ คืนนี้มันคงไม่ยอมแพ้ แต่ฉันกลัวอีตรงที่ มันจะพาเพื่อนพ้องของมันมาด้วย ลำพังพวกเราฉันไม่ห่วงหรอก ห่วงก็แต่พวกมนุษย์ที่อยู่ละแวกนี้ หากพวกมันได้รับคำสั่งจากใครคนใดคนหนึ่งส่งมาทำร้ายพวกเรา ไหนๆเมื่อมันมีโอกาสขึ้นมาแล้ว มันคงไม่ปล่อยโอกาสนี้ผ่านพ้นไป มันคงหาอาหารไปด้วยเป็นแน่ แล้วนายรู้ไหมว่า แถวๆนี้มีบ้านคนตั้งอยู่กี่หลัง ไอ้กลด”

“หลังเดียว ไม่รวมบ้านฉันก็บ้านยายแจ่มแหละ”

“ถ้างั้นก็อย่างที่ฉันบอก แบ่งกำลังเป็นสองฝ่าย ฝ่ายแรกซุ่มดูอยู่ที่นี่ ฝ่ายที่สอง ไปซุ่มที่บ้านยายแจ่มเผื่อมันไปหาอาหาร”เอราวัตเสนอขึ้น “เราแบ่งกำลังเป็นฝ่ายละสองคนดีไหม”

“นี่นายจะยอมให้น้องดื้อเข้ามาเสี่ยงด้วยจริงๆเหรอ มันอันตราย” จนแล้วจนเล่าทรงกลดมิยอมตกลงปลงใจ เท่าใดนัก เฉกเช่นเดียวกับอัสดง

“ถึงเจ้าตัวเขาบอกว่าเขาดูแลตัวเองได้ แต่สีทันดรยังเด็กนัก มองเห็นทุกสิ่งเป็นเรื่องสนุกไปหมด หากพลาดพลั้งจะแย่ ด้วยเหตุนี้แหละฉันเลยอยากปรึกษาพวกนายว่าจะเอายังไงดี”

“แต่เราจำเป็นอัสดง กำลังเราไม่พอ เชื่อเหอะ อย่างสีทันดรน่ะ เอาตัวรอดได้สบายๆ สำคัญตรงที่คนที่ไปเฝ้ากับสีทันดร ต้องเข้มงวดมากหน่อยเท่านั้นเอง ซึ่งก็คงเป็นนายสองคน คนใดคนหนึ่ง ไม่ใช่ฉัน เพราะฉันชอบตามใจ หากไปซุ่มดูอยู่กับน้องดื้อสองต่อสอง คงไม่พ้นพากันก่อเรื่องเท่านั้น ว่าแต่ พวกนายว่ามั้ยว่า น้องดื้อน่ะมาแต่งตัวแบบนี้น่ารักนะโว้ย ...อีกอย่างบอกตรงๆว่ากลัวไขว้เขวว่ะ แม้น้องดื้อจะเป็นผู้ชายก็เหอะ ดีไม่ดี เผลอไปลวนลามน้องเขาเข้า ฉันอาจจะโดนนายสองคนรุมกระทืบ”

เอราวัตกล่าวขึ้นเป็นการเป็นงานในตอนแรกแต่ตอนท้ายก็ยังไม่วายพูดเล่นตามประสาเด็กหนุ่มที่รักสนุกช่างเจรจา คงจะจริงอย่างที่เจ้าตัวรู้ตัวเองและยอมรับมาว่า หากตนไปเฝ้ากับน้องดื้อ คงก่อเรื่องวุ่นๆแน่ๆ 

“พอเลยไอ้เอราวัต ดีแล้วที่รู้ตัวเอง ขอบอกตรงนี้เลยว่า ห้ามยุ่งกับไอ้ดื้อเป็นเด็ดขาด”

“อะไรวะ อัสดง นิดๆหน่อยมาทำเป็นหวง นายไม่ได้เป็นอะไรกับน้องเขาสักหน่อย ใช่ไหมวะกลด” เอราวัตแกล้งกระเซ้าอัสดงเล่น

“เออใช่ ....นายจะทำตัวเป็นหมาหวงก้างไปทำไมวะ นายไม่คิดบ้างเหรอว่าคนอื่นเขาอาจจะชอบน้องดื้อบ้างก็ได้” ทรงกลดได้ที เสริมขึ้นทันควัน อัสดงได้ฟังก็ไม่ค่อยจะพอใจนัก จากเรื่องศึก กลายมาเป็นคุยเรื่องหัวใจไปได้ไงก็ไม่รู้

“คนอื่นที่นายหมายถึงคงเป็นนายสินะ ไอ้กลด”

“เออ จะทำไม แล้วนายล่ะ เห็นหาเรื่องทะเลาะกับน้องเขาบ่อยๆ นายมีอะไรแอบแฝงหรือเปล่าอัสดง ”

“เรื่องของฉัน แต่ก็ไม่ทำไมหรอก จะบอกแค่ว่า ต่อไปหากใครมาเกาะแกะสีทันดร เป็นเรื่องแน่” อัสดงกล่าวมาอย่างนิ่งๆ อยากจะต่อยหน้าทรงกลดสักที ไอ้นี่หน้าด้าน ยอมรับหน้าตาเฉย ว่าชอบคนคนเดียวกัน

“นายมันไม่ยุติธรรม เราควรมาแข่งกันอย่างลูกผู้ชาย ไม่ใช่มาสั่งห้ามคนนู้นคนนี้มาจีบ ทั้งๆที่ยังไม่ได้เป็นอะไรกับเขา หรือว่านายไม่กล้าวะอัสดง นายคงกลัวแพ้ฉันละมัง”

“ฉันไม่ได้กลัวอะไรนายเลยสักนิดเดียวไอ้กลด มาลองกันสักตั้งก็ได้”เป็นใครโดนหยามมาแบบนี้ก็โกรธกันทั้งนั้น อัสดงโมโหจนควันออกหูก่อนจะฆ่าอสุรกาย ขอฆ่าไอ้พระจันทร์นี่ก่อนได้ไหม

“อ้าวเฮ้ยๆ เพื่อนกัน อย่าเพิ่งทะเลาะกันเอง เอาน่า ฉันรู้ว่านายสองคนน่ะชอบน้องดื้อ และรู้อีกอีกว่า นายสองคนกำลังหาโอกาสและเวลาเหมาะๆ เผด็จศึกน้องเขา ชายชอบชายสมัยนี้ไม่แปลก แต่ระวังนะโว้ย น้องดื้อเป็นเทวนาคา ฤทธิ์เยอะ เสียบผิดที่ผิดทาง เจอพิษนาคราช น้องชายนายอาจจะเหี่ยวเป็นมะเขือเผา แล้วจะหาว่าไม่เตือน” เอราวัตรีบห้ามศึกก่อนจะบานปลาย พยายามพูดติดตลก เขารู้ความในใจของทั้งสองคนหมดแล้วและรู้ดีว่าทั้งสองคิดอย่างไรกับสีทันดร ผู้ชายด้วยกันมองกันออก พอเขาพูดออกมาก็ทำให้อัสดงกับทรงกลดที่จะวางมวยกันเปลี่ยนเป็นหน้าแดงขึ้นมาทันที ไอ้เอราวัตนี่รู้มากจริงๆ รู้อย่างเดียวไม่พอ เสือกพูดออกมาด้วย แน่ล่ะเขาทั้งสองกำลังหาโอกาสอยู่ ซึ่งต่างก็ภาวนาให้โอกาสนั้นลอยมาถึงตน

“ไอ้ทะลึ่ง!!!! ขอเตะสักทีเหอะ” อัสดงกับทรงกลดรร้องด่ามาพร้อมกัน สงบศึกหัวใจชั่วคราว ไล่เอราวัตไปรอบๆ

“เล่นอะไรกันหรือกำลังวางแผนหาทางไม่ให้เราไป”

สุรเสียงดังมาก่อนองค์เสมอ สีทันดรเดินขึ้นบันไดบ้านมา เห็นคนทั้งสามวิ่งไล่กันก็ขมวดพระขนงถามไปอย่างสงสัย “เมื่อกี้ เราได้ยินแว่วๆ มีใครพาดพิงถึงเรา เกี่ยวกับพิษนาคราช แล้วมะเขือเผาคืออะไร”

ทั้งสามหยุดไล่กันในทันที แล้วหัวร่องอหงายดังลั่น ไอ้ดื้อไม่รู้จักมะเขือเผา เอราวัตพยายามหยุดหัวเราะ แล้วบอกมาว่า “มะเขือเผาก็เหี่ยวนะสิใช้การอะไรไม่ได้ แต่น้องดื้อไม่ต้องกลัว ที่นี่ไม่มีมะเขือเผา พี่รับรองได้เลยว่า ที่นี่ มีแต่มะเขือยาว แถมแข็งทุกอันอีกด้วย ถ้าอยากดู พวกพี่ๆ เต็มใจจะให้ดู”

สิ้นคำเอราวัต ทั้งสามหนุ่มน้อยก็พากันหัวเราะดังลั่นบ้านมาอีกคำรบ เจ้านาคาตาสวยนี่ ไม่ประสีประสาเรื่องอย่างว่าเอาซะเลย “เราไม่เข้าใจ พวกเจ้าพูดอะไรกัน  อย่าให้รู้นะว่านินทาพาดพิงอะไรมาถึงเรา ฮึ”

สีทันดรตรัสจบก็เสด็จผ่าน เข้าสู่ห้องบรรทม ปล่อยอณูเทพทั้งสามนั่งหัวเราะงอหงายอยู่อย่างนั้น เวลาผ่านไปได้สักพัก ประตูห้องบรรทมก็เปิดออกอีกครา พร้อมกับหมอนหลายๆใบถูกเขวี้ยงออกมาใส่เทพน้อยทั้งสามเป็นพัลวัน พระสุรเสียงแหว ระคนเขินอายดังลั่น เพราะเจ้าตัวส่งกระแสจิตถาม “นลกุพร” สหายสนิทซึ่งเป็นพหูสูตของเรื่องโลกมนุษย์ซึ่งนลกุพรก็อธิบายมาได้อย่างแจ่มแจ้งแถมยังหยอดท้ายมาว่า...... “อัสดง ชวนให้ดูเหรอ”
 
บัดนี้เจ้านาคาน้อยเข้าใจหมดแล้วว่าทั้งสามหมายถึงอะไร ลักษณะไหนแทนมะเขือเผา แล้วลักษณะไหนแทนมะเขือยาว   

 “ ไอ้พวกบ้า พวกลามก”

 “แซวกันเล่นๆ น่า อย่าโกรธไปเลย แต่ถ้าน้องดื้ออยากดู พี่เต็มใจจริงๆนะ” ทรงกลดกลั้นหัวเราะเต็มที่ กล่าวหยอกเอิน เจ้านาคาตาสวยที่พระพักตร์แดงแป๊ด

“ไม่พูดด้วยแล้ว ทั้งพี่กลด พี่เอราวัต โดยเฉพาะเจ้า อัสดง”

“อ้าวแล้วไหงมาลงที่เราคนเดียว”

“คอยดูเหอะ เราจะทำให้พวกเจ้าได้เหี่ยวเป็นมะเขือเผาจนสมใจอยาก” สีทันดรกระแทกพระบาท เดินปึงปังไป กำลังจะลงจากบ้าน เอราวัตรีบคว้าข้อพระกรไว้

“น้องดื้อ พวกพี่แซวเล่นๆ เอาน่า ...เนี่ยคืนนี้พี่ตั้งใจจะให้น้องดื้อ มาร่วมซุ่มดักอสุรกายด้วยนะ”

สีทันดรหายโกรธยิ้มได้ออกมาทันที “จริงๆเหรอ”

“จริงสิ...แต่น้องดื้อต้องอยู่กับ อัสดงหรือไม่ก็ทรงกลด ต้องไปเฝ้ามนุษย์ ส่วนทางนี้พี่จะอยู่กับคนที่เหลือเอง”

“เราอยู่ตรงไหนกับใครก็ได้ทั้งนั้น ขอให้เรามีส่วนร่วมเป็นพอ แล้วใครจะมาอยู่กับเรา”

“พี่เอง”

“เราเอง”

เอาอีกแล้ว อัสดงกับทรงกลดแย่งกันอีกแล้ว คราวนี้ทั้งสองดูเอาจริงเอาจังในการแย่งอย่างเต็มที่ เอราวัตต้องออกโรงมาไกล่เกลี่ยอีกครา

“ไม่ต้องแย่งกัน เอางี้ๆ จับมะเขือสั้นมะเขือยาว เอ๊ยยย ไม้สั้นไม้ยาวแล้วกัน ใครยาวได้อยู่กับน้องดื้อ” เอราวัตยังขี้เล่นตามประสา สีทันดรหุบยิ้ม ซัดเบาๆไปที่แขน “พี่เอราวัต เล่นอยู่ได้”

อัสดงกับทรงกลดเตรียมพร้อมในการชิงชัย เอราวัตหายจากตรงนั้นไปชั่วครู่กลับมาพร้อมกับไม้สั้นไม้ยาวในมือ ทั้งสองรีบจับพลัน และแล้วผลที่ปรากฏออกมาทำให้อัสดงต้องผิดหวัง ส่วนทรงกลดยิ้มกว้างยักคิ้วมาอย่างมีชัย

“เสียใจด้วยนะอัสดง พอดีวันนี้ฉันโชคดีที่ไม้ฉันยาวกว่า ฮะฮ่า”

นั่นก็หมายความว่า คืนนี้อัสดงต้องไปนั่งเฝ้ากับเอราวัต ส่วนทรงกลดต้องอยู่กับสีทันดรทั้งคืน อัสดงแม้จะไม่พอใจ แต่ก็ต้องทำตามกติกาที่วางไว้ ปล่อยให้มันได้ใจไปก่อน เหอะ ไอ้พระจันทร์ “ฝากไว้ก่อน อย่าได้ใจไปหน่อยเลย หากคืนนี้นายล่วงเกินอะไรไอ้ดื้อ ฉันเอานายตายแน่”

ทรงกลดยักไหล่อย่างไม่สนใจคำขู่นั้น เดินจากไป ตอบกลับมาลอยๆ แถมยั่วโทสะยิ่งนัก  “กลัวตายล่ะ”

พลบค่ำแล้ว ยายแจ่มจึงได้โทรมาบอกหลานชายว่าจะค้างวัด ทำให้คืนฉายต้องอุ่นอาหารเอง วันนี้เป็นวันพระ บรรยากาศที่บ้านสวนช่างดูวังเวงนัก หนำซ้ำเสียงจิ้งหรีดที่เคยส่งเสียงระงม ก็หายไปหมด ปกติ ถ้าเขามาที่นี่ เวลาพลบค่ำก็จะนั่งคุยกับยาย หรือบางทีพ่อแม่ก็มาด้วย ทำให้รู้สึกไม่วังเวงเท่าไรนัก วันนี้ตรงกันข้าม แต่โชคก็ยังดี ที่มีพี่หนึ่งมาค้างเป็นเพื่อนแม้จะไม่พอใจเท่าไรนัก

เสร็จจากมื้อค่ำ คืนฉายก็ปิดบ้านปิดประตูเรียบร้อยตามยายแจ่มสั่ง ลมหนาวสะท้าน พัดมากระทบผิวกายทำให้ขนลุกซู่ชูชันไปยันท้ายทอย คืนฉายรีบเข้าห้องนอน ซึ่งก็พบว่า พี่หนึ่งรออยู่ในห้องก่อนแล้ว

“เดี๋ยวฉายอาบน้ำก่อน พี่หนึ่งหาผ้าเช็ดตัวเอาในตู้เองนะ” น้ำเสียงเย็นชากล่าวขึ้น ทำให้หนึ่งน้ำตาแทบไหล คืนฉายเปลี่ยนไป จากคนที่เคยช่างฉอเลาะเอาใจ คืนฉายคนดีคนนั้นหายไปอยู่ไหนกัน

คืนฉายถอดเสื้อผ้าออกหมดสิ้น แล้วเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ หนึ่งมองภาพนั้นก็ให้ละห้อยโหยหา ร่างกายที่หล่อเหลาของรุ่นน้องคนนี้ช่างถูกใจอย่างที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนตั้งแต่วันแรกที่ได้ใกล้ชิดกันจนกระทั่งวันนี้ ทั้งกล้ามอก กล้ามท้อง มันตรึงใจเสียยิ่งนัก ผิวกายสีน้ำผึ้งอ่อนค่อนไปทางขาว น่าสัมผัส ถูกขับให้เด่นด้วยปุยขนสีน้ำตาลไล่ลงมาจากสะดือ ต่อไปเขาคงไม่มีโอกาสได้สัมผัสอีกแล้ว คืนนี้คงเป็นคืนสุดท้ายที่จะได้อยู่กับคืนฉาย ก่อนจะร้างลา

คืนฉายอาบน้ำเสร็จก็เดินออกมาเช็ดเนื้อเช็ดตัว ร่างกายยังเปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้าใดๆมาขวางกั้น เขาไม่อายหนึ่ง เพราะเคยเห็นกันมาหมดแล้วทั่วทุกตารางนิ้ว หนึ่งลุกจากเตียง สวมกอดคืนฉายทางด้านหลัง มือทั้งสองข้างละโลดไล่เรื่อยลงมา จับแกนกลางของฉายเบาๆ

“ให้ฉายแต่งตัวเสร็จก่อนได้ไหม พี่หนึ่ง” น้ำเสียงของฉายยังแข็งกระด้างเช่นเคย

หนึ่งไม่สนใจ สูดกลิ่นกายที่หอมด้วยสบู่จนฉ่ำปอด พูดเสียงกระเส่า “แต่งทำไม ยังไงฉายก็ต้องถอด ฉายก็รู้ว่าพี่ต้องการ ฉายสัญญากับพี่แล้วนะ”

คืนฉายถอนหายใจอย่างรำคาญ ก็ได้ถ้ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายและคืนสุดท้ายจริง ทำๆไปซะจะได้จบเรื่อง เมื่อคิดได้ดังนั้น คืนฉายจึงยอมปล่อยให้หนึ่งคลึงเคล้าส่วนนั้นของเขาเล่น หนึ่งเองก็ไม่จับเปล่า ระดมจูบไปทั่วตั้งแต่ซอกคอ ดูดกินหยาดน้ำเม็ดเล็กๆที่เกาะพราวทั่วตัวที่ฉายยังเช็ดไม่หมด ปานน้ำทิพย์อันหอมหวาน แล้วจึงเบี่ยงตัวมาอยู่ข้างหน้า ขบที่หัวนมของหนุ่มน้อยเบาๆ แม้คืนฉายจะไม่เต็มใจและเบื่อคนตรงหน้าเพียงใด ก็ไม่สามารถ หักห้ามเสียงครางกระเส่าของตนออกมาได้

หนึ่งเริ่มคุกเข่าลงตรงหน้า จูบและขบเบาๆลงมายังท้องน้อย ปลายลิ้นโลมเลียท่อนลำของคืนฉายจนถ้วนทั่ว แล้วครอบปากลงไปในส่วนหัวสีชมพู เรื่อยไปยังแกนกลางที่กำลังชูชัน ปุยขนสีน้ำตาลอ่อนกระทบใบหน้า ดั่งที่ต้องการ ไออุ่นๆในปากสร้างความกระสันให้คืนฉายเป็นทวีคูณ เด็กหนุ่มรู้สึกถึงส่วนปลายที่เริ่มกระทบกับผนังลำคอ แท่งลำทั้งแท่งถูกบีบรัด ตอดด้วยคอเป็นระยะๆ พี่หนึ่งใช้ปากได้เก่งเช่นเคย ไม่ต่างอะไรกับเวลาที่เข้าข้างหลังของพี่เขาเลย

บริเวณบ้านที่เงียบสงัด บัดนี้ถูกแทรกเสียงคราง ซาบซ่าน ใครมาได้ยินเข้าก็ต้องรู้ในทันทีว่า คนบนบ้านกำลังทำอะไรกัน เสียงนั้น คงคันยิบๆเข้าไปที่หัวใจของคนที่ได้ยินเป็นแน่แท้ ดังเช่นทรงกลดเป็นอยู่ ณ ขณะนี้

ทรงกลดปรากฏกายบนยอดกิ่งไม้ข้างๆหน้าต่างห้องนอนของคืนฉายที่เปิดทิ้งไว้ตั้งแต่หัวค่ำ เพื่อเฝ้าดูระแวดระวังภัยให้ จนกระทั่งคืนฉายเข้ามาในห้องนั่นแหละ เขาจึงได้เห็นภาพนั้น เต็มตา
 
“เฮ้ย ไอ้คนนี้มันไม่ธรรมดาจริงๆด้วย มันมีคู่ขาเป็นผู้ชาย”

ตอนแรกทรงกลดเองก็ไม่อยากแอบดูอะไรนักหรอก ตั้งใจจะเลี่ยงเสีย แต่ภาพวาบหวามนั้นมันเริ่มตรึงเขาไว้อยู่กับที่ ไม่ให้ละสายตาไปไหน เขาเองก็แปลกใจเช่นกัน ที่ภาพนั้น ทำให้เขารู้สึกร่วมไปกับเด็กหนุ่มแปลกหน้า เพราะของๆเขาก็เริ่มที่จะแข็งแรงตื่นตัวมาพร้อมๆกัน เขาตั้งใจใช้มือจับให้มันสงบ แต่ยิ่งจับมันก็ยิ่งขยายใหญ่คาคับเต็มกางเกง ท่าทางคงอยากออกมาสัมผัสอากาศภายนอกบ้างเป็นแน่แท้ 

“เฮ้ย มาแข็งอะไรตอนนี้วะ”

จู่ๆ รัศมีเขียวนวลเจือทองก็สว่างวาบข้างๆกิ่งไม้ที่เขานั่งอยู่... สีทันดรนั่นเอง  “เป็นไงบ้างพี่กลด มีเหตุการณ์อะไรผิดปกติไหม ทางฝั่งนู้นเรียบร้อยดี”

ทรงกลดถึงกับสะดุ้ง ตอบทั้งๆยังหน้าแดง “พี่ตกใจหมดเลย น้องดื้อมาเงียบๆ”

“แค่นี้ก็ต้องตกใจ แล้วทำไมพี่กลดต้องหน้าแดงด้วย” สีทันดรกล่าวถามอย่างพิศวงแล้วพอหันพระพักตร์ไปที่หน้าต่างบ้าน คราวนี้พระพักตร์ก็เริ่มเจือระเรื่อด้วยสีแดงไม่แพ้กัน “อุ้ย”

สีทันดรทรงอุทานมาแค่นั้นแล้วพยายามเบือนพระพักตร์ไปอีกทาง เพราะภาพที่ปรากฏแก่สายพระเนตรก็คือ เด็กหนุ่มที่มาแอบฟังเมื่อตอนกลางวัน กำลังแอ่นกายเร่า กระแทกหน้าท้องเข้ากับปากของอีกฝ่าย เสียงดังพั่บๆระรัว ระคนเสียงครางดังลั่นมานอกหน้าต่าง คนที่นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นก็ทำหน้าที่อย่างไม่ลดละ ต่อให้สีทันดรไร้เดียงสาเพียงใด เห็นภาพตรงหน้าก็รู้ว่า อะไรเป็นอะไร การเสพสังวาสระหว่างชายกับชายเป็นอย่างนี้นี่เอง

“ไปตรงอื่นกันเถิดพี่กลด” สีทันดรตรัสออกมาด้วยพระสุรเสียงสั่นๆ ตั้งใจจะคว้าข้อมือของทรงกลดให้ลอยออกมาจากตรงนั้นแต่ด้วยความที่ไม่กล้าสบตาชายที่อยู่ข้างๆ พระหัตถ์จึงไปจับเอาผิดที่

“เฮ้ย นี่พี่กลด เอ้อ ....อุ๊ย”

เพียงพอได้สัมผัสสิ่งนั้น เจ้านาคาน้อยที่พระพักตร์แดงอยู่แล้วก็แดงยิ่งขึ้นไปอีก ส่วนที่แข็งแรงกลางเป้ากางเกงของทรงกลดเดิมทีก็แข็งเต็มที่ ครั้นพอโดนพระหัตถ์อ่อนนุ่มจับลงไปเต็มๆ เลยทำให้แข็งยิ่งกว่าเสาหิน ทรงกลดเองก็คงเขินอายไม่แพ้กัน ใบหน้าหนุ่มน้อยที่เคยขาวนวล ถูกสูบฉีดไปด้วยเลือดหนุ่มในกายจนแดงแป๊ด
 
“มะเขือยาว ที่พูดถึงเมื่อตอนกลางวันไง” ทรงกลด คงมิรู้จะพูดอะไรแก้เก้อ จึงพูดไปอย่างนั้น

“บ้า พี่กลดอ่ะ บ้า”สีทันดรไม่ตรัสเปล่ากับทรงทุบกำปั้นลงไปบนต้นแขนของทรงกลดเต็มเหนี่ยว “พี่กลดลามก”

ทรงกลดหลบหลีกพัลวัน แล้วรัศมีเหลืองนวลก็แผ่กำจายรอบๆ พร้อมๆกับวงแขนแข็งแรงที่ตวัดนาคาน้อยประทับลงตรงระหว่างตัก สะกดแน่นิ่งตรึงไว้ในอ้อมแขน บั้นพระองค์ได้สัมผัสส่วนกลางที่แข็งแรงของเทวะหนุ่มน้อยเต็มที่ สีทันดรขยับเขยื้อนเคลื่อนพระวรกายไปไหนไม่ได้ ครั้นพยายามจะบ่ายเบี่ยงออก แต่ก็ถูกทรงกลดรัดเสียแน่นยิ่งขึ้น กลิ่นหอมรัญจวนใจแถมยังมีหนังสดปลุกอารมณ์ให้ดูตรงหน้า เขาจึงอดใจไว้ไม่อยู่ ริมฝีปากของเขาจึงโลดไล่ตามพระศอสีเศวตทั่ว

“สีทันดร.....ขอพี่กอด เจ้าหน่อยนะ”

“ปล่อยนะพี่กลด นี่เรามาทำงานนะ พี่อย่าให้ตัณหานั้นครบงำสิ โอ๊ะ” สีทันดรทรงกล่าวมาได้แค่นั้น พระโอษฐ์ก็ปิดสนิทเพราะทรงกลดประกบปากลงมาอย่างดูดดื่ม บดขยี้แทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน

ทางด้านคืนฉาย เมื่อหนำใจกับการใช้ปากของหนึ่ง เขาจึงยันหนึ่งออกเบาๆ หนึ่งรู้ถึงความหมายนั้น จึงถอดเสื้อผ้าออก แล้วโก้งโค้งหันหลังให้ คืนฉายด้วยความชำนาญใช้นิ้วนำร่องสร้างความสุขให้อีกฝ่ายอย่างไม่รอช้า ครานี้กลับกลายเป็นเสียงของหนึ่งครางระรัว คืนฉายยังคงทำอย่างต่อเนื่อง แล้วชักนิ้วออกสอดใส่ของจริงเข้าไป เพียงส่วนหัวชมพูใสผ่านพ้นหนึ่งก็บิดกายเร่า นี่แหละสิ่งที่ตนถวิลหา จังหวะที่ถูกกระแทกแต่ละครั้งทำให้หัวใจอิ่มเอมเปรมปรีดิ์

“แรงๆ เลยฉาย สุดยอดจริงๆ”

คืนฉายกระแทกไม่ยั้ง ซ้ำยังเปลี่ยนท่าจับหนึ่งมานอนหงาย บั้นเอวของเขาดุจทำงานด้วยจักรกลอัตโนมัติ ถูกตั้งโปรแกรมช้าเร็วมาอย่างดี บางครั้งบางครา ในจังหวะช้าก็ทำให้เสียวกระซ่านครั้นบทจะรวดเร็วก็แรงปานพายุพัด เสียงท้องน้อยของหน้าท้องที่แข็งแรงกระทบบั้นท้ายของหนึ่งดังระรัวประหนึ่งฟ้าร้องคำราม
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่ ๙ พระศุกร์เข้า อัพ ๒๗ พ.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 27-05-2019 17:29:11
“สะใจไหม สะใจหรือยังพี่หนึ่ง”

“โอว ฉาย ลึกๆ ลึก กว่านั้น”

คืนฉายเด้งบั้นเอวไปสุดตัว เร่งจังหวะซอยถี่ยิบเร็วยิ่งขึ้น ยิ่งขึ้น ระหว่างที่คนในห้องกำลังเสพกามรส สีทันดรที่กำลังโดนกอดรัดก็บ่ายเบี่ยงเป็นพัลวัน

“ปล่อยเรานะ พี่กลด พี่กลดอย่ารังแกเราด้วยวิธีนี้เลย”

“สีทันดรจ๋า เจ้าไม่รู้ความต้องการพี่เลยหรือไง พี่ทนมองเจ้าเฉยๆไม่ไหวแล้ว ทำไมเจ้าไม่เปิดโอกาสให้พี่บ้างหรือเจ้าจะเก็บไว้ให้อัสดง”

ใช่สิ อัสดงอยู่ไหน ในพระทัยตอนนี้เรียกเพรียกหาแต่อัสดงทรงตั้งใจจะส่งสัญญาณเรียกอัสดงดังที่เขาสั่งไว้ “หากเจ้าเจออสุรกายให้เรียกเราทันทีรู้ไหม”

“รู้แล้วน่า”

“อ้อ แล้วอีกอย่าง หากไอ้พระจันทร์มันล่วงเกิน ให้เรียกเราทันที เข้าใจไหม”

“เจ้าพูดเป็นครั้งที่ร้อยแล้วนะอัสดง”

“ก็เราไม่ไว้ใจมันนี่” คำสั่งของอัสดงกล่าวไว้เช่นนั้นก่อนแยกจาก หากจนแล้วจนรอดก็มิทรงสามารถทำตามคำสั่งนั้นได้ ด้วยเพราะมนต์เสน่หาแห่งจันทรเทพ ตรึงพระวรกายและพระทัยไว้แนบแน่น

“เรารู้ว่าพี่กลด คิดอย่างไรกับเรา รู้ตั้งแต่ตอนพี่มองเราครั้งแรก แต่....”

“แต่อะไร” ทรงกลดถามพลางจูบลงตรงพระปรางแดงระเรื่อ

“แต่เราคิดกับพี่เหมือนพี่ชาย”

“งั้นน้องดื้อคิดกับอัสดงเกินกว่าพี่ชายเหรอ พี่อยากรู้ว่าอัสดงมันมีอะไรดี เจ้าถึงติดใจมันนัก”

“อย่าเพิ่งมาคาดคั้นเอาอะไรกับเราตอนนี้เลยพี่กลด ถ้าพี่กลดรักเราจริง ก็ต้องฟังคำขอของเรา” สีทันดรพยายามใช้น้ำเย็นเข้าลูบ แล้วใช้ปลายนิ้วดันริมฝีปากทรงกลดออกเบาๆ กล่าวต่อด้วยสายพระเนตรวิงวอน แท้จริงแล้วทรงกลดเองก็เป็นคนรั้น คงต้องพูดด้วยดีๆ หากเกรี้ยวกราดอาจจุดเชื้อไฟให้ลุกลามเพิ่มขึ้น

“อย่าเพิ่งเลยนะ อย่าเพิ่งรังแกเรา ภารกิจปราบอสูรยังคงมี”

ทรงกลดถอนหายใจแล้วจำต้องยอมปล่อยให้สีทันดรเป็นอิสระ วันนี้เจ้ายังไม่ยอม วันหน้าเจ้าจะต้องเป็นของพี่  ทรงกลดกล่าวหมายมั่นกับตนเองเช่นนั้น ที่เขายอมปล่อยสีทันดร เพราะเขารัก มิใช่อัสดงกล่าวขู่ก่อนจะมาเฝ้าที่นี่

“เราขอโทษนะ ที่เราสนองพี่ไม่ได้ พี่กลด เรายังไม่เคย และถ้าหากจะเคย เราก็ขอมอบให้คนที่เรามั่นใจจริงๆ” สีทันดรกล่าวมาเบาๆ ทรงกลดยิ้มน้อยๆ เริ่มเข้าใจ ขนตาหนาเป็นแพราวอิสตรีกระพริบวิบวับ

“ช่างเหอะ พี่เองก็ขอโทษที่ล่วงเกิน พี่ควบคุมใจไม่อยู่จริงๆ พี่เองก็ไม่เคยทำแบบนี้กับใครเหมือนกัน”

“แล้วผู้ชายกับผู้ชาย เวลามีอะไรกันต้องทำแบบนี้ด้วยเหรอ” สุรเสียงใสตรัสถามมาประสาซื่อ

“ใช่ แบบนี้แหละแล้วเจ้าจะให้มีทางไหน”

“คนคนนั้นคงเจ็บแย่ ดูหน้าตาท่าทางบิดๆเบี้ยวๆพิกล” สีทันดรเริ่มก้มพระพักตร์ตลอดเวลาพูด เพราะภาพในห้องนอนก็ยังดำเนินต่อไป “เราไปจากตรงนี้กันเถอะ พี่กลด อย่าไปดูเขาเลย”

“แต่พี่รับรอง ว่าถ้าเป็นพี่ พี่จะไม่ทำให้เจ้าเจ็บ”

“ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ไปกันเหอะ”

“อืม ไปก็ไป ” ทรงกลดยอมตามมาแต่โดยดี แต่แล้วเสียงซาบซ่าน ก็ดังขึ้นอย่างสุดเสียง ตรึงหนึ่งนาคาและหนึ่งเทวะ ให้อยู่กับที่ เหลียวกลับหันมามอง

บทรักอันร้อนแรงคงจะถึงขีดสุดแล้ว เพราะไอ้เจ้าคนแอบฟัง กระแทกตัวจมไปทั้งลำตัว แล้วถอนตัวขึ้น ใช้มือจับแกนกลางของเขาชักออกมา ฉับพลัน สายน้ำสีขาวพุ่งกระฉูดไกล แม้มองด้วยสายตาธรรมดาข้างนอกก็มองเห็นได้ชัดว่าพุ่งเร็วและแรงเพียงใด สายน้ำสีขาวดุจน้ำนม พุ่งเป็นสาย กระจายทั่วแผงอกและใบหน้าของหนึ่ง นานเนิ่นกว่าจะสงบลง

“สมใจแล้วใช่ไหมพี่หนึ่ง พี่ได้อยากที่พี่ต้องการแล้ว ทีนี้เราก็สิ้นสุดกันเสียที”

คืนฉายเข่าอ่อนฟุบลงกับพื้น แม้บรรยากาศรอบข้างจะเริ่มหนาวเย็นวังเวง แต่เหงื่อกาฬก็แตกพลั่กเกาะพราวทั่วลำตัว หนึ่งเองก็นอนนิ่งสักพัก ยันกายลุกขึ้นมา สายตาเปล่งประกายวาบ “พี่เปลี่ยนใจแล้วฉาย พี่จะไม่ยอมจากฉายไปไหนอีก เพราะของฉายอร่อยเหลือเกิน”

หนึ่งใช้นิ้วปาดคราบน้ำกามที่เลอะตามใบหน้า มาดูดกินจนทั่ว แลบลิ้นเลียรอบๆปาก คืนฉายเห็นอาการวิตถารก็ต้องเบือนหน้าหนี เพราะหนึ่งไม่เคยอิ่มไม่เคยพออย่างนี้น่ะสิ ทำให้เขาต้องหนี จนสุดจะทน

“พี่ไม่รักษาคำพูด นี่เรายังพูดภาษาคนกันไม่รู้เรื่องหรือไง ผมทนพี่ไม่ไหวแล้วนะ แล้วหยุดทำอะไรที่มันน่าขยะแขยงเสียที”

“พี่ก็ทนที่จะปล่อยให้ฉายไปไม่ไหวเหมือนกัน มาอยู่กับพี่ตลอดกาลเถิดนะ”

หนึ่งกล่าวออกมาด้วยเสียงแหบพร่า แล้วค่อยๆแลบลิ้นออกมา คุณพระช่วยทำไมลิ้นของหนึ่งยาวเหยียด เกินมนุษย์ สามารถตวัดคราบน้ำกาม ที่เปรอะเปื้อนอยู่ตามอกมากลืนกินจนหมด “อร่อยมาก .....ฮะฮ่า”

แล้วดวงตาธรรมดาของหนึ่งเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงกล่ำ ขยายใหญ่กว้าง ดุจตาของสัตว์ร้าย หูทั้งสองข้าง แหลมเฉียงยาวขึ้นไป ผิวหนังกลับกลายเป็นสีดำคล้ำ แห้งกรังจนเห็นหนังติดกระดูก เล็บแหลมยาวงอกเงย ร่างกายขยายสูงใหญ่จนติดเพดานห้อง บริเวณแผ่นหลัง มีปีกงอกเงยประดุจปีกค้างคาวยักษ์

คืนฉายตกใจลนลานกับภาพที่เห็น ร่างกายที่ยังคงเปล่าเปลือยถอยกรูดจนชิดติดมุมห้อง  นี่มันอะไรกัน ทำไมพี่หนึ่งกลายเป็นตัวอะไรไปแล้ว หรืออสุรกายที่เด็กพวกนั้นพูดจะมีอยู่จริง

“ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย”

เจ้าอสุรกายเดินมาคร่อมร่างของคืนฉายซึ่งขณะนี้ปัดป้องพัลวัน ฝ่ามือแห้งเหี่ยวสะบัดออก กรงเล็บงองุ้ม คว้าคอคืนฉายบีบแน่นยกชูขึ้นฟ้า

“ไม่มีใครช่วยเจ้าได้หรอก เป็นของข้าเถิด คืนฉาย เป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว”

เขี้ยวขาวแสยะกว้าง หมายกัดฝังเอาลำคอของเด็กหนุ่ม แต่ก่อนที่อะไรจะสายเกินไปนั้น รัศมีเหลืองนวลก็พุ่งปราดเข้าสู่บานหน้าต่าง เข้าซัดจนเจ้าอสุรกาย กระเด็นลอยละลิ่ว ออกสู่บานหน้าต่างกระแทกพื้นดังสนั่นลั่น

“หยุดเดี๋ยวนี้ เวตาล เจ้าบังอาจคุกคามมนุษย์มาเกินพอแล้ว ”รัศมีเหลืองนวลรวมร่างเป็นทรงกลด ตวัดดาบชี้หน้าเจ้าอสุรกาย เจ้าปิศาจร้ายตนนี้แท้จริงก็คือเวตาลสัตว์นรกกึ่งอสูรชั้นต่ำ ที่ถูกกักขังยังก้นบึ้งของนรกภูมิ มันหลุดรอดออกมาได้อย่างไรกัน

เจ้าตัวเวตาลค่อยๆยืนหยัด ขยายกายใหญ่สูงชะลูดเทียมยอดไม้ ปีกอันแสนน่าเกลียดคล้ายค้างคาว ค่อยๆกระพือพยุงกายลอยขึ้นแต่แล้วก็ถูกสีทันดรซัดกระเด็นจากทางด้านหลัง ล้มฟุบลงไปอีกคำรบ พอเงยหน้ามาได้ ก็แสยะปากกล่าวด้วยเสียงฟังดูสยดสยอง

“พวกเทพลอบกัด แน่จริงมาสู้กันซึ่งๆหน้าสิ...แต่ เหอะ จันทรเทพ ท่านมาก็ดี เสียดายที่เมื่อคืนนี้ ข้าไม่สามารถจัดการเจ้าได้ ดีแล้วออกมานอกเขตอาคม ข้าจะได้ไม่ต้องบุกเข้าไปให้เหนื่อย”

“เจ้าสัตว์ชั้นต่ำ หาญกล้าต่อกรกับเทวะ กลับลงไปสู่นรกภูมิซะ”

“พวกเทวนาคา อย่าหมายพระทัยว่าจะชนะศึก จอมอสูรท่านรู้แล้ว ว่าพวกเจ้ามาหนุนหลังเทวะพวกนี้ ดีมากันเสียให้หมดก็ดีจะได้จัดการทีเดียว”

เจ้าเวตาลกระพือปีก ตาโปนใหญ่แทบถลนออกนอกเบ้ามันเริ่มแยกกายออกจากหนึ่งมาเป็นสอง จากสองมาเป็นสาม จากสามเป็นสี่ ตั้งใจปลิดชีพ เทวะน้อย ถือเอาจำนวนมากกว่า พุ่งปราดเข้าใส่ทรงกลดกับสีทันดรทันที

สีทันดรไม่รอช้า ดึงกำไลข้อพระกร แปรเปลี่ยนเป็นแส้ อาวุธคู่พระหัตถ์หรืออีกนัยหนึ่ง ก็คือนาคบาศ ซัดเข้าใส่อสุรกายเวตาล เสียงกระทบดังลั่นทำให้ อสุรกายเวตาล มีอันต้องกระเด็นไปด้วยแรงแส้ ส่วนทรงกลดใช้ดาบอันยาวยิ่งฟาดซัดออกไปก่อเกิดรัศมีสีเหลืองดุจแสงจันทร์ คมกริบเข้าซัดใส่ร่างตัวเวตาลที่พุ่งมาหาเขา..... คืนฉาย เห็นภาพนั้นก็ตะลึงตะลานทำอะไรไม่ถูก ร่างกายสั่นงันงก พูดกับตนเองละล่ำละลั่ก

“เราฝันไปหรือเปล่าเนี่ย”

ตัวเวตาลอีกสองตัวที่รอดพ้นคมดาบ บินวกกลับลอยมาหาคืนฉาย ทรงกลดกระโดดเข้าปกป้อง แล้วแทงสวนไปที่กลางแผ่นหลัง เวตาลตัวนั้นคำรามลั่น สะบัดกาย ดิ้นรนด้วยความเจ็บปวดเหลือคณา

“ไปหาเสื้อผ้าใส่เสีย แล้วหลบไปที่อื่นก่อน” ทรงกลด ตะโกนสั่งคืนฉาย ที่กำลังทำอะไรไม่ถูก แล้วหันไปบอกสีทันดรว่า

“น้องดื้อ เรียกอัสดงกับเอราวัตมาที่นี่เร็ว” สีทันดรได้ยินดังนั้น ก็ใช้มนตราเสกกำไลอีกข้างโยนขึ้นฟ้า กำไลส่องแสงสว่างวาบเป็นสัญลักษณ์เรียกอัสดงกับเอราวัต มิช้านานเทพน้อยทั้งสองก็พุ่งปราดเข้ามาช่วยโรมรันได้ทันท่วงที

“ระวังอัสดงมันคือเวตาล ฤทธิ์มันร้ายไม่ใช่เล่น” ทรงกลดร้องเตือน

อัสดงเมื่อมาถึง รีบหงายฝ่ามืออก ปรากฏเปลวเพลิงพวยพุ่งรวมตัวเป็นกรงจักรสีแดงเพลิงสว่างจ้า แล้วขว้างจากมือของเขาพุ่งเข้าสู่ ร่างแห่งอสุรกาย แต่เจ้าตัวเวตาลก็โบยบินหลบกลางเวหาไปได้... สี่ต่อสี่ คราวนี้เวตาลคงไม่รอด เอราวัตที่เหิรลอยตามมา รีบกระโดดเข้ามาในห้องนอน ช่วยทรงกลดรับมือ หอกยาวพุ่งเข้าซัดใส่หลอกล่อเวตาลออกมาโรมรันข้างนอก ด้วยชั้นเชิงและลีลาการรบแห่งอณูของเทวะ ทำให้เจ้าเวตาลตนนั้นเกือบเสียที เวตาลอีกตัวก็บินมาทางด้านหลังหวังลอบกัดจู่โจม ทรงกลดลอยละลิ่วมาช่วยสกัดกั้นไว้ เหตุการณ์โรมรันชุลมุนกลางฟ้า ยังดำเนินต่อเนื่องปรากฏแก่สายตาของคืนฉายโดยตลอด บัดนี้เจ้าตัวสวมใส่เสื้อผ้าและกางเกงเรียบร้อย เตรียมหนี อย่างที่เด็กอันธพาลกลุ่มนี้บอก เด็กหนุ่มพวกนี้ มิใช่คนธรรมดา มันไม่ได้บ้าและเป็นลิเกอย่างที่เขาคิด พวกเขามาช่วยตน

เวตาลทั้งสี่ ยังคงสู้อย่างไม่ลดละ เข้าต่อกรอย่างไม่กลัวชีวิตจะหาไม่ “มาพร้อมๆกันก็ดี ทั้งสี่คน ข้าจะจัดการให้เรียบ”

ว่าแล้วเจ้าเวตาลในร่างของหนึ่งตัวแรก ก็แสยะเขี้ยว บินสูงสุดเสียดฟ้า อีกสามตัวที่เหลือบินตามมา ประสานมือกัน ก่อบังเกิดตาข่ายสีเงินขนาดใหญ่ ทั้งสี่มิทันระวังตัวนึกว่าพวกมันจะหนีจึงหลงกลลอยทะยานขึ้นตามมากลางฟ้า เข้าสู่ ตาข่ายอาคมนั้น
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่ ๙ พระศุกร์เข้า อัพ ๒๗ พ.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 27-05-2019 17:34:39
“แย่แล้วพวกเราติดกับดัก เราหลงกลมัน” 

สีทันดรมิรอช้า คืนร่างเป็นนาคาทันใด พุ่งเข้าชนหวังหลุดรอดออกจากรูตาข่าย แต่ประจุไฟฟ้าก็ซัดพระวรกายกลับกระเด็นกระดอนเข้ามารวมกลุ่มกับอัสดง

“โอ๊ยยยยยยยยย”

“สีทันดรเป็นอะไรหรือเปล่า”

“ไม่ ตาข่ายพญามาร อาคมขั้นสูงของพวกมาร ร้ายกาจจริงๆ”

“งั้นเราจะลองตัดมันดู” อัสดงเขวี้ยงจักรเพลิงออกไป หมายตัดตาข่าย แต่จักรนั้นพอกระแทกก็พลันสลาย กลายเป็นเปลวเพลิงย้อนอยู่ในนั้น จนทั้งสี่ต้องเร้นกายสร้างมนตร์กำบังเพลิงแห่งสุริยเทพที่ย้อนมาทำลายพวกตน

อสุรกายทั้งสี่เห็นพวกเทพติดกับดัก จึงแสยะยิ้มมาอย่างดีใจ กล่าวเยาะเย้ย“ให้พวกข้าจัดการกับอาหารก่อน แล้วจะมาจัดการกับเทพอย่างพวกเจ้าทีหลัง”

คืนฉายเห็นคนทั้งสี่ตกอยู่ในอันตราย อยากเข้าไปช่วย ความกลัวจนลนลานเริ่มจางหาย แต่เขาเป็นคนธรรมดา จะไปทำอะไรได้ เวตาลทั้งสี่เมื่อขังเทพทั้งสี่ไว้ได้ ก็ทะยานลงมา บินเป็นวงกลมเหนือหลังคาบ้าน หนึ่งในนั้นร้องเรียกชื่อเขา แต่เสียงที่เปล่งออกมากลายเป็นเสียงของพี่หนึ่ง มาเสียนี่

“ฉาย พี่รักฉาย นะ มาเถิด มาอยู่กับพี่ มาเป็นของพี่ น้ำรักของฉายมันอร่อยจริงๆ พี่อยากรู้ว่าถ้าเป็นเลือดของฉายจะอร่อยขนาดไหน ฮะฮ่าๆๆ”

คืนฉายยกมือปิดหู แต่ถึงยังไงก็มิสามารถกั้นเสียงนั้นได้ เสียงปีศาจร้ายอันมีมนต์สะกด ทำให้เขาเริ่มเดินออกไปที่ริมหน้าต่าง เขาพยายามบังคับขาทั้งสองข้างแต่ไม่เป็นผล เจ้าอสุรกายเวตาล เห็นว่าคืนฉายตกอยู่ในมนต์สะกดตนแน่แล้ว จึงพุ่งตรงเรียงลงมา  หาเหยื่ออันโอชะเช่นเขา

“หนีไป อย่าให้มันจับตัวได้ โธ่” ทรงกลดตะโกนลั่นฟ้าแต่เท่าไรคืนฉายคงมิได้ยิน  ยังคงมุ่งสู่เงื้อมือของพญามัจจุราชที่หมายจะกลืนกินเลือดทุกหยาดของเขา

ก่อนที่อะไรจะสายเกินการ แสงสว่างวาบสีน้ำเงินฟ้าเจือขาว ก็พุ่งปราดลงมาจากฟากฟ้า ภายใต้แสงบาดตานั้น เงาหรือโครงร่าง ของเด็กหนุ่ม ในพัสตราภรณ์นุ่งห่มคล้ายฤาษี ฉายวาบ ใบหน้านั้นประดุจหล่อมาจากพิมพ์เดียวกันกับคืนฉาย หากแต่งามงด หมดจดยิ่งกว่า เทวะองค์นั้นเสด็จมาบนหลังโคอสุภราช งามยิ่งกว่าโคอื่นใดในโลกหล้า ลำแสงฟ้าสกาวเข้ารวมร่างกับคืนฉาย ก่อเกิดแสงสว่างจ้า ซัดเข้าใส่เวตาลทั้งสี่กระเด็น กระดอนไกล

คืนฉายรู้สึกถึงกระแสพลังอันหนักหน่วง กำจายซ่าน รอบกรอบโครงร่างเปล่งประกายฟ้าพราว กระแสพลังวิ่งวนอยู่ทั่วตัว ดวงตาเจิดจ้าเป็นประกาย ดุจไม่ใช่คืนฉายคนเดิม เสียงมนตราบางอย่างดังขึ้นกึ่งกลางของสมอง ภายในเสียงนั้นมีเสียงสอดแทรกดังกังวานขึ้น

“ คืนฉาย เจ้าผู้เป็นอณูแห่งเรา เทวะผู้ครองสัญชีวนีมนตราและเทพแห่งความรัก ผู้เป็นคุรุแห่งเทพอสูรทั้งหลาย จงตื่นขึ้นจากการหลับใหล เข้าสู่การสงคราม ณ บัดนี้”

พลันสิ้นเสียงนั้น ประกายสีฟ้าจ้าเจิดจรัสพุ่งออกจากฝ่ามือ กระทบเจ้าเวตาล ตัวหน้าสุดจนแดดิ้นกลายเป็นธุลี ส่งผลให้ ม่านตาข่ายอาคมด้านหนึ่งเกิดรอยโหว่ อัสดงมิรอช้ารีบ ใช้กรงจักรอีกครั้งตัดช่องโหว่นั้นให้มากขึ้น แล้วหลุดลอด ลอยละลิ่วลงมาเป็นคนแรก แล้วสะบัดจักรเพลิงอีกครั้งตัดหัวเจ้าเวตาลตัวหนึ่งจนขาดกระเด็น ตามมาด้วยทรงกลดและเอราวัต ที่พุ่งอาวุธเข้าใส่เจ้าตัวที่สามพร้อมๆกัน ก่อให้เกิดเสียงระเบิดกัมปนาทดังกึกก้อง ส่วนสีทันดรที่เหิรลอยรั้งท้าย กลับมิยอมทรงสังหารเจ้าตัวที่เหลือ กลับใช้แส้นาคบาศฟาดปีกของมันจนแหลกสลาย แล้วรัดคอมันแน่นเหิรลอย ข้ามกิ่งไม้ ถือปลายแส้อีกข้าง แขวนคอ เจ้าเวตาลตนนั้นแทน

“ใครส่งเจ้ามา เจ้าสัตว์ชั้นต่ำ”

เจ้าเวตาลที่เหลืออยู่ถูกรัดคอแน่น จะพูดก็พูดไม่ได้ เท้าถีบอากาศพัลวัน ทรงกลดกลัวมันจะตายซะก่อนที่จะรู้ความจริง จึงเตือนขึ้นมา “น้องดื้อไปรัดคอมันอย่างนั้น มันอยากจะพูดก็คงพูดไม่ได้แหละ”

สีทันดรจึงตวัดปลายแส้อีกครั้ง เจ้าเวตาล ลอยละลิ่วตกลงมา ปลายแส้ขณะนี้เปลี่ยนมารัดรอบตัวมันแน่น “เราจะถามเจ้าอีกครั้งใครส่งเจ้ามา แล้วเจ้าเข้ามาสิงอยู่ในร่างมนุษย์ผู้นี้ได้อย่างไร”

เจ้าเวตาลแสยะยิ้ม แยกเขี้ยวยังคงไม่ยอมตอบคำถามนั้น อัสดงเงื้อมือหมายจะสังหารให้มันพ้นจากความทุเรศลูกตา แต่เอราวัตห้ามไว้ก่อน แล้วบอกว่า “เท่าที่ฉันจับกระแสจิตมัน ไอ้เจ้าเวตาลนี่ มันเพิ่งมาเข้าร่างของมนุษย์ผู้นี้ ตอนเย็นนี่เอง พอดีเขาจิตอ่อน แถมยังอยู่ในภาวะเศร้า มันเลยฉวยโอกาส”

“แล้วถ้าเราสังหารเจ้าตัวนี้ คนที่มันสิงอยู่จะเป็นอะไรไหม” สีทันดรถามขึ้น

“คงหมดหวังที่จะมีชีวิตรอด เขาคงสิ้นใจตั้งแต่ ตอนโดนมันเข้าสิงแล้ว เลือดในกายเขาไม่มีเหลือ”

“แล้วใครกันที่ส่งมันมา”

“ฉันอ่านความคิดมันไม่ออก มันมืดเหลือเกิน รู้แต่กระแสพลังรุนแรงมาก”

“ฮะ ฮ่า เจ้าไม่มีวัน รู้หรอก ว่าใครส่งข้ามา พวกเทวะเตรียมพบกับความฉิบหายได้แล้ว”

สิ้นเสียงเจ้าเวตาลก็บังเกิดไฟลามทั่วตัวของมัน เสียงกรีดร้องแหลมเล็กจากความเจ็บปวดดังขึ้น มันยอมสังหารตัวเองแทนที่จะบอกว่าใครส่งมันมา พอเปลวไฟสงบลง ร่างของมันก็กลับกลายเป็นร่างของพี่หนึ่ง นอนฟุบแน่นิ่ง อัสดงกับพวกเข้ามาดูอาการทันใดและได้พบว่า ร่างเปล่าเปลือยบัดนี้ไร้ซึ่งลมหายใจดั่งคาดเดาแล้ว

คืนฉายเหิรลอยละลิ่วลงมายืนตรงพื้นดินรวมกลุ่มกับพวกอัสดง เขาเดินช้าๆไปยังร่างของหนึ่งที่หมดลมหายใจ กล่าวขึ้นมาเบาๆ “ให้เราจัดการเอง”

แล้วคืนฉายก็ค่อยๆทรุดกายลง พนมมือขึ้นกลางระหว่างอก คืนฉายคงมิใช่คืนฉายคนเดิมอีกต่อไป บัดนี้อำนาจแห่งเทวะถูกบรรจุอยู่เต็มเปี่ยม

เสียงสังวัธยายมนตราเริ่มดังขึ้น ดังขึ้น จากเบาเปลี่ยนเป็นดังระรัว ท่วงทำนองสูงต่ำสลับกันก่อให้เกิดปาฏิหาริย์ ลมพัดแรงฟ้าคะนองอึงคะนึง “สัญชีวนีมนตรา” หรือ มนตราชุบชีวิต ถูกขับขานออกมาแล้ว และผู้ที่จะใช้มนตราบทนี้ได้ก็มีเพียงแต่พระศุกร์ คุรุแห่งเทพอสูรเท่านั้น เทวะผู้เป็นสัญลักษณ์แห่งความรักและโลกียสุข รัศมีฟ้าครามเริ่มกำจายออกแผ่ปกคลุมห่อหุ้มร่างของหนึ่งไว้ พอคาบสุดท้ายจบลง ลมหายใจที่หายไปของหนึ่งก็กลับคืนมาอย่างอัศจรรย์

อัสดง ทรงกลด เอราวัต รู้ได้โดยทันทีว่า มนตราบทนี้คืออะไรและใครที่สามารถใช้ได้ เพราะเคยคุ้นในเทวาสุรสงคราม หรือ “สงครามระหว่างเทวดากับอสูร” ครั้งกระนู้น สงครามครั้งนั้น ฝ่ายเทวดา ได้ฤทธิ์กำลังและความเป็นอมตะจากน้ำอมฤต ส่วนฝ่ายอสูรได้ถูกชุบชีวิตครั้งแล้วครั้งเล่า จากมนตราบทนี้ และผู้ทำการชุบชีวิตก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เทวะองค์นั้นคือพระศุกร์นั่นเอง

“ไอ้พระศุกร์” ทรงกลดและเอราวัต ต่างกรูเข้าไปห้อมล้อมจับมือถือแขน คืนฉายด้วยความดีใจเป็นการใหญ่ แย่งกันถามเซ็งแซ่ “ ทำไมเพิ่งแสดงตัววะ”

“ไอ้พระจันทร์ ไอ้พระพุธเป็นไงบ้างวะ ไม่ได้เจอกันซะนานเลย” คืนฉาย ละจากร่างของหนึ่ง ต่อยไหล่ทรงกลดกับเอราวัตเบาๆเป็นการทักทาย ส่วนอัสดงยังยืนอยู่กับที่ บอกกับสีทันดร ที่กำลังยืนงงว่า “ ไอ้เด็กเมื่อกลางวัน ที่จริงมันคือพระศุกร์แบ่งภาคลงมาเหมือนกับเรา มนตราเมื่อกี้ คือมนตราชุบชีวิต หรือ สัญชีวนีมนตรา”

“อ๋อ เราเคยได้ยินชื่อมนตราบทนี้ ปู่เคยเล่าให้ฟัง... เราว่า เขาคงเป็นสหายคนที่สี่ของเจ้าไงอัสดง เจ้าจำที่พระแม่เจ้ามหาลักษมี ตรัสได้ไหม ที่แท้เขาก็คือพระศุกร์นั่นเอง” สีทันดรนึกได้ถึงถ้อยรับสั่งแห่งพระแม่เจ้า ที่ตรัสไว้กับอัสดง

“เออใช่ ที่แท้ก็เป็นมันนี่เอง สหายคนที่สี่ เราลืมเสียสนิทเลย...ไป เราเข้าไปรวมกลุ่มกับพวกนั้นกันเหอะ” อัสดงกับสีทันดรรีบเดินมารวมกลุ่ม เจ้านาคาน้อยรีบถามมาทันทีว่า

“ท่านคงเป็นอณูแห่งพระศุกร์ เมื่อกี้ท่านคงใช้สัญชีวนีมนตรา ท่านรู้หรือไม่ว่า ท่านกำลังฝืนกฎแห่งยมโลก พญายมราชคงไม่พอพระทัย เท่าที่เราทราบมหาเทพทั้งสองเองก็ทรงสั่งห้ามท่านมิให้ใช้มนตร์บทนี้มิใช่เหรอ”

คืนฉายหันมาแย้มยิ้มตอบให้สีทันดร กริยาอาการของเด็กเมื่อกลางวันหายไปหมดสิ้น หากสิ่งที่คงเหลือไว้คือใบหน้าหล่อเหลา หมดจดหรือบางทีอาจจะงามขึ้นด้วยซ้ำ

 “ เจ้าคงเป็นเทวนาคาเชื้อสายแห่งพญาวาสุกี เจ้านาคน้อย เจ้าเข้าใจได้ถูกต้องแล้ว เราคือพระศุกร์ การที่เราชุบชีวิตมนุษย์ผู้นี้ได้ เพราะเขายังไม่ถึงฆาต หากสิ้นชีพเพราะมารกระทำ จึงไม่ฝ่าฝืนกฎแต่อย่างใด” คืนฉาย อธิบายจบก็เว้นวรรคไว้นิดหนึ่งหันมามองหน้าอัสดง แล้วทักทาย

“ไอ้พระอาทิตย์ คงสบายดีนะ”

“เออ สบายดี แล้วทำไมนายเพิ่งแสดงตัววะ ปล่อยให้ร่างแบ่งภาคของนายหลับใหลอยู่ตั้งนาน”

“มหาเทพ ทรงกำหนดไว้ให้น่ะ ท่านให้แบ่งภาคลงมาก่อน ส่วนทิพยอำนาจค่อยตามลงมา เพราะถ้าลงมาพร้อมๆกันเลยเหมือนพวกนาย ท่านทรงเกรงว่าอำนาจแห่งโลกียสุขของฉันจะสร้างปัญหาน่ะสิ มันคงวุ่นวายพิลึกแหละ ที่ไปทางไหนก็มีแต่คนติดใจ มีแต่คนหลง ท่านทรงรอให้ฉันถึงวัยที่จะคุมอำนาจได้ดี แต่ฉันว่า ท่านทรงกลัวว่าฉันจะใช้สัญชีวนีมนตราพร่ำเพรื่อมากกว่า ก็อย่างที่เจ้านาคน้อยพูดเมื่อกี้แหละ ท่านมิโปรดที่ฉันใช้มนต์บทนี้เท่าไหร่”

“เออฉันก็ว่าอย่างนั้น  คนตายแล้วฟื้นกันเป็นว่าเล่นคงวุ่นวายพิลึก... ว่าแต่นายชื่ออะไรล่ะ ฉันชื่อเอราวัต อณูแห่งพระพุธ ส่วนไอ้รูปหล่อพระอาทิตย์นี่ ชื่ออัสดง และนี่ก็ทรงกลดหรือไอ้พระจันทร์ เรียกมันไอ้กลดแหละ และท้ายสุด จอมยุ่ง ของเรา หลานพญาอนันตนาคราชกับพญาวาสุกี ชื่อสีทันดร พวกเราเรียกเขาง่ายๆว่า น้องดื้อ”

คืนฉายจับมือเพื่อนใหม่ทุกคน หากแต่เป็นเพื่อนเก่าบนสวรรค์อีกครั้ง“ฉันคืนฉายไง เรียกสั้นๆว่าฉายแหละ ง่ายดี บอกไปแล้วเมื่อกลางวัน ก่อนจะหนีพวกนายที่จะรุมกระทืบฉันไง  เฮ้อ...แต่ยังไงก็ดีใจว่ะ ดีใจที่ได้เจอกันซะที”

“แต่ท่านเป็นคุรุแห่งเทพอสูร ท่านมาร่วมศึกกับเราทำไม” สีทันดรยังสงสัยมาอีกเรื่องจึงตรัสถามขึ้น

“เพราะอสูรมันเนรคุณเราน่ะสิ และอีกอย่างเป็นบัญชาแห่งมหาศิวะเจ้า” คืนฉายตอบกลับเจ้านาคาน้อย ถือโอกาสจับมือจอมดื้อของคณะไม่ยอมปล่อย

“เฮ้ย ไอ้ฉาย เตือนไว้ก่อน อย่าไปจับมือน้องเขานาน เดี๋ยวก็โดนกระทืบมาจริงๆหรอกมีคนจองไว้แล้ว” เอราวัตกระซิบข้างๆหู บุ้ยปากไปทางอัสดงกับทรงกลด ที่เริ่มเมียงมองมา

“โธ่ไอ้บ้า ไม่ได้คิดอะไรเล้ยยย น้องเขาน่ารักดี เอ็นดูเหมือนน้องชาย ....เออ ไอ้พระพุธ เอ๊ย เอราวัต มีเรื่องให้ช่วยนิดหน่อย นายลบความทรงจำมนุษย์ได้ใช่ไหม งั้นช่วยลบของคนคนนี้ออกให้หน่อยได้ไหม ความทรงจำเกี่ยวกับตัวฉันทั้งหมดน่ะ”

“ได้สิ แต่ขอถามหน่อย เพราะอะไร”

“เพราะฉันไม่อยากให้เขาอยู่อย่างทรมานจิตใจไงล่ะ อำนาจสิเน่หาแห่งพระศุกร์มันรุนแรงนายก็รู้” ทุกคนหันมามองคืนฉาย สงสัยว่าเหตุใดเขาจึงกล่าวเช่นนั้น มีแต่ทรงกลดกับสีทันดรที่รู้เรื่องว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งเพียงใด แต่ไม่ใช่เรื่องที่จะถามเอาตอนนี้

เอราวัตรีบจัดการให้ตามคำขอจนเสร็จสิ้น “เรียบร้อย พอเขาตื่นมา เขาจะลืมเรื่องเกี่ยวกับนายทั้งหมด แล้วนายจะทำอย่างไรกับมนุษย์คนนี้ต่อไป”

“ฉันจะให้เทพบริวารจากข้างบนพาเขาไปส่งที่บ้าน เหตุการณ์ระหว่างเขากับฉันมันคงเลือนหายเหมือนภาพความฝัน ทีนี้ฉันคงได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ในฐานะอณูแห่งเทวะเต็มตัวสักที”

“พวกเราขอยินดีต้อนรับนาย สู่บ้านของฉัน เรามาอยู่ด้วยกันนะคืนฉาย” ทรงกลดกอดคอกล่าวกับคืนฉาย สมาชิกใหม่ได้เพิ่มมาแล้วอีกหนึ่ง

“ขอบใจทรงกลด ....ฉันจะช่วยให้เต็มกำลังที่สุด” คืนฉายกล่าวตอบ แล้วหันไปมองร่างของหนึ่งสักพัก ด้วยเทวฤทธิ์ เขาเรียก เทพบริวารมาจัดการพาหนึ่งไปส่งบ้าน ตามตั้งใจ สิ้นสุดกันเสียที ระหว่างหนึ่งกับเขา สิ่งที่หนึ่งต้องการก็ได้สนองให้ตามคำขอ การชุบชีวิตคงเป็นการตอบแทนสิ่งที่หนึ่งเคยให้มาทั้งหมด ไม่มีอะไร ค้างคาต่อกันอีกต่อไป

ไม่รัก ไม่เจ็บไม่ห่วง
ไม่รัก ไร้บ่วงไร้ปัญหา
หมดรัก สิ้นหลงหมดน้ำตา
หมดรัก เมินหา.......... ไม่ต้องการ

************
รบกวนติดตามต่อบทที่๑๐ นะคะ

ขอบพระคุณ คุณblanchard และท่านผู้อ่านมากๆนะคะ ที่ยังคงติดตามเสมอมา  :pig4:  :กอด1:
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่ ๙ พระศุกร์เข้า อัพ ๒๗ พ.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: กาแฟมั้ยฮะจ้าว ที่ 29-05-2019 09:04:53
:กอด1: :pig4: :กอด1:
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่ ๙ พระศุกร์เข้า อัพ ๒๗ พ.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: sugarcane_aoi ที่ 29-05-2019 20:36:54
ดีต่อใจ รอความสนุกตอนต่อไปค่ะ :katai2-1:
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่ ๙ พระศุกร์เข้า อัพ ๒๗ พ.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: BaII ที่ 30-05-2019 10:52:07
แฟนคลับคืนฉายครับ
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่ ๙ พระศุกร์เข้า อัพ ๒๗ พ.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: blanchard ที่ 30-05-2019 23:14:59
รออณูเทพองค์ต่อไป     :impress:
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่ ๑๐ พระเสาร์แทรก อัพ ๐๖ ก.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 06-07-2019 17:16:21
บทที่ ๑๐  พระเสาร์แทรก

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา คืนฉายก็ย้ายมาอยู่บ้านของทรงกลด อยู่รวมกับเพื่อนเก่าแต่ครั้งก่อนแบ่งภาคลงมา บางครั้งบางคราเขาก็แวะเวียนไปบ้านยายแจ่มที่อยู่ตรงหัวสวนบ้าง มิตรภาพก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เวลาว่างๆ อณูหนุ่มน้อยทั้งหลายก็ฝึกอาวุธ ฝึกอาคมกันไปเรื่อย ส่วนสีทันดรนั้นหรือ ก็ทำหน้าที่ตัวยุ่งจอมดื้อได้อย่างดีเยี่ยม แต่พวกเขาทั้งหลายดูเหมือนจะไม่มีใครรำคาญแต่กลับเอ็นดูเจ้านาคน้อยยิ่ง โดยเฉพาะอัสดงกับทรงกลดนั้น กลับเป็นฝ่ายไปยุ่งกับเจ้านาคดื้อเสียเอง ก็มีแค่ระยะหลังมานี่ ที่ฝึกอาวุธกันหนักหน่อยเพราะต้องเตรียมรับมือบรรดาอสูรทั้งหลายที่จะปรากฏตัวเมื่อไรก็ได้ ความพร้อมจึงต้องเตรียมไว้เสมอ ....จึงห่างหายจากการตอแยน้องดื้อไปบ้าง

วันหนึ่งเมื่อถึงเวลาพักจากการฝึกอาคม คืนฉายก็ถามอัสดงขึ้นมาว่า “เออหมู่นี้น้องดื้อไม่ค่อยวุ่นเลยเนอะ ทะเลาะอะไรกับนายหรือเปล่า”

“เฮ้ย เปล่านี่ ...สีทันดรมาบอกอะไรเหรอ”

“เปล่าก็เห็นแค่น้องเขาเงียบๆไป นายไม่ลองไปคุยกับน้องเขาซะหน่อยวะ ฝึกวิชาเนี่ย ว่างๆเว้นๆบ้างก็ได้ เออแล้ว นี่ไอ้อัสดง ....แล้วทำไมนายไม่เผด็จศึกน้องเขาซะที ปล่อยไว้อยู่ได้” จู่ๆคืนฉายก็ถามเรื่องนี้ขึ้น

“เป็นฉันนะ เรียบร้อยไปนานแล้ว”

คืนฉายคงได้รับการถ่ายทอดเรื่องราวต่างๆจากเอราวัตมาครบถ้วนว่าใครเป็นยังไง ใครแอบชอบใคร ส่วนอัสดงก็ไม่มีเหตุผลอะไรจะต้องปิดบังคืนฉาย เพราะคืนฉายได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มแล้ว ดีซะอีกจะได้ปรึกษาปัญหาหัวใจกัน เรื่องแบบนี้คงไม่มีใครให้คำแนะนำได้ยอดเยี่ยมเกินเจ้าพระศุกร์แน่แท้

“เพราะฉันไม่ใช่นายน่ะสิไอ้ฉาย ฉันจะทำก็ต่อเมื่อ เขาพร้อม” อัสดงใช่ว่ามิอยากจะทำอย่างคำแนะนำ แต่ด้วยที่ต้องใจเจ้านาคน้อยมาก ตกหลุมรักเขาเข้าหลุมเบ้อเร่อ จึงไม่อยากจะขืนใจ ทั้งๆที่ จะทำเมื่อไรก็ทำได้

“แล้วเมื่อไรถึงจะพร้อม อย่าลืมนะว่า คู่แข่งนายคือไอ้กลด ...ไอ้นี่เห็นมันหงิมๆ แต่มันร้ายนะ มิฉะนั้นมันไม่มีเมียตั้งยี่สิบเจ็ดคน” คืนฉายหมายถึงเทพธิดากลุ่มดาวฤกษ์ ที่ถูกยกให้เป็นชายาของพระจันทร์ครั้นอยู่ข้างบน

“นั่นมันพระจันทร์ แต่นี่มันก็แค่ไอ้กลด ร่างแบ่งภาค ฉันไม่กลัวหรอก ว่าแต่นายเหอะไอ้ฉาย ได้ข่าวว่า นายได้ทั้งผู้ชายและผู้หญิงจริงหรือ”

“เออ ....สมัยนี้ก็อย่างนี้ทั้งนั้นแหละ แต่น่าแปลก ที่ฉันยังไม่เจอคนที่ฉันรักซะที” คืนฉายตอบมาอย่างหน้าตาเฉย อัสดงเองก็ยังมิวายสงสัยต่อ

“อ้าว แล้วคนที่โดนไอ้เวตาลสิง ไม่ใช่เหรอ”

“ถ้าใช่ ฉันก็คงไม่สลัดเขาไปหรอก ตอนแรกๆก็ดีอยู่หรอก แต่ตอนหลังๆนี่สิแย่” คืนฉายถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงทอดถอนแทบจะโทนเดียวกับเสียงถอนทอดหายใจ  “เขาเริ่มติดฉันแจ ...แถมยัง ยังไม่เคยพอในเรื่องอย่างว่า บางวันสามสี่หน”

“เฮ้ย จริงเหรอ แล้วนายเอาเรี่ยวเอาแรงมาจากไหนวะ” เจ้าพระอาทิตย์น้อย สงสัยเป็นที่ยิ่ง

“ไม่รู้โว้ย ฉันเลยเบื่อไง”

“เออ แล้วนายไม่รู้สึกแปลกๆ เหรอที่มีอะไรกับผู้ชาย” 

“ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน ไว้นายลองกับน้องดื้อดูสิ แต่ถ้านายยังไม่เคย ฉันจะบอกวิธีให้”

ว่าแล้วคืนฉายก็สาธยายกลเม็ดเด็ดพรายให้อัสดงฟัง เท่าที่เขาเคยมีประสบการณ์ อัสดงถึงแม้จะหล่อเหลาจนใครๆเหลียวมอง แม้กระทั่งเทพธิดานางฟ้าที่มาทำบุญกับหลวงตา หากก็ยังไม่เคยในเรื่องอย่างว่า มากที่สุดก็บรรเทาความใคร่ด้วยตัวเอง ครั้นพอมาฟังเจ้าพระศุกร์ปาถกถา ในเรื่องนี้ก็พลันหน้าแดง

“ต้องอย่างนั้นเลยเหรอ....” อัสดงเคยคิดว่าเรื่องแบบนี้คงไม่ต้องร่ำเรียนที่ไหน เป็นไปด้วยสัญชาติญาณ พอได้ฟังกลเม็ดเด็ดพรายของคืนฉายก็ถึงกับอึ้งและก็ทึ่ง แต่ยังไม่ถึงขั้นเสียวเหมือนคืนฉาย

“เออสิวะ รับรองน้องดื้อของนายจะเรียกหาแต่พี่อัสดง”

“นินทาอะไรเราอีก”

 คนที่ถูกพูดถึง จู่ๆ ก็ปรากฏกายอยู่ด้านหลัง ได้ยินประโยคสุดท้ายที่คืนฉายพูดพอดี เหอะ เทพพวกนี้ลับหลังก็ไม่แคล้วนินทากาเล มันน่านัก

“เปล่า......ซะหน่อย เออนี่น้องดื้อมาพอดี อัสดงมันมีอะไรอยากจะบอกแน่ะ” เจ้าพระศุกร์รีบโยนไปให้อัสดงพลัน

พระเนตรฟ้าครามใส หันไปจับจ้องที่อัสดงทันใด สงสัยนักว่า คนเกเรนี่จะบอกอะไร  แล้วไยหน้าจึงต้องหน้าแดงด้วย “จะบอกอะไรเรา อัสดง”

“ปะ..เปล่า ไอ้ฉายมันเพ้อเจ้อ แล้วนี่ไปไหนมา”

“ไปเที่ยวเล่น แถวๆนี้มา ...เมืองมนุษย์ ไม่เห็นสวยเท่าไรเลย เราเบื่อจะแย่อยู่แล้ว อยากไปหิมพานต์อีก” สีทันดรท่าทางจะทรงเบื่อจริง  เพราะสีพระพักตร์พระสุรเสียงแสดงออกมาจนครบถ้วน ทีท่าซุกซนจางหาย

“ก็นี่เมืองมนุษย์ จะให้สวยเหมือนสวรรค์หรือหิมพานต์ได้ยังไงเล่า เอาเหอะถ้าอยากเที่ยว เดี๋ยวจะพาไปเที่ยว”

อะไรก็ตามที่เจ้ายอดดวงใจต้องการและสบพระทัย เหตุใดจึงไม่สนอง  คืนฉายมองภาพสองคนตรงหน้า ก็อมยิ้ม ไอ้คู่นี้มัวแต่ชักช้า ไม่ทันใจเอาซะเลย เป็นเราหน่อยไม่ได้ ปล่อยให้อยู่กันตามลำพังดีกว่า ว่าแล้วเขาก็ถอยฉากออกไปเงียบๆ

“เจ้าคงคิดถึงบ้านล่ะสินะ” เมื่อคืนฉายไปแล้ว อัสดงจึงเขยิบเข้ามาใกล้เหมือนเคย โอบบั้นพระองค์เอาไว้ คางสากมนเกยอยู่บนอังสะเจ้านาคน้อย

“อืม ป่านนี้ ทูลหม่อมพ่อ กับสมเด็จแม่คงวุ่นๆ ไม่รู้ว่าจะทรงเป็นอย่างไรบ้าง”

ทีท่าหยิ่งทระนงในศักติแห่งเทวนาคาจางหาย บัดนี้สีทันดรก็ไม่ต่างอะไรกับคนธรรมดา ที่มีความคิดถึงคนอันเป็นที่รักครอบงำ จากที่ทรงเคยถูกแวดล้อมไปด้วยนาคบริวาร เคยทรงซนไปทั่วไปจนถึงยอดพระสุเมรุ บัดนี้อ้างว้าง บาดาลก็กลับมิได้ ....ส่วนคนปากแข็งที่เริ่มจะเป็นที่รักอีกคน ก็มัวแต่ฝึกอาวุธ ดุจมิรู้พระทัยว่าทรงเหงาพระทัยเพียงใด

“สีทันดร เจ้าคงเหงามากสินะ อัสดงขอโทษที่หลายวันมานี่มัวแต่ฝึกอาวุธอยู่กับไอ้พวกนั้น”

น้อยยิ่งกว่าน้อย ที่เจ้าแห่งไฟอันร้อนแรงจะยอมสยบเป็นเพียงไฟจากก้านไม้ขีด อบอุ่นดั่งแสงตะเกียงยามค่ำอันสว่างไสวในหัวใจอันมืดมน ขณะนี้มีแค่สีทันดรกับอัสดง หน้าที่และยศ อำนาจ วางไว้เบื้องหลัง

อัสดงเลื่อนตัวมาข้างหน้า เชยคาง สบตาฟ้าครามที่หลุบลง “อย่าทำหน้าเศร้าสิ สีทันดร เจ้าเศร้าอย่างนี้หมดหล่อเลยรู้ไหม อัสดงผิดเอง ที่ไม่ได้ดูแลเจ้าเลย ....เอาล่ะ เดี๋ยวอัสดงพาไปเที่ยวนะ”

“จริงๆเหรอ” สีทันดรยิ้มน้อยๆ สบสายตาสีอำพันที่ทอดลงมามอง “เราเองก็ทำให้เจ้าวุ่นวาย เจ้าควรจะมีสมาธิฝึกอาวุธ ฝึกอาคม ไม่ควรจะมาห่วงอะไรกับเราเลย”

“เคยบอกแล้วไง ว่าเจ้าคือสิ่งที่สำคัญที่สุด” อัสดงโน้มพระเศียรเจ้านาคน้อย ดึงมาแนบอกตน ริมฝีปากประทับลงไปตรงกลางนลาฏ “หายเหงาได้แล้วนะ”

สีทันดรรู้สึกถึงความอบอุ่นนั้น จึงแนบพระเศียรทิ้งพระวรกายลงไปในอ้อมอกที่อุ่นพระทัยที่สุดเท่าที่ประสบมา บัดนี้ทรงเริ่มรู้แล้วว่า หากยามเหงาและว้าเหว่ จะทรงหันไปทางใดดี

อันอกกว้างยามซบแข็งแรงนัก
ย่อมปกปักษ์รักษาเราให้อยู่ได้
ยามเราทุกข์ยามเรามีเภทโพยภัย
เพียงอยู่ในอ้อมอกนี้อย่าได้เกรง

หลังจากมื้อค่ำ สี่อณูเทวะหนุ่มน้อยต่างก็แยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัว สีทันดรเข้าห้องบรรทมไปแต่หัวค่ำ ส่วนเอราวัตกับคืนฉายก็ชวนกันไปอาบน้ำ ทรงกลดก็นั่งเล่นโน๊ตบุ๊คไปเรื่อยๆ อัสดงนอนเล่นอยู่บนเตียง คลึงเคล้าสร้อยพระศอนาคมรกตของสีทันดรไปมา นาคมรกตตัวนั้นสีเริ่มหม่นเพราะเจ้าของกำลังว้าเหว่พระทัย

“เฮ้ย ทรงกลด ฉันว่าจะพาน้องดื้อไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาสักหน่อย นายว่าดีไหม” ถึงแม้ทรงกลดจะเป็นศัตรูหัวใจแต่ยังไงก็เป็นเพื่อน อัสดงจึงเปรยเรื่องนี้ขึ้น

“เออก็ดี เห็นน้องเขาเงียบๆ ฉันก็มัวแต่ ฝึกอาคม ช่วงนี้ไม่ได้สนใจน้องเขาเลยเหมือนกัน” ถึงทรงกลดจะต้องใจน้องดื้อเพียงใด หากเทวะดำรงไว้ด้วยหน้าที่ ดังนั้นภารกิจย่อมมาก่อนหัวใจเฉกเช่นอัสดง “ไหนๆเราก็ชอบคนคนเดียวกัน อะไรที่ทำให้น้องดื้อหายเหงาและสบายใจฉันยินดี”

“ฉันเลยกำลังจะถามนายไง ว่าจะพาน้องเขาไปไหนดี นายคงมีความคิดอะไรดีๆ”  อัสดงแปลกใจตัวเองเหมือนกันที่ถามเรื่องนี้กับคู่แข่ง

“ก็ไปทะเลไง น้องดื้อเป็นเทวนาคา คงคิดถึงท้องทะเล พาไปทะเลแหละดีที่สุดแล้ว คงคลายเหงาได้บ้าง แต่นายคงไม่ใจแคบพากันไปสองต่อสองนะ”

“ถ้านายอยากไปด้วยฉันก็ไม่ขัด แต่นายจะทำใจได้เหรอหากเห็นฉันกอดสีทันดร”

ทรงกลดหันมามองอัสดง ละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ สะกดอารมณ์คุกรุ่นกล่าวตอบทันควัน “ฉันควรจะถามนายมากกว่านะอัสดง นายต่างหากจะทนได้เหรอถ้าเห็นฉันกอดน้องดื้อ”

“ไม่มีทางหรอกไอ้กลด เพราะฉันจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น”

“เอาล่ะ ไอ้อัสดง ฉันว่าเราสองคนมาตกลงกันดีกว่า ไหนๆก็รักน้องดื้อเหมือนกัน ถ้านายแน่จริง เรามาแข่งกันจีบดีไหม แข่งกันอย่างลูกผู้ชาย แล้วให้น้องดื้อตัดสินใจ ว่าจะเลือกใคร โดยมีข้อแม้ว่าถ้าน้องดื้อเลือกแล้ว ห้ามยุ่งเกี่ยวกับน้องดื้ออีก”
 
“งั้นนายก็เตรียมทำใจได้เลย กลด ”

“อย่ามั่นใจไปนักอัสดง ถึงนายจะนำฉันไปหลายขุม แต่ฉันก็มั่นใจว่า ฉันจะตีตื้นได้ทัน ระวังให้ดี”

“แล้วฉันจะคอยดู หากแพ้แล้วอย่าร้องไห้แล้วกัน”

ทรงกลดไม่สนใจคำพูดนั้นหันหน้าเข้าหน้าจอคอมพิวเตอร์เริ่มหาข้อมูลสถานที่ท่องเที่ยวชายทะเล ทั้งสองต่างไม่พูดจาอะไรกันอีก ครั้นพอทรงกลดเจอชายทะเลที่หนึ่งน่าสนใจ เขาจึงเปิดปากพูดกับอัสดงมาว่า

“เจอแล้ว นายว่าที่นี่สวยไหม อัสดง”

อัสดงผลุดลุกจากเตียงมานั่งดูรูปจากหน้าจอด้วยกัน ท้องทะเลฟ้าครามเจือสีเขียวใสมรกต กลมกลืนด้วยหาดทรายขาว สวยยิ่งนัก ทั้งสองลืมข้อบาดหมางวิวาทพลัน “สวยว่ะ ....ที่ไหนอ่ะไอ้กลด เราพาไอ้ดื้อไปที่นี่ดีไหม”

“ใจตรงกัน กำลังจะบอกนายพอดี ว่าไปที่นี่แหละ ไม่ไกลด้วย อยู่ระยองเอง”

“เยี่ยม ....งั้นวันศุกร์ออกเดินทาง ค้างสักสองคืน”

“ตกลงตามนี้”

ทรงกลดยักคิ้วให้กับอัสดง เป็นอันตกลงแล้วว่า ทะเลระยองคือเป้าหมายคลายเหงา อณูเทพหนุ่มน้อยทั้งสองต่างก็ช่วยกันดูและหารายละเอียดเพื่อที่การท่องเที่ยวครานี้ จะเป็นครั้งที่วิเศษสุดแห่งยอดดวงใจของเขาทั้งสอง และจะเป็นการวัดว่าใครจะทำให้ถูกพระทัยได้มากกว่ากัน

ทางด้านเอราวัตกับคืนฉาย หลังจากเสร็จมื้อเย็น จึงตกลงกันจะไปอาบน้ำด้วยกัน ทั้งสองจึงเปลี่ยนมานุ่งผ้าขาวม้าคนละผืน ด้วยความที่เป็นร่างแบ่งภาคแห่งเทวะ ร่างกายของทั้งสองจึงงาม หล่อเหลาดังรูปสลัก แม้จะไม่ใช่ประติมากรรมชั้นเลิศสุด แต่หากใครได้เห็นก็อยากจะซุกหน้าลงไปแนบกับหน้าท้องแข็งแรงนั้นนัก คืนฉายกับเอราวัตต่างฝ่ายต่างก็แอบชมร่างกายของอีกฝ่ายในใจ โดยเฉพาะคืนฉายหรือพระศุกร์ นั้นเริ่มมองแล้วมองอีก ความคิดนึกสนุกแวบเข้ามาในบัดดล เขาจึงพยายามใช้ฤทธิ์ปิดความคิดนั้นไว้ก่อนที่เอราวัตจะจับได้

“แกล้งมันซะหน่อย”

“หุ่นใช้ได้นี่หว่า ไอ้เอราวัต”

“เออ ขอบใจ นายก็หุ่นดีนะไอ้ฉาย ไปฟิตเนสบ่อยเหรอ” เอราวัตยิ้มกว้าง พอๆกับคืนฉายที่กำลังเริ่มโยนหินถามทาง

“เออ ....แล้วนี่สาวๆคงตอมหึ่งเลยล่ะสิ ได้ฟันบ้างยังอ่ะ”
“มีบ้าง.....แต่ตั้งแต่ มาอยู่บ้านไอ้กลดนี่ อดอยากปากแห้งเลยว่ะ ไม่มีสาวๆเลย พับผ่า”

“อยากเอาออกไหมล่ะ ฉันมีวิธี”

คืนฉายดำเนินยุทธการโยนหินถามทางต่อ เห็นชัดว่าไอ้พระพุธหน้าตาดีใช่เล่น อยากลองเล่นกะเขาซะหน่อย

“วิธีอะไรวะ อย่าบอกนะว่า ใช้นางทั้งห้า ....อันนั้นน่ะ เบื่อแล้ว...ไปอาบน้ำเหอะเดี๋ยวจะดึก” เอราวัตตัดบทแล้วเดินนำลงไป คืนฉายยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ หัวเราะเบาๆ 

“หึๆ เดี๋ยวนายก็รู้ ไอ้เอราวัตเอ๊ย ว่าฉันจะช่วยนายยังไง”

ทั้งสอง บัดนี้ เดินลงไปท่าน้ำ ครั้นพอถึงแทนที่คืนฉายจะลงไปแช่ทั้งผ้าขาวม้า เขากลับถอดทิ้งไว้เหนือขั้นบันไดท่าน้ำเสียนี่ เขาเริ่มแผนการแกล้งเพื่อนแล้ว เอราวัตมิสามารถอ่านความคิดนั้นได้ มิรู้อุบายเห็นเข้าก็ร้องลั่น

“ไอ้ห่าฉาย นายไม่อายผีอายสางบ้างหรือไงวะ เสือกแก้ผ้ามาได้ นายเป็นร่างแบ่งภาคนะ ทำอะไรให้มันน่าดูสักหน่อย”

“มันจะอะไรนักหนาว่ะ ไอ้เวรนี่ มืดแล้ว ไม่มีใครมานั่งแอบดูหรอก แล้วกะแค่แก้ผ้าอาบน้ำมันจะผิดตรงไหน”

“เออๆ  เรื่องของนาย” ว่าแล้วเอราวัตก็ลงไปแช่น้ำบ้าง แต่เขาลงไปแช่โดยมีผ้าขาวม้ากางกั้น น้ำเย็นยะเยียบยามค่ำคืนกระทบผิวกาย คืนฉายไม่หนาวเลยหรือไร แหวกว่ายไปรอบๆ แถมยังโป๊เสียอีก เอราวัตได้แต่นั่งแช่ตรงริมบันไดท่าน้ำว่ายไม่ออกเพราะน้ำมันหนาวเสียเหลือเกิน

คืนฉายดำเนินแผนการต่อไป ว่ายกลับมาที่ท่าเหยียบขั้นบันไดยืนขึ้นฟอกสบู่ ร่างกายทุกส่วนสัด ถูกขัดถูกถูทั่ว โดยไม่อายสายตาของเอราวัต ที่กำลังร้องด่ามาอีกครั้ง

“ไอ้ห่า กระจู๋นาย จะโดนหัวฉันอยู่แล้ว ไปฟอกไกลๆหน่อยได้ไหม”

“แหมไอ้นี่ พูดมากจังโว้ย ก็ใครใช้ให้นายนั่งแช่อยู่เล่า ออกไปว่ายน้ำนู่นไป ”

คืนฉายด่ากลับแล้วก็ถูสบู่ต่อไป มิสนใจ ส่วนนั้นของฉายเมื่อโดนมือหลายๆครั้งเข้าจากที่หดก็เริ่มพองตัวขึ้น ด้วยความที่จงใจให้มันตื่น คืนฉายจึงถูแต่ส่วนนั้นถูและเริ่มรูดเข้ารูดออก ดูเผินๆเหมือนจะทำความสะอาด แต่มิใช่..... เอราวัตคงขี้คร้านจะด่า จึงเลิกนั่งแช่น้ำ เปลี่ยนใจไปอาบน้ำในโอ่งดีกว่า

“ไอ้ฉายไอ้ลามก”

และในระหว่างที่เอราวัตขึ้นบันไดนั้น คืนฉายก็กระตุกผ้าขาวม้าของเจ้าพระพุธพลัน เจ้าตัวมิทันระวัง ผ้าขาวม้าหลุดออกโดยทันที ขณะนี้เขาจึงตัวเปล่าเปลือยเฉกคนดึง

“ฮ่าๆๆๆๆ วู้ ไอ้เอราวัต ซ่อนรูปเหมือนกันนะมึง”

“เล่นส้นตีนอะไรวะเอาผ้ากูมา”

กูมึงเริ่มมีมาแล้ว คืนฉายไม่คืนผ้าให้กลับเหวี่ยงขึ้นไปด้านบน เป็นการบังคับให้เอราวัตต้องแก้ผ้าโทงๆ เดินขึ้นไป

“ไหนๆ ขอวัดขนาดดูหน่อย ใครใหญ่กว่ากัน” คืนฉายจอมซุกซนไม่พูดอย่างเดียวจับหมับเอาเข้ากับน้องชายของเอราวัต “เล็กกว่าของฉันนิดนึง”

“ไอ้บ้ามันยังไม่แข็งโว้ย”

เอราวัตปัดมือออก ตั้งใจเลี่ยงเพื่อนจอมเซี้ยว แต่แล้วเสียงยั่วโทสะก็ร้องเยาะเย้ยตามหลังมา “ โหย ไอ้ปอดเอ๊ย หรือว่ากลัวจะเล็กกว่า แน่จริงมาวัดกันไหม เอาตอนที่นายแข็งๆ น่ะ จะได้รู้กันไง”

ถึงแม้เอราวัตจะไม่ค่อยโมโหใครก็ตาม แต่เมื่อถูกร้องท้ามาอย่างนี้ ก็เกิดแรงฮึด ตกหลุมพรางของพระศุกร์เจ้าเล่ห์

“แล้วมึงจะได้รู้ไอ้ฉาย”  พระพุธเดินลงมาประจันหน้ากับคนร้องท้า นั่งอยู่หน้าขั้นบันไดเอามือปั่นของตัวเองบ้าง “มาปากดีนักนะมึง งั้นกูกับมึงมาแข่งกัน หากกูใหญ่กว่า มึงโดนกระทืบแน่”

เอราวัตด้วยความที่ถูกท้าและสบประมาทหลงอุบายของคืนฉายในเรื่องขนาด ผู้ชายที่ไหนโดนเข้าใครจะทนได้ จึงตั้งหน้าตั้งตาปั่นสู่กับคืนฉายที่มือก็รูดของตัวเองเป็นระวิง พอสักพัก ครั้นพอได้ที่ทั้งสองจึงเอามาเทียบกัน หัวสีชมพูระเรื่อชนกันโดยตั้งใจ แล้วเลื่อนมาขนาบข้าง ต่างผลัดกันจับวัดขนาดจนแน่ใจ

“เท่ากัน ว่ะไอ้ฉาย โธ่นึกว่าจะใหญ่กว่า ไอ้ขี้คุยเอ๊ยยยย”

คืนฉายยิ้มที่มุมปากน้อยๆ เอาล่ะได้ที่แล้ว จังหวะนี้แหละ ว่าแล้วจึงแอบร่ายพระเวทเสกผ้าขาวม้าทั้งสองผืนที่กองไว้ เข้ามารัดมือทั้งสองข้างของเอราวัตแน่นกับขั้นบันได เอราวัตไม่ทันระวังจึงร้องลั่น

“เฮ้ยมึงเล่นอะไรวะ”

คืนฉายไม่ตอบ ใช้มือรูดของเอราวัตขึ้นลงอยู่อย่างนั้น ครานี้จากที่ชูชันธรรมดา กลับกลายเป็นแข็งโป๊ก ยิ่งกว่าบันไดหิน พระพุธน้อยเสียทีพระศุกร์จอมโลกีย์เข้าแล้ว แรกๆเอราวัตก็ขัดขืนร้องด่า ถีบพัลวัน แต่ไปๆมาๆ เป็นเพราะเพลินหรืออะไรมิทราบ เขากลับแอ่นกายสู้มาเสียนี่ ด้วยความที่ช่ำชองเรื่องแบบนี้มาเสียยิ่งนัก และอีกอย่างเอราวัตก็มิได้เอาออกมาเสียนาน เวลาผ่านไปชั่วครู่ เขาก็เด้งบั้นเอวจนขีดสุดตอบรับแรงชักครั้งสุดท้าย

“โอวว! ไอ้ฉาย กูแตกแล้ว”

สิ้นเสียงเท่านั้นแหละ หยาดน้ำสีขาวพุ่งกระจายเป็นสายแล้วหยดลงแหมะกระจายทั่วหน้าท้อง ที่เป็นลอนงามแบนราบ บางหยดหยาดแตะแต้มอยู่เหนือพงหญ้าดำสนิท ดุจน้ำค้างพราวเหนือยอดหญ้า

ภารกิจแกล้งเพื่อนสมใจแล้ว คืนฉายจึงหัวเราะลั่น นี่แหละวิธีที่เขาจะช่วยไอ้พระพุธ “ มึงไม่ได้เอาออกมากี่วันแล้วไอ้ห่า น้ำเยอะเชียว ฮะฮ่าๆๆ”

“ฝากไว้ก่อนไอ้ฉาย มึงแกล้งกู ไว้ถึงทีกูบ้างเหอะ แก้มัดกูได้แล้ว” พระพุธน้อยเข็ดเขี้ยวเคี้ยวฟันกล่าวอาฆาต “ทีกู กูจะเอาคืนให้นักเลย”

“เรื่องอะไร ถ้ากูปล่อยมึงตอนนี้ มึงก็ไล่เตะกูเท่านั้น มึงโดนมัดไว้อย่างนี้แหละ ดีแล้ว หาทางแก้มัดเอาเองแล้วกัน อาคมแค่นี้ไม่ครนามือมึงหรอก ไปล่ะ”

พระศุกร์จอมเซี้ยวพูดจบก็กลายเป็นรัศมีฟ้าครามใสสุกสกาว โพยพุ่งขึ้นบ้าน ทิ้งพระพุธที่ยังคงถูกมัดไว้ที่ท่าน้ำ ร้องด่าตามมาเสียงขรม “ไอ้ฉาย ไอ้เชี่ยยยยยยยยยย กูจะฆ่ามึง”
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่ ๑๐ พระเสาร์แทรก อัพ ๐๖ ก.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 06-07-2019 17:17:39
สีทันดรเมื่อเข้าห้องพระบรรทมมาได้ ก็ประทับนั่งนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง ทรงทอดมองออกไปในความมืดมิด เหม่อมองผืนน้ำในคลองที่ดำสนิทเป็นมันระยับดุจดั่งนิลกระทบแสงจันทร์ ในพระทัยคงไม่แคล้วคิดถึงบ้าน ‘บาดาล’ สถานที่ที่ทรงเจริญชันษา อีกทั้งวนอุทยานใต้น้ำอันงามเกินจะบรรยาย นึกถึงทีไร ก็ทำให้พระเนตรที่เคยพราวสุกสกาว คลอด้วยหยาดน้ำใสๆที่มนุษย์ขานเรียกว่า ‘น้ำตา’

“เกือบเดือนหนึ่งมาแล้วสินะ ที่เรามาอยู่ที่นี่” เจ้าตัวทรงเปรยกับองค์เองมาเช่นนั้น ความเหงาและความคิดถึงยังมิจางห่างหาย แม้เขาคนนั้น จะสัญญามาแล้วว่าจะพาไปเที่ยว ‘เดี๋ยวอัสดงพาไปเที่ยวนะ’

นึกถึงเขาคนนั้น แรกเริ่มยามได้เห็นหน้าครั้งแรก เคยพูดว่าเกลียดเขา แต่ลึกๆลงไปนั้นทรงรู้สึกคันพระทัยทุกครา นี่หรือคนที่เป็นสาเหตุทำให้วงศ์วานต้องลงมาอยู่ที่บาดาลครั้นพอโดนเขากอด เขาจูบ อาการที่คันพระทัย เริ่มจางลงทีละน้อย ทีละน้อย กลายเป็นซ่านพระหฤทัยยามได้ยลหน้าและได้ยินเสียงเขาคนนั้น

‘อัสดง เจ้าคิดกับเราอย่างไรกันแน่’  หากความลังเลสงสัย ถูกลบกลบมาด้วยประโยคที่เขาเคยบอกมาด้วยน้ำเสียงที่หวานยิ่ง ‘เจ้าคือสิ่งที่สำคัญที่สุด’

เมื่อไรเล่า เมื่อใด .....เขาจะบอกเราตรงๆ สักที เราไม่อยาก ‘เหงาหัวใจ’ อีกต่อไป

สีทันดรยังคงนั่งเหม่ออยู่อย่างนั้น จวบจนกระทั่งคนที่อยู่ในห้วงคำนึง เปิดประตูห้องบรรทมเข้ามา เสียงประตูเปิดปิดมิทำให้ทรงหันมาแม้แต่น้อย หากสิ่งที่ทำให้ทรงรู้สึกพระองค์ว่ามีคนเข้ามาก็คือวงแขนแข็งแรงที่สวมกอดเข้ามาจากเบื้องพระปฤษฎางค์

“นั่งเหม่อเชียว ยังไม่หายเหงา อีกเหรอ” น้ำเสียงทุ้มนุ่ม กระซิบผ่านเข้าสู่พระกรรณ ไรหนวดอ่อนๆของวัยหนุ่มคลอเคลียทั่วพระศอ

“เจ้าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร” สีทันดรพยายามรีบเช็ดน้ำตา ก่อนที่อัสดงจะเห็น หากไม่ไวไปกว่า ดวงตาสีอำพันที่สังเกตมาก่อนแล้ว

“สีทันดร ...เจ้าร้องไห้ทำไม ใครรังแกเจ้าบอกเรามา ไอ้กลดใช่ไหม” น้ำเสียงร้อนรน กล่าวถาม ใครกันที่ทำให้หัวใจของเขาร้องไห้

“ไม่ใช่....เรานั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย พลันเลยไปคิดถึงบ้านน่ะ จู่ๆน้ำตามันเลยไหล”

“ไม่เอาอย่าร้องไห้ ....อัสดงบอกแล้วไงเดี๋ยวจะพาไปเที่ยว เห็นเจ้าร้องไห้มาอย่างนี้ ใจไม่ดีเลย รู้สึกผิดยังไงไม่รู้ที่ปล่อยให้เจ้าเหงา...เลิกร้องเหอะนะ อัสดงอยากเห็น ไอ้ดื้อ คนเก่า .....เฮ้อไม่รู้ว่าหายไปไหนเสีย” อัสดงพยายามปลอบคนที่อยู่ในอ้อมกอด ฝ่ามือแข็งแรงหากแต่เบาดุจปุยนุ่น ปาดเช็ดรอยรื้นแห่งพระอัสสุชล ได้เบายิ่ง

“นี่ ดูนี่ดีกว่า....จะได้สดชื่น” อัสดงยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้สีทันดรดู พอคลี่ออก เจ้านาคน้อยก็เห็นรูป ท้องทะเลครามใสตัดกับพื้นทรายขาวบริสุทธิ์ “นี่ไง ที่ที่จะพาจอมดื้อของอัสดงไปเที่ยว อยากไปไหม”

สีทันดรแย้มยิ้มได้โดยพลัน ทะเลเปรียบเสมือนบ้าน....เขาคนนี้ จะพาเรากลับไปเที่ยวบ้านแล้ว “จริงๆ เหรอ อย่าหลอกให้เราดีใจเล่นนะ”

“เราเคยพูดไม่จริงกับเจ้าเหรอ...วันศุกร์ที่จะถึงนี้ เราจะไปเที่ยวกัน แล้วค้างสักสองคืน ดีไหม”

“ดีสิ ...แล้วเราจะไปกันกี่คนล่ะ” สุรเสียงที่ตรัสถาม เริ่มที่จะสดใสกลับมาเป็นดังเดิม

“ไปกันหมดนี่แหละ....นั่งรถกันไป เจ้าจะได้หัดใช้ชีวิตอย่างมนุษย์ธรรมดาด้วย”

“เราขี่อุจไฉยศรพไปไม่ดีกว่าเหรอ เร็วกว่าตั้งเยอะ”

“อย่าเลย นั่งรถกันไปน่ะสนุกกว่า เจ้าจะได้ชินกับมนุษย์ เผื่อวันข้างหน้าเสร็จศึก เจ้าอาจจะต้องอยู่ที่นี่ตลอดไป”

“ไม่หรอก ...เราเป็นนาคยังไงซะ เราก็ต้องกลับบาดาล เราไม่มีทางอยู่ที่นี่”

“ใจคอเจ้า จะทิ้งมนุษย์กึ่งเทพคนหนึ่งได้ลงคอหรือ....สีทันดร” ดวงตาสีอำพันหวานซึ้งจ้องพระเนตรฟ้าครามอย่างเอาคำตอบ คำถามนั้นทำให้พระทัยกระตุกวาบ เพราะทรงยังไม่เคยนึกถึงในข้อนี้ ใช่สิ หากสิ้นศึกกับอสูร ...ตนก็ต้องกลับบาดาล แล้วคนที่นี่เล่า จะอยู่อย่างไร ....ตอนนั้นก็คงจะเหงาเฉกเช่นตอนนี้ ความคิดถึงบ้านคงแปรเปลี่ยนมาคิดถึงโลกมนุษย์แทน

“อัสสะ....เราอย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้เลยดีไหมไว้รอให้มันมาถึงก่อนเราค่อยพูดกัน” พระหัตถ์น้อยๆ ค่อยๆยกลูบใบหน้าที่หล่อเหลานั้น หากวันนั้นมาถึง จะทำอย่างไร จะตัดสินพระทัยอย่างไร .....แล้วตัวเราจะอยู่ในฐานะอะไร นี่คือสิ่งสำคัญ

“ได้สิ.....แต่เมื่อกี้ เจ้าเรียกเราว่าอะไรนะ เรียกเราว่าอัสสะงั้นเหรอ....แปลกดีไม่เคยเห็นมีคนเรียก”

“ก็เพราะไม่มีใครเรียก เราถึงได้เรียกไง” พระพักตร์ใสเอียงอาย เริ่มซุกแนบอก จนคนที่ถูกเรียกว่าอัสสะ ต้องเชยคางนั้นขึ้น ชื่อพิเศษที่ตั้งให้คนพิเศษ ฟังกี่ครั้งก็ชื่นใจที่สุด “ทีเจ้ายังเรียกเราว่าไอ้ดื้อ ได้เลย ไม่เคยมีใครเรียกเราอย่างนี้เหมือนกัน”

“ก็เพราะไม่มีใครเรียก เราถึงได้เรียกไง” คำตอบเดียวกัน มาพร้อมกับหัวใจที่หนักแน่น “จำได้ไหม อัสสะเคยขอให้ไอ้ดื้อเรียกอัสสะว่าพี่แต่ ไอ้ดื้อ ก็ปฏิเสธ .....งั้นต่อไป เรียกอัสดงว่าอัสสะ อย่างที่เรียกเมื่อกี้แล้วกันนะ ฟังแล้วชื่นใจ”

“ตกลง” สีทันดร ทรงรู้แล้วว่า คนที่อยู่ตรงหน้ามีบทบาทพิเศษสำหรับตนเพียงใด ถึงแม้คำว่ารักยังไม่หลุดออกจากปากเขา แต่ก็จะรอ.....รอจนกว่าเขาจะเอ่ยออกมา ดูการกระทำอย่างที่เขาบอก หากวันหนึ่งเราต้องเอ่ยว่ารักเขากลับไปบ้าง เราจะได้บอกรักกับเขาอย่างเต็มปากเต็มคำเช่นกัน อาการเหงาหัวใจต่อไปคงไม่มี

“ดึกแล้วไปนอนเถอะ อัสสะเริ่มง่วงแล้ว”  ว่าแล้วอัสสะของไอ้ดื้อ ก็ใช้แขนแข็งแรง ตวัดร่างนาคาน้อยอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขน ดุจคราแรกที่ทรงถูกจับ คราวนี้ไม่ทรงดิ้นเหมือนครั้งที่แล้ว พระวรกายบัดนี้ถูกวางอย่างแผ่วเบาบนฟูกหนานุ่ม ในแวบแห่งความคิดทรงคิดว่าคนคนนี้จะโถมทับตัวลงมา แต่มิใช่ เขากลับประทับจูบก่อนนอนเบาๆตรงหน้าผาก เลื่อนผ้าห่มมาห่มให้ กล่าวทิ้งท้ายก่อนจากไปเพียงว่า

“ ฝันถึงอัสสะด้วยนะ...อัสสะจะฝันถึงไอ้ดื้อของอัสสะเช่นกัน”

ประตูห้องบรรทมถูกปิดสนิทแน่น หากประตูหัวใจถูกเปิดออกอย่างกว้างขวาง เสียงน้อยๆที่ตรัสเรียกว่า “อัสสะ” ยังดังก้องส่งผลให้อัสดงเดินยิ้มจนแก้มแทบปริ นับแต่นี้ต่อไป เราจะไม่ปล่อยให้เจ้าเหงาอีกแล้วสีทันดร หากเจ้าต้องการสิ่งใด แม้น้ำอมฤต ต่อให้ทำศึกกับอสูรทั้งมวล ...ชัยชนะนั้นจะมากองไว้แทบบาท และอุ้งหัตถ์ของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว

รถตู้โดยสาร ขณะนี้จอดเทียบท่าเรือที่จะจะข้ามไปยังสถานที่พักผ่อนตากอากาศ เพียงประตูรถเปิด สีทันดรก็แทบวิ่งถลาลงไป กลิ่นไอทะเล ถูกสูดจนแน่นปอด ทีท่าสดใสกลับคืนมาอีกครั้ง

“ดูเป็นคนละคนเลยนะ....ว่ามั๊ยอัสดง” คืนฉายมองเจ้านาคน้อยแล้วกล่าวกับอัสดงอย่างเอ็นดู ทรงกลดกับเอราวัตตามลงมาด้วยสีหน้าแจ่มใสเช่นกัน  “เห็นน้องเขาหายเหงาก็ดีใจ ฉันเองก็รู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก นานๆได้มาเที่ยวตากอากาศแบบนี้เสียที”

“ที่พักอยู่ไกลไหม ไอ้กลด”

“นั่งเรือไปอีกประมาณสี่สิบห้านาที ก็ถึงแล้ว ป่ะไปนั่งรอเรือกันเหอะ”

ทรงกลดพูดจบก็เดินนำไปเป็นคนแรก ส่วนสีทันดรมิต้องเอ่ยถึงแทบจะวิ่งนำทั้งสี่คนไปด้วยซ้ำ อัสดงรีบมาเดินเคียงคู่แล้วจับมือกันเดินไปยังท่าเรือ ทรงกลดเห็นเข้าก็ไม่รอช้ารีบทำคะแนนตามมาจับมืออีกข้างของสีทันดร กลายเป็นขนาบข้าง เราสามคนเดินนำหน้า ทิ้งคืนฉายกับเอราวัตไว้เบื้องหลัง

“ดูไอ้อัสดงกับไอ้กลดสิ แย่งกันทำคะแนนน่าดู ถ้ากูเป็นน้องดื้อ กูก็คงเลือกไม่ถูก” เอราวัตเปรยขึ้น คืนฉายก็ตอบมาว่า “แต่ถ้าเป็นกู กูจะเอาแม่งทั้งสองคนเลย มาเรามาจับมือกันไหม เผื่อจะดูน่ารักกับเขาบ้าง”

คืนฉายแทนที่จะจับมือเพื่อนกลับแกล้งไปจับคว้าหมับเอาเป้ากางเกงของเอราวัตอีกหน “ไอ้เชี่ยนี่ เล่นส้นตีนอะไรอีก เตะแม่งสักทีเหอะ คราวที่แล้วกูยังไม่เอาคืนเลยนะ”

“คนอาไร้....แข็งไม่ยอมหด”

คราวนี้ ‘ส้นเท้า’ หรือ ‘ส้นตีน’ หนักๆถูกเหวี่ยงเข้าไปหาพระศุกร์จอมขี้เล่นหากเจ้าตัวก็หลบหลีกได้เป็นพัลวัน ทั้งสองมัวแต่เล่นกันอย่างไม่ระวัง คืนฉายจึงถอยไปชนคนที่เดินตามมาข้างหลังเข้าอย่างจัง

“โอ๊ย ระวังหน่อยสิคุณ”

คนที่ถูกชนจนแว่นกันแดดที่เหน็บเสียบไว้บนเสื้อตกลง เจ้าตัวเก็บขึ้นมาตั้งใจจะต่อว่าต่อ แต่พอได้เห็นหน้าของคืนฉาย เขาคนนั้นก็เหมือนกับถูกสะกด เสน่ห์แห่งพระศุกร์เริ่มกำซาบซ่าน ตรึงขาทั้งสองไว้แน่นก้าวไปไหนไม่ได้ นี่ใช่ไหมที่เรียกว่า ตกตะลึง
 
“ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ พอดีเล่นกับเพื่อนเพลิน แว่นแตกหรือเปล่า” คืนฉายกล่าวขอโทษ เสียงพูดของเขาทำให้คนตรงหน้าหลุดจากภวังค์นั้น

“ไม่เป็นไรครับ ไม่แตก....”

“ถ้างั้นขอโทษอีกครั้งละกันครับ ...ขอตัวก่อนนะครับ”

คืนฉายรีบเดินออกไปจากตรงนั้น ด่าเอราวัตที่ทำให้ตนต้องหลบส้นเท้าจนไปโดนคนอื่นที่เดินตามมา ส่วนคนคนนั้นก็ยังคงยืนอยู่กับที่ จนเพื่อนที่ตามหลังมาด้วยกันตบหลังถามขึ้น

“เป็นไรวะ ไอ้ตา ...มีเรื่องเหรอ”

“เปล่าไม่มีอะไร เขาแค่ชนโดยไม่ได้ตั้งใจน่ะ ไปซื้อตั๋วเรือกันเหอะ”

ตาที่เพื่อนๆเรียกหรือนามเต็มนายตระการตา เริ่มก้าวขาออกหากสายตาทอดมองไปยังคืนฉายที่ขณะนี้ไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆแล้ว แต่เขาก็ไม่กล้ามองนานนักเพราะกลัวเสียมารยาท เขามาเที่ยวทะเลแก้เบื่อกับเพื่อนๆเหมือนเดิมทุกปีเป็นประจำ หากปีนี้....น่าจะมีอะไรพิเศษ แค่ถึงท่าเรือ ก็เจอคนที่ทำให้หวั่นไหวเข้าแล้ว ...สาธุ ขอให้นั่งเรือลำเดียวกัน และพักที่เดียวกันด้วยเถิด

ตระการตาจะรู้ไหมหนาว่า มนตร์แห่งพระศุกร์ได้รอบล้อมตนอยู่ทั่ว ยามที่เขาเอ่ยคำขอโทษเสียงเขาเพราะยิ่ง ขณะนี้จิตใจของเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว ยามเข้าคิวซื้อตั๋วเรือก็จ่ายเงินผิดจ่ายเงินถูกอยู่นั่น จนเพื่อนๆต้องมาช่วย

“มึงเป็นอะไรหรือเปล่าวะไอ้ตา” เพื่อนๆถามให้แน่ใจอีกครั้ง

“เออ กูบอกว่าไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไรสิ”

เสียงประกาศเรียกผู้โดยสารให้ลงเรือ ประกาศมาครั้งสุดท้าย ตระการตา พยายามชะเง้อชะแง้แลมองว่า คนที่เดินมาชน จะลงมาด้วยหรือเปล่า ใจเขาเริ่มเสียเพราะบนเรือนั้น ไม่มีเงาของเขาคนนั้นเลยสักนิด ท่าจะหมดหวังเสียแล้ว...และแล้ว เรือโดยสารเริ่มบ่ายหัวออกจากท่า แต่ฉับพลันเสียงโหวกเหวกโวยวาย ของวัยรุ่นกลุ่มหนึ่ง ก็ต้องทำให้คนบนเรือหันไปมองเป็นตาเดียวกัน เสียงตะโกนนั้นดังลั่น

“รอพวกผมด้วยครับ”

เขาคนนั้นนั่นเอง หัวใจของตระการตาพองโต ....ในที่สุดเขาก็มาเรือลำเดียวกับตน แต่จะทำไงดีล่ะเรือเริ่มเบี่ยงหัวออกมาแล้ว และทีท่าคนขับก็มิสนใจจะหันกลับ

“เพราะมึงคนเดียวไอ้เอราวัต เสือกปวดฉี่ ไม่ทันเรือเลยเห็นไหม”

“ใครว่าไม่ทัน ทันสิ กระโดดตามมาเร็ว”

สีทันดรบัดนี้กลับทรงเป็นปกติแล้ว ตรัสยังไม่ทันจบด้วยซ้ำก็ทรงกระโดดลงเรือเป็นคนแรก แต่ท่าจะพูดให้ถูก ควรจะพูดว่า เหาะลงมา เสียมากกว่า อัสดง ทรงกลด เอราวัตและคืนฉายมิรอช้าตามเจ้านาคาน้อยลงไปทันที ผู้โดยสารบนเรือต่างมองด้วยความทึ่ง ว่าระยะทางที่ห่างออกมาจากท่านั้น พวกเขากระโดดลงมาได้อย่างไร แถมยังลงมายืนหยัดกันได้อย่างนุ่มนวล

“ไปหาที่นั่งกันเหอะ” อัสดงกล่าวชวนแล้วพาคณะไปหาที่นั่ง จนได้ที่ทางท้ายเรือ พวกเขาเดินผ่านกลุ่มของตระการตาไป โดยมิได้สนใจ แต่ตระการตานั้นแอบเหลียวมอง แม้กระทั่งเพื่อนๆของเขาก็เช่นกัน พูดกรอกหูกันเซ็งแซ่ว่า

“แม่ง...โคตรเท่ห์เลย  พวกนายแบบมาถ่ายแบบหรือเปล่าวะ กูว่าไอ้ตระการตาหล่อแล้วนะ มาเจอพวกนี้ชิดซ้ายไปเลย”

“เออ หน้าตาดีกันทุกคนเลย แต่กูว่าคนที่เด็กที่สุดในกลุ่มที่ผมยาวน่ะ โตขึ้นอีกหน่อย คงจะหล่อมาก”

คนที่กำลังพูดน่าจะหมายถึงสีทันดร เจ้าตัวที่เดินอยู่ก็ทรงได้ยิน แม้พวกมนุษย์จะซุบซิบกันเบาเพียงไร สีทันดรหันมากล่าว กับคนที่กำลังวิพากษ์วิจารณ์อยู่ว่า

“ขอบใจที่ชม”

พวกนั้นหน้าเสีย หยุดพูดทันใด และไม่มีทางรู้ว่าคนที่กำลังพูดถึงกันอยู่นี้มิใช่เด็กหนุ่มธรรมดา ส่วนตระการตาได้แต่มองตามด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่เริ่มจับเข้าในใจ พวกเขาเป็นใครกันนะ ทำไม เหมือนรู้สึกว่า....พวกเขากลุ่มนั้นมีอำนาจอะไรบางอย่างแฝงไว้อยู่ในตัว อำนาจที่ทำให้ตนจะว่ากลัวก็ไม่ใช่ จะยำเกรงก็ไม่เชิง  หากโชคเข้าข้าง ขอให้ได้พักที่เดียวกัน จะได้ถือโอกาสทำความรู้จัก โดยเฉพาะ คนที่ทำให้ตนก้าวขาไปไหนไม่ออก

เรือโดยสารลอยละล่องแหวกผืนทะเลยามสายเกิดฟองคลื่นสีขาวสะอาดตา แสงแดดสาดส่องก่อเกิดประกายระยิบระยับ ดุจอัญมณีหลากสีนานาชนิดแตะแต้มทั่วพื้นมหาสมุทรนั้น ด้วยความสวยงามแห่งธรรมชาติที่ยากนักจักหา นักท่องเที่ยวหลายๆคนต่างก็ยืนชมความงามนั้น บางคนก็ถ่ายรูปกันไป ไม่เว้นแต่พระพุธกับพระศุกร์ซึ่งขณะนี้ก็ยืนชมธรรมชาติแห่งผืนทะเลนั้นอยู่ ลมแรงจากห้วงสมุทรพัดเอากลิ่นน้ำหอมที่เจ้าตัวใส่ไว้กำจาย

“นี่ไอ้ฉาย มึงอาบน้ำหอมมาเหรอ แหม มึงฉีดซะฟุ้งเชียว”

“กูฉีดนิดเดียว ....ว่าแต่มึงช่วยกูดูตรงพื้นน้ำนั้นหน่อย มึงเห็นอะไรไหม ...จะได้ยืนยันว่าตากูไม่ฝาด”

คืนฉายชี้ให้เอราวัตมองดูพื้นน้ำที่เริ่มเปล่งประกาย ด้วยสายตาแห่งอณูของเทวะ ภายใต้ผืนน้ำนั้น มีบางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่ ประกายระยับส่องพราว หากแต่ตามนุษย์คนอื่น เห็นได้แค่เพียงแสงตกกระทบจากพื้นน้ำเท่านั้น

ภาพเหนือจินตนาการใดๆก่อกำเนิด สิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวเป็นกลุ่ม เริ่มลอยละเลียบเทียบสีข้างเรือ อัสดง ทรงกลดและสีทันดร จับสังเกตเอราวัตกับคืนฉายที่กำลังมองอยู่ได้จึงเข้ามารวมกลุ่ม จึงได้เห็นสิ่งที่งามเกินบรรยาย นั่นก็คือ ดรุณีกลุ่มหนึ่งกำลังแหวกว่ายอยู่ภายใต้ม่านน้ำผืนทะเลใส สาวน้อยกลุ่มนั้น งามตาเป็นที่ยิ่ง โดยเฉพาะนางที่ว่ายอยู่ตรงกลาง อันมีนางอื่นๆล้อมรอบเป็นบริวาร นางผู้นั้นทรงรัศมีสีเขียวอมทอง แม้จะมิเจิดจ้าเท่าสีทันดร หากอณูน้อยก็บอกได้ชัดเลยว่า นางย่อมทรงศักดิ์เทวนาคีแน่แท้

“มุจลินทร์”

สีทันดรทรงร้องเรียกทันใด ประกายเขียวใสอมทองระเรื่อพวยพุ่งจากฝืนน้ำ รวมร่างเป็นนางผู้ทรงโฉม ผิวพรรณผุดผาด พิลาศเลื่อม งามเกินกว่าสตรีใด ที่เคยพานพบ มนุษย์บนเรือมิสามารถเห็นได้ด้วยตาเปล่า หากได้ยลคงจะตะลึงไปตามๆกัน

“ทูลกระหม่อมเล็ก” เทวนาคีโฉมสะคราญ ทูลทักแล้วบังคมด้วยกิริยาอ้อนแอ้นน่าชมยิ่งนัก “หม่อมฉันยินดีที่ฝ่าพระบาทเสด็จมาที่นี่ หม่อมฉันเลยมาดักรอ”

“มีอะไรเหรอมุจลินทร์” ถึงแม้มุจลินทร์จะเป็นเทวะแห่งพญานาคชั้นลูกท่านหลานเธอเหมือนกับสีทันดร หากแต่รัศมีรอบกายไม่เจิดจรัสเท่าแสดงให้เห็นว่า น่าจะเป็นอีกชั้นที่รองลงมา

“สมเด็จฯทรงให้หม่อมฉัน มาทูลให้ทราบว่า พระนางจำต้องทรงฌานร่วมกับพระพันปีกัทรุ กั้นบาดาลไว้จากพวกอสูรเพคะ เนื่องด้วยทูลกระหม่อมพ่อ จำต้องเสด็จฯขึ้นเฝ้ามหาศิวะ พร้อมทูลกระหม่อมใหญ่พระเชษฐาของฝ่าบาท พวกอสูรอาจบุกบาดาลได้”

“แล้วทูลหม่อมปู่ล่ะ เสด็จฯไหนเสีย”

“ทรงขึ้นเฝ้ามหาอุมาเทวีเพคะ ....เพื่อวางแผนการศึก” มุจลินทร์ทูลตอบ รัศมีรอบกายเริ่มสั่นไหว ต่อให้เป็นเทวนาคี ยามนึกถึงศึกที่กำลังจะก่อตัวขึ้น ก็ทำให้ไม่สบายพระทัยเช่นกัน ขณะนี้หลายๆพระองค์บนสวรรค์และบาดาลกำลังวุ่น

“มหาอุมาเทวีเสด็จออกบัญชาการเองเลยเหรอ....แต่ก็ยังดี หากเป็นมหาทรุคา หรือมหากาลี เสด็จออก ไม่ใช่อสูรอย่างเดียวที่จะพินาศ ...มนุษย์โลกก็ไม่เหลือ”

สีทันดรทรงกล่าวถึงก็ยังย่นย่อพระวรกาย พระโลมาลุกชัน ทรงจำได้ครานั้น ยามที่มหาอุมาเทวีเสด็จออกในภาคมหาทรุคา ยามนั้นสามโลกสั่นสะเทือน แม้บาดาลที่มั่นคงและลึกที่สุดยังรับรู้ถึงพระราชอำนาจอันร้องแรงนั้น มหาศิวะจำต้องหลีก มิมีผู้ใดเข้าพระพักตร์ติดแม้แต่พระนารท...พระบิดาเลี้ยงยังต้องรออยู่รอบเขตจักรวาล

“เพคะ ยังทรงประทับอยู่ในภาคมหาอุมาเทวี และที่หม่อมฉันมานี่ นอกจากจะส่งข่าวแล้ว สมเด็จฯยังทรงฝากสิ่งนี้ให้กับฝ่าพระบาทด้วย”

สมเด็จฯที่มุจลินทร์เอ่ยถึงนั้น คือพระสมุทรเทวี สมเด็จพระชนนีในสีทันดรนั่นเอง แล้วมุจลินทร์จึงทรงหันไปพยักพระพักตร์ ให้กับบรรดานางข้าหลวงที่ลอยตามขึ้นมาหมอบราบกราบลงอยู่กับพื้น นางนาคาและนางมัจฉาบริวาร ช่วยกันประคองพานแว่นแก้วใส ภายในมีอัญมณีสุกใสลูกหนึ่งส่องแสงเจิดจรัส

“สมุทรมณี เจ้าเอามาให้เราทำไม” 

สีทันดรทรงจำได้ สมุทรมณี ที่ถูกเก็บไว้ในส่วนที่ลึกสุดของบาดาล ของสำคัญค่ายิ่ง ทำไมสมเด็จแม่ต้องประทานมาให้ตน สีทันดรจำต้องทรงรับมาไว้อยู่ในพระหัตถ์ พระทัยยังสงสัย

‘มันต้องมีอะไรแน่ๆ สมเด็จแม่คงต้องให้เราเอาไว้ใช้ประโยชน์อะไรสักอย่าง’

“หม่อมฉันไม่กล้าทูลถามเหตุผลเพคะ ....หม่อมฉันคงต้องไปแล้ว ขอให้ฝ่าพระบาททรงพระเจริญและขออำนวยชัยให้แก่อณูแห่งเทวะทุกพระองค์เพคะ”

มุจลินทร์ถวายบังคมลา รัศมีรอบกายเริ่มปล่งประกายวาบ ลอยกลับลงสู่พื้นน้ำ หากสีทันดรตัดรั้งไว้ “เดี๋ยวก่อนมุจลินทร์ มีคนเขาฝากความคิดถึงมาแน่ะ”

เพียงสีทันดรตรัสมาแค่นี้มุจลินทร์ก็ทรงรู้ได้ทันทีว่าใครฝากมา “ไม่รับฝากเพคะ ถ้าแน่จริงก็ให้ลงจากเชิงเขาพระสุเมรุมาบอกหม่อมฉันเองที่บาดาล ฤาว่าขี้ขลาด”

ชั่วแวบกระพริบตา ภาพแห่งเทวนาคาอันสะคราญโฉมก็มลายหายวับไป บนเรือเสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นักท่องเที่ยวต่างก็ยืนคุยกันทั่ว มนุษย์จะรู้ไหมหนอว่า โลกบาดาลอยู่ใกล้เพียงนิดเดียว

“เราบอกให้แล้วนะนล .....เดี๋ยวจะหาว่าเราพูดไม่จริง คงได้ยินแล้วนะว่ามุจลินทร์เขาพูดยังไง” สีทันดรแหงนพระพักตร์ตะโกนขึ้นฟ้า ชั่วแวบก็มีเสียงตอบกลับมาดังเฉพาะสีทันดรกับอัสดงว่า “เหอะ ผู้หญิงก็อย่างนี้แหละ ...พอลงไปจริงๆก็ไล่นลกลับมาเท่านั้น”

“สมแล้วนล ระวังนะ ระวังจะมีคนตัดหน้า มัวแต่ชักช้า” สีทันดรตรัสตอบสหายแล้วเสกสมุทรมณีเก็บไว้ในอุ้งหัตถ์ แล้วทรงผินพระพักตร์ไปอธิบายเทพน้อยทั้งสี่

“มุจลินทร์ พี่สาวเราเอง พ่อเดียวกันกับเรา เธอประสูติแต่พระสนมเอกน่ะ สวยใช่ไหม”

“สะ สวย มากครับน้องดื้อ แล้วเขามีแฟนหรือยัง” พระพุธน้อยจ้องมองตะลึงจนตาค้าง แม้เจ้าตัวจะจากไปแล้วก็เหอะ

“ไม่รู้สิ ...รู้แต่ว่ามีคนจีบเยอะ แต่ถ้าพี่เอราวัตจะจีบก็ยากหน่อยนะ ต้องฝ่าด่านยักษ์ทึ่มเขี้ยวแก้วตั้งตนหนึ่ง”

 “นลมันตาถึงเนอะไอ้ดื้อ แต่ยังไงก็สู้อัสสะไม่ได้หรอก” อัสดงได้ยินเข้าก็หัวเราะกล่าวเสริม สีทันดรเองพระพักตร์เริ่มระเรื่อ เพราะทรงรู้ว่าอัสสะหมายถึงสิ่งใด

“เฮ้ยย ไอ้พระพุธ ฉันว่านายเลิกล้มความตั้งใจเสียเหอะ นายสู้ไอ้ยักษ์นั่นไม่ได้หรอก กระวังโดนกระบองยักษ์ฟาดหัวแตก”

“ ฉันก็มีกระบองโว้ย ใช่ไอ้ยักษ์ที่พูดถึงนั่นจะมีคนเดียว”

“นั่นสิ แข็งด้วย” เอราวัตกว่าจะรู้ตัวว่าคืนฉายจับเป้ากางเกงตัวเองอีกรอบ ก็โดนเขาบีบซะแรง เจ้าตัวโมโหร้องด่าไล่เตะไปทั่ว “ไอ้ ฉายจับกระเจี๊ยวกูอีกแล้ว ไอ้ๆๆ โรคจิต” 

อัสดงกับทรงกลดเห็นเข้าก็ได้แต่หัวเราะ ไม่คิดจะห้ามปรามอันใด ส่วนสีทันดรต้องเบือนพระพักตร์หนี “ลามก”

พระพุธกับพระศุกร์วิ่งไล่กันทั่ว และแล้วเสมือนเหตุการณ์บนฝั่งเกิดขึ้นซ้ำสอง พระศุกร์หรือคืนฉายก็ไปชนเข้ากับเด็กหนุ่มคนหนึ่งเข้าอย่างจัง เด็กหนุ่มคนนั้นก็คงไม่แคล้ว นายตระการตา ด้วยแรงปะทะ ทำให้เจ้าตัวเกือบกระเด็นตกจากดาดฟ้าเรือโชคดีที่คืนฉายคว้าเอาไว้ได้ทัน

“เฮ้ยยย ระวัง”

ร่างของตระการตาถูกดึงเข้ามากอดไว้รอดพ้นจากสถานการณ์หมิ่นเหม่ หากตกลงไปก็ไม่แคล้วเจ็บตัว

“คุณอีกแล้ว” ใบหน้าของตระการตาแดงกล่ำอาจเป็นเพราะด้วยไอแดดหรือเพราะเลือดสูบฉีดขึ้นบนใบหน้ากันแน่ก็มิทราบได้ กลิ่นน้ำหอมที่คืนฉายฉีดไว้ถูกสูดจนทั่ว “อยากจะเอาจมูกแนบลงไปเหลือเกิน”

เอราวัตที่วิ่งตามมารีบถามคืนฉายทันที “เขาเป็นอะไรหรือเปล่า หลับตาพริ้มเชียว นี่คุณๆ”

ตระการตาพลันได้สติยิ้มแหะๆ ตื่นจากภวังค์ทันใด คืนฉายกล่าวขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ ตระการตาก็มิยักโกรธเหมือนกับดีใจที่โดนเขาชนถึงสองรอบ “ไม่เป็นไรฮะ พวกคุณสองคนนี่ดูสดใสกันจังเลย มาจากกรุงเทพเหมือนกันใช่ไหมฮะ ...ผมชื่อตระการตา เรียกว่าตาก็ได้”

“ใช่เรามาจากกรุงเทพ เราชื่อคืนฉาย ส่วนนี่เพื่อนเราชื่อเอราวัต”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ ...แล้วคืนนี้พักที่ไหนกันฮะ ผมพักที่รีสอร์ท นางยวน...อยู่กับเพื่อนสองสามคน” ตระการตาได้ที เปิดโอกาสทำความรู้จักกับคืนฉาย คนอาไร้ แค่ได้เจอก็สามารถทำให้เขาหวั่นไหวได้ขนาดนี้

“จริงเหรอ ที่เดียวกันเลย ใช่ไหมคืนฉาย”

“เออว่ะ ที่เดียวกัน....เราก็ยินดีที่ได้รู้จักนะ ยังไงขอโทษอีกครั้งแล้วกัน  เราขอตัวก่อน”

“คะ ครับ ละ แล้วเจอกัน หวังว่าวันนี้ถ้ามีโอกาสคงได้ทานข้าวเย็นกันนะครับ” ปกติตระการตาเป็นคนพูดจาฉะฉาน แต่เมื่อมาอยู่ต่อหน้าคนที่เพิ่งรู้จักคนนี้ น้ำเสียงเหมือนเริ่มหายลงลำคอหมดสิ้น

“ได้สิฮะ แล้วเจอกัน” คืนฉายรับคำแล้วเดินลงมากับเอราวัต จู่ๆเอราวัตก็บอกว่า “ไอ้คนนั้น ชื่ออะไรนะ ตาๆ อะไรสักอย่าง”

“เขาชื่อตระการตา”

“เออนั่นแหละ ...ตระการตา เขาชอบนายนะไอ้ฉาย แต่ฉันขอบอกนายไว้ก่อนว่า จะทำอะไรก็แล้วแต่อย่าให้ฉันต้องเข้าไปลบความทรงจำของมนุษย์อีกเป็นอันขาด”

“ไอ้บ้า...เพิ่งเจอกัน เขาจะมาพิศวาสอะไรกับกู”

“มึงอย่าลืม เสน่ห์ของพระศุกร์ นั้นร้อนแรงทีเดียว ยิ่งได้ผสานกับอำนาจแห่งพระจันทร์ของไอ้กลดด้วยแล้ว มนุษย์ที่โดนไม่แคล้วต้องเกิดเสน่หา...ทำไมพวกนายไม่รู้จักความคุมพลังกันบ้างวะ ป่านนี้คนชื่อตระการตาคงเพ้อใหญ่แล้ว”

“เออใช่...อยู่ตรงนี้ ไอพระจันทร์ของไอ้กลดยังแผ่มาถึงที่นี่ แถมยังพลังของฉันอีก โทษทีลืมนึกไป”

“เออถึงได้บอกให้ระวังไง” เอราวัตพูดจบก็ไม่กล่าวอะไรอีก ส่วนคืนฉายก็ได้แต่ส่ายหน้า “โฮ้ยยย เป็นอณูเทพนี่ยุ่งเนอะ ต้องมานั่งระวังพลังตนเอง ....เฮ้อกลุ้มเกิดมาเสน่ห์แรงก็อย่างนี้แหละ ไม่มีใครเข้าใจเลยพับผ่าสิ”

เมื่อเรือโดยสารจอดเทียบท่า ผู้โดยสารต่างก็แยกย้ายลงจากเรือขนสัมภาระเข้าพักตามรีสอร์ทต่างๆ ทรงกลดพากลุ่มเพื่อนๆไปยังรีสอร์ทที่ตนจองไว้ ครั้นพอมาถึง บรรยากาศอันสงบร่มเย็น กลิ่นอายอ่อนๆจากลมทะเลที่สดชื่น ก็แทบจะทำให้พวกเขาทุกคนล้มนอนพักผ่อนตรงชายหาดนั้น
เมื่อทำการลงทะเบียนเข้าพักเป็นที่เรียบร้อย พนักงานก็พาทั้งหมดไปยังบ้านพักที่จองไว้ บ้านหลังน้อยริมทะเล เหนือเชิงผาหิน สวยงามยิ่งนัก มองไปทางใดก็เห็นผืนน้ำสีครามสว่างใส  แต่สีครามของน้ำทะเลนั้นจะสู้ดวงเนตรของน้องดื้อที่ใสฟ้าพราวได้ฤา  สีทันเองเมื่อได้กลิ่นทะเล ก็สดใสเรืองรอง ร่ำๆจะลงไปในทะเลให้ได้ แต่ทรงกลดห้ามไว้ก่อน

“แดดกำลังร้อนนะครับอย่าเพิ่งลงไปเลย”

“โธ่พี่กลด เราเป็นเทวนาคา....กลัวอะไรกับแดด ขอเราเล่นน้ำให้ชื่นใจก่อนเหอะ” สีทันดรไม่ตรัสเปล่า กลับทรงสวมวิญญาณจอมดื้อมาอีกครั้ง เทวฤทธิ์ประสิทธิ์โดยพลัน รัศมีเขียวจ้าสว่างไสวพุ่งทะยานลงสู่ท้องทะเล กลายเป็นนาคาขาวเจิดจรัสดุจประกายเพชรเหนือท้องฟ้าและทะเลสีคราม หากมนุษย์มิสามารถมองเห็นได้....แต่เทพทั้งสี่นี่สิ ....เพิ่งเห็นนาคายามเล่นน้ำครั้งแรก ก็ถึงกับตะลึง

“สาธุ น้องดื้อ...อย่าซัดคลื่นมาทางนี้แล้วกัน กระโดดน้ำเล่นคลื่นทีอย่างกับ สึนามิ”
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่ ๑๐ พระเสาร์แทรก อัพ ๐๖ ก.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 06-07-2019 17:18:38
คณะของตระการตาตามมาเข้าพักติดๆ จะว่าโชคช่วยหรือเพราะพรหมลิขิตหรือไงก็ไม่ทราบ บ้านพักของเขาอยู่แทบจะติดๆกันกับบ้านพักของเทพน้อยทั้งสี่ ตระการตามองเห็นแล้ว ว่าบ้านข้างๆนั่นใครมาเข้าพักอยู่ เพราะเจ้าตัวกำลังถอดเสื้อออกเหลือแต่กางเกงขาสามส่วนเผยให้เห็นหุ่นอันสมส่วนงดงามกว่าเด็กในวัยเดียวกัน

“คืนฉาย ชื่อนี้ผมจะจำให้ได้ขึ้นใจ”

ระหว่างที่ตระการตา กำลังเดินเข้ามาที่บ้านพัก สีทันดรก็กำลังม้วนน้ำขึ้นมาเป็นคลื่นลูกใหญ่ แล้วสะบัดกระจายเต็มแรง ด้วยฤทธีแห่งเทวะนะคา คลื่นลูกใหญ่นั้น พุ่งปราดขึ้นมาบนฝั่ง เพื่อนที่มาด้วยกับตระการตา เห็นเข้าร้องลั่นวิ่งหนี แต่ตระการตาด้วยความที่เหม่อมองคนบนนอกชานตรงหน้า จึงทำให้ไม่ระวังครั้นพอรู้ตัวก็สายไปซะแล้ว ได้แต่ร้องลั่น เทพน้อยทั้งสี่หันขวับพุ่งมองไปยังเสียงนั้น  แต่ด้วยสติและความไว ของคืนฉาย เขากลายเป็นรัศมีสีฟ้าครามพุ่งปราดเข้าสกัดคลื่นนั้นไว้ แล้วพาตระการตาออกมาจากบริเวณพื้นทรายตรงนั้นทันท่วงที

ด้วยแรงปะทะอันมหาศาล ทำให้พื้นทรายกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่เบ้อเร่อนี่ถ้า เขามาช่วยไว้ไม่ทัน ไอ้คนนี้คงไม่โดนคลื่นกระแทกตายแล้วเหรอ

“เป็นไงบ้าง”

“ไม่เป็นไร...คืนฉายวิ่งมาเร็วมากเลย” ชั่วแวบก่อนจะหลับตา ตระการตาเห็นเพียงใบหน้าของคืนฉายลอยมาและแล้วเสมือนระบบประสาทถูกตัดไปชั่วครู่  พอรู้สึกตัวอีกที คืนฉายก็พามาอยู่บนบ้านพักของตระการตาที่เพื่อนๆหนีตายมาหลบอยู่ก่อนแล้ว

“ขอบคุณนะ คุณช่วยผมไว้”

“เรียกว่าฉายเฉยๆเหอะง่ายดี ระวังหน่อยแล้วกันวันนี้คลื่นลมจะแรง ถ้าไม่จำเป็นก็อย่าเพิ่งลงเล่นน้ำ ฉายไปก่อนล่ะ”

คืนฉายพูดจบก็วิ่งดุ่มๆ ลงไป แบบคนธรรมดากลับไปยังบ้านพักหลังข้างๆ เพื่อนที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็ถามกันเซ็งแซ่

“ใครอ่ะตา ไปรู้จักเขาได้ยังไง หล่อมาก”

“ก็พวกนายแบบที่พูดถึงกันอยู่ในเรือไง ที่กระโดดลงเรือมาน่ะ”

“เออใช่ เห็นแล้วอยากเอาหน้าไปซุกอกเขาจริงๆเลยเธอ” ตระการตาได้ฟังเพื่อนๆพูดก็ได้แต่แย้มยิ้ม ในวินาทีเฉียดตายของเขา...เขากลับได้พบความหวานซึ้ง คืนฉาย หรือเขากำลังจะเข้ามาส่องแสงฉายในยามค่ำคืนที่มืดมิดให้กับตนแน่แล้ว

นอกจากกลุ่มของอณูน้อยและกลุ่มของตระการตาแล้ว ใตรจะคิดว่าภาพเหตุการณ์โกลาหลเมื่อครู่ ถูกเฝ้ามองอย่างเงียบๆ ในบ้านพักหลังสุดท้าย ที่ผู้พักปิดประตูหน้าต่างสนิทแน่น ชะแง้แง้มมองลอดผ่านแต่เพียงม่าน เจ้าตัวเอ่ยเบาๆ เหมือนจะพูดกับตนเองแต่ก็มิใช่ 

“มากันเยอะเลยนี่ เหอะมนุษย์ มาหาที่ตายกันทำไม ...รัก ยม ไปดูให้เราสิ ว่ามากันกี่คน”

ลำแสงวูบวาบค่อยๆรวมตัวเป็นร่างเด็กหัวจุกสองคน สิ้นคำสั่งสองร่างนั้นมลายหายวับ เหลือแต่ผู้เป็นนาย จับภาพกลางท้องทะเลนิ่ง “พวกบาดาลนี่นา ขึ้นมาทำไมถึงข้างบนนี้ เห็นทีคืนนี้คงสนุกแน่ๆ”

ทางฟากฝั่งอณูน้อยทั้งสี่ เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย ก็ออกมานั่งรับลมรวมกลุ่มกันตรงนอกชานของบ้านพัก สี่สหายต่างสบายอารมณ์เป็นที่ยิ่ง คุยเล่นกันสนุกสนาน เอราวัตซึ่งแบกกีตาร์มาด้วยเพื่อไม่ให้เสียเที่ยวเขาก็ดีดเล่นเพลงตามแต่ชอบโดยมีคืนฉายร้องนำ เสียงร้องของเขาจัดอยู่ในลำดับของนักร้องมืออาชีพเลยทีเดียว แน่ล่ะก็เขาเป็นพระศุกร์แบ่งภาคลงมานี่ ศิลปะการดนตรีมีหรือเทพผู้นี้จะไม่ช่ำชอง

“เยี่ยมว่ะ ไอ้ฉาย เอาอีกสักเพลงสิ ขอเพลงหวานๆ ฉันกำลังมีความรัก” อัสดงขอมานั่นเอง คืนฉายก็สนองมาให้เต็มที่ เสียงกีต้าร์เคล้าเสียงนุ่มๆทำให้บ้านพักอีกหลายๆหลังต่างก็ออกมานั่งฟัง โดยเฉพาะตระการตา ที่นั่งนิ่งดุจถูกตรึงไว้ด้วยมนต์สะกดแห่งเทพน้อยนั้น เขาจะนั่งอยู่นานเท่าไรมิทราบได้รู้แต่เพียงว่าจากฟ้ายามบ่ายที่สว่างใสกลับกลายเป็นฟ้าที่มืดมิดลง บ้านทุกหลังต่างก็เตรียมตั้งวงกินเหล้า แต่เขาไม่สนใจแม้แต่น้อย

จู่ๆบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ถัดออกไป เจ้าของที่มาพักเพิ่งจะออกมานอกบ้านเป็นครั้งแรก ในมือถือแซ็กโซโฟนมาด้วย และเขาคนนั้นก็เริ่มบรรเลงท่วงทำนองอ่อนหวานไปตามเสียงเพลงของคืนฉาย สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังคนเป่าแซ็กคนนั้น ศิลปินจากที่ใดกัน ....หรือว่าสถานที่ตากอากาศห่างนี้ เวลานี้จะรวมไว้ด้วยอาร์ทติส ที่พร้อมไปด้วยหน้าตาและความสามารถพรักพร้อม

เมื่อเห็นว่ามืดมากแล้ว ทรงกลดด้วยรอบคอบจึงสะกิดอัสดงออกมา ช่วยกันกั้นเขตอาคมเป็นปริมณฑลอย่างที่เคยทำ ‘กันไว้ดีกว่าแก้’ ทั้งสองเมื่อช่วยกันเสร็จแล้วต่างฝ่ายต่างก็มิได้นัดหมาย หันหน้าเดินลงไปยังชายหาดพร้อมกัน เสียงแซ็กโซโฟนไล่หลัง ฟังไปฟังมา เหมือนกำลังจะบีบหัวใจมากกว่าไพเราะ ครั้นพอหยุดยืนกับที่อาการนั้นก็หายไป ครั้นพอจะก้าวเดินลงไปใหม่ อาการก็กำเริบอีก นี่มันอะไรกัน

ทรงกลดสะบัดมือบังเกิดแสงนวลจ้าดุจดาวประกายพรึก พุ่งประทะเสียงดนตรีที่ลอยตามลมมานั้น เสียงดังเปรี๊ยะดังขึ้น พร้อมๆกับเสียงแซ็กโซโฟนที่หยุดลงกะทันหัน นักดนตรีนิรนามมีอันต้องล่าถอยเซถลาปิดประตูเข้าบ้าน ทำให้คนฟังที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ที่กำลังเคลิ้ม อารมณ์ค้างกันแทบทุกคน ยิ่งคืนฉายกับเอราวัตยิ่งแล้วใหญ่ทั้งสองกำลังเพลินอย่างได้ที่

“อ้าวไอ้พระอภัยเป่าแซ็กหายไปไหนแล้ว”

“เสียงแซ็กมีมนตรา อัสดง คืนนี้พวกเราคงต้องระวังตัว”

“เวรเอ๊ย มาพักผ่อน แท้ๆ ยังจะมีพวกตามรังควาน ไปจัดการมันเลยดีไหม”

“อย่าเพิ่ง มนุษย์เยอะเดี๋ยวจะแตกตื่นกันไปหมด ...รอคืนนี้ค่อยพิสูจน์กัน ตอนนี้ ตามน้องดื้อกลับมาก่อนดีกว่า ชักเป็นห่วงแล้ว”

ว่าแล้วทรงกลดก็ป้องปากเรียกสีทันดร ให้กลับขึ้นมาบนฝั่งซะที เพราะเล่นน้ำนานเกินไปแล้ว ตั้งแต่ตลอดบ่าย คลื่นที่แรงจัดทำให้ไม่มีมนุษย์หน้าไหนกล้าลงไป ขณะนี้กระแสคลื่นรุนแรงนั้นค่อยๆสงบลงทีละน้อย ทีละน้อย จนเหลือเพียงคลื่นลูกเล็กที่วัดซ่ามาตามปกติ รัศมีเขียวนวลสว่างใส พวยพุ่งลงมาประทับยืนเหนือชายหาด ทีท่าสดใส เต็มเปี่ยม

“โหยย พี่กลด เรายังไม่อยากขึ้นเลย ขอเล่นต่ออีกนิดนะ”

“ไม่ได้ ขึ้นได้แล้ว”

หนึ่งอาทิตย์และหนึ่งพระจันทร์ต่างก็พูดมาพร้อมๆกันแล้วก็ช่วยกันฉุดข้อพระกรขึ้นฝั่ง สีทันดรโดนเขาทั้งคู่ตอแยมาอีกแล้ว แต่ก็ทรงไม่กล้าดื้ออะไรได้อีก เพราะที่ผ่านมา วันนี้เขาก็ตามใจมาทั้งวัน เมื่อทรงขึ้นมาถึงนอกชาน ก็ทรงรู้สึกว่าชั่วแวบหนึ่งมีรัศมีแปลกปลอมลอยวนอยู่ ทรงชะงักชั่วครู่ เพื่อจะจับให้ถนัด พอตั้งใจดัก รัศมีนั้นก็เลือนหาย

“เป็นไรไปอีก น้องดื้อ” ทรงกลดถามขึ้นเพราะเห็นเจ้านาคน้อย มีท่าทางแปลกๆ

 “เปล่า แค่รู้สึกว่า เหมือนมีรัศมีแปลกๆลอยวนอยู่ พวกเจ้ากั้นเขตอาคมแล้วใช่ไหม”

“เฮ้ย มาเที่ยว ไม่เห็นต้องกั้นเลย กั้นทำไม” คืนฉายหยุดร้องเพลงชั่วคราวหันมาร่วมบทสนทนาด้วย ทรงกลดก็ตอบมาว่า “กั้นแล้ว อย่าประมาทไว้ดีที่สุด ป่ะไปกินข้าวที่รีสอร์ทกันเหอะ”

มินานหลังจากนั้นทั้งห้าก็ไปทานมื้อเย็น ครั้นกลับมาถึงบ้านพักก็ค่อนข้างมืดมากแล้ว หากแต่บ้านหลายๆหลังยังคงตั้งวงกินเหล้ากันอยู่ โดยเฉพาะบ้านของตระการตา ที่เพื่อนๆของเขากำลังสนุกได้ที่ ครั้นพอกลุ่มเทวะน้อยๆเดินผ่านเพื่อนๆจึงสะกิดบอกตระการตาที่กำลังนั่งเหม่อ

“ตาๆ นายแบบของแกมาแล้ว”

ตระการตาหันขวับ เมื่อสายตาจับจ้องมองเห็นเขาเดินมา จึงรวบรวมความกล้าวิ่งลงจากบ้าน ไปยังเขาคนนั้น “ฉายครับ ฉาย”

ทั้งกลุ่มหยุดหันมอง ตระการตาบัดนี้มายืนต่อหน้าคืนฉายแล้ว พูดต่อด้วยอาการละล่ำละลักว่า “ ถ้าไม่รังเกียจ มานั่งทานเหล้าด้วยกันไหมครับ ....ทั้งห้านี่เลยก็ได้ครับ เพื่อนๆผมก็อยากจะรู้จักด้วย”

“เอาไงดี...” หากจะปฏิเสธไปก็ดูจะกลายเป็นการเสียน้ำใจ มนุษย์คนนี้ ท่าทางไม่มีพิษมีภัย คืนฉายลังเลชั่วครู่ก็ตอบตกลง “งั้นรบกวนด้วยละกัน ป่ะ”

คืนฉายพยักหน้าให้เพื่อนๆ เดินตามตระการตามา อัสดง ทรงกลด และเอราวัต มิอยากปล่อยคืนฉายไปคนเดียว จึงเดินตามมาด้วย ยกเว้นสีทันดร ที่ยอมไม่เดินตามมา อ้างว่า

“เราอยากเข้านอนแล้ว พวกเจ้าไปเหอะ”

“งั้นอัสสะจะไปส่ง”  อัสดงพูดจบก็จูงข้อพระกรเดินออกมาจากตรงนั้น ทิ้งสหายทั้งสามไว้ ทรงกลดตั้งใจจะเดินตาม แต่เอราวัตดันฉุดแขนเขาเอาไว้เสียนี่

“เฮ้ยย ปล่อยฉันไอ้เอราวัต ฉันจะไปส่งน้องดื้อ”

“นายจะไปทำไมวะ เดี๋ยวไอ้อัสดงมันก็กระทืบเท่านั้นหรอก ฉันขี้เกียจห้ามศึก นายไม่ได้ยินเหรอ เขาเรียกกันจี๋จ๋าขนาดนั้น นายจะไปยุ่งกับเขาทำไม”

“แต่....”ทรงกลดกำลังจะแย้งแต่เอราวัต ก็ไม่ยอมเปิดโอกาสให้ เพราะก่อนมานี่ อัสดงเคยขอเขาไว้ว่า ‘เอราวัต ถ้าไปทะเล นายช่วยกันไอ้กลดออกไปห่างๆไอ้ดื้อหน่อยได้ไหมวะ ฉันอยากหาเวลาอยู่กับไอ้ดื้อสองต่อสอง’

‘ได้สิ นายเคยช่วยชีวิตฉันเอาไว้ แค่นี้สบายอยู่แล้ว’

เอราวัตยื้อทรงกลดไว้จนเขาต้องเดินตาม ทรงกลดเองก็ไม่ค่อยจะพอใจนัก แต่แล้วคืนฉายก็มากระซิบพอทำให้เขาจะยิ้มออกมาได้บ้าง  “นายไม่ต้องกลัว ไอ้กลดคืนพรุ่งนี้ยังมี....นายเคยช่วยฉันให้พ้นจากเวตาล แล้วฉันจะช่วยนายเอง”

อัสดงเมื่อพาสีทันดรออกมาแล้ว ก็พาเดินไปเรื่อยแต่แทนที่จะพาขึ้นบ้าน กลับพาเดินลัดเลาะริมชายทะเลไปเรื่อยๆ มือยังคงกุมมือของไอ้ดื้อไว้แน่น ดุจกลัวว่าลมทะเลจะพัดหอบเอาสีทันดรกลับบาดาลไป

“ทำไมไม่ไปกินเหล้ากับเพื่อนล่ะ ส่งเราแค่นี้ก็พอแล้ว”

“ไม่ดีกว่า อยู่กับเจ้าดีกว่าตั้งเยอะ กินแล้วก็เมา อัสสะทำอะไรไม่ได้พอดี”

นานๆอัสดงจะเขินอย่างนี้สักที รอยลักยิ้มข้างแก้มปรากฏ เขายิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ ยิ่งตอนที่ไอ้ดื้อหันกลับมาประจันหน้า มันแทบทำให้เขาละลายกองอยู่ตรงนั้น เพราะยามที่นาคาคืนถิ่น ยามนั้นความงามและศักติจะคงพร้อมที่สุด เฉกเช่นยามนี้

“หมายความว่ายังไง จะทำอะไร”

“ก็....ทำอย่างที่เคยทำแบบนี้ไง” อัสดงตั้งใจจะดึงสีทันดรเข้ามากอดแต่เจ้าตัวก็หลบหลีกไปได้ทัน “ขอกอดหน่อยสิ วันนี้ยังไม่ได้กอดเลยนะ คนดีของอัสสะ”

“ไม่เอา แถวนี้บริวารเราขึ้นมาบ่อยๆ เดี๋ยวพวกมันมาเห็นเข้า ไปกราบทูลแม่เรา เราจะยุ่ง”

“แม่เจ้าทรงฌาน ...ไม่รู้หรอก นะๆ จะไม่ให้รางวัลอัสสะหน่อยเหรออุตส่าห์พามาเที่ยว” นานๆอัสดงจะปล่อยลูกอ้อนมาสักที

สีทันดรทรงทำหน้าคุร่นคิดสักครู่ ก็ทรงตอบมาว่า “ก็ได้ แต่ไปตรงที่ลับๆตาคนหน่อยได้ไหม”

ประโยคสุดท้ายแผ่วเบายิ่ง แต่อัสดงได้ยินเต็มสองหู มิรอช้าเขาจูงมือไอ้ดื้อของเขาไปยังโขดหินที่ใกล้ที่สุด โขดหินโขดนั้นสามารถปิดบังสายตาจากคนทั่วไปได้ ยังมิทันจะเข้าไป พระวรองค์ที่หอมเสียยิ่งกว่าหอมก็ถูกดึงมาแนบอกโดยพลัน

“วันนี้อัสสะดีใจ ที่เห็นเจ้าดื้อคนดีสดใสเหมือนเดิม และวันนี้อัสสะมีของขวัญให้ด้วยนะ”

“ของขวัญอะไรเหรอ”

“อัสสะอยากร้องเพลงให้ฟังเป็นของขวัญ....วันนี้ไอ้ฉายมันร้องเพลงเสียเพราะเชียว อัสสะเลยอยากร้องบ้าง แต่อยากร้องให้เจ้าฟังคนเดียว อยากฟังไหม”

“ไม่อยาก ...” ถึงจะทรงอยากฟังเพียงไหน สีทันดรก็ตรัสว่าไม่อยากฟังไว้ก่อน เพราะแกล้งเขาคนนี้สนุกเสียยิ่งกระไร

“งั้นก็ช่วยไม่ได้ ...เพราะนักร้องคนนี้อยากร้องให้ฟัง” นักร้องหนุ่มไม่สนใจผู้ฟังว่าจะฟังหรือไม่ และแล้วเสียงทุ้มนุ่มกังวานใสก็เอื้อนเอ่ยออกมา

“เราสองนั้นอยู่กันคนละภพ       เหตุใดจึงพึงพบประสบหน้า
ชะรอยบุญแก่เก่าเราสร้างมา   คล้ายดังว่าใจสองดวงเคยผูกพัน
ฤาอาจมีใครสักคนอยู่บนฟ้า   ขีดดวงชะตาเราสองต้องกัน
ขออย่าเปลี่ยนให้เจ้าเป็นฝัน   อย่าจากพรากกันฉันและเธอไม่คลาดคลา”

สีทันดรบัดนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับอสรพิษเชื่องๆ พระหทัยวาบตามจังหวะ เนื้อความของเพลงที่เขาร้อง มันช่างตรงเสียเหลือเกิน เขาอยู่โลกมนุษย์ ส่วนเราอยู่บาดาล เจอกันจะเรียกว่าฟ้าลิขิตก็ได้  สีทันดรทรงเริ่มซุกพระพักตร์ลงแนบอกของอัสดงเพราะกลัวว่าเขาคนนี้จะเป็นดั่งภาพฝัน ดังคำร้อง 

“ร้องเพราะดีนี่...หยุดทำไมร้องต่อสิ”

“เจ้าอย่าเพิ่งขัดสิ ฟังอัสสะร้องให้จบ”

“อยู่กันคนละฟากฟ้า      หวั่นฤทัยสักวันเจ้าต้องกลับไป
แล้วพี่จะอยู่ต่อไปเช่นไร   ถ้าขาดเจ้าไปยามเมื่อไกลห่างกัน
ถ้าเราจากกัน      พี่ก็คง..........................ขาดใจ”      

เพียงท่อนสุดท้ายจบ น้ำตาใสๆก็ไหลออกมาอาบข้างพระปรางทั้งสอง ‘ถ้าเราจากกัน พี่ก็คงขาดใจ’ ท่อนนี้เอง ทำให้พระหทัยหวั่นวาบแลเจ็บแปลบดั่งทรงถูกเข็มเล่มน้อยสะกิด อัสดงเองก็ห้ามมิให้เสียงสั่นไม่ได้ ปานว่าเขาจะขาดใจ ณ ตอนนี้

“ว้า...ร้องไห้ทำไม สงสัยนักร้องคนนี้ เสียงคงจะห่วยแตก ร้องเพลงยังไง ทำเอาคนฟังร้องไห้ ตั้งใจจะร้องให้ซึ้งนะเนี่ย”

“เพราะอัสสะเสียงเพราะและร้องได้กินใจต่างหากล่ะ เราถึงร้องไห้ จะเป็นไปได้ไหม หากวันข้างหน้าเราต้องกลับบาดาล อัสสะต้องสัญญาว่าวันนั้น อัสสะจะไม่ขาดใจ ได้ไหม” พระสุรเสียงใสทรงกลั้นสะอื้น ตรัสขอวิงวอนเพราะกลัวว่า เขาคนนี้จะขาดใจ

“อัสสะจะไม่มีวันขาดใจ เพราะไอ้ดื้อ จะต้องอยู่เป็นขวัญใจของอัสสะที่นี่”

“เจ้าก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ สักวันเราคงต้องกลับไป”

“แล้วอัสสะจะอยู่อย่างไร .....ถ้าเราจากกัน อัสสะนั้นก็คงขาดใจ”

สีทันดรไม่ทรงเหลือศักติหยิ่งทระนงอีกแล้ว ทรงกันแสงแนบอกอุ่นแข็งแรงนั้น เพลงหวานซึ้งก็จริงอยู่ แต่ลึกๆลงไปในเนื้อความ ทำให้หวั่นพระทัยยิ่งนัก เพราะทรงกลัวว่าเขาคนนี้จะ ‘ขาดใจ’ ไปจริงๆ

“คนดี อย่าร้องไห้ไปเลย โอมเพี้ยงงงง จงหาย”

อัสดงพยายามพูดเล่น แกล้งทำท่าเป่ามนต์ ซึ่งก็ทำให้เจ้านาคาน้อยยิ้มออกมาได้บ้าง “อย่ากังวลใจไปเลย วันนั้นยังมาไม่ถึง อัสสะสัญญาจะหาวิธีที่ดีที่สุด ขอเพียงแค่ให้เจ้าเชื่อ”

ริมฝีปากบางเบาประทับลงตรงข้างๆแก้ม แขนทั้งสองข้างของอัสดงโอบพระวรกายแน่น คำที่อยู่ในใจมานาน และคนที่ถูกกอดก็กำลังอยากฟัง บัดนี้ดังสะท้อนก้องอยู่ภายในอก พร้อมจะถ่ายทอดออกมาแล้ว

“สีทันดร ยอด....”

แต่ก่อนที่อัสดงจะพูดออกมานั้นก็บังเกิดเสียงหัวเราะคิกคัก เสียงนั้นเป็นเสียงเด็ก สีทันดรกับอัสดงชะงักพลันแล้วเงี่ยหูฟัง เสียงนั้นดังอยู่ตรงโขดหินใกล้ๆแค่นี้เอง แถมยังมีเสียงกระซิบกระซาบดังแว่วๆมาว่า

“รักๆ เมื่อกี้เขาจูบกันใช่ไหม”

“ใช่ ผู้ชายจูบกัน ....ยมลองปีนไปดูอีกทีสิ เผื่อพวกเขากำลัง.... อุ๊ย จั๊กกะจี๋จัง”

คนพูดท่าจะแก่แดดไม่น้อย เพราะกำลังทำท่าทำทางประกอบให้สหายที่มานั่ง “แอบดู” ด้วยกันเห็น ....มองเผินๆผ่านๆ เจ้าสองคนนี่ก็เหมือนเด็กธรรมดา แต่ถ้ามองดีๆด้วยตาแห่งผู้มีฤทธิ์ก็จะรู้ได้ทันทีว่า มันสองคนนั้นมิใช่มนุษย์ และอีกอย่างเด็กที่ไหนจะไว้จุกแต่งตัวด้วยผ้านุ่งโบราณ ออกมาเล่นดึกๆดื่นๆ   ‘รัก ยม’ หรือโอปาติกะ จำพวกหนึ่ง ที่คอยรับใช้ มนุษย์ มานั่งแอบดูอยู่นี่ แล้วเจ้านายพวกมัน อยู่ที่ไหน

“ไม่เอา เดี๋ยวตายมเป็นกุ้งยิง” เจ้าตัวนี้ก็ทะเล้นไม่แพ้เจ้าตัวแรก กลัวตาเป็นกุ้งยิง แต่ก็ยังสาระแนเตรียมปีนโขดหินไปดูเขาอีกรอบ “เสียงเงียบไปแล้ว หรือว่ากำลังจะ จ้ำจี้มะเขือเปราะกันแล้ว รัก”

“ไอ้เด็กผีเปรต ตาพวกเจ้าจะไม่เป็นกุ้งยิง แต่เราจะควักลูกตาพวกเจ้าออกมาเสียเดี๋ยวนี้”

สีทันดรที่เงี่ยพระโสตฟังอยู่ ก็ทรงรู้ได้ด้วยอำนาจวิเศษว่า คลื่นเสียงที่มันเจรจากันนั้น มิใช่มนุษย์ จึงทรงผละจากอ้อมอกของอัสดงเหิรลอยละลิ่วเหนือหมู่โขดหิน พระเนตรฟ้าครามกลายเป็นสีทองทันใด จุดเล็กๆสีแดงจ้าดุจทับทิมกลางพระเนตรส่องประกายระยับ พลังแห่งเทวนาคากำจาย ดวงวิญญาณต่ำต้อยสองดวง สั่นไหว ตกใจสะดุ้งโหยงสุดตัว

“เฮ้ยยยยย ซวยแล้วรัก พญานาคนี่หว่าไปกันเหอะ”

ทั้งสองเตรียมหนี แต่ก็ไม่ไวไปกว่า สีทันดรที่สะบัดพระหัตถ์ฟาดลงไปเกิดเป็นลำแสงพวยพุ่งกระทบเข้ากับผีเด็กสองตนนั้นทั้งรักและยม ลอยละลิ่วเข้ากระทบกับโขดหินเบื้องหน้า เสียงดังสนั่น หากเป็นคนธรรมดาคงสิ้นชีพ แต่นี่มันเป็นวิญญาณจึงได้แต่นอนฟุบโอดครวญอยู่บนพื้นทราย 

“โอ๊ย เจ็บ... ยมแย่แล้ว ทำไงดี ” อาคมวิเศษถูกกำกับกั้นไว้มิให้พวกมันหนีไปไหนได้แต่นอนดิ้นพล่านคลุกพื้นทราย

“ใครส่งพวกเจ้ามาแอบดูเรา” สีทันดรเลื่อนพระวรกายลงมาประทับยืนเหนือหน้าเด็กผีทั้งสอง ดัชนีชี้กราด “เจ้าผีเด็กหากเจ้าไม่ตอบ เราจะเผาเจ้าให้เป็นจุณ”   
 
“อย่าขอรับ ....รักกลัวแล้ว อย่าทำรักเลย เราสองคนแค่ผ่านๆมาแถวนี้ มานั่งเล่นอยู่นี่ พอดีเห็นพี่สองคนเดินเข้ามาจะหลบออกไปก็เกรงใจพี่ โอ๊ย รักเจ็บไปหมดแล้ว” เจ้ารัก ทูลตอบอย่างโอดครวญแต่ไม่เล่าความจริงทั้งหมด ที่มันจงใจมาแอบดูเมื่อเห็นอัสดงกับสีทันดรแอบเข้ามาในหมู่โขดหินนี้ต่างหาก

“เจ้าเลยฟังอยู่ตั้งแต่ต้น เราฆ่าเจ้าให้ตายอีกรอบดีไหม” สีทันดรเงื้อพระหัตถ์หมายพระทัยจะขู่ ซึ่งทำให้เจ้ารักยมกลัวจนตัวสั่นลนลาน

“อย่าเลยจ้า....ปล่อยรักกับยมไปเหอะเราสองคนกลัวแล้ว พี่ดื้อ” เจ้าผีเด็กรักกับยม ยกมือไหว้ปลกๆเหนือหัวจุกของมัน หนำซ้ำยังสะเออะมาเรียกพระนามของเจ้านาคาตาสวยว่าดื้อเสียอีก แสดงว่ามันฟังมาตั้งแต่ต้น “บังอาจนัก มาเรียกเราว่าดื้อ เดี๋ยวเหอะ”

 อัสดงเหิรลอยตามมาเห็นว่าเป็นแค่ผีเด็ก ด้วยความสงสารเพราะกำลังโดนสีทันดรเล่นงานซะน่วม จึงไม่อยากจะเอาความ “ปล่อยมันไปเหอะ ไอ้ดื้อ มันเป็นแค่รักยม ไม่มีพิษสงอะไรมากหรอก ไม่ใช่อสูร”

“ก็ได้”ในเมื่ออัสสะขอมา สีทันดรจึงมิทรงขัดและทรงสะบัดพระหัตถ์อีกครั้ง เจ้าผีเด็กสองตนก็เป็นอิสระ มันรีบกราบลงกับพื้นกลัวจะถูกเผาจนตัวสั่น

 “ขอบคุณครับ พี่ดื้อ”

“ไอ้ทะลึ่ง !!! เดี๋ยวเหอะ”

“อย่าไปโมโหมันเลยไอ้ดื้อ เด็กมันไม่รู้น่ะ ให้อัสสะจัดการดีกว่านะ” อัสดงโอบพระวรกาย บอกให้คนดีของเขาใจเย็นๆ แล้วเขาก็เริ่มคาดคั้นพวกมันมาเอง

“เจ้าสองคนเป็นบริวารของใคร ตอบดีๆนะ อุตส่าห์ปล่อยแล้ว”

ขึ้นชื่อว่ารักยมย่อมมีนายบงการ ยากนักที่จะไม่มีนายปกครอง รักยม คราแรกก็ตั้งใจจะบิดพลิ้วหาทางเลี่ยงไม่ตอบ แต่พอมองอัสดงชัดๆ รัศมีแห่งเทวะสีแดงเพลิงของเขาก็สะกดทำให้พวกมันกลัวจนตัวหดลีบเล็กลงทันใด 

“เทวดานี่นา ....ใครสวดชุมนุมเทวดาวะวันนี้ มารวมกันหมด โอ๊ยร้อน แสบตา ไม่เหมือนรัศมีของ......”

ยังไม่ทันจะสิ้นเสียง ก็บังเกิดลมพายุใหญ่กรรโชกพัดวูบ เสียงแซ็กโซโฟนบาดใจสอดแทรกมากับสายลมนั้น พอกระทบก้อนหินก็กัดกร่อนจนปะทุคล้ายระเบิดย่อมๆ  อัสดงกับสีทันดร ร่ายพระเวทกั้นตนเองไว้ ครั้นพอลมสงบ เจ้าผีเด็กรักยม ก็อัตรธานหายไปเสียแล้ว สายลมพายุนั้นพัดลอยวนไปกลางทะเล หมายมุ่งจะข้ามไปอีกฟาก ของชายหาด อัสดงกับสีทันดรมิรอช้า เหิรทะยานตามไปทันที 

“นายของมันมา ฤทธิ์เยอะไม่ใช่เล่น  ตามไปดูกันเหอะไอ้ดื้อ ท่าทางคืนนี้จะ ได้สนุกกันอีกแล้ว”

รัศมีแดงเพลิงกับรัศมีเขียวอมทองสุกใส พุ่งปราดเป็นลำ ตามไปติดๆ ด้วยอิทธิและอำนาจแห่งพระอาทิตย์และเทวนาคาจอมดื้อรัศมีทั้งสองนั้นช่างสว่างเสียยิ่งกระไร จึงเรียกความสนใจแก่ผู้พบเห็นทั้งหลาย โดยเฉพาะนักท่องเที่ยวที่รีสอร์ทที่นั่งกินเหล้ายังไม่หลับไม่นอนเช่นบ้านของตระการตา

“เฮ้ยย แสงอะไรไม่รู้ สีแดง สีเขียว อยู่กลางทะเลนั่น มาดูเร็ว”

มนุษย์ผู้อยากรู้อยากเห็นไปเสียทุกเรื่อง จึงวิ่งกรูกันไปดูที่ริมหาดไม้เว้นแม้แต่ตระการตา ส่วนทรงกลด เอราวัตและคืนฉายเห็นรัศมีทั้งสองเข้า ก็รู้ได้โดยพลันว่าเป็นใคร

“สองคนนั่นจะไปไหนกัน อย่าบอกนะว่าจะไปหาที่จู๋จี๋”

“จะบ้าเหรอไอ้ฉาย ถ้ามันจะจู๋จี๋กัน มันคงไม่ทำให้ใครแตกตื่นอย่างนี้หรอก กูว่ารีบตามไปดูเหอะ รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ” เอราวัตกล่าวด้วยสีหน้ากังวล เพราะเทวะและอณูทั้งหลายหากไม่จำเป็นคงจะไม่แสดงอิทธิให้มนุษย์เห็น

“เห็นด้วยกับเอราวัต...เราตามไปกันเหอะ” ทรงกลดพยักเพยิดเห็นด้วย เข้าทางเขาแล้ว จะได้เข้าไปแทรกกลางระหว่างรัศมีสีแดงกับสีเขียวนวลนั้นซะที โดยมิรอช้า อำนาจจากจันทรเทพประสิทธิ์ประสาท แว่บหายขึ้นฟ้ากลายเป็นรัศมีสีเหลืองนวลพุ่งปราดผ่านเหนือหัวของกลุ่มมนุษย์ที่ยืนดูอยู่ริมชายหาด

“เฮ้ย รอด้วยไอ้กลด” เอราวัตกับคืนฉายรีบตามไปบ้าง รัศมีสีเขียวแลอีกหนึ่งรัศมีสีฟ้าครามใส ตามขึ้นไปติดๆ เสียงเซ็งแซ่ของผู้คนดังขึ้น “นั่นๆ มาอีกสามสี เมื่อกี้รู้สึกว่าลอยผ่านหัวพวกเราไปอย่างนั้นแหละ พุ่งไปกลางทะเลกันหมดแล้ว”

ตระการตาเองก็มองอย่างตกตะลึง เอ.... ดวงไฟหลากสีแปลกๆ ลอยมาจากไหนกัน สองลูกแรก เห็นมาจากชายฝั่งด้านนู้น แต่สามลูกหลังนี่สิ เหมือนลอยมาจากบนฝั่งข้างหลังนี่เอง ครั้นพอเขาหันกลับไปดู ก็ไม่พบอะไร

‘เอ๊ะ ...แล้วคืนฉายกับเพื่อนหายไปไหนแล้วล่ะนี่ แปลกจัง!’

หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่ ๑๐ พระเสาร์แทรก อัพ ๐๖ ก.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 06-07-2019 17:20:27
ทางฝ่ายสายลมปริศนาอันเหิรนำหน้ามาได้ระยะหนึ่งก็เริ่มม้วนตัวเป็นลำละลิ่วเหนือพื้นน้ำทะเล ตามติดมาด้วยอัสดงกับสีทันดร อีกนิดเดียวก็จะตามทันอยู่แล้วหากเพียงชั่วแวบนั้น สายลมก็สะบัดเอาเสียงดนตรีที่คมกริบพุ่งสวนเข้าใส่ทั้งสอง อัสดงซัดพลังของตนเข้าไปปะทะก่อให้เกิดเสียงดังสนั่นทั่ว

 เปรี้ยง!

แรงปะทะอันรุนแรง ทำให้สายลมนั้นหมุนวนเซถลา แลอัสดงเองก็ลอยเคว้งเกือบจะทรงตัวมิได้ สีทันดรต้องทรงเข้ามาช่วยฉุดไว้ ทั้งสองลอยอยู่เหนือผิวน้ำทะเลเตรียมรับมืออีกครั้ง ทรงกลด เอราวัตและคืนฉายที่เหิรลอยตามมาด้านหลังต่างก็เตรียมพร้อม ทั้งห้ายังมิได้เจรจาใดๆกันทั้งสิ้นว่าเกิดอะไรขึ้น สายลมปริศนานั้นดูเหมือนจะหยุดดูอยู่กับที่เพื่อหยั่งเชิง และแล้วก็บังเกิดเสียงแซ็กโซโฟน ท่วงทำนองประหลาดๆ แสบแก้วหูยิ่ง เสียงดนตรีเสียงเดียวกับที่จู่โจมอัสดงกับทรงกลดเมื่อพลบค่ำหากแต่รุนแรงกว่า สาดเข้าใส่ เทพน้อยทั้งหลายจำต้องใช้มนต์ต้านไว้ ครั้นพอตั้งใจซัดกลับไป สายลมนั้นก็มีอัตรธานสลายหายไปเสียสิ้น

“มันหนีไปแล้ว....ขึ้นฝั่งกันก่อนเดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟัง” อัสดงกัดฟันกรอด เหอะคราวหน้ามันหนีไม่รอดแน่ๆ

สี่เทพน้อยเลี่ยงขึ้นฝั่งมาอีกทางพร้อมสีทันดร ทั้งหมดนั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่บนโขดหินโขดเดิมที่อัสดงใช้เป็นเวทีร้องเพลงให้สีทันดรฟังเมื่อสักครู่ อัสดงเล่าความตั้งแต่เจอผีเด็กรักยม และถูกสายลมปริศนานั้นโจมตี แต่เขาไม่ได้เล่าให้ฟังถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านั้น เพราะเขาอยากเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นการส่วนตัวระหว่างเขากับไอ้ดื้อเท่านั้น

“ไอ้ผีเด็กนั่น มันต้องมาสอดแนม อยากรู้นักใครใช้มันมา” คืนฉายกล่าวขึ้นมองหน้าเพื่อนๆ สีหน้าหงุดหงิด เมื่อรู้ว่าต้องเหนื่อยเพราะมีมารมาขัดจังหวะความสนุกในการท่องเที่ยวพักผ่อน

“เฮ้อ มาพักผ่อนแท้ๆ ยังมาเจอเรื่องให้ต้องเหนื่อย จริงๆแล้วฉันกับอัสดงโดนมันโจมตีตั้งแต่ตอนไปตามน้องดื้อขึ้นฝั่งแล้ว จะเล่าให้นายสองคนฟังก็ลืม....ไอ้นักดนตรีเป่าแซ็กนั่น มันต้องมีส่วนเกี่ยวข้อง เพราะเมื่อกี้ ฉันจับเสียงแซ็กตอนมันปะทะกับอัสดงได้”

“ทำไมเพิ่งบอกวะ ไอ้กลด ฉันว่าเรารีบไปที่บ้านหลังนั้นกันเหอะ” เอราวัตเสนอขึ้น แต่คืนฉายก็แย้งเสีย

“นายจะไปทำไมวะ ถ้าลมพายุนั่น เป็นไอ้นักดนตรีเป่าแซ็ก ป่านนี้มันคงเปิดตูดหนีไปแล้ว”

“แต่ฉันเห็นด้วยกับเอราวัต ไปดูเหอะ....เผื่อมันพอจะมีอะไร ในบ้านเหลือไว้เป็นเบาะแสสำหรบพวกเราบ้างก็ได้”

สิ้นคำของทรงกลด ทั้งหมดบัดนี้ก็มาปรากฏกายอยู่หน้าบ้านพักที่ปิดสงบเงียบ ไฟดับแทบทุกดวง ต่างจากบ้านหลังอื่นๆ ที่อย่างน้อยก็เปิดไฟตามไว้ตรงนอกชาน บรรยากาศยามดึกยามนี้ เงียบสงัดยิ่ง หลายๆบ้านเริ่มเข้าพักผ่อน พวกที่เมาก็หลับฟุบนอนระเกะระกะ จึงเป็นโอกาสอันดียิ่งที่เทพน้อยทั้งหลายจะสำแดงเดชได้เต็มที่

คืนฉายเดินนำจะขึ้นไปบนบ้านนั้นเป็นคนแรกหากสีทันดรฉุดแขนเอาไว้

“เดี๋ยวก่อนพี่ฉาย รอสักครู่”

สีทันดรตรัสจบก็เสกนาคจำแลงตนหนึ่งพุ่งซัดเข้าไปบนบ้าน เพียงนาคนั้นออกจากพระหัตถ์ก็บังเกิดสายอสุนีบาตซัดใส่นาคจำแลงนั้นระเบิดกระจายเป็นผุยผง  “นึกไว้แล้วไม่มีผิด ....เจ้าของบ้านท่าจะไม่ธรรมดา สร้างเขตอาคมไว้รุนแรงเชียว”

“เกือบไปแล้วไหมเรา มาพี่จัดการเอง” คืนฉายกำลังพนมมือจะร่ายพระเวททำลายม่านอาคมนั้น แต่ก็ต้องชะงักเพราะเสียงเรียกชื่อตนข้างหลังดังขึ้น

“อ้าว ฉาย มาอยู่ตรงนี้เองเหรอ เราตามหาซะทั่ว”

ตระการตา ท่าทางคงจะตามหาคืนฉายอยู่นาน ครั้นพอเจอสีหน้าจึงแสดงความดีใจอย่างยิ่ง ส่วนคืนฉายนั้นเริ่มจะยิ้มไม่ออก เพราะตระการตาเล่นตามติดเขาแจ แถมตอนนั่งกินเหล้า ยังคอยมาป้วนเปี้ยนบริเวณต้นขาเขาอีกด้วย นี่ขนาดยังไม่มีอะไรด้วยนะ

“เอ่อ... ตา ยังไม่นอนอีกเหรอ”

“ยังหรอก เห็นฉาย หายไปจากวงเหล้าเลยมาตาม เราเป็นห่วง”

 “ตาไม่ต้องห่วงเราหรอก รีบกลับไปบ้านเหอะดึกแล้ว ไปพักผ่อนซะ”

“ยังหรอก....ตาอยากชวนฉาย ไปกินเหล้าต่อน่ะ ไปไหม อยากคุยกับฉายต่อด้วย ”

“ขอบใจนะ สำหรับมิตรภาพ  แต่คงไม่แล้วล่ะ ขอฉายพูดตรงๆ เลยแล้วกันนะว่าฉายรู้ ว่าตาคิดอย่างไรกับฉาย แต่ฉายคงต้องขอโทษเป็นครั้งที่สามสำหรับวันนี้ เพราะว่าฉายมีแฟนแล้ว” คืนฉายพยายามตัดปัญหาทั้งปวงด้วยการบอกปัดมิตรภาพที่ตระการตาเอื้อนเอ่ยนำเสนอ เขาเข็ดแล้วกับคนที่ชอบตามเขาแจ ไม่อยากให้ซ้ำรอยเดิมของพี่หนึ่ง

ตระการตาทำสีหน้าปั้นยาก แทบไม่เชื่อหูในสิ่งที่ได้ยิน พวกอัสดง ที่ยืนฟังอยู่รู้สึกเห็นใจตระการตาที่โดนคืนฉายหักสะบั้นไมตรี ทั้งๆที่ไม่มีวี่แววว่าคืนฉายจะพูดแบบนี้ ดูเหมือนแรกๆฉายจะชอบด้วยซ้ำที่มีคนมาปลื้ม แต่พระพุธด้วยความที่อ่านใจคืนฉายออกจึงกระซิบบอกกับอัสดงและทรงกลด ทั้งสองจึงเข้าใจในเหตุผลนั้น

“ฉะ....ฉาย” ตระการตายืนอึ้ง และก็ต้องอึ้งยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อคืนฉาย เอามือไปโอบเอวเอราวัตที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ดึงเข้ามากอด “นี่ไง แฟนฉาย ขอโทษเป็นครั้งที่สี่ ที่ไม่ได้บอกความจริงให้รู้ตั้งแต่ตอนแรก”

ทั้งหมดตกตะลึงพึงเพริดเพราะไม่คิดว่าคืนฉายจะเล่นไม้นี้ ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานกลับดันมีเรื่องสะบั้นไมตรีเกิดขึ้น เอราวัตเองทีแรกก็ตกใจจะดันร่างคืนฉายออก แต่คืนฉายส่งกระแสจิตขอร้องให้ช่วย “ ช่วยกูด้วย กูไม่อยากทำให้มนุษย์ดีๆคนหนึ่งต้องมาเพ้อและช้ำใจเพราะกู”

เหตุนี้ เอราวัตจึงยืนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของคืนฉาย ตระการตา มองอย่างไม่เชื่อสายตา ใบหน้าชาร้อนผ่าว เหมือกับถูกเขาตบหน้ามาอย่างแรง

“ถ้าตายังไม่เชื่อนี่คงจะเป็นข้อพิสูจน์ได้ ว่าฉายรักแฟนฉายพียงไหน” คืนฉายพูดจบจึงโอบคอเอราวัตและประกบปากลงไปบนริมฝีปากของเอราวัต อัสดง ทรงกลด และสีทันดร ตะลึงมาอีกครั้ง

“มะ มัน ไปเป็นแฟนกันตอนไหน” ทั้งสามไม่คิดว่าคืนฉายตัวแสบจะเล่นไม้นี้ แต่ตระการตานี่สิ ใจสลายลงพลัน

เอราวัตเองก็ไม่คิดว่า คืนฉายจะทำถึงเพียงนี้ เพื่อนเขาทำรุนแรงเกินไปกับคนตรงหน้าหรือเปล่า แต่จะทำไงได้ จึงยอมประกบปากไว้ เพื่อการแสดงจะได้สมจริงที่สุด ตระตาการ มองภาพนั้นเพียงชั่วครู่ เสียงสั่นเครือกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะวิ่งหันหลังกลับไปเพียงว่า

“ ตา ขอโทษที่เข้ามาวุ่นวาย โดยไม่ดูให้ดีก่อน”

ตระการตาวิ่งหายลับไปจากตรงนั้นแล้ว เอราวัตจึงผลักคืนฉายออก บอกเพื่อนจอมก่อเรื่องไป “ฉาย มึงทำเกินไปหรือเปล่า มึงไม่ชอบเขามึงก็บอกเขาไปดีๆสิ ไม่ใช่มึงไปทำอย่างนี้ หากเขาเสียใจขึ้นมา แล้วทำอะไรเกินไป มึงจะทำอย่างไร”

“เขาคงฉลาดพอที่จะไม่ทำอะไรโง่ๆ กูมีเหตุผลของกู กูไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยพี่หนึ่ง ขอบใจที่มึงช่วย” คืนฉายไม่เหลือเค้าขี้เล่นเลย ในตอนนี้ เสียงเขาเข้มขึ้น หากใครๆจะด่าเขา เขาก็ยอม เพราะเขาหวังดีไม่อยากให้มนุษย์คนนี้ช้ำใจ ตัดไฟเสียแต่ต้นลมนั้นดีที่สุด .....ความขี้เบื่อ รักง่ายหน่ายเร็วของเขา มันสามรถฆ่าคนได้ทั้งเป็น

“งั้นมึงจำไว้ กูจะไม่ช่วยมึงเรื่องนี้อีก” เอราวัตสะบัดหน้า ตัดบท เปลี่ยนเรื่อง บอกอัสดงกับทรงกลดและสีทันดรที่ยืนดูอย่างงงๆ “ช่วยกันทำลายม่านอาคมแล้วขึ้นไปดูข้างบนกันเหอะ”

ส่วนตระการตา เมื่อออกมาจากตรงนั้นได้ ก็วิ่งจนสุดแรงเกิด หนีให้พ้นคนใจร้าย ในชีวิตไม่เคยถูกใครหยามให้อายขนาดนี้มาก่อน หากไม่รักไม่ชอบ ทำไมไม่บอกกันดีๆ

“นาย มันใจร้าย คืนฉาย”

ตระการตาทรุดลงนั่งริมชายหาดฟุบหน้าลงกับเข่า บอกตัวเองไว้ว่าอย่าร้องไห้ แต่หยาดน้ำใสๆ ก็ไหลลงมา มันอาจจะเป็นน้ำทะเล ที่กระเซ็นมาโดนหน้า แต่ทำไมน้ำทะเลที่แสนเค็มถึงได้ไหลลงมาจากตา ฤาว่า มันจะเป็นน้ำตาจริงๆ

เสียงแซ็กโซโฟน ลอยตามลมมาเรื่อยๆ เพลงที่เศร้าแสนเศร้า เข้ากับบรรยากาศปวดร้าวเสียยิ่งนัก คืนฉายตั้งใจเงี่ยหูฟังเสียงดนตรีนั้น จากลอยมาไกลๆ บัดนี้ดังชัดเจนมาเล่นอยู่ใกล้ๆหูอยู่ซะนี่ เพียงเขาหันไปก็พบว่า เด็กหนุ่มนิรนามคนเป่าแซ็กเมื่อตอนเย็นนั่นเอง นักดนตรีปริศนา บัดนี้มายืนอยู่ที่นี่ ไม่ใส่เสื้อ ใส่แต่กางเกงสามส่วน พอได้มองเขาใกล้ๆ ก็เข้าใจถึงคำว่า ดาร์ก ทอลแอนด์แฮนด์ซั่ม เพราะร่างนั้นสูง ใบหน้าคมคาย ดูได้ไม่รู้จักเบื่อ ผิวกายแม้จะคล้ำหากแต่เนียน สะอาด อกผายสมวัยหนุ่มน้อย  ถ้าเอามาเทียบกับคืนฉายแล้ว หากต้องเลือกคนใดคนหนึ่ง คงตัดสินใจไม่ถูกว่าควรจะเลือกใคร .....เขาคนนั้นหยุดบรรเลงเพลงชั่วครู่แล้วกล่าวขึ้น   

“ทำไมต้องร้องไห้ มาทะเล อย่าเอาความเสียใจมาทิ้งที่นี่ ตักตวงเอาความสดใสจากทะเลกลับไปดีกว่า”

“นาย เป็นใคร” ตระการตากล่าวตอบ พยายามเช็ดน้ำตาที่ค้างคาอยู่ แต่เช็ดยังไงก็ไม่หมดซะที

“มาเราจะช่วยเช็ดให้” เจ้านักดนตรีหนุ่มไม่ตอบคำถาม กลับจะเช็ดน้ำตามาให้เสียนี่ เขายกแซ็กโซโฟนขึ้นมาเป่าอีกครั้ง ครานี้ท่วงทำนองจากเศร้าสร้อยกลับมีชีวิตชีวาขึ้น แต่ละตัวโน้ตในเพลงดุจมนต์วิเศษเช็ดน้ำตาของเขาให้เหือดแห้งโดยพลัน นี่หรือคือวิธีการเช็ดน้ำตาของเขา ตระการตาเริ่มปล่อยใจให้ฝันไปกับเสียงเพลงนั้น ม่านตาค่อยๆหนาหนัก เริ่มจะเปิดลงให้จงได้ เขาค่อยๆฝืนแต่ฝืนอย่างไรก็ฝืนไม่อยู่ ครั้นขนตากระทบกันครั้งสุดท้าย หัวใจก็ลอยละลิ่วไปอยู่ในโลกแห่งความฝันทันที

ในความฝันอันเลือนราง เขานั่งอยู่บนหาดทรายขาวสะอาด เสียงคลื่นกระทบกัน ซัดซ่าฟังแล้วสุขใจ ในสมองที่เคยมีแต่เรื่องของคืนฉาย บัดนี้ว่างเปล่า สายตาของเขาเหม่อมองไปในท้องทะเลฟ้าคราม  จู่ๆภาพของสตรีนางหนึ่ง ก็ผลุดขึ้นมา สตรีนางนั้นไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ใดๆ ปกปิดร่างกาย ผมดำขลับสยายยาวปิดหน้าอกเต่งตึงและส่วนกลางนั้นไว้ หญิงสาวในภาพอารมณ์บาดใจค่อยๆกวักมือเรียกเขาลงไปในน้ำด้วยกัน ทำกริยาล่อแหลม เย้ายวน ให้ตระการตาตามลงไป แต่จะกวักเรียกเท่าไร ตระการตาก็ยังไม่สนใจ พยายามจะลุกหนี เพราะไม่เคยพิสมัยในอิสตรี

หญิงสาวใจกล้า นุ่งลมห่มฟ้าจึงใช้กลยุทธ์ใหม่ เริ่มเปล่งเสียงเป็นทำนองสูงต่ำ เป็นบทเพลงที่แปลก ฟังแล้ว ใจรู้สึกเศร้าสร้อย ตกอยู่ในภวังค์ ขาทั้งสองข้างเริ่มก้างโงนเงนลงไปในน้ำทะเล  “มาเถิด มากับเรา แล้วเจ้าจะลืมความทุกข์”

บทเพลงแห่งนางพรายเริ่มขับขาน บังคับให้ตระการตาก้าวเดินลงทะเล หากแต่เสียงแซ็กโซโฟน ในท่วงทำนองที่แปรเปลี่ยนเป็นดุดัน แทรกเข้ามาในห้วงฝัน ทำลายภาพวาบหวามของสตรียั่วกิเลสเสียสิ้น เสียงของนางพรายกรีดร้องดังลั่น ภาพงดงามดั่งชื่อตระการตา บิดเบือนกลับสู่ความจริง หญิงสาวที่สวยงามคืนร่างเป็นนางปีศาจ เขียวขาวงองุ้มออกมานอกปาก ผิวกายน่าเกลียดแห้งซีดเซียว นมทั้งสองข้างยานโตงเตงมิเต่งตึงเหมือนในภาพฝัน

“อย่าลงไป”

นักดนตรีหนุ่ม หยุดบรรเลงเพลง ตะโกนเรียก พอเห็นไม่เป็นผลเขาจึงบรรเลงเพลงมาอีกคำรบ คราวนี้เป้าหมายจู่โจมนางพรายตนนั้น  เสียงดนตรีบาดทรวงพุ่งผ่านกระแทกนางพรายกระเด็นไปไกล ระคนมาด้วยเสียงกรีดร้องแสดงถึงความเจ็บปวดเหลือคณา นางพรายมิยอมแพ้ พอลุกขึ้นมาได้ จึงร่ายมนต์บทเพลงขับร้องสู้กับเสียงดนตรี ตระการตาตื่นจากภวังค์ทันใด ด้วยความที่เป็นมนุษย์ธรรมดา มีหรือจะทนคลื่นเสียงแห่งมนตรานี้ได้ เขารีบยกมือปิดหูแต่ยังไรก็มิอาจกางกั้นเสียงทั้งสอง สติของเขาเริ่มดับวูบลงไปอีกครั้ง

คลื่นเสียงแห่งการปะทะกันทั้งสอง ทำให้มนุษย์ที่อยู่ในบริเวณนั้น สิ้นสติไปกันหมด เหลือแต่พวกของอัสดง ครั้นพอจับสำเนียงเสียงได้ ก็ยุติการเข้าค้นบ้านของนักดนตรีปริศนาต้องสงสัย ต่างคนต่างออกมารวมกลุ่มข้างล่าง “ค้นดูจนทั่ว ไม่เห็นมีอะไรเลย มีแต่กระเป๋าเสื้อผ้า แต่ไม่มีร่องรอยเจ้าของ”

“ฉันว่าท่าจะไม่ดีแล้ว ว่าแต่พวกนายได้ยินเสียงอะไรไหม เสียงเหมือนกับเสียงดนตรี กำลังกระทบกับอะไรสักอย่างดังอยู่ชายหาดด้านนู้น” คืนฉายกล่าวขึ้นพร้อมกับพยายามเงี่ยหูฟัง

“เออใช่ ....ฉันว่าเรารีบไปดูกันเถอะ” อัสดงกล่าวจบก็ไม่รอช้า พุ่งทะยานเหิรลอยนำไปลิ่ว ทั้งสี่ที่เหลือรีบตามมาทันใด จนเข้าใกล้ในรัศมีแห่งการปะทะกันของคลื่นเสียงปริศนา

นักดนตรีหนุ่มยังคงเป่าแซ็กโซโฟนโรมรันกับนางผีพรายปีศาจ  เพียงบทสุดท้ายจบลง เสียงดนตรีจากการเป่าก็ดังจนถึงขีดสุด ฟาดใส่กระทบร่างนางพรายตัดหัวมันจนขาดกระเด็น อัสดงกับพวกมิทันเห็นภาพนั้น เห็นแต่ร่างของตระการตานอนสลบอยู่ริมหาด จึงเข้าใจว่าเป็นเหตุจากเสียงแซ็กโซโฟน และก่อนหน้านี้ เขาก็ถูกเสียงดนตรีเสียงนี้ลอบโจมตี มันแสดงตัวออกมาแล้ว และจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากไอ้พระอภัยเป่าแซ็กนี่เอง ทั้งห้าจึงเข้ารุมโจมตีเจ้านักดนตรีนั่นทันที

“คิดไว้ไม่มีผิด ไอ้พระอภัยเป่าแซ็ก มันเป็นต้นเหตุ จัดการมันเลย”

เจ้านักดนตรีหลบหลีกการโจมตีนั้นได้ทันท่วงที แถมยังซัดอาวุธจากเหล่าเทพน้อยคืนกลับไปแต่แรงเพียงหนึ่งเดียวหรือจะสู้อีกห้าแรงได้ เจ้าพระอภัยเป่าแซ็กจึงตกอยู่ท่ามกลางวงล้อม เขายังไม่ถึงกับเสียทีซะทีเดียว แซ็กโซโฟนในมือถูกแปรเปลี่ยนเป็นธนูคันใหญ่ด้วยฤทธิ์ เหนี่ยวสายยิงศรออกต่อกร ทั้งสี่ทิศที่รายรอบ

“นายเป็นใคร แสดงตัวมาซะ ไอ้ปีศาจ” อัสดงตะโกนถาม

เจ้าพระอภัยตั้งใจจะกล่าวตอบ แต่หอกของเอราวัตพุ่งสวนมา เขาจึงจำต้องเบี่ยงตัวออก พร้อมกับยกคันธนูตวัดเป็นรัศมีสีม่วงซัดเข้าใส่คืนกลับไป แต่ก่อนจะถึงตัวพระพุธ แสงรัศมีสีนวลจากปลายดาบของทรงกลดก็เข้ามาขวางไว้ตามมาด้วยจักรเพลิงอันร้อนแรงของอัสดง เสียงระเบิดกัมปนาทจากการที่พลังกระทบกัน ก่อเกิดแรงผลักมหาศาลทำให้ทั้งหมดกระเด็นล้มลงฟุบกับผืนทราย

ในช่วงวินาทีนั้น ท้องทะเลก็เกิดปั่นป่วน กลายเป็นวังน้ำวนขนาดใหญ่ ลมทะเลพัดแรงจนแทบจะกลายเป็นพายุ ฉับพลันก็บังเกิดมือใหญ่ยักษ์โผล่พ้นออกมาจากใจกลางน้ำวนนั้น คว้าเอาร่างของตระการตาที่นอนสลบแน่นิ่งผลุบหายลงไปตรงใจกลาง ต่อหน้าต่อตาของเหล่าเทวะน้อย  ลมพายุจางหาย พื้นทะเลกลับกลายเป็นปกติเหลือเพียงคลื่นที่ซัดสาดแผ่วเบา คืนฉาย ตะโกนลั่น

“ตระการตา!!”   

ร่างของตระการตาจมหายลงไปในท้องทะเลพร้อมกับมือปริศนา เทวะน้อยทั้งหลายกว่าจะได้สติ จะเข้าไปช่วยดึงร่างคืนมาก็สายจนเกินการแล้ว

“เพราะพวกนายแท้ๆทีเดียว ....ฉันกำลังจะจัดการมันได้อยู่แล้ว พวกนายทำให้แผนฉันเสียหมด ไอ้พระอาทิตย์” เจ้าพระอภัยเป่าแซ็กกล่าวมาอย่างหงุดหงิด ทำให้พวกอัสดงหันขวับ

“นายรู้ได้ยังไงว่าฉันคือใคร”

“ทำไมจะไม่รู้ แล้วกรุณาแหกตาดูให้ดีๆ ได้แล้ว ว่าฉันคือใคร พวกนายนี่มันยุ่งเสียจริงพับผ่าสิ ตั้งแต่อยู่บนสวรรค์จนมาลงมาเกิดก็ยังไม่วายป่วน แถมยังไม่เคยดูตาม้าตาเรืออีกต่างหาก ไอ้เวร” เจ้าพระอภัยพนมมือกลางระหว่างอก รัศมีสีม่วงปนทองแผ่กำจาย ก่อบังเกิดเป็นเงาทับซ้อน ซ่อนด้วยภาพแห่งบุรุษรูปงามประทับบนหลังพยัคฆราช พระหัตถ์ทรงศร ใบหน้าละม้ายคล้ายเจ้าพระอภัยมณี แต่งามและรัศมีเรืองรองกว่าหลายเท่า

“ฉันชื่อ คันฉัตร ร่างแบ่งภาคแห่งศนิเทพ เทวะแห่งอารยธรรม หรือที่พวกนายเรียกติดปากว่า ไอ้พระเสาร์ ไงล่ะ”

“ไอ้พระเสาร์!!!”

“เออ กู เอง พวกนายนี่ยุ่งฉิบหาย อย่าเพิ่งพูดอะไรกันมากเลย เดี๋ยวจะมาเล่าให้ฟัง ตอนนี้รีบตามลงไปช่วยคนก่อน” สิ้นเสียง ของผู้ที่ถูกเรียกว่าพระเสาร์ ร่างงามสง่าพลันสลายกลายเป็นรัศมีสีม่วงเจือทอง โผนทะยานพุ่งลงไปในท้องทะเลที่เพิ่งจะสงบเงียบ แล้วเสียงดังก้องกังวานตามหลังบอกแก่พวกอัสดงมาว่า

“เฮ้ย ตามลงมาสิวะ ชักช้าอยู่ได้”

อัสดง ทรงกลด เอราวัต คืนฉายและสีทันดร  รีบตามลงไป ตอนนี้ต้องช่วยมนุษย์ให้ได้ก่อน จากนั้นค่อยเจรจาพาทีกับไอ้พระเสาร์สหายเก่า ทุกคนต่างเป็นกังวล โดยเฉพาะคืนฉาย ถึงแม้เขาจะเป็นคนปฏิเสธ ความรักที่ตระการตาเสนอให้ แต่ความห่วงใยมันเป็นคนละเรื่องกัน...มนุษย์คนหนึ่งบัดนี้ถูกจับลงไป ชีวิตจะยังมีอยู่ไหม มือปริศนาใหญ่ยักษ์มิบี้ตระการตาแหลกสลายไปแล้วหรือ 

รัศมีแห่งเทวะทั้งห้าสี และอีกหนึ่งนาคาบัดนี้ดำดิ่งลงใต้ทะเล ผ่านทุ่งท้องปะการังอันงดงาม ปลาตัวน้อยนานาชนิด ว่ายหนีแตกเป็นช่องหลีกทางให้ทั้งหมดดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆ จนยากที่มนุษย์ผู้ใดจะลงมาถึง ท้องทะเลยิ่งลึกก็ยิ่งสวย โดยปกติแสงสว่างยากที่จะลงมาถึงหากด้วยอำนาจแห่งเทวะน้อยและรัศมีที่เรืองรอง ทำให้ใต้ท้องน้ำระเรื่อไปด้วยแสงสว่าง เจ้าพระเสาร์ยังคงเหิรลอยนำหน้า ตามกลิ่นไออสูรไม่ลดละ คืนฉายอยากจะซักถามรายละเอียดจึงรีบลอยมาจนทัน  รัศมีฟ้าครามเริ่มกระทบรัศมีสีม่วงนั้น กระแสจิตถูกส่งออกไปทันใด

“ไอ้พระเสาร์ รู้ไหม ใครจับมนุษย์คนนั้นไป”

“เหอะจะมีใคร ....ก็นางยักษ์ขมูขี ผีเสื้อสมุทรไงล่ะ”

“เป็นไปไม่ได้ ....นางยักษ์นั่น มันมีแต่ในนิทานของสุนทรภู่”

“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ นางยักษ์นี่มันก่อกรรมทำเข็ญมานานแล้ว อยู่มานานโข บริเวณทะเลแถบนี้แหละ มันเป็นตัวเดียวกันกับที่นายอ่านเจอในวรรณคดี ฉันเดาว่าสุนทรภู่คงเคยเห็นมัน เลยเอามาแต่งเป็นตัวละคร สุนทรภู่เคยมาระยองนี่ใช่ไหม”

กระแสจิตแห่งคันฉัตรส่งตอบมา  คืนฉายมิอยากเชื่อก็ต้องเชื่อ หลังจากที่เขารู้ตัวว่าเป็นพระศุกร์แล้ว อะไรๆล้วนแปลกพิสดารไปเสียสิ้น จากหนุ่มน้อยวัยรุ่นธรรมดากลับกลายมาเป็นร่างอวตารแห่งเทวะไปเสียนี่ แม้อำนาจแห่งเทวะจะหวนคืน หากยังมีอีกมาก ที่ต้องเรียนรู้จากสหายที่ ‘รู้ตัว’ มาก่อนเขา


คันฉัตรยังคงสื่อสารต่อ คราวนี้ทุกคนได้ยิน  “ฉันตั้งใจว่าอาทิตย์หน้าจะไปตามหาพวกนายที่กรุงเทพเพราะฉันจับกระแสพลังของพวกนายตอนเข้าฌานได้ แต่พอดีได้รับบัญชาจากพระมหาอุมาเทวีให้มาปราบนางพรายกับนางยักษ์ขมูขีที่นี่ซะก่อนพวกมันลากคนไปเยอะแล้ว เลยต้องกำจัด แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอพวกนายที่นี่ แถมยังทำแผนฉันแตกอีก”

“ก็ไม่รู้นี่หว่า ไม่เสือกแสดงตัวตั้งแต่แรก” เสียงของเอราวัตส่งตอบกระแสจิตนั้น คันฉัตรกำลังจะโต้ตอบหากก็มีเหตุให้หยุดชะงักอยู่กับที่ เพราะเบื้องหน้า คือเส้นแบ่งเขตแดนระหว่างพิภพมนุษย์กับบาดาล กลิ่นไออสูรจางหายลง ณ ตรงนี้

“นี่มันลงมาลึกถึงขนาดนี้เลยเหรอ....เห็นทีพวกเราต้องเข้าบาดาลเสียแล้ว” เจ้าพระเสาร์ กำลังจะโผนทะยานผ่านเขตแดน แต่สีทันดรเสด็จลอยมาสกัดกั้นไว้ก่อน

“ช้าก่อนอณูแห่งศนิเทพ อย่าเพิ่งผลีผลาม พวกท่านเป็นเพียง ร่างแบ่งภาค กายหยาบของมนุษย์มิสามารถผ่านเข้าสู่โลกบาดาลได้ พวกท่านต้องเข้าไปด้วยกายทิพย์”

“แต่เราไม่มีเวลาแล้ว เจ้าพญานาคน้อย หากถอดกายทิพย์คงไม่ทัน”

เจ้าพระเสาร์รู้ได้โดยทันทีว่าผู้เสด็จเข้ามาขวางนี้คือใคร รัศมีสีเขียวนวลมรกตเจือทองสว่างใสกว่าผู้ใด สามารถบ่งบอกถึงเผ่าพันธุ์ชาติกำเนิด ศักติแลเดชะสำแดงเด่นชัด ‘เทวนาคา’ พระองค์นี้ทรงเจริญด้วยพระสิริลักษณ์ยากนักจักหาในสามโลก หากพูดอย่างภาษาชาวบ้าน แวบแรกที่เห็นบนบกก็ว่าหล่อแล้ว ยิ่งคืนถิ่นอยู่ในน้ำ กลายเป็นปานประหนึ่งภาพฝันที่งามเลิศ ดุจภาพฝันนั้น สรรค์สร้างด้วยหัตถ์แห่งเทวะ

“ยังไงท่านก็เข้าไม่ได้.....ถ้าเป็นนางผีเสื้อสมุทรจริงอย่างที่ท่านว่า มันไม่สามารถอยู่ในบาดาลได้หรอก เพราะมันเคยถูกขับออกมาแล้ว และเราได้ยินมาว่า ถ้ำของมัน อยู่ใต้ทะเลธรรมดาเนี่ยแหละ หากแต่ถูกบังไว้ด้วยมนตรา”

“อ้าวแล้วทำไมเพิ่งมาบอกละครับน้องดื้อ” คืนฉายรีบถามทันที 

“ก็ไม่เห็นมีใคร ถามเราสักคน จู่ๆ ก็ดำดิ่งลงมายังข้างใต้ เราก็นึกว่าพวกเจ้ารู้ทาง เห็นนำทางกันลงมา จะถามเจ้าของพื้นที่สักนิดก็ไม่มี” สีทันดรทรงพิงก้อนหินใต้ทะเลกรกอดพระอุระ ไงล่ะ อวดเก่งกันดีนัก นำมาผิดทางจนได้ ไม่ถามตนสักนิด

“อ้าว เฮ้ย แฟนใคร ช่วยจัดการทีเหอะวะ มันน่านัก ไอ้น้องดื้อ” คืนฉายเข็ดเขี้ยวเคี้ยวฟัน นี่ถ้าเป็นแฟนเขา คงจะจัดชุดใหญ่ให้สักยก กวนดีนัก ทรงกลด รีบเสนอตัวเป็นทูตเจรจามาพลัน

“น้องดื้อ...ไม่เอาน่า พี่ว่าอย่าเพิ่งเล่นเลยนะ ตอนนี้ตระการตาโดนยักษ์จับ เรามาช่วยกันตามหาเหอะอย่าเล่นแง่อยู่เลย”

“ฉันพูดเอง นายมันคนนอก ไอ้กลด” อัสดงปราดหน้าเข้ามา ลอยเด่นอยู่หน้าไอ้ดื้อของเขา ไอ้พระจันทร์เสือกกะโหลก ตนต่างหากล่ะแฟน ไม่ใช่นายสักหน่อย

“ ไอ้ดื้อ .....เดี๋ยวเหอะ เดี๋ยวโดนทำโทษ กำลังน่าสิ่วหน้าขวานนะ  เอาน่า เห็นแก่อัสสะ ช่วยหน่อยแล้วกัน” อัสดงเองก็เอ็ดไปอย่างนั้น เพราะตั้งแต่กลับมาจากหิมพานต์หัวใจเขาก็ยอมศิโรราบให้เด็กดื้อตรงหน้าเรียบร้อยแล้ว

ทรงกลดหน้าตึงพลัน จะขยับเข้าไปใกล้สีทันดร เพื่อแสดงให้ทุกคนรู้ว่าเขาไม่ใช่คนนอกอย่างที่อัสดงพูดสักหน่อย แต่เอราวัตกับคืนฉายด้วยความรำคาญ ฉุดไหล่ไว้

“มึง เฉยๆเหอะ ไอ้กลด อย่าให้มันวุ่นวายนักเลย กูสองคนรำคาญจะแย่อยู่แล้ว แย่งกันอยู่ได้”

คันฉัตรหรือพระเสาร์ได้แต่ส่ายหน้า เจ้านาคน้อยนี่ น่าเอ็นดูไม่ใช่เล่น ทำเอาพระอาทิตย์และพระจันทร์ปั่นป่วนได้  ดื้อๆกวนๆแบบนี้ เห็นแล้วมันก็น่านัก แต่จะคิดอะไรเกินเลยคงยาก ดีไม่ดีโดนตีนพระอาทิตย์กับพระจันทร์คงไม่คุ้ม โดยเฉพาะไอ้พระอาทิตย์แสดงออกถึงความเป็นเจ้าของเสียออกนอกหน้าเชียว “เอาเป็นว่า เรารับผิดเอง ที่นำลงมาไม่ดูตาม้าตาเรือ เจ้าเห็นแก่มนุษย์เถอะนะ น้องดื้อ”

ตอนนี้พระนามสีทันดรดูเหมือนจะไม่มีใครเรียก ใครๆต่างก็เรียกว่า “น้องดื้อ” มาเสียสิ้น 

“เอาละๆ เราก็ไม่ได้อะไรหรอก แค่อยากจะสื่อให้พวกเจ้ารู้ว่า จะทำอะไร หัดถามเราบ้างแค่นั้น” พอตรัสจบ ไอ้ดื้อก็ทรงหลับพระเนตร ส่งกระแสจิตถึงผู้ที่พอจะรู้ว่า ถ้ำนางยักษ์นั่นมันอยู่ที่ใดกัน “มุจลินทร์ เจ้ารู้ไหม ว่าถ้ำนางผีเสื้อสมุทรอยู่ที่ไหน แล้วใช่มันหรือไม่ที่จับมนุษย์ไป”

เสียงแว่วกังวานใสทูลตอบมาทันทีที่ทรงนึกถึง “เป็นมันแน่แล้วเพคะ ....ส่วนถ้ำของมันอยู่ที่ใดหม่อมฉันมิอาจรู้ แต่สมุทรมณีจะช่วยได้”

ใช่แล้วสมุทรมณีที่สมเด็จแม่ประทานมาให้ คงช่วยหาที่อยู่นางยักษ์นั่นได้ ลืมไปเสียสนิท แต่สมุทรมณีจะมีประโยชน์แค่นี้เองหรือ คงไม่ใช่เป็นแน่ ช่างก่อนดีกว่า หาทางตามหาถ้ำนางยักษ์นั่นก่อน ... สีทันดรทรงรำพึงกับองค์เองมาเช่นนั้น แล้วก็ทรงประนมหัตถ์ ดึงสมุทรมณีมาใช้ ดวงแก้วใสสุกสว่างสกาว บัดนี้ลอยตระหง่าน กลางพระอุระ

“พาเราไปหาที่อยู่ของนางผีเสื้อสมุทร” สิ้นรับสั่งสมุทรมณี ก็ฉายแสง พวยพุ่ง ปราดเป็นลำ ไปยังอีกฟากของใต้ท้องทะเล... สีทันดร ทรงลอยตามลำแสงทันใด ตรัสสั่งให้ห้าเทพน้อยเหิรลอยตามมา “ตามมาเร็ว”

สมุทรมณีลอยละลิ่ว คดเคี้ยวไปตามซอกหิน พุ่งปราดไปเรื่อยๆ ฉวัดเฉวียนไปมา ทั้งหกตามมาไม่หยุดยั้งจวบจนกระทั่งหยุดนิ่งอยู่กับที่แล้วแสงสว่างบาดจ้าก็สว่างวาบ พื้นใต้น้ำทะเลเบื้องล่าง จากที่มีแต่พื้นทรายก็กลับกลายเป็นโขดหินระเกะระกะสูงชัน ภายในเป็นโพรงใหญ่ นี่น่ะหรือคือถิ่นพำนักแห่งนางอสูร

พอคณะของเทพน้อยเหยียบลงกับพื้นทราย ภาพเงาจางๆหลายๆภาพทับซ้อนก็ปรากฏหน้าปากถ้ำ รวมร่างเป็นสาวงามวัยกำดัดหลายคนในสภาวะเปลือยเปล่า กริยาอาการบ่งบอกถึงอารมณ์ร่านสวาทร้อน ในกลางกลุ่มนางเหล่านั้น ร่างของบุรุษหลายๆร่างที่เปลือยเช่นกัน ถูกโอบรัดไว้ด้วยผมสยายยาว บ้างก็กำลังถูกบังคับ ปลุกปั่นให้ระเริงสวาทโดยมิอายสายตา   ชายเหล่านั้นต่างก็ขมุบขมิบปากขอให้ช่วย ร่างใสๆบ่งบอกให้รู้ว่าร่างทั้งหลายตรงหน้าเป็นเพียงวิญญาณที่ถูกนางพรายมากราคะกักไว้ ชายพวกนี้คงจะเป็นดวงวิญญาณของมนุษย์ที่พวกมันลากมาเสพสมจนสิ้นชีพเป็นแน่แท้

สีทันดรด้วยความไม่สบพระทัย เพราะหนึ่งในนางพราย บังอาจ กวักมือเรียกอัสดง แถมยังเปิดหน้าอกเต่งตึงอวดให้ดู และกำลังจะแย้มกลีบส่วนล่างเพื่อยั่วตะกอนแห่งตัณหา และแล้วแส้ในพระหัตถ์กระชับมั่น ฟาดลงไปทันทีก่อนนางพรายจะแสดงกริยาต่ำทรามไปมากกว่านี้  เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่น ไปพร้อมๆกับร่างที่แหลกสลายของนางพรายตนนั้น ....นางพรายอีกหลายๆตนที่เหลือ หยุดระเริงสวาทแปรเปลี่ยนสภาพ คืนร่างเป็นนางปีศาจ หันหน้า โผนทะยานเข้าต่อกร

 “นางปีศาจชั้นต่ำ หาญกล้าต่อกรกับเรา อย่าไปผุดไปเกิดเลย” 

สีทันดร ตวาดลั่น ทรงกระทืบบาท พื้นน้ำม้วนตัวเป็นระลอก เข้าซัดนางพรายทั้งหลาย กระเด็นกระดอนไปไกล หลายตัวถูกแส้ฟาดดับแดดิ้น ตัวที่รอดรีบมุดหนีเข้าไปในโพรงถ้ำ แต่ก็ไม่ไวไปกว่าคืนฉายที่เหิรลอยมาสกัดกั้น สังหารด้วยเทวฤทธี จนหมดสิ้น

“ร่านดีนัก กลับไปร่านในนรกซะไป๊”

เมื่อสิ้นนางพราย ดวงวิญญาณ ชายหนุ่มทั้งหลาย ก็เป็นอิสระ สีทันดรทรงแบพระหัตถ์ ละองทองระยิบระยับปรากฏ จับดวงวิญญาณเหล่านั้นลอยขึ้นเหนือพื้นน้ำด้านบน เหล่าดวงวิญญาณ ไหว้สาแก่ผู้ทรงประทานความช่วยเหลือ

“ขอบพระทัย”

หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่ ๑๐ พระเสาร์แทรก อัพ ๐๖ ก.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 06-07-2019 17:25:30
“จงไปสู่มันทร” มันทรหรืออีกความหนึ่งคือสุคติภพ ถูกประทานมาให้ ร่างโปร่งใสน้อมรับ เริ่มสั่นไหว บิดเบี้ยว แต่ก่อนที่จะสลายขึ้นด้านบน เสียงเบาๆสั่นพร่า ดุจบ่าวยามกลัวเจ้านาย บอกเซ็งแซ่

“นางมาแล้ว ...โปรดระวังองค์”

ฉับพลันพื้นท้องทะเลเกิดสั่นไหวคล้ายแผ่นดินจะแยก เงายักษ์ใหญ่ดำมืด โผล่ผลุดพยายามไขว่คว้าดวงวิญญาณบุรุษเหล่านั้น แต่ไม่เป็นผล เงานั้นมิสามรถครอบครองได้อีกแล้ว เสียงกรีดร้องกึกก้อง ดุจสมบัติอันมีค่าถูกพรากจากอก “ ใคร บังอาจ มาปล่อย หนุ่มๆของข้า”

สิ้นเสียงดั่งลำโพงแตก เงาดำๆเริ่มเด่นชัดยิ่งขึ้น แล้วรวมร่างกลายเป็นนางอสูรร่างใหญ่ยักษ์ ใบหน้าหาแววความสวยมิได้ ปากแสยะเขี้ยวโง้ง ร่างกายหนาดังกำแพง ดำคล้ำน่าเกลียด ไม่ใส่เสื้อและปล่อยนมยานถึงบั้นเอว หากส่วนล่างบังไว้ด้วย ผ้านุ่งสั้นแค่คืบ มือข้างขวาถือกระบอง หากแต่มือซ้ายนี่สิ มันกำร่างของตระการตาไว้ คือมันแน่แล้ว นางอสุรีผีเสื้อสมุทร

“ปล่อยมนุษย์ผู้นั้นซะ นางยักษ์ชั้นสวะ” คืนฉายชี้หน้า ตวาดนางผีเสื้อสมุทร หากแต่นางยักษ์มิได้สะทกสะท้านกลัวเกรง กลับชม้ายชายตามาให้เสียนี่ ตาใหญ่โปนชมดชม้อยหยดย้อยทั่ว มองกราดไปยังร่างแห่งเทวะหนุ่มทั้งหลาย

“แหมๆ หล่อจัง เทวะน้อยๆ วันนี้ข้าช่างโชคดีเสียนี่กระไร มีผู้ชายหล่อๆมาหาถึงที่ สงสัยจะได้โชคมีผัวคราวเดียวกัน ห้า หกคน ฮะฮ่า ใครก่อนดีละ หรือจะเข้ามาพร้อมๆกันข้ารับไหว”

“อย่าให้มันต่ำช้านักเลย นางผีเสื้อสมุทร พวกเรามิมีใครอยากสมสู่เป็นผัวเจ้าหรอก ปล่อยมนุษย์แล้วพวกเราจะไว้ชีวิตเจ้า” คันฉัตรหรือเจ้าพระเสาร์ ขยับคันธนูในมือมั่น พร้อมเหนี่ยวศรออกโรมรันได้ทุกเวลา

“เราได้รับบัญชาให้มาจับเจ้า จงยอมแพ้ซะ เผื่อพระแม่เจ้ามหาอุมาเทวีจะทรงเมตตา”

ยามที่พระนามแห่งมหาเทวีถูกขับขาน ร่างใหญ่ยักษ์แห่งนางผีเสื้อเกิดสั่นไหว  กายสั่นเทิ้ม “ไม่จริง ข้าไม่เชื่อหรอกว่าพระแม่เจ้าจะส่งพวกเจ้ามา ถึงจะส่งมาจริงข้าก็ไม่กลัว หนุ่มๆหน้าละอ่อนอย่างพวกเจ้านะเหรอจะทำอะไรข้าได้ ดีไม่ดี ตกเป็นผัวข้า อยู่ใต้น้ำนี่เสียเท่านั้น” นางยักษ์ทำใจดีสู้เสีย กลัวพระบารมีพระแม่เจ้าน่ะกลัว แต่ผัวก็อยากมี สายตานางยักษ์จับจ้องมายังเทวะหนุ่มน้อย พิจารณาร่างแห่งเทวะถ้วนทั่ว ราวกับเป็นอาหารอันโอชะ จับกินน่ะกินแน่ แต่จะต้องจับกินทั้งตัว กินบนเตียงในถ้ำเท่านั้น บัดนี้ นางอสูรร่านสวาท หลงเสน่ห์บรรดาผู้ที่จะมาเอาชีวิตตนซะแล้ว

 “พวกเจ้าแต่ละคน หล่อนัก ข้าไม่กลัวพวกเจ้า อาวุธและอาคมทำอะไรข้าไม่ได้หรอก ยอมเป็นผัวข้าซะดีๆ”นางผีเสื้อหลงเพ้อ ปล่อยร่างของตระการตาตกจากมือ คืนฉายเหิรลอยไปรับไว้ได้ทัน ร่างอันหมดสติของตระการตาตกลงอยู่ในอ้อมกอดของพระศุกร์เจ้าเสน่ห์แล้ว สีทันดรตรัสบอกทันใด

“พี่ฉาย พามนุษย์คนนั้นขึ้นไปข้างบนก่อน ร่างของเขาทนอยู่ใต้น้ำไม่ได้แล้ว รีบไปซะก่อนที่วิญญาณของเขาจะออกจากร่าง”

จริงดั่งสีทันดรว่า เพราะร่างของตระการตาบัดนี้ เริ่มมีกรอบโครงร่างใสๆทับซ้อน ดวงวิญญาณเริ่มแยกจากกายหยาบ หากแต่ยังถูกโยงใยเหนียวแน่น แต่ถ้าช้า สายใยที่โยงยึดกันไว้ อาจจะขาดจากกัน

“แล้วทางนี้ล่ะ” คืนฉายเป็นห่วงสหาย เกรงจะเสียที ....อัสดงบอกแทนมาว่า “ไม่ต้องห่วง นายรีบขึ้นไปก่อน ไอ้ฉาย พวกฉันจัดการได้”

คืนฉายจำใจพาร่างของตระการตาลอยขึ้นด้านบน ห่วงเพื่อนก็ห่วง แต่ตอนนี้ห่วงตระการตามากกว่า ถึงแม้เขาจะมีสัญชีวณีมนตราชุบชีวิตก็เถิด แต่ก็มีข้อจำกัดในการใช้ ฉะนั้นเขาจะช้าไม่ได้ ด้วยความห่วงหาอาทรที่เริ่มวาบวับเข้าจับจิต เขาจึงร้อนรุ่ม รัศมีสีฟ้าเริ่มกำจายวาบพุ่งปราดทะลุแผ่นน้ำด้วยความเร็วสูง จำทิ้งสหายไว้เบื้องหลัง 

“ ตา นายต้องไม่เป็นอะไร”

ด้านนางผีเสื้อสมุทร มิสนใจแล้วกับเจ้ามนุษย์ต่ำต้อย ใครจะพามันไปไหนก็ช่าง ตอนนี้กูจะเอา คนที่อยู่ตรงหน้าดีกว่า ว่าแล้วนางก็โผนทะยานเข้าสู่ร่างแห่งเทวะทั้งหลาย พุ่งเป้าหมายมายังเจ้าพระเสาร์คนแรกและมิกลัวอาสัญ “ผู้ชายอะไร้ ...กล้ามท้องน่าซุกเสียยิ่งนัก”

พระเสาร์รอท่าอยู่ก่อนแล้วเหนี่ยวสายธนูยิงสวนออกไปทันที ศรดอกนั้นแม่นเหมือนจับวาง เสียบเข้ากลางหน้าผากนางยักษ์ร้าย เสียงอสุนีบาตดังก้อง นางผีเสื้อกระเด็นสะท้อนไกล กระแทกหินโสโครกแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ พื้นแผ่นดินใต้ทะเล สั่นไหวสะเทือนราวกับจะแยกจากกัน

“โอ๊ยยยยยย ข้าเจ็บนะ ทำไมต้องทำรุนแรงกับข้าด้วย” นางผีเสื้อค่อยๆผลุดลุกยันกายขึ้นมา ศรแห่งเทวะ ยังปักเด่อยู่ที่หน้าผาก คันฉัตรแทบไม่เชื่อสายตาว่านางยักษ์ร่านสวาทจะมิเป็นอะไร ธนูทุกดอกของเขาลงอาคมไว้หมดแล้ว ไม่เคยพลาด แต่ทำไมไม่ทำให้มันระคายผิวเลย แถมมันยังดึงออกหักกลางได้ง่ายดายเสียนี่

“ทำไมมันไม่เป็นอะไรเลย”

 “แหมรุนแรงจริง .... ไม่รู้ว่าธนูดอกใหญ่ของเจ้า จะเสียบข้าแรงอย่างดอกเล็กเมื่อกี้หรือเปล่า”

“อย่าร่านสวาทให้มันมากนักเลย จะไม่มีเงาหัวอยู่แล้ว ยังไม่รู้ตัว” ทรงกลดร้องด่าไปบ้าง เกิดมาก็เพิ่งจะเคยพานพบยักษ์ขิณีประเภทนี้ ตัณหาคงเต็มเปี่ยมไปในหัวสมองขี้เลื่อยของมัน ฝ่ายนางอสุรีผีเสื้อน้ำ มิสะทกสะท้านในคำด่าทอ หนำซ้ำยังคงทำกริยาสะบัดสะบิ้ง ดูดัดจริตรำคาญตา

เอราวัตทนกริยาอาการไม่ไหว จำต้องเบือนหน้าหนี ความรังเกียจในนางยักษ์ชั้นต่ำแสดงชัด และเอื้อนเอ่ยตอบมาด้วยวาจาเผ็ดร้อน “กูไม่มีวันเอามึงทำเมียหรอกอียักษ์ชั่ว”

จนแล้วจนรอด นางผีเสื้อสมุทรก็มิได้นำพา  อัสดงจึงขว้างจักรเพลิงออกไป หมายบั่นหัวนางผีเสื้อ ด้วยอำนาจไฟแห่งสุริยเทพ ไฟนั้นสามารถก่อเกิดได้ในผืนน้ำและทะลุผ่านมายังร่างใหญ่โต แต่มันก็หลบลีกไปได้ ทรงกลดกับเอราวัตตอนแรกก็มิอยากรุมทำร้ายสตรี ถึงแม้มันจะเป็นยักษ์ แต่นางคนนี้มิทำก็มิได้

“สังหารเสียจะได้จบปัญหาทั้งมวล” ทั้งสองจึง ต่างก็ช่วยกันซัดอาวุธเข้าใส่พัลวัน นางยักษ์ร้ายหลบลีกไปได้ทุกครั้งและเริ่มจะซัดกระบองในเมือกลับคืนมาบ้าง

 “เปลี่ยนมารุมข้าบนเตียงดีกว่านะ” วาจาหยาบโลน สองแง่สองง่ามของมันยังมีมาตลอด

“ต่ำช้า ไม่มีใครเกิน”

สีทันดรกัดพระทนต์กรอด ตวัดแส้ในพระหัตถ์รัดนางยักษ์ไว้ นางผีเสื้อมิทันระวังถูกจับเหวี่ยงกระแทกกับปากถ้ำ อัสดง ทรงกลด เอราวัต และคันฉัตร ไม่ปล่อยให้มันลุกมาได้อีก นางยักษ์นี่ร้าย ใครจะว่ารุมและรังแกผู้หญิงก็ช่างเหอะ ทั้งสี่จึงสาดอาวุธใส่ บังเกิดเสียงระเบิดกัมปนาทดังลั่น แสงสว่างจ้าทั่วใต้ท้องน้ำ ครั้นพอสลาย เสียงโอดครวญของมันก็ร้องมาว่า

“ ข้าเจ็บนะ ...ข้าไม่เล่นด้วยแล้ว เห็นว่าหล่อหรอกข้าจึงยอมให้ ทีนี้ข้าจะเอาจริงๆล่ะนะ”

นางผีเสื้อสมุทรประนมมือกลางระหว่างอก ร่ายอ่านพระเวท มนตราอาคมขลัง ฉับพลันบังเกิดกระแสน้ำวนอันรุนแรงรอบๆ กระแสน้ำนั้นพุ่งเข้าซัดใส่เหล่าเทวะน้อย โดยมิทันตั้งตัว ด้วยฤทธีอสุรียักษ์ร้าย ครานี้นางเริ่มถือไพ่เหนือกว่า เอราวัตเกือบเสียท่าถูกดูดเข้าไปในกระแสน้ำวนนั้น แต่โชคยังดีที่สีทันดรใช้แส้รัดเอวดึงคืนกลับมา พาไปหลบไว้หลังก้อนหินใหญ่

คันฉัตรกลับทรงกลด พยายามหลบหลีก ยึดก้อนหินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่งไว้เช่นกันมิให้ตัวต้องลอยไปกับกระแสน้ำ ส่วนอัสดงพยายามใช้เทวฤทธิ์ต้านกระแสน้ำไว้ ด้วยตบะและเดชะแห่งนางยักษ์ที่สะสมมาเนิ่นนาน อำนาจแห่งนางมารจึงรุนแรงซัดสะท้อนอัสดงลอยไปไกล พระหทัยแห่งเจ้านาคาน้อยแทบตกลงไปกองอยู่ที่ข้อพระบาท ทรงโผนทะยาน สกัดร่างอัสดงไว้ก่อนจะชนกองหินโสโครกหน้าปากถ้ำ

“อัสสะ เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ไม่เป็นไร มันร้ายนัก....ทำไมอาวุธและอำนาจพวกเราทำอะไรมันไม่ได้เลยล่ะไอ้ดื้อ”

“นั่นสิ เราก็ยังสงสัย หากเป็นยักษ์หรือมารตนอื่น เพียงธนูดอกแรกเมื่อกี้ก็คงไม่รอดแล้ว เดี๋ยวเราจะลองถามนลดีกว่า”

แล้วสีทันดรจึงทรงส่งกระแสจิตถามนลกุพรสหายสนิทผู้เป็นราชโอรสแห่งท้าวเวสสุวรรณ เจ้าแห่งยักษ์ทั้งหลาย หากคำตอบที่ได้มาก็ทำให้ทรงคิดไม่ตก

“นางยักษ์นั่น สมัยก่อนมันเคยได้รับพรจากพระมหาศิวะเจ้า มิให้ตายด้วย อาวุธใดๆ ....ด้วยเหตุนี้พวกเจ้าจึงฆ่ามันไม่ได้”

“แล้วจะทำยังไงล่ะนล อาคมมันก็ไม่สะทกสะท้านหรือจะให้พวกเราฆ่ามันด้วยมือเปล่า ซึ่งไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน”

“สีทันดร เรื่องนี้เราเองก็จนปัญญา ....เจ้าระดมสมองกันเหอะ พวกอัสดงกับสหายคงจะมีคำตอบแน่”

สีทันดรรีบถ่ายทอดให้อัสดงฟัง อัสดงเองก็คิดไม่ตก ส่งกระแสจิตไปให้กับสามสหายเทวะที่เหลือ กระแสน้ำวนยังคงหมุนรุนแรง ทั้งหมดจำต้องหลบหลังกองหินโสโครก กั้นไว้ด้วยม่านอาคม นางผีเสื้อสมุทรพยายามทำลายม่านอาคมแห่งเทวะแต่ก็ยังไม่สามารถทำได้ นางผีเสื้อ โอมอ่านพระเวทอีกครั้ง เรียกบริวารภูตผีนางพรายที่ยังเหลือในปกครอง ช่วยกันโจมตีทำลายม่านอาคมแห่งเทวะ หากก็ยังไม่เป็นผล หลายตัวแดดิ้นสิ้นชีพ แต่ก็ถาโถมกันเข้ามาไม่หยุดยั้ง  เหล่าเทพน้อยที่หลบกันอยู่คนละมุมต่างช่วยกันคิดติดต่อทางกระแสจิต หาวิธีทำลายนางยักษ์

“จะทำอย่างไงดีวะ ถ้าไม่ฆ่ามันด้วยอาวุธหรืออาคมก็ไม่มีทางแล้ว หากปล่อยไว้อีกนิด อำนาจพวกเราอาจทานฤทธิ์มันไว้ไม่ได้ เห็นทีคงจะเป็นผัวยักษ์แน่ๆ”

“แต่ฉันมี” ว่าแล้ว คันฉัตรก็โผนทะยานออกจากม่านอาคม เหิรลอยเหยียบอยู่เหนือชะง่อนหินปลายบนสุดของหน้าผาถ้ำ ทรงกลดตะโกนลั่น

“เฮ้ย ออกไปทำไม ไอ้พระเสาร์ เดี๋ยวก็เสียทีมันหรอก”

“พวกนายไม่ต้องห่วงฉัน อยู่ในม่านอาคมแหละและก็ปิดหูให้แน่น ในเมื่อนางยักษ์นี่มันมีตัวตนอยู่จริงๆ เหมือนในวรรณคดี ฉันก็จะฆ่ามันให้ตายด้วยวิธีเดียวกัน อีกอย่างพระแม่เจ้าทรงมีพระเสาวนีย์ให้ฉันจัดการ ฉันจะขอรับผิดชอบเอง”

คันฉัตร จึงขยับคันธนูในมือแล้วแปรเปลี่ยนเป็นแซ็กโซโฟนคู่ใจ ใช้แทนต่างปี่แห่งพระอภัย ในเมื่อมันเคยตายด้วยเสียงปี่ แต่วันนี้จะให้มันลองชิมรสเสียงแซ็กโซโฟนดูบ้าง ว่าแล้ว ‘เจ้าพระอภัยเป่าแซ็ก’ จึงยกเครื่องดนตรีชิ้นนั้นจรดขึ้นบนหน้าผากระลึกถึงคุณครูบาอาจารย์และอำนาจแห่งองค์พระเสาร์ และแล้ว ท่วงทำนองดนตรีบาดจิตถูกขับขานออกมาอีกครั้ง ฟังเผินๆคราแรกก็คือเพลงธรรมดาๆ แต่พอกลุ่มปีศาจภูตผีนางพรายจะเข้าไปหา อำนาจแห่งเสียงดนตรีนั้นก็พลันสังหารให้ร่างของพวกมันแหลกสลายไปเสียนี่

นางผีเสื้อสมุทร มิรู้ชะตากรรมแห่งตน เห็นเทวะรูปงามเหิรลอยออกมจากม่านอาคม ก็ดีใจพลันลอยเข้ามาหา ครั้นพอเห็นเขายกแซ็กขึ้นมาเป่า ก็ต้องหยุดอยู่กับที่ท่วงทำนองที่หวานบาดจิต ตรึงมันไว้ไม่ให้ไปไหน หัวใจของมัน เต้นระส่ำไปตามจังหวะ กายเริ่มสั่นกระบองในมือทิ้งตกลงกับพื้นมิได้ตั้งใจ เข่าอ่อนยวบ เสียงแซ็กโซโฟน บาดลึกลงไปกลางจิตใจนางยักษ์แล้ว กระแสน้ำวนจากมนตราเริ่มสูญสลาย คงเหลือแต่ร่างใหญ่ยักษ์ของมัน ที่กำลังพ่ายให้กับเสียงดนตรี

“ในเมื่ออาวุธทำอะไรมึงไม่ได้ มึงก็จงตายด้วยเสียงดนตรีอย่างในวรรณคดีเหอะอียักษ์ชั่ว”

“เพลงเพราะจัง แต่ทำไม ใจข้าเหมือนจะขาด โอ๊ยยยยยย”

เสียงดนตรีที่หวานหยดย้อยเริ่มเปลี่ยนเป็นท่วงทำนองเร่งจังหวะกระชั้นรุนแรง หัวใจนางยักษีเต้นระรัวเร็วขึ้นเร็วขึ้น เลือดสดๆเริ่มซึมไหลผ่านออกหูแลทุกทวารของร่างกาย ครั้นพอท่วงทำนองห้องสุดท้ายจบลง เสียงขาดผึงแห่งดวงใจนางยักษ์ดังลั่น ชีวามอดม้วยจบลงพลันไปพร้อมๆกับเสียงแซ็กโซโฟน ที่ใช้แทนเสียงปี่แห่งพระอภัยนั้น ร่างใหญ่ยักษ์ล้มครืนดังตึง สั่นสะเทือนทั่วใต้ท้องทะเล ตาโปดโปนถลนออกมานอกเบ้า เลือดสีแดงไหลไม่หยุดกระจายลอยตามสายน้ำ ดวงวิญญาณในอาณัติหลายดวง ถึงคราวเป็นอิสระ เลือนลางจางหาย อวสานแห่งนางยักษ์ผีเสื้อสมุทรบัดนี้จบลงแล้ว

“สำเร็จแล้ว ท่านทำสำเร็จแล้วศนิเทพ ท่านสังหารมันได้” สีทันดรลอยทะลุผ่านม่านอาคมมายังเจ้าพระอภัยเป่าแซ็ก ตามมาด้วยอัสดง ทรงกลดและเอราวัต ที่โผเข้ากอดคอสหายใหม่พร้อมกัน

“เยี่ยมไปเลยไอ้พระเสาร์”

“เฮ้อ หมดเรื่องหมดราวกันซะที ทีนี้พวกเราก็พักผ่อนเที่ยวให้สนุกกันได้แล้ว ป่ะขึ้นข้างบนกันเหอะ”

คันฉัตรกอดคอตอบแห่งสหายเทวะทั้งหลาย แล้วชวนกันขึ้นกลับไปบนฝั่ง ก่อนไปทั้งหมดมองดูร่างที่แน่นิ่งสิ้นชีพ ของนางยักษ์ ซึ่งบัดนี้กลายเป็นหินไปแล้ว สีทันดรคงจะยังมิวางพระทัย ใช้แส้ในพระหัตถ์ฟาดจนแตกเป็นเสี่ยงๆ

“จะได้แน่ใจ ว่ามันตายจริง”

แล้วทั้งหมดก็เหิรลอยขึ้นด้านบน ทิ้งเศษหินแห่งร่างของนางผีเสื้อสมุทรไว้เพียงเบื้องหลัง ภาระช่วยมนุษย์จบสิ้น หากแต่ภาระอันใหญ่หลวงข้างหน้ายังคงมี รองเพียงแต่รวมตัวให้ครบแล้วเทวะโองการจะประทานลงมา

บนริมหาดชายฝั่ง คืนฉายถ่ายอำนาจทิพย์รักษาให้ตระการตา ร่างกายที่เริ่มซีด กรอบวิญญาณที่ทับซ้อนจางหาย สายใยแน่นเหนียวที่คอยเหนี่ยงรั้งวิญญาณไม่ให้หลุดลอยดึงสนิทแนบแน่น สบายใจได้แล้ว ตระการตารอดพ้นแห่งมรณะกาล

คืนฉายค่อยๆลูบหน้าลูบผมตระการตา ในใจให้สะท้อนนึกถึงความผิดที่ตนกระทำ นี่ถ้าหากเขาไม่มีอำนาจวิเศษและไม่ใช่อณูแห่งเทวะ เขาคงมิต้องเสียตระการตาไปแล้วหรือ คืนฉายยังคงพิศดูใบหน้าที่หลับตาพริ้มนั้น รำพึงเบาๆบอกกับตัวเองว่า

“ใช่ว่านายไม่น่ารักนะตระการตา ถ้าป็นเมื่อก่อน ฉายคงสนองให้ไปแล้ว หากแต่ตอนนี้ ฉายรู้ตัวแล้วว่าฉายคือใคร และมนุษย์อย่างนายคงทนฉายไม่ได้หรอก ...โปรดเข้าใจฉายนะ ตระการตา”

เพียงประโยคสุดท้ายจบลง ตระการตาก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา และพบว่าภาพแรกที่ตนเห็น ก็คือคนในห้วงคำนึงถึงทั้งวัน ใบหน้าหล่อเหลา ลอยห่างเพียงแค่คืบ หากประกบปากลงมาก็คงสนิทแนบแน่น แต่ทำไม เขาคนนั้น ไม่ทำ....เขายังคงรักษาระยะห่างไว้เช่นเดิม

“ฉะ ฉาย นี่เราเป็นอะไร ไป ทำไมมานอนอยู่นี่”

“นายเมาน่ะสิ พอดีเราเดินมาเจอ ป่ะจะพาไปนอนที่บ้าน”

คืนฉายประคองร่างนั้นให้ลุกขึ้นค่อยๆพาเดินขึ้นจากชายหาด แสงสว่างวาบสว่างขึ้นจากเบื้องหลัง สลายกลายเป็นร่างของเหล่าเทวะน้อยและสีทันดร ตระการตากำลังงัวเงียเลยมิได้ทันสังเกต การมาถึงสภาวะทิพย์เหล่านั้น

“เป็นไงบ้าง คงไม่มีอะไรน่าห่วงใช่ไหม ไอ้ฉาย” เอราวัตเดินเข้ามาหาเป็นคนแรก ช่วยประคองตระการตาให้ทรงตัวได้เป็นปกติ “มา ฉันช่วย”

“อืมไม่เป็นไรแล้ว นี่กำลังจะพาเขาไปที่บ้านพัก แล้วทางนั้นเรียบร้อยใช่ไหม”

“เออ ไอ้พระเสาร์มันจัดการเรียบร้อยแล้ว” เอราวัตมิทันระวังและลืมไปว่ามีมนุษย์ธรรมดาอย่างตระการอยู่ตรงนี้ด้วย จึงเรียกว่าพระเสาร์มาเต็มๆ

“พระเสาร์ อะไรเหรอ”

“ไม่มีอะไรหรอก นายคงเมามาก ไปนอนพักเหอะ” คืนฉายแก้แทนมาให้แล้วหันไปบอกกับพวกอัสดงที่ยืนรออยู่ว่า “เดี๋ยวไปเจอกันที่บ้านนะมึง”

คืนฉายกับเอราวัต พาตระการตาแยกจากไปแล้ว ทั้งสี่ที่เหลือจึงแยกไปรอยังบ้านพัก ถึงเวลาจะเจรจากับไอ้เสาร์ซักที เสือกทำตัวลี้ลับดีนัก เจ้าพระเสาร์ยิ้มระเรื่อด้วยความภูมิใจไม่หายที่สามารถปราบนางยักษ์ได้ ทรงกลดกอดคอสหายใหม่ไว้แน่นกล่าวขึ้น

“เอาละ ทีนี้นาย ก็เตรียมตัวถูกพวกฉันซักฟอกได้เลย ....เสือกทำลี้ลับดีนัก มานี่”

“เบาๆสิวะไอ้พระจันทร์กูเจ็บนะโว้ย” เจ้าพระเสาร์ร้องโอดครวญถูกลากหลุนๆขึ้นบันไดบ้านพัก อัสดงเข้ามาบ้าง ตบหัวสกินเฮดไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้

“มึงเล่ามาเลย .....เป็นไงมาไง ถึงมาเจอกันที่นี่”

“ก็เล่าไปแล้วไง เออๆ ก็ได้ เล่าใหม่ก็ได้” ว่าแล้วเจ้าพระเสาร์จึงชี้แจงแถลงไขมาอีกคำรบ ว่าเป็นมายังไง อัสดงกับทรงกลดฟังแล้วก็ยังโมโหเจ้าสหายที่เพิ่งมารวมตัว อยากจะเตะให้อีกสักที

“แล้วทำไมไม่แสดงตัวตั้งแต่ตอนแรกวะ ไอ้ห่านี่” อัสดงยกขาหมายจะเตะ แต่คันฉัตรก็เบี่ยงตัวหลบทัน ไปอยู่ข้างหลังทรงกลด ทำให้เท้าหนักๆเกือบโดนสีข้างของจันทรเทพ ส่วนทรงกลดเองด้วยความหมั่นไส้จึงล็อคคอคันฉัตรไว้แล้วตบหัวไปอีกหนึ่งทีบ้าง

“ขอสักทีเหอะ ไอ้เวร”

“โอ๊ย กูเจ็บ ก็ไม่แน่ใจนี่หว่า....พวกนายเองยังไม่แสดงตัวเลยว่าเป็นเทพ ตอนมาถึงฉันจับกระแสพลังนายได้ที่ไหนกัน มาเริ่มรู้ก็อีตอนที่ไอ้พระจันทร์มันซัดพลังใส่เมื่อตอนเย็นนี่แหละ เราเรอะก็หวังดี เห็นเดินลงไปตรงหาด กลัวจะถูกน้องพญานาคเล่นน้ำ ฆ่าตายซะก่อน เลยห้ามไว้ ใครจะรู้ว่าเป็นพวกเดียวกัน”

“พอกันแหละทั้งมึงทั้งไอ้กลด”

เสียงของเอราวัตดังมาก่อนตัว พระพุธน้อยเดินขึ้นมาทำหน้ายุ่งพร้อมๆกับคืนฉาย เสียบเข้าบทสนทนาได้พอดี นึกๆแล้วก็น่าโมโหเพราะตอนทรงกลดปรากฏตัวคราแรกก็ไม่แสดงตัวเหมือนไอ้พระเสาร์แถมยังทำให้เขาบาดเจ็บเพราะรามสูรอีกด้วย

 “เอาละมารวมตัวกันก็ดีแล้ว จะได้แนะนำตัว นายเรียกฉันว่าเอราวัต ส่วนนั่น ทรงกลด และคืนฉาย ส่วนไอ้คนที่จะเตะนายชื่ออัสดง รู้ชื่อแล้ว คงไม่ต้องบอกนะว่าใครเป็นใคร”

“อย่างที่บอกไปตั้งแต่ต้น กูชื่อ คันฉัตร หรือพวกมึงจะเรียกไอ้ฉัตรก็ได้ตามสุดแล้วแต่จะเรียก” แน่ละ ทำไมจะต้องแนะนำตัวกันอีก ในเมื่อพวกเขารู้จักกันเป็นอย่างดีตอนอยู่บนสวรรค์ แค่บอกชื่อตอนมาอยู่โลกมนุษย์ก็พอแล้ว ...สัญญา คือ การ จำได้ หมายรู้ ฉะนั้นเมื่อแบ่งภาคลงมาสัญญาจึงมีเต็มเปี่ยม รัศมีของแต่ละคน ฉายชัด ใครคือใคร

“เอ แล้วน้องพญานาคคนนั้นนั่นชื่ออะไร” คันฉัตรหันไปยิ้มให้เจ้านาคาน้อยที่นั่งเท้าคางอยู่บนโต๊ะ“หล่อนะนี่...ถ้าโตขึ้นอีกนิด”

คันฉัตรด้วยความเอ็นดู จึงถือโอกาสโอบไหล่เจ้านาคาน้อยไว้แต่ยังไม่ทันที่มือจะถึง อัสดงก็ปัดมือออก เตือนด้วยสายตามาว่า ‘ไอ้ทะลึ่ง ของกู’

“ขอบใจ ศนิเทพ ...เราชื่อสีทันดร ”

“เรียกพี่ว่า พี่ฉัตรแล้วกัน....ตอนนี้พวกเราก็มารวมกันได้ห้าแล้ว เหลืออีกสาม ก็คงเดาไม่ยากแล้วล่ะใครเป็นใคร” คันฉัตรหันไปแย้มยิ้มตอบ แล้วหันกลับมาคุยกับพวกอัสดงต่อ

“ต่อไปพวกเราคงต้องฝึกให้หนักอีกมาก ภาระข้างหน้ายังมี ....เฮ้อ คิดแล้วก็เหนื่อย ไหนๆก็มาเที่ยวแล้วใช้อีกหนึ่งคืนที่เหลือให้สนุกคุ้มค่าแล้วกัน เห็นด้วยไหม” ทรงกลดเสนอมา และทุกคนก็เห็นด้วย ตอนนี้ยังมีเวลาสนุกได้ก็ต้องสนุกให้เต็มที่

“ตามนั้น ตามที่ไอ้กลดว่า”

และแล้ววันรุ่งขึ้นทั้งวัน เทพน้อยทั้งหลายก็ใช้เวลาพักผ่อนอย่างเต็มที่ คันฉัตรกับคืนฉายและเอราวัตต่างเล่นดนตรีร้องเพลง อย่างมีความสุข อัสดง ทรงกลด ต่างก็ผลัดกันป้วนเปี้ยนวอแวกับเจ้านาคาตาสวย แต่ตอนนี้เจ้าตัว ก็ทรงสนุกกับการเล่นน้ำทั้งวัน แถมยังมีมหาดเล็กใหม่สองตนคอยรับใช้ คือเจ้ารักกับเจ้ายม ลูกน้องของคันฉัตรตามติดต้อยๆ เจ้าสองตนนั่น คงเข็ดขยาดสีทันดรไปอีกนาน จึงยกให้เป็นนายอีกคน แถมยังพานายใหม่ซนไปทั่ว

“น้องดื้อได้ลูกคู่แล้ว สงสัยต่อไปพวกเราคงปวดหัวแน่ๆ”

ครั้นยามเย็น เทวะน้อยทั้งหลาย ก็เลี้ยงฉลองกันตามประสาวัยหนุ่มน้อย ประสบการณ์ประสบกามถูกยกนำมาเล่ากลายเป็นเรื่องตลกสนุกสนาน พวกเขาไม่ลืมที่จะชวนตระการตากับเพื่อนมาร่วมด้วยเป็นการตอบแทนไมตรีที่ตระการตาเคยเชื้อเชิญเมื่อคืนก่อน มนุษย์ธรรมดา ที่มานั่งรวมกลุ่มอยู่ด้วย ต่างก็หลงเสน่ห์แห่งเทวะน้อย ถ้วนทั่ว

ตระการตาก็คงไม่พ้นจับจ้องเอาอยู่แต่คืนฉาย ที่กำลังร้องเพลงคลอไปกับเสียงแซ็กโซโฟนของคันฉัตร เสียงใสๆ ตรึงเขาไว้นั่งนิ่งอยู่กับที่ เอราวัตเห็นแล้วก็ได้แต่เห็นใจ ที่ช่วยอะไรไม่ได้ บทไอ้ฉายจะไม่เอาก็คือไม่เอา บังคับมันได้เสียที่ไหน คืนฉายก็คงทราบได้แต่ไม่อยากจะใช้เสน่ห์แห่งตนทำร้าย จึงพยายามอยู่แต่ใกล้ๆกับเอราวัต แสดงเสมือนว่าเป็นคู่รักอยู่ตลอดเวลา 

‘ตระการตา เราขอโทษนายจากใจจริง’

เอราวัตจำต้องสนองแสดงบทบาท เขาเองก็ไม่อยากจะให้มนุษย์คนหนึ่งต้องมานั่งเสียใจในภายหลัง  ตระการตาเห็นภาพนั้นก็ใจสั่น พยายามไม่หันไปมองอีก แล้วสายตาของเขาก็หันไปสบกับสายตาของคนคนหนึ่งที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว สายตาของนักดนตรีเป่าแซ็กที่รูปงามนั่นเอง  เขาคนนี้ที่เคยเจอเมื่อคืน หนุ่มน้อยในผมทรงสกินเฮดที่ตนเองยังตกปากมาว่า ดาร์ก ทอลแอนด์แฮนซั่ม สายตาคู่นั้นยังจับจ้องมิยอมละสายตาไปไหน

ตระการตาจำต้องหลบหลีกเสียเอง โดยเลี่ยงเดินลงจากบ้าน แต่แล้วก็ต้องประหลาดใจที่เจ้าของสายตาคู่นั้น ยืนรออยู่ตรงมุมโขดหินมุมหนึ่ง ร่างงามสง่ายืนตระหง่าน เดินเข้ามาหา กลิ่นกายหอมแปลกๆของเขาคนนั้น ลอยตามลมเข้ามาแตะปลายจมูก หอมคนละแบบกันกับคืนฉาย เขาคนนั้นเดินเข้ามาหา ไม่พูดอะไร เพียงยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ บอกเพียงสั้นๆว่า

“อ่านซะ”

ลมทะเลพัดวูบ กลิ่นกายของเขาหอมอวลกระทบใบหน้า สายลมนั้นยังพัดพาละอองน้ำจากเกลียวคลื่นที่ซัดสาด กระเด็นเป็นหยาดเล็กๆ กระทบข้างแก้ม ตระการตาจำต้องหลับตาหลบหลีก พอลืมตาขึ้นมา เขาคนนั้นก็มลายหายไปแล้ว หรือว่าเขาจะเป็นเพียงภาพฝันที่แวบเข้ามาในช่วงหัวใจที่กำลังอ่อนล้า แต่แปลกจริง เขาไปมาได้อย่างไร ช่างรวดเร็วเสียเหลือเกิน

กระดาษใบน้อยในมือ ถูกคลี่อ่าน ลายมือสวยงามเป็นระเบียบเขียนเป็นข้อความ อ่านแล้วก็พาให้น้ำตาซึม มันคงจะจริงอย่างที่เขาคนนี้เขียนไว้ ข้อความที่เขาจงใจให้ มันตรงกับความรู้สึกในขณะนี้เสียเหลือเกิน

“คันฉัตร เขาชื่อคันฉัตร”

ท้ายกระดาษลงชื่อไว้อย่างนั้น ตระการตาพับกระดาษเก็บเข้าใส่ในกระเป๋าเสื้อ แล้วเดินกลับไปยังบ้านพักของตน กำลังใจที่เขาคนนี้มอบให้ มันคือนิยามแห่งความรักในรูปแบบใหม่ ที่ออกแบบสรรค์สร้างมาเพื่อเขา โดยเฉพาะ

แสงตะวันยามสายส่องประกายจ้า จับทั่วดาดฟ้าหลังคาเรือโดยสาร และกระทบผืนน้ำทะเลฟ้าครามงามระยับ ธรรมชาติที่สวยงามเช่นนี้ กำลังจะถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง ตระการตาทอดถอนใจเป็นครั้งสุดท้าย จำต้องอำลา ท้องทะเลงาม ครั้นพอเรือโดยสารเทียบท่า คนที่เขาไม่คิดว่าจะมาหาก็กลับเดินเข้ามาจับมือเขาไว้แน่นกลางดาดฟ้าเรือ

“เราต้องไปแล้วนะตระการตา ยินดีที่ได้รู้จัก และขอขอบคุณสำหรับมิตรภาพที่นายมอบให้”

“ ฉาย......แล้วเราจะได้เจอกันอีกไหม”

“คงได้เจอกัน ...เรายินดีที่ได้เพื่อนใหม่อย่างนายนะตระการตา ลาก่อน”

คืนฉายปล่อยมือตระการตาแล้วหันหลังเดินจากไป ตระการตาอยากจะโผเข้ากอดเพื่ออำลา แต่ก็ไม่กล้า คงจะไม่ได้เจอเขาอีกเป็นแน่แล้ว ตระการตามองจนคืนฉายเดินรวมเข้าไปในกลุ่มเพื่อนของเขา เห็นเขากอดคอคนที่เขาบอกว่าเป็นแฟนมาอย่างสนิทสนม ทั้งหมดหันมาโบกมือให้กับตระการตา แล้วขึ้นจากเรือเดินขึ้นฝั่งไป ตระการตาค่อยๆลงจากดาดฟ้าเรือช้าๆ แล้วเดินขึ้นฝั่งไปบ้าง จู่ๆกลิ่นหอมกลิ่นเดิมเมื่อคืนก็หอมลอยแตะจมูกมาจากกระเป๋าเสื้อ กลิ่นมันมาจากกระดาษแผ่นนั้นนั่นเอง 

เจ้าของกระดาษหันกลับมามองแล้วยิ้มให้ ใช้นี้วชี้ไปยังอกด้านซ้ายที่ตรงกับหัวใจ แล้วโบกมือยิ้มอำลาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่พวกเขาทั้งหมดจะขึ้นรถตู้ที่เปิดรอรับไว้อยู่แล้ว

“ไง ตระการตา นายแบบของแกไปกันหมดแล้ว ได้บ้างยัง เฮ้อ แกนี่ไม่ได้เรื่องเล้ย แล้วขอเบอร์เขาไว้หรือยัง”

“ไอ้บ้า....”

 ตระการตาด่าเพื่อนมาเบาๆ แล้วก้าวขึ้นรถที่รอรับกลับกรุงเทพเช่นกัน รถของเขาคนนั้นขับออกไปแล้ว ตระการตาได้แต่นั่งนิ่งเงียบ  นั่นสิ ไม่ได้ขอเบอร์เขาแล้วจะติดต่อกับเขาอย่างไร คงต้องรอเพียงคำว่า วาสนา เท่านั้น กระดาษใบน้อยถูกหยิบมาคลี่อ่านอีกครั้ง นิยามรักของเขาที่คันฉัตร นักดนตรีแซ็กโซโฟน มอบให้ถูกอ่านทบทวนไปมาอยู่หลายครั้ง จนจำได้ขึ้นใจ

‘เมื่อรู้ว่ารักใครสักคน และรู้ว่า เขาไม่อาจรักตอบได้นั้น ว่ากันว่ามันทรมานยิ่งนัก
แต่มันก็คงจะไม่เท่า กับการที่เราห้ามมิให้รัก .... ความรู้สึกนี้นั้น มันทรมานยิ่งกว่า

ความรัก...มันมักจะมาโดยที่เราไม่รู้ตัว แต่ยามที่มันจากไป ต่อให้เงียบกริบเพียงใด หัวใจก็แทบขาด
ฉะนั้น เมื่อรู้ว่าเรารักใครสักคนแล้ว ถึงเขาจะรักตอบไม่ได้ ก็จงอย่าห้ามความรู้สึกนั้นอีกเลย
เพราะหัวใจที่มันขาดอยู่แล้ว จะยิ่งบอบช้ำขึ้นไปอีก

จงปล่อยให้มันเติบโตต่อไปเรื่อยๆ หัวใจแข็งแรงขึ้นเมื่อไหร่  แผลมันจะค่อยๆเลือนหายไปตามกาลเวลา
ก็คงอีกมินานหรอก....ที่หัวใจ จะกลับมาพองโตได้ และมันจะแกร่งขึ้นกว่าเดิมแน่นอน’


*********************

ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่าน ทุกความเห็น และแรงใจที่มีให้กันเสมอมา  :mew1:  :pig4: เจอกันตอนต่อไปนะคะ
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่ ๑๐ พระเสาร์แทรก อัพ ๐๖ ก.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: blanchard ที่ 08-07-2019 08:05:31
:m3:    คู่ คืนฉาย-เอราวัต คือดจีย์!!     

เขาจะได้กันจริง ๆ  ใช่ไหม?     :m13:




ฉากพะบู๊กับผีเสื้อนี่ม่วนขนาด    o13


พูดถึงตระการตา นางแลดูคันเนอะ    :try2:

หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่ ๑๐ พระเสาร์แทรก อัพ ๐๖ ก.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: maemix ที่ 08-07-2019 15:55:16
สนุกมาก  จำของเดิมไม่ได้เลย 555
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่ ๑๐ พระเสาร์แทรก อัพ ๐๖ ก.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: anterosz ที่ 08-07-2019 22:49:01
ขอฉัตร 555
หัวข้อ: Re: อัศวินดารา๑(ฉบับปรับปรุง) บทที่๑๑ รักหลอกๆ อย่าบอกใคร อัพ ๐๙ ก.ค. ๖๒
เริ่มหัวข้อโดย: Artemis ที่ 09-07-2019 17:40:56
บทที่๑๑ รักหลอกๆ อย่าบอกใคร

สายฝนเทกระหน่ำมาตั้งแต่เช้ามืด ที่จริงควรจะเรียกว่าพายุฝนเสียมากกว่า เพราะลมพัดแรงกระหน่ำจนต้นไม้ใหญ่รอบๆบ้านหลายๆต้นเอนลู่ หยาดน้ำเม็ดใหญ่ๆกระทบหลังคาบ้านดังลั่น ด้วยปริมาณน้ำฝนที่มากมายนี้เองทำให้น้ำในคลองเริ่มปรี่ล้นและไหลเชี่ยวแรง บรรยากาศอึมครึมขมุกขมัวเช่นนี้ คาดว่าวันนี้ทั้งวันอณูแห่งเทวะทั้งห้า คงไม่ได้ฝึกอาคมเป็นแน่แท้ และก็เป็นจริงดังคาด ทั้งห้านั่งเล่นฆ่าเวลาอยู่ที่นอกชาน รอให้ฝนหยุด ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอกันอีกถึงเมื่อไร

“เบื่อโว้ย ทำไมฝนจะต้องมาตกเอาวันที่ขยันๆด้วย” คันฉัตรเปรยขึ้นแล้วเดินไปเดินมาจนเพื่อนๆบอกให้นั่งเพราะเวียนหัว

“ไอ้ฉัตร มึงจะเดินหาหอกอะไรวะ กูเวียนหัว” คืนฉายกล่าวกับเพื่อนแต่สายตาของเขาเหม่อมมองออกไปเรื่อยๆทะลุม่านน้ำฝน ที่โหมกระหน่ำจนแทบจะมองทิวทัศน์เบื้องหน้าไม่เห็น

ไอ้ฉัตร หรือนายคันฉัตร หรือพระเสาร์ จึงนั่งลงเท้าคางสีหน้าบ่งบอกถึงความเบื่อหน่ายเต็มที่ หลังจากที่เขาพบกับพวกอัสดงที่ทะเล เขาก็ตามกลับมาอยู่ด้วย มารวมตัวที่บ้านของทรงกลดซึ่งใช้เป็นฐานบัญชาการ หลายวันที่ผ่านมาต่างก็ช่วยกันฝึกอาวุธและอาคมกันอย่างขยันขันแข็ง ใครอ่อนเรื่องใดก็ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

“ทำไมหมู่นี้ฝนตกบ่อยนักวะ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า เหมือนกับฝนตกหนักอยู่บริเวณบ้าน ตรงนี้แห่งเดียว”

“คิดมากน่า ก็หน้าฝนมึงอย่าบ่นนักเลย ถ้าอยากรู้มึงไปถามพระพิรุณท่านไป๊” ทรงกลดตอบมาให้ แล้วเหลียวมองไปทั่ว “แล้วนี่น้องดื้อไปไหนล่ะ ไม่เห็นเลย”

“นู่น ออกไปกับไอ้รักไอ้ยม ไปเล่นน้ำฝนอยู่นู่น มึงเฉยๆเหอะ แฟนเขายังไม่ว่าอะไรเลย มึงจะไปยุ่งอะไรกับเขาไอ้กลด” เอราวัตตอบทรงกลดแล้วบุ้ยปากไปทางอัสดงที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ อัสดงได้ยินก็เงยหน้าขึ้นมายิ้ม แหม ไอ้พระพุธนี่ตั้งแต่ช่วยให้พ้นพิษรู้สึกว่าจะทำหน้าที่ เพื่อนพระเอกได้อย่างดีเยี่ยม

“น้องดื้อไม่ใช่แฟนไอ้พระอาทิตย์ น้องดื้อยังไม่ได้ตกลงใจกับใครเลย” ทรงกลดเถียงมา ทำให้อัสดงที่กำลังยิ้มหุบยิ้มลงทันที ปิดหนังสือ กำหมัด ตั้งท่าทำหน้าเอาเรื่องพร้อมที่จะต่อยปากไอ้พระจันทร์ได้ทุกเมื่อถ้ามันยังไม่หยุด

“งั้นมึงก็ถามเจ้าตัวเองแล้วกัน มานู่นแล้ว” สิ้นคำของเอราวัต สีทันดรหรือน้องดื้อในฉลองพระองค์มนุษย์ธรรมดา ก็กระโดดขึ้นมาประทับยืนบนนอกชาน โดยมีมหาดเล็ก รักยม ยืนยิ้มแฉ่งขนาบข้างพระวรกาย

“ทำไมมานั่งกันเฉยๆ ไม่ไปเล่นน้ำฝนด้วยกันล่ะสนุกนะ” สีทันดรตรัสชวนทุกคนแต่แท้จริงแล้วในพระทัย ทรงอยากกล่าวเฉพาะกับอัสดงมากกว่า ซึ่งเจ้าตัวก็เหมือนรู้ จึงตอบมาว่า

“ไม่ดีกว่า กลัวพญานาคจอมดื้อบางตน จะพาซนไปเล่นน้ำจนถึงบาดาลแล้วไม่ปล่อยให้กลับ”

“เหอะ เราคงเลี้ยงไว้หรอก พูดจายียวนแบบนี้ .....ไปกันเหอะรักยม เราไปเล่นน้ำฝนต่อดีกว่า”

หากอยู่กันสองต่อสอง จะทรงเข้าไปทุบสักทีสองที คนบ้าอะไรก็ไม่รู้ เดี๋ยวคนอื่นก็รู้กันหมดพอดี ว่ามีความรู้สึกพิเศษให้กันมากเพียงใด หากพอจะหันพระวรกายกลับออกไปมือแข็งแรงก็กลับฉุดข้อพระกรไว้ อัสดงคงไม่อายสหายแล้วแต่เจ้านาคาตัวน้อยนี่สิ แทบจะทำพระพักตร์ไม่ถูก จู่ๆก็ถูกเขาจับมือถือแขนแถมยังทำตัวเป็นผู้ปกครองมาซะด้วย

“พอแล้ว ไม่ให้ไปเล่นแล้ว เล่นเป็นเด็กๆไปได้ ...เจ้าสองคนก็เหมือนกันรักยม แทนที่จะช่วยกันห้ามเจ้านาย กลับพากันเล่นซน เดี๋ยวเราจะบอกให้ไอ้ฉัตรขังไว้หรอก”

“แหม พี่พระอาทิตย์ ก็แค่เล่นน้ำฝนจะอะไรนักหนา พี่ไม่เห็นเวลาพี่ดื้อ พ่นน้ำนี่ สุดยอด” เจ้ารักกับเจ้ายมตอบมาพร้อมกัน แถมยังทำท่าพ่นน้ำให้ดู “พ่นน้ำที นะ เกิดพายุด้วย ต้นไม้เอนเลย พี่ดื้อเก่งจริงๆ”

“ไอ้รัก ไอ้ยม เดี๋ยวเหอะ ความลับแตกเลยเห็นไหม” สีทันดรเวลานี้ คงอยากจะฟาดไอ้รักไอ้ยมให้ตายอีกรอบนัก “ไอ้ปากสว่าง”

“นั่นไง ถึงว่าสิ ว่าทำไมถึงมีพายุ พอเถอะน้องดื้อเดี๋ยวชาวบ้านแถบนี้เขาจะเดือดร้อน แค่ฝนตกหนักก็พอแล้ว อย่าพ่นน้ำให้รุนแรงซ้ำเติมอีกเลย” คันฉัตรถึงบางอ้อทันที ที่แท้ที่ฝนตกหนักก