พิมพ์หน้านี้ - The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ตัวอย่างตอนพิเศษ +แจ้งข่าวหน้า 44​

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Boy's love => Boy's love story => นิยายที่โพสจนจบแล้ว => ข้อความที่เริ่มโดย: ฮันนี่~ ที่ 05-06-2017 20:15:27

หัวข้อ: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ตัวอย่างตอนพิเศษ +แจ้งข่าวหน้า 44​
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 05-06-2017 20:15:27
อ้างถึง
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)







--------------  The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า   ---------- 



การคัดลอกนิยาย นำไปทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่.
ถือเป็นการกระทำผิดกฏหมาย ตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ.๒๕๓๗

----------------------------------------------------------

ลด ละ เลิก การขโมยความคิดของคนอื่นเถอะนะคะ !!




ตอนนี้หนังสือเปิดให้พรีออเดอร์แล้วนะคะ

(https://www.img.in.th/images/e6ca99149e7fdfc816d4e3c997b9718a.jpg)

มีบ็อกเซ็ตอลังการดาวล้านดวงและของแถมมากมาย

ดูรายละเอียด/สอบถามได้ที่เพจสนพ. >> facebook.com/RakKunPublishing (https://www.facebook.com/RakKunPublishing/?hc_ref=ARTKxhgr-L1hrmbZ88xydZ6QpNUD1osW7N_z4j2Yg9z60sl2wbe4-ImHxAvbOmPGF2Y&fref=nf)

หรือเข้าไปดูรายละเอียดแยกในเว็บ

มีแบบหนังสืออย่างเดียว >> rakkunpublishing.com/p/75 (http://www.rakkunpublishing.com/p/75)

แบบบ็อกเซ็ต >> rakkunpublishing.com/p/74 (http://www.rakkunpublishing.com/p/74)




:: บทนำ ::

“Feral child” คือ คำที่ใช้เรียกเด็กซึ่งถูกแบ่งแยกออกจากสังคมมนุษย์ตั้งแต่เล็กๆ ไม่ได้รับการเลี้ยงดู

จึงไม่รู้จักพฤติกรรมมนุษย์ และการใช้ภาษา มักใช้เรียกเด็กที่ถูกเลี้ยงมาโดยสัตว์

บางครั้งมนุษย์เชื่อว่าเรื่องเหล่านั้นเป็นแค่ตำนาน เป็นเทพนิยายปรัมปรา

ผมเองก็คิดแบบนั้นมาตลอด จนกระทั่งได้มาเจอตัวเป็นๆ

“คุณหนู อย่าเข้าไปลึกนักสิครับ เดี๋ยวจะหลงทางเอา” เสียงของคนรับใช้ไม่ได้ความ คอยแต่เรียกผมให้กลับไปอยู่นั่น

ผมจะไม่กลับหรอก ไม่จนกว่าจะได้สัตว์เลี้ยงที่ไม่มีใครบนโลกนี้มี!

“โอ๊ะ นั่น” ผมเห็นตัวอะไรสักอย่างวิ่งผ่านไป

“มันอันตรายนะครับ พวกนี้เป็นสัตว์ป่า ให้นายพรานเข้าไปจับเถอะ” บรรดาคนรับใช้ของผมพยายามจับตัวผมไว้

แต่ผมสะบัดออก น่ารำคาญ ก็เพราะว่าให้จัดการกันเองถึงจับมาแต่ตัวอะไรพื้นๆ ลูกเสือ ลูกหมี ไฮยีน่า

ของพวกนั้นเพื่อนผมก็มีหมดแล้ว ผมไม่ต้องการ สัตว์ที่ผมจะเลี้ยงมันต้องพิเศษ ไม่เหมือนใคร และหายาก

ผมคว้าเอาปืนที่ข้างเอวของนายพรานมาไว้ในมือ

“คุณหนู!”

“เรียกอยู่นั่นแหละ เงียบๆไป ฉันจะไปจับมันมาเอง นายก็ตามมาคอยดูไม่ให้มันทำร้ายฉันก็พอ” ผมถือปืนเอาไว้

ถ้าหากเจอตัวที่ชอบก็แค่ยิงให้บาดเจ็บ จะได้จับมาง่ายๆหน่อย ผมเดินลึกเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว

“ถัดจากตรงนี้ไป ผมไม่แนะนำให้เข้าแล้วนะครับ มันจะลึกเกินไป มีแต่สัตว์ป่าอันตราย พวกมันว่องไวและดุร้ายมาก

ต่อให้ใช้พวกเราทั้งหมดก็รับประกันไม่ได้ว่าจะปกป้องคุณหนูได้” นายพรานพูดขึ้น

“ถ้าปกป้องไม่ได้แล้วฉันจะจ้างพวกนายมาทำไม จะไม่เอาแล้วใช่ไหมเงินน่ะ!” ผมขึ้นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์

เป็นถึงนายพรานจะกลัวอะไรนักหนา

“นี่ เงินกี่ล้านมันก็แทนขาหรือแขนที่หายไปสักข้างไม่ได้หรอก”

“ปอดแหก” ผมสวนกลับทันควัน

“เฮ้อ เอาเถอะ คุณหนูอยากจะเข้าไปก็เชิญ” เขาถอนหายใจแล้วยักไหล่

แม้แต่ฟ้าฝนก็ไม่เป็นใจ ผมเดินสำรวจอยู่ได้ไม่นานก็มีเสียงฟ้าร้อง และฝนเริ่มตกลงมา การเดินไปข้างหน้ายากขึ้น

พื้นทั้งลื่นทั้งขรุขระ ไหนจะแมลงที่บินผ่านหน้าผมไปอีก ผมตัดสินใจว่าจะถอยไปพักที่แคมป์ก่อน

แล้วค่อยกลับออกมาใหม่พรุ่งนี้ แต่ฟ้ามืดลงฉับพลัน และฝนเทลงมา

“คุณหนู!” เสียงเหล่านั้นฟังดูไกลออกไป เมื่อผมก้าวพลาดและกลิ้งลงมาตามทาง ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเป็นทางลาด

หน้าผมโดนกิ่งไม้และก้อนหินกระแทกไปหลายครั้ง เจ็บเป็นบ้า แล้วทำไมไม่มีใครจับผมไว้ได้ทัน กลับไปจะไล่ออกให้หมด

จ้างมาทำหน้าที่แค่นี้ก็ยังทำไม่ได้ ผมหดตัวเพื่อพยายามลดความเจ็บปวดให้ได้มากที่สุด

จนกระทั่งตัวผมกระแทกเข้ากับต้นไม้ และการกลิ้งอันยาวนานหยุดลง

“ปืนล่ะ ปืน” ผมควานไปรอบตัว แม้ว่าจะเจ็บระบมแต่ก็ต้องรีบหาอาวุธ แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหน

ผมก็ไม่เจอ และไม่มีคนของผมอยู่เลย

“บ้าชะมัด” ผมสบถ ตอนนี้ผมตัวคนเดียวและไม่มีอาวุธ ถ้าเจอสัตว์ป่าขึ้นมาตอนนี้ล่ะแย่แน่

ความตื่นตระหนกเริ่มเกาะกุมจิตใจ รอบตัวผมมืดลงเรื่อยๆ น้ำไหลมาตามทางและสูงถึงข้อเท้า

เสียงนกร้องและพุ่มไม้ที่เคลื่อนไหว ทำให้ผมแทบหยุดหายใจ  ผมเห็นดวงตาที่วาววับในความมืดหลายคู่

แต่พวกมันเคลื่อนผ่านผมไป ดูเหมือนว่าพวกมันเลือกที่จะหลบฝน

ผมยังปลอดภัย…จนกว่าฝนจะหยุด

“ไม่มีสัญญาณ! ไม่ได้เรื่อง ไม่ได้เรื่อง ทำไมทุกอย่างถึงได้แย่แบบนี้” ผมบ่นไม่หยุด

พยายามกดโทรศัพท์เท่าไหร่ก็ไม่สามารถติดต่อใครได้เลย

“ครืน” เสียงฟ้าผ่า และแสงสีขาวที่สว่างวาบลงมาใกล้ตัวทำให้ผมตกใจรีบกดปิดเครื่องและซ่อนมันไว้ในกระเป๋าเสื้อ

อากาศเย็นขึ้นเรื่อยๆ ตัวผมก็เปียกปอน ฝนตกไม่นานนักก็หยุดลง มีแสงสว่างจากพระจันทร์ส่องลงมา

แต่มันไม่สว่างมากพอที่จะให้ผมอุ่นใจ รอบข้างผมเต็มไปด้วยส่วนที่มืดทึบและน่าหวาดหวั่น เสียงลมพัดผ่านต้นไม้ดังหวีดหวิว

“มีใครอยู่ไหม! ฉันอยู่นี่!” ผมตะโกนออกไป ได้ยินเสียงตัวเองสะท้อนเบาๆ

ฉับพลันที่พุ่มไม้ไกลออกไปมีดวงตาสีแดงสว่างวาบ ผมกดเปิดโทรศัพท์ด้วยมือที่สั่นเทา ฉายไฟไปยังพุ่มไม้นั้น

สิ่งมีชีวิตปริศนาหลบหายเข้าไปครู่นึง ผมคิดว่าจะรอดแล้ว แต่มันกลับค่อยๆเดินออกมาใหม่ หนึ่งตัว สองตัว สามตัว สี่ตัว

ฝูงหมาป่าจ้องมองผมราวกับเป็นเหยื่ออันโอชะ

“ช่วยด้วย! ใครก็ได้! พวกนายจะทิ้งฉันอย่างนี้ไม่ได้นะ!” ผมร้องเสียงดัง แล้วรีบวิ่งสะเปะสะปะออกมาจากบริเวณนั้น

ผมตะโกนสุดเสียง ทั้งกลัวและโกรธ ผมจ้างผู้เชี่ยวชาญด้านล่าสัตว์มาแล้ว ผมแค่ตกลงมานิดหน่อยก็หาไม่เจอกันงั้นเหรอ

รีบๆมาเดี๋ยวนี้ ผมวิ่งและลื่นล้มจากพื้นที่ยังเปียกแฉะและไม่เท่ากัน ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งตามผมมา

ผมพลิกตัวไปก็เห็นคมเขี้ยวที่สะท้อนกับแสงจันทร์

“ไม่!” ผมกรีดร้องอย่างหวาดกลัวสุดขีด ยกมือขึ้นป้องกันตัวเอง

ผมไม่สามารถคิดถึงอะไรได้ในตอนนั้น นอกจากความคิดที่ว่าผมยังไม่อยากตาย ผมยังไม่อยากถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ

น้ำตาผมหยดลงมาอย่างไม่รู้ตัว แต่ก่อนที่ผมจะต้องเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ผมได้ยินเสียงหอน

“บรู๊วววว” เสียงหอนที่ดังขึ้นติดๆกันหลายครั้ง ทำให้ผมค่อยๆยันตัวขึ้นจากพื้น และมองว่าเกิดอะไรขึ้น

เหล่าหมาป่าที่ล้อมรอบตัวผมอยู่พร้อมใจกันหันไปทางปลายเท้าผม ที่มาของเสียงหอนที่ฟังดูแปลกประหลาด

หมาป่าทั้งฝูงผลัดกันหอนราวกับกำลังสื่อสาร ผมเห็นดวงตาวาววับจดจ้องมา นั่นหมาป่าเหรอ? ผมไม่เห็นหูของมัน

ไม่เห็นขนฟูๆที่เหมือนกับหมาป่าตัวอื่น แต่มันตัวใหญ่กว่าทุกตัวที่นี่ ไม่นานนัก มันก็กระโจนเข้ามาหาผม หัวหน้าฝูง?

พวกมันหยุดเพื่อให้หัวหน้าฝูงกินผมรึเปล่า ผมยื่นมือไปด้านหน้าเพื่อพยายามยันมันออกอย่างอัตโนมัติ

แต่แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อสิ่งที่สัมผัสได้ไม่ใช่ขน มันไม่ใช่หมาป่าจริงๆ

“ฮึก” ผมสะอื้นออกมาด้วยความสับสน ผมมองเห็นไม่ชัดว่าอะไรที่คร่อมอยู่บนตัวผม

รู้แต่ว่ามันก้มลงมาทำจมูกฟุดฟิดเพื่อดมกลิ่น

“คน? คนเหรอ?” ผมเลื่อนมือเล็กน้อยและรู้ได้ว่านี่คือร่างกายของมนุษย์ มันชะงักแล้วจ้องตากับผม

นี่ไม่ใช่ดวงตาของสัตว์ มันเป็นดวงตาของมนุษย์ มันค่อยๆถอยออกจากตัวผม

พอผมได้พิจารณาอีกทีก็เห็นแขนและขาของเขา ผมยาวที่ลงมาปดปิดใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง เขาเดินสี่ขา

และนั่งในท่าเดียวกับที่หมาป่านั่ง

ผมยิ้มออกมา คราวนี้แหละ ไม่ว่าใครหน้าไหนจะเอาสัตว์เลี้ยงกี่ตัวมาอวด ก็เอาชนะสัตว์เลี้ยงของผมไม่ได้หรอก

ผมอยากได้เขา และผมจะเอาเขากลับไป!


--------------------------------------------------------------------
To be continued....

วิ้วววว มาเปิดอีกเรื่องนึงแล้ว คราวนี้มาอีกแนวบ้าง แต่ไม่ใช่แนวแฟนตาซีนะคะ
ที่เป็นมนุษย์หมาป่าคือถูกเลี้ยงโดยหมาป่านั่นเอง เรื่องนี้อาจไม่ใช่แนวที่มีเยอะ หรือถูกใจใครหลายๆคนนัก
แต่ถ้าใครกำลังตามหาอยู่ ก็มารออ่านกันได้เลย

คำเตือน : พฤติกรรมของตัวเอกไม่ควรลอกเลียนแบบเป็นอย่างยิ่ง

และเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดไม่เจาะจงประเทศใดประเทศหนึ่ง เป็นที่ที่ถูกสมมติขึ้น (เพื่อไม่ให้มีการพาดพิงเนอะ)
แต่พื้นฐานของสัตว์และเรื่องอื่นๆ ยังอยู่บนพื้นฐานของความเป็นจริงค่ะ

เพิ่มเติมสำหรับคนที่ไม่เคยรู้จัก "Feral child"

Feral = ดุร้าย Feral child จึงใช้เรียกเด็กที่มีพฤติกรรมควบคุมยาก ซึ่งเกิดจากการถูกเลี้ยงโดยสัตว์ หรือปล่อยทิ้งไว้โดยไม่ได้เจอสังคมมนุษย์เลย มีเด็กๆเหล่านี้อยู่จริง ทั้งในแบบที่โตในป่า และถูกครอบครัวขังเอาไว้ รายละเอียดอื่นๆที่น่าสนใจ เดี๋ยวจะลงไว้ให้อ่านเล่นในเพจกับทวิตอีกทีนะคะ เพราะค่อนข้างยาวเลย

มาค่ะมาติดตามคุณหนูผู้เจอสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ คุณหนูจะเลี้ยงอะไรก็ได้ แต่จะเลี้ยงคนไม่ได้นะ ! 55555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 05-06-2017 20:16:00
สารบัญ
กดที่เลขตอนได้เลยย

ตอน 1 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3654221#msg3654221) || ตอน 2 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3656560#msg3656560) || ตอน 3 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3660888#msg3660888)
ริคกี้ (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3663263#msg3663263)
ตอน 4 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3665595#msg3665595) || ตอน 5 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3670180#msg3670180) || ตอน 6 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3673778#msg3673778)
ตอน 7 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3677959#msg3677959) || ตอน 8 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3681688#msg3681688) || ตอน 9 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3685533#msg3685533)
ตอน 10 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3687468#msg3687468) || ตอน 11 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3689121#msg3689121) || ตอน 12 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3696117#msg3696117)
 การหลบหนี  (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3697808#msg3697808)
ตอน 13 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3699652#msg3699652) || ตอน 14 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3703136#msg3703136) || ตอน 15 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3706773#msg3706773)
ตอน 16 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3710525#msg3710525) || ตอน 17 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3713767#msg3713767) || ตอน 18 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3717449#msg3717449)
ตอน 19 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3728533#msg3728533) || ตอน 20 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3732434#msg3732434) || ตอน 21 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3736559#msg3736559)
ตอน 22 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3740520#msg3740520) || ตอน 23 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3744489#msg3744489) || ตอน 24 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3748955#msg3748955)
ตอน 25 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3752273#msg3752273) ||  ตอน 26 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3757059#msg3757059) || ตอน 27 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3760880#msg3760880)
ตอน 28 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3763609#msg3763609) || ตอนที่ 29 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3768370#msg3768370) || ตอนที่ 30 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3772430#msg3772430)
ตอนที่ 31 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3776367#msg3776367) || ตอนที่ 32 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3780363#msg3780363)  ||  ตอนที่ 33 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3785158#msg3785158)
พระจันทร์หมาป่า (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3781645#msg3781645)
ตอนที่ 34 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3788649#msg3788649)  ||  ตอนที่ 35 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3792753#msg3792753)  ||  ตอนที่ 36 (http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3797298#msg3797298l)
ตอนที่ 37 (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3803355#msg3803355)  ||  ตอนที่ 38 (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3807008#msg3807008)  ||  ตอนที่ 39 (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3809784#msg3809784)
ตอนที่ 40 (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=60333.msg3812730#msg3812730)

นิยายเรื่องอื่นๆของฮันนี่ ~

ผมชอบพี่ ...." จีบ" พี่ได้ไหมครับ 
http://thaiboyslove.com/webboard/index.php/topic=23471

[ฟองดูว์ ♥ ชูครีม] ทนได้ ก็ลองดู
http://thaiboyslove.com/webboard/index.php/topic=24828
 
★ THE KID ★ 
http://thaiboyslove.com/webboard/index.php/topic=29464
 
บอกว่าอย่า .."ดื้อ"
http://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=35859
 
[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม Boku no Youkai
http://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=39890
 
บอกว่าอย่า .."จิ้น"
http://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=42433

แผนกวุ่นชวน'คุณ'มารักกัน ❤
http://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=49089

ใต้ร่มวันฝนซา ☔
http://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=54231

ไออุ่นศูนย์องศา ❄️
http://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=57076

ฤดูร้อนในช้อนหวานเย็น ☼
http://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=66659

The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า (เรื่องนี้)

The feral master & his ❝FATHER❞
http://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=68010

--------------------------------------------------------------------------------------
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: sebest ที่ 05-06-2017 21:31:24
 :hao3: :hao3: :hao3:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: aiyuki ที่ 05-06-2017 21:53:06
ปูเสื่อจองที่เลยย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: KaorPaor ที่ 05-06-2017 21:58:35
จิ้มไว้ก่อนค่ะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: ♥lvl♀‘O’Deal2♥ ที่ 05-06-2017 22:11:51
รอ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: boboman ที่ 05-06-2017 22:14:52
ติดตามค่าาา
ดูท่านายเอกเราจะเป็นคนที่เอาแต่ใจใช้ได้เลยทีเดียวว 5555
รอตอนหน้าค่า
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: เพียงเพื่อน ที่ 05-06-2017 22:17:11
เมะราชีนี 555555555555555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: coldcream ที่ 05-06-2017 22:31:54
รีบตามมาจาก น้องครามค่ะ มารอน้องหมาป่าค่า ชอบๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: ♥►MAGNOLIA◄♥ ที่ 05-06-2017 22:44:07
เป็นคุณหนู นิสัยเสีย เอาแต่ใจจริงๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: แฟนตาเซีย ที่ 05-06-2017 22:56:50
งุ้ยยยย ดูท่าจะน่ารัก(รึเปล่า?)
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: 【focus_kung】 ที่ 05-06-2017 23:35:37
ตายแล้ว คุณหนูคะ แทนที่คุณหนูจะได้สัตว์เลี้ยง คุณหนูจะได้สามีแทนแน่เลยค่ะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: Snowermyhae ที่ 05-06-2017 23:53:01
ติดตามค่าาา ตอนแรกนึกว่าแฟนตาซีกลายร่าง  :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: yowyow ที่ 06-06-2017 00:00:27
 :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: Sky ที่ 06-06-2017 02:04:13
 :mew4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: ❣☾月亮☽❣ ที่ 06-06-2017 07:22:08
เปิดมาน่าสนุกก็จริงตรงงที่เป็นคนกับคน แต่ก็น่าจะดราม่าเช่นกัน
สงสารน้องที่พลัดหลงพ่อแม่ต้องอยู่ในป่ามานานแค่ไหนแล้ว ดูเหมือนน้องมีบทบาทในฝูงหมาป่าด้วย
ดังนั้นการจับตัวไปเป็นสัตว์เลี้ยงแบบนี้ต้องมีความวุ่นวายชัวร์ๆ รอจ้า
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: rayaiji ที่ 06-06-2017 08:37:00
เมาคลีล่าสัตว์ เมาคลีล่าสัตว์ ฆ่าแชคาน---//ไม่ใช่ละ  :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: zuu_zaa ที่ 06-06-2017 08:44:18
 o13
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: บูมเบส ที่ 06-06-2017 09:45:43
ติดตามครับ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: kitty08 ที่ 06-06-2017 10:30:22
 :mew1:น่าสนใจมาก รอติดตามจ้า
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: Praykanok ที่ 06-06-2017 11:27:53
โอ้วววววว แปลกแหวกแนว น่าติดตามมากค่าาา
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: BABYBB ที่ 06-06-2017 11:36:28
ฮิฮิ เจิมมมมมมม
ต้องสนุกแน่เบยยยย นายเอกดูดื้อน่าดู
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: เป็ดอนุบาล ที่ 06-06-2017 11:59:32
 o13 o13 o13 o13
รอค่าาเนื้อหาน่าสนใจ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: MSeraph ที่ 06-06-2017 12:04:54
นายเอกนิสัยเสียนี่นาาา
แนวเรื่องแปลกดีค่ะ
ปูเสื่อรอออ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: FaiiFay_Elle ที่ 06-06-2017 14:33:37
เข้ามาเจิมไว้ก่อนนน  :hao3: :hao3:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: bobie ที่ 06-06-2017 14:43:48
เรื่องใหม่น่าอ่านอีกแล้วว
รอนะค้า
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: saseum ที่ 06-06-2017 14:47:10
เนื้อเรื่องน่าติดตามมาก มาต่อเร็วๆนะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: =นีรนาคา= ที่ 06-06-2017 16:13:33
รอติดตาม
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: magarons ที่ 06-06-2017 17:54:38
ติดตามม
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: utamon ที่ 06-06-2017 18:56:34
อยากอ่านแนวแบบนี้มาตั้งนานแล้ววว ตื่นเต้นจัง ปักหมุดรอเลยค่ะ :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: boonpa ที่ 06-06-2017 20:05:45
 :hao3: เป็นคุณหนูเอาแต่ใจมาก ๆ ติดตามรอเลย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: DraCo_SLa13 ที่ 06-06-2017 20:32:00
นี่นางอยากได้เมาคลีระดับอัลฟ่าไปครอบครองเลยเหรอ.
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: PAtxxkMxxn ที่ 06-06-2017 20:58:56
น่าสนใจ o13
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: Teddysdeath ที่ 06-06-2017 22:10:10
รอวันคุณหนูโดนสัตว์เลี้ยงขย้ำ  :hao6:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: แม้วธวัลหทัย ที่ 06-06-2017 22:59:09
 :hao7: :ling1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: diltosscap ที่ 07-06-2017 06:18:53
จากพี่ปุ่นน้องคราม ที่น่ารัก กระโดดมาหาคุณหนูทันที คุณหนูเอาแต่ใจไหมนะ 
รอติดตามนะคะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: Rainebay ที่ 07-06-2017 07:29:43
ปักธงรอครับ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: lizzii ที่ 07-06-2017 09:07:28
มาลงชื่อรอ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: darinsaya ที่ 07-06-2017 10:20:14
 :o8: :o8: มารอ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: angel_Z4 ที่ 07-06-2017 12:07:26
จะไปเลี้ยงเขาหรือโดนเขาเลี้ยง(?)ละเนี้ย :katai3:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: reverofjs ที่ 07-06-2017 13:00:57
ฮูยยยย น่าสนุกมากๆค่ะ ติดตามๆ  :katai2-1: :katai2-1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: van16 ที่ 07-06-2017 21:55:57
น่าสนใจ  :hao3:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: Persephone ที่ 07-06-2017 23:37:28
รอค่า น่าสนุก :mew1:

PersephoNE.
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: ดาวลูกไก่ ที่ 08-06-2017 23:41:11
ปูเสื้อรอเลยค่ะ  :katai5:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: Mr.กุ๊กกู๋ ที่ 09-06-2017 04:24:02
คุณหนูเอาแต่ใจจริง!! อยากให้ฝูงหมาป่า รวมทั้งคนคนนั้นปราบพยศคุณหนูจัง 555+ หมั่นไส้คุณหนูเบาๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: Alinrat ที่ 10-06-2017 23:53:26
 :o8: :o8: :o8: :o8: เอ่าแล้วววววววววววววว มาเจิมเปิดเรื่องใหม่ เรื่องนี้น่าจะสนุก แวะมาบ่อยๆนะก่ะ  :z2: :z2: :z2:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: kiolkiol ที่ 11-06-2017 00:20:50
เปิดก็เจิมเลยยย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: Minty ที่ 11-06-2017 16:30:55
รอติดตามค่าาา :katai2-1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: mareya.no7 ที่ 12-06-2017 21:22:14
สนุกๆ :hao3:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: reverofjs ที่ 14-06-2017 12:33:34
มาลงชื่อรอละค่ะ  :katai2-1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทนำ
เริ่มหัวข้อโดย: Ryoooo ที่ 15-06-2017 10:45:36
สนุกๆๆๆ ชอบแนวนี้นะ
แต่ไม่ค่อยมีคนแต่ง

รออ่านต่อ จะเอาพี่เค้ากลับไปเลี้ยงยังไงน่าาา
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 15-06-2017 21:25:09
(https://scontent.fbkk2-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/18952574_1576778742356736_4185396950461837325_n.png?oh=df374d92e29db9855861fdbd9d523fc3&oe=599D44FF)
credit pic: elvishness.tumblr (http://elvishness.tumblr.com/…/the-lone-wolf-dies-but-the-p…)

:: 1 ::

ผมแจสเปอร์ ลูกชายคนเดียวของตระกูล เจ้าของธุรกิจเรือสำราญ รีสอร์ท โรงแรมและส่งออกแอลกอฮอล์ทั่วโลก

ผมได้เรียนในโรงเรียนที่ดีที่สุด ใช้แต่ของที่ดีที่สุด จะต้องมีทุกอย่างที่ดีที่สุด โดยเฉพาะเมื่อสัปดาห์หน้า

ผมจะจัดงานวันเกิดครบรอบสิบห้าปี ผมกำลังจะอายุสิบห้า! นั่นหมายความว่าจะมีคนมาร่วมงานวันเกิดผมมากมาย

ช่วงนี้ทุกคนกำลังฮิตเลี้ยงสัตว์ป่าหายากกันด้วย คงจะพามาประชันกันน่าดู ดังนั้นสัตว์เลี้ยงของผมก็ต้องดีที่สุด!

แต่ไม่ว่าผมจะส่งคนออกไปตามหาสัตว์เลี้ยงที่ดีที่สุดนั้น กลับมีเพียงความล้มเหลว

วันเกิดก็ใกล้เข้ามาทุกที จนเหลือแค่วันเดียวผมถึงต้องถ่อมาลำบากลำบนในป่า

เพราะการทำงานที่ไม่ได้เรื่องของพวกเขา ผมเลยต้องมาลงเอยแบบนี้ นั่งอยู่ท่ามกลางฝูงหมาป่าในป่าที่มืด อับชื้น แล้วก็หนาว

แถมเหล่าหมาป่ายังผลัดกันมาดมแล้วเดินวนรอบตัวผม น้ำลายไหลยืดและแลบลิ้นอย่างน่าสยดสยอง

แม้แต่มนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในฝูงนั้นก็ยังมาเดินวนรอบผมด้วย

“เอ่อ สวัสดี? นายคงไม่กินฉันใช่ไหม” ผมโบกมือทักทายเขาเล็กน้อย เขาชะงักแล้วถอยห่างออกจากผมหลายก้าว

หมอบต่ำลงในขณะที่ก้นโก่งขึ้นเหมือนเวลาที่หมาเตรียมจะวิ่งหรือพุ่งเข้าใส่ เขาดูลังเลแต่ก็มีเสียงขู่เบาๆ ลอดไรฟันออกมา

พอเขามีท่าทีแบบนั้น หมาป่าทุกตัวก็ถอยออกจากผมแล้วทำแบบเดียวกัน เขาเป็นหัวหน้าฝูงจริงๆ ด้วย

ผมต้องทำให้เขาเชื่อง ถ้าเขาไม่กินผมทุกตัวก็ไม่กิน

แต่ปัญหาก็คือ…ทำยังไงล่ะ

สมองผมพยายามคิดหาคำตอบ ผมเคยเลี้ยงอะไรมาตั้งมากมาย แต่จะว่าเลี้ยงก็ไม่เชิงผมแค่ซื้อมาเฉยๆ

แล้วก็ปล่อยให้คนใช้เลี้ยงไป นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเผชิญหน้ากับสัตว์ป่าตามลำพังแบบที่ไม่มีกรง

“นาย ถ้านายอยากได้อะไรฉันหาให้ได้หมดนะ เสื้อผ้าดี เตียงอุ่นๆ”

เขาเอียงคอ ยังคงอยู่ในท่าเดิมและจดจ้องผมอยู่อย่างนั้น พอผมขยับตัวดวงตาของเขาก็ดุร้ายมากขึ้น เขากำลังขู่ผม

ผมจึงนิ่งค้าง เริ่มรู้สึกปวดตามเนื้อตัวและหนาวสั่น เสื้อผ้าของผมเปียกชื้น ลมก็พัดแรง

พวกหมาป่าเองก็สะบัดขนเล็กน้อยเพื่อไล่น้ำออกไป ไม่น่าเชื่อ แม้แต่ท่าสะบัดขนเขาก็ยังทำเหมือนพวกมัน

“เราคุยกันได้ ใช่ไหม?” ผมลังเล ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เขายิ่งดูเหมือนไม่เหมือนมนุษย์เข้าไปทุกที

เขาขยับจมูกตลอดเวลา ค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้อีกครั้ง ผมกลั้นหายใจ ไม่รู้ว่าเขาจะนึกเปลี่ยนใจกัดคอผมขึ้นมารึเปล่า

ผมได้ยินเสียงเล็บของเขาครูดกับพื้น พอก้มลงมองก็เห็นความยาวและแหลมคมของเล็บที่ชวนให้ใจสั่น

อย่ากัดนะ ได้โปรด ถ้านายปล่อยฉันไป ฉันจะเลี้ยงดูนายอย่างดีเลย

“!!” แต่แล้วผมก็ต้องประหลาดใจ เมื่อตัวของเขาเบียดเข้ามา เขาไถหน้าเบาๆ กับไหล่ของผม

ท่าทางเหมือนหมาตัวโตๆ ที่กำลังอ้อน แถมยังถูตัวกับผม ทิ้งตัวลงมาทั้งตัว นั่นหนักน่าดู

แต่ใจผมกลับโล่งสบาย ผมไม่ถูกกินแน่ๆ ใช่ไหม

“นายชอบฉันเหรอ ฉันก็ชอบนายเหมือนกัน รอคนมาตามฉันก่อนนะ แล้วฉันจะพานายไปด้วย”

ผมยังพูดไม่ทันจบเขาก็ลุกขึ้นจากตัวผม แหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย หมาป่าทุกตัวหูตั้งขึ้นในอากาศ

พวกมันหอนกันอีกแล้ว ไม่นานนักทั้งฝูงก็เริ่มเคลื่อนที่ไปอีกทาง ผมลุกขึ้นยืนอย่างไม่เข้าใจ เขาหันมาหาผมส่งเสียงเบาๆ

“อะไร” ผมปัดฝุ่นออกจากตัว โอย หนาว ทำไมหนาวอย่างนี้นะ ผมควรจะถอดเสื้อไหม แต่ถ้าถอดก็ต้องหนาวกว่าเดิมน่ะสิ

ผมกำลังครุ่นคิดแล้วขากางเกงผมก็ถูกกระตุก เขางับขากางเกงผม? แล้วหันหน้าไปทางที่ฝูงหมาป่ากำลังเดิน

เขาให้ผมตามไป? นี่คิดว่ารับผมเป็นพวกในฝูงหรืออะไรกันล่ะเนี่ย

“ก็ได้ๆ ฟันนายคมชะมัดเลย” ผมเสียวขาวูบ เมื่อเห็นว่าขากางเกงของผมขาดจากการกัดของเขา

พอเขาเห็นว่าผมยอมเดินไปในทิศทางเดียวกัน เขาก็รีบวิ่งเข้าไปในฝูง และเดินนำไปด้านหน้าด้วยสี่ขานั่นแหละ

เขาไม่เจ็บหรือไงกัน

แต่เหล่าหมาป่าเดินเร็วกว่าที่คิด ผมมองอะไรแทบไม่เห็นและสะดุดล้มบ่อยครั้ง พอผมสะดุดครั้งหนึ่งทั้งฝูงก็หันมามอง

หัวหน้าฝูงที่ผมหมายตาอยากเลี้ยงก็จะเห่ามาเบาๆ ผมรีบลุกขึ้นยืนเพราะกลัวพวกเขาจะเห็นผมอืดอาดยืดยาด

แล้วเปลี่ยนใจกินผมแทน ผมตามพวกเขาไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพวกเขาวิ่ง

ผมไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เมื่อผมเร่งฝีเท้าไปจนเห็นฝูงหมาป่ากำลังล้อมลูกกวางตัวหนึ่งเอาไว้ และมนุษย์หมาป่าพุ่งเข้าใส่กวาง

“พระเจ้า” ผมอุทาน แม้ว่าจะไม่อยากมองแต่ก็เคลื่อนไหวไม่ได้ ผมตาค้างและมองการจู่โจมนั้นอยู่หลังต้นไม้ใหญ่

ถึงจะเหมือนหมาป่ายังไงเขาก็เป็นคนไม่ใช่เหรอ เขากัดมันจนตายได้จริงๆ เหรอ ผมกลืนน้ำลาย รู้สึกคอแห้งผาก

ผมตัวสั่น ยืนอยู่กับที่ จนกระทั่งฝูงหมาป่าเข้าไปรุมเมื่อหัวหน้าทำให้กวางหยุดเคลื่อนไหวได้

พวกมันเริ่มกินอาหาร ในขณะที่มนุษย์หมาป่าเงยหน้ามามองผม

ผมสะดุ้ง คิดอยากจะหันหลังและวิ่งหนี แต่กลับขาแข็ง เขาเคลื่อนไหวเร็วมาก

แค่อึดใจเดียวก็มาอยู่ตรงหน้าผมพร้อมเนื้อในปาก ผมรู้สึกวิงเวียนศีรษะเมื่อเห็นเลือดหยดลงมาจากปากเขา

นั่นเป็นภาพสุดท้ายที่ผมจำได้ก่อนสติจะดับวูบไป


.
.
ผมได้ยินเสียงหอน นี่ผมฝันไปรึเปล่านะ ตอนนี้ผมน่าจะนอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ หลังใหญ่ อืม อุ่นจัง

ผมขยับหน้าไปมากับหมอน แต่แล้วก็ได้กลิ่นแปลกๆ มันไม่ใช่กลิ่นหอมของน้ำยาปรับผ้านุ่ม มันเป็นกลิ่นสาบสัตว์

ผมลืมตาทันทีแล้วก็เห็นขนสีเทาและสีขาวเต็มไปหมด

ผมค่อยๆ ผงกหัวขึ้นก็พบว่า รอบตัวผมเต็มไปด้วยฝูงหมาป่าที่ขดตัวนอนอยู่ บางตัวก็ทับผมอยู่ด้วย ผมตัวแข็งทื่อ ทำตัวไม่ถูก

“โอ๊ะ” ผมสะดุ้ง เมื่อเพิ่งเห็นว่ามีคนจ้องผมอยู่ มนุษย์หมาป่านอนหมอบอยู่ทางปากถ้ำดวงตาจดจ้องมาทางผม

ไม่แน่ใจว่าเขาตื่นตอนที่ผมตื่น หรือว่านอนจ้องอยู่นานแล้ว

ที่นี่ค่อนข้างมืด แต่มีแสงส่องลอดมาจากด้านหลังของมนุษย์หมาป่า พอปรับสายตาได้ก็พบว่าผมอยู่ในถ้ำ

“แล้วที่นี่ที่ไหนเนี่ย” ผมพึมพำ พยายามลุกออกจากฝูงหมาป่าอย่างระมัดระวัง

พวกมันส่งเสียงนิดหน่อยแต่ก็กลับไปขดตัวนอนต่อ

ผมสะดุ้งอีกครั้งเมื่อมนุษย์หมาป่าค่อยๆ ลุกขึ้นยืนด้วยสี่ขา วนรอบตัวเองหนึ่งรอบก่อนจะเอาจมูกดันชิ้นเนื้อมาให้ผม

อะไร เขาจะให้ผมกินเนื้อเละๆ นั่นน่ะเหรอ ผมเบ้หน้าอย่างสะอิดสะเอียน มันเป็นเนื้อดิบแถมยังค้างคืนแล้วด้วย

ยิ่งได้กลิ่นที่โชยออกมาผมก็รู้สึกคลื่นไส้ เขายังพยายามดันมันมาจนชนเท้าผม

“ไม่ ฉันไม่กิน” ผมส่ายหัว เอามือปิดปากตัวเองไว้

เขามองหน้าผมด้วยท่าทางไม่เข้าใจ ผมยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อคืน

แต่กลับไม่รู้สึกอยากอาหารเลยเพราะไอ้เนื้อดิบและภาพติดตาจากการที่เขากินเนื้อกวางสดๆ

ผมควานหาโทรศัพท์และกดเปิดเครื่องอีกครั้ง ตอนนี้ท้องฟ้าโปร่งแล้ว อาจจะพอโทรออกได้

แต่พอแสงของหน้าจอสว่างวาบ หมาป่าในร่างคนก็ถอยกรูดจากตัวผมแล้วเริ่มหอนอย่างตกใจ

ทั้งหอนทั้งขู่ จนผมรีบเก็บโทรศัพท์

“ไม่มีอะไร มันเป็นแค่…โทรศัพท์” ผมพยายามให้เขาใจเย็นลง หมาป่าตัวอื่นๆ เริ่มผงกหัวขึ้นมามองแล้ว

“เฮ้ มันไม่อันตราย เห็นไหม” ผมค่อยๆ หันให้เขาดูโดยที่แสงจากหน้าจอดับลงแล้ว เขายังอยู่ในท่าขู่แต่ก็สงบลง

เขาขยับเข้ามาดมอย่างสงสัย พอเขาสงบลง บรรดาหมาป่าก็กลับไปนอนต่อ

ผมเพิ่งได้เห็นเขาเต็มๆ ตาเป็นครั้งแรก เพราะเมื่อคืนค่อนข้างมืด และตอนนี้แสงสว่างส่องลอดเข้ามาถึงในถ้ำแล้ว

ผมเขาสีดำยาวและพันกันยุ่งเหยิง ดูจากใบหน้าแล้วน่าจะอายุไล่เลี่ยกับผม แต่ตัวค่อนข้างใหญ่ แขนและขาแข็งแรงมาก

แน่นอนผมรู้แล้วว่าเขาแข็งแรงขนาดไหนจากการที่เขาวิ่งไล่กวาง เนื้อตัวก็เปลือยเปล่าเต็มไปด้วยบาดแผล

ผมเลื่อนสายตาไปทางอื่น ตั้งแต่เกิดมายังไม่เห็นเห็นคนโป๊ต่อหน้าเลยนี่นา ถึงจะไม่เหมือนคนก็เถอะ แต่มันยังไงๆ ไม่รู้

“ฉันจะไปข้างนอกนะ จะไปหาคนมาช่วย เราจะได้ออกไปจากที่นี่กันเร็วๆ”

ผมเดินตรงไปทางปากถ้ำ ไว้ค่อยใช้โทรศัพท์ด้านนอกก็ได้ แต่พอผมจะก้าวเท้าออกไป

ตัวผมก็ถูกชนอย่างแรงจนหงายหลังลงบนพื้น มือของเขากดอยู่บนออกผม เขาส่งเสียงเบาๆ ในลำคอ แต่ผมไม่เข้าใจ

“ฉันจะออกไป ปล่อยฉัน” ผมพยายามดันเขาออก แต่ให้ตายเถอะ แรงเยอะชะมัดเลย

ตัวเขาหนักมากด้วย เขาแทบจะยืนบนตัวผมอยู่แล้ว

เขายังส่งเสียงอีกหน่อยแล้วก็ทิ้งตัวลงนอน ขดตัวอยู่บนตัวผม นี่เขาคิดว่าตัวเองตัวเล็กเหมือนหมาป่าที่นอนทับผมเมื่อครู่หรือไง

ผมจุกจนร้องไม่ออก ได้แต่แหงนหน้ามองไปรอบๆ ถ้ำ เขาไม่ยอมให้ออกไป เพราะเป็นเวลานอนของฝูงเหรอ

“ยังไม่มีสัญญาณอีก” ผมขยับมือเพื่อกดโทรศัพท์ แต่ไม่มีสัญญาณขึ้นเลยแม้แต่น้อย ผมต้องออกไปนอกถ้ำ

ต้องไปหาสัญญาณ เริ่มร้อนๆ หนาวๆ เหมือนจะเป็นไข้แล้วด้วย แต่เอาเถอะได้มาเจอมนุษย์หมาป่าแบบนี้ก็ถือว่าคุ้ม

ผมจะมีสัตว์เลี้ยงในตำนาน ทุกคนจะต้องช็อกแน่ เอ ว่าแต่ผมจะตั้งชื่อเขาว่าอะไรดีนะ

ผมกลอกตามองเพดานถ้ำสกปรกอย่างใช้ความคิด

“หมาป่า หมาป่า โอ๊ะ เวลลินเป็นยังไง” ผมผงกหัวมองเขา เวลลิน แปลว่าลูกชายของหมาป่า ก็เข้ากับเขาดีนะ

เขาไม่ได้ตอบผมแต่กลับตะกายตัวขึ้นมา เอาท้องทับลงบนหน้าผม เจ็บนะ! เขาคิดว่าตัวเองเป็นหมาจริงๆ

หรือไงถึงได้ทำแบบนี้ ผมรอจนได้ยินเสียงหายใจที่สม่ำเสมอของเขา แล้วจึงดันตัวเขาออกได้สำเร็จ

เขาหลับสนิท ขาและแขนงอเข้าเป็นท่าเดียวกับที่ฝูงหมาป่านอน ผมนั่งจ้องเขาอยู่สักพักแล้วก็แอบถ่ายรูป

“ใครจะไปเชื่อว่าฉันได้มานอนกับฝูงหมาป่า ถ้าไม่เก็บหลักฐานเอาไว้” ผมยิ้ม ค่อยๆ

ถ่ายไปรอบถ้ำแล้วก็ถ่ายตัวเองที่นอนอยู่กับฝูงหมาป่าด้วย

“เล่นพอแล้ว โทรหาริคกี้ดีกว่า” ผมเคลื่อนไหวให้เบาที่สุดและเดินออกมานอกถ้ำ ริคกี้คือพ่อบ้านที่คอยดูแลผม

เลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็กๆ ขี้บ่นน่ารำคาญ แต่ก็ทำงานได้ดีที่สุดแล้ว แถมยังหนุ่มและหล่ออยู่ด้วย

เพื่อนๆ ผมมีแต่พ่อบ้านแก่ๆ ทั้งนั้น แม้แต่พ่อบ้านของผมก็ต้องดีกว่าคนอื่น

แต่พอผมออกมานอกถ้ำ ผมก็แทบทำมือถือร่วงออกจากมือ

แถวนี้มีต้นไม้มากมายแต่ถ้ามองลอดออกไปเป็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ กว้างสุดลูกหูลูกตา

มีทั้งนก แมลง และสัตว์กินพืชที่อยู่ไกลออกไป ในจำนวนสัตว์เหล่านี้มีครึ่งหนึ่งที่ผมไม่เคยรู้จัก

ผมอยากจะเอากลับบ้านไปให้หมด รอให้ติดต่อริคกี้ได้ก่อนเถอะ ผมก้มหน้าก้มตาเดินหาสัญญาณ

เกือบสะดุดหลายครั้งเพราะไอ้รากไม้บ้าๆ นี่

“ลองส่งข้อความดูแล้วกัน” ถ้ากดส่งข้อความทิ้งไว้ พอมีสัญญาณมันก็คงจะส่งออกไปเอง

แต่ผมจะส่งว่าอะไรล่ะ ผมอยู่ในถ้ำกับหมาป่า? แล้วไอ้ถ้ำนี่มันอยู่ตรงไหน ผมมองไปรอบๆ มีแต่ป่า ป่า แล้วก็ป่า

ผมหน้าซีด ไม่แน่ใจว่าถูกพาตัวเข้ามาลึกแค่ไหน แต่จากสายตาผมแล้ว ผมไม่เห็นแคมป์ของนายพรานเลย

ไม่เห็นวี่แววของความเจริญ ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ผมอาจจะอยู่ลึกมาก มากเสียจนไม่มีใครหาเจอก็ได้ แล้วถ้ำอยู่ไหน

ผมเดินมาจากทางไหน ทำไมต้นไม้เหมือนกันไปหมด ผมผ่านตรงนี้ไปรึยัง ผมเดินวนไปมาอย่างวิตกกังวล

จำอะไรไม่ได้เลย ทำไมมันยากอย่างนี้นะ

กรร เสียงคำรามดังแทรกความคิดของผม ผมรีบหมุนตัวมองโดยรอบทันที เสียงแบบนี้มันใหญ่กว่าเสียงของหมาป่า

เสียงที่ฟังดูคุกคามและน่ากลัว สายตาผมมองเห็นอะไรสีดำๆ ขนาดใหญ่ ผมกำโทรศัพท์ในมือแน่น

แม้ว่าจะอยู่ไกลออกไป แต่มันก็แน่ใจว่ามันคือ…หมี! ผมสูดลมหายใจเข้าลึก คิดอะไรไม่ออก นอกจากวิ่ง!

“อย่าตามมานะ อย่าตามมานะ” ผมพึมพำไม่หยุด ไม่กล้าหันหลังกลับไปมอง แต่ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

โธ่เอ๊ย ถ้าผมไม่ได้ทำปืนตกหายไป ผมก็ยิงมันได้ ผมกัดฟันวิ่งให้เร็วที่สุด จนได้ยินเสียงหอน

เสียงที่เมื่อคืนทำให้ผมกลัวแทบบ้า แต่ตอนนี้กลับทำให้ผมรู้สึกโล่งใจในชั่วพริบตา

เสียงหอนตามมาด้วย เสียงขู่คำรามของหมี ผมหันกลับไปดูก็เห็นเขาอยู่ตรงนั้น ผู้ชายประหลาดที่คิดว่าตัวเองเป็นหมาป่า

กำลังประจันหน้ากับหมีที่ตัวใหญ่กว่าเขา ระหว่างหมีกับคนที่ไม่มีอาวุธ คนจะไปชนะได้ยังไง มีแต่ตายกับตาย

“เวลลิน!” ผมเผลอเรียกชื่อเขาที่เพิ่งตั้งให้ เมื่อเห็นเจ้าหมีตบเข้าที่ด้านข้าง เขาหลบได้แค่ไม่กี่ครั้ง

ก่อนจะโดนจู่โจมจนเซถลาไปด้านข้าง เขาหันมามองผมนิดหน่อย ก่อนจะหอนพร้อมทั้งถอยหลังไปอีกทาง

บรู๊วววววว มีเสียงหอนยาวๆ ตอบรับกลับมา นั้นทำให้หมีลุกขึ้นยืนด้วยสองขา

มันหันไปมองอีกทางก็เห็นฝูงหมาป่าหลายตัววิ่งตามมา ไม่กี่วินาทีเหล่าหมาป่าก็ล้อมรอบตัวหมี

หางของพวกมันตั้งตรงไปกับลำตัว แยกเขี้ยวขู่ ผมกำมือแน่น ลุ้นจนแทบลืมหายใจ

มันเป็นช่วงเวลาแค่ไม่กี่นาทีที่เจ้าหมีพุ่งตัวไปซ้ายที่ขวาที แต่พอจำนวนหมาป่าเยอะขึ้นก็ทำให้มันหงุดหงิด

มันคำรามดังลั่น แล้วหันหลังหนีไปอีกทาง ฝูงหมาป่าเดินเข้าไปล้อมหัวหน้าฝูงของพวกเขาแทน

“เวลลิน! นายเป็นอะไรไหม” ผมวิ่งเข้าไปดู เหล่าหมาป่าส่งเสียงและแลบลิ้นเลียแผลของเขากันใหญ่

มันจะยิ่งติดเชื้อไหมล่ะนั่น ที่ด้านข้างลำตัวของเขามีรอยกรงเล็บหมีเป็นทางยาว เขาม้วนตัวเข้ามา

ทำท่าเลียเหมือนหมาป่า แต่ก็ทำไม่ได้ แน่ล่ะ ก็เขาไม่ได้มีลิ้นยาวๆ อย่างนั้น

“เราต้องรีบหาทางออกไป นายต้องไปหาหมอ” ผมพูดอย่างกังวล

พอเขาเห็นผมจากที่นั่งอยู่ก็ดีดตัวลุกขึ้น เดินวนรอบผมและเอาจมูกมาดมๆ เขาดูมีสีหน้าสบายใจแล้วก็แลบลิ้นเลียหน้าผม!

“อี๋ อย่าเลียสิ อย่า ฮ่าๆ” ผมหันหน้าหนีเขา แต่แล้วก็รู้สึกจั๊กจี้ เขาผลักผมจนล้มลงกับพื้น เลียไปทั่วหน้าและหู

ผมหัวเราะอย่างห้ามไม่ได้ พอเห็นผมหัวเราะ เหล่าหมาป่ากลับนึกสนุก วิ่งกรูกันเข้ามาทั้งเลีย ทั้งกระโดดไปมาข้ามตัวผม

“พอแล้วๆ เดี๋ยวเถอะ” ผมดิ้นหนีไปอีกทาง

ความตึงเครียดหายไปแล้ว เหล่าหมาป่ากระโดดและเล่นกันเหมือนลูกหมา ไม่นานนักผมก็เห็นลูกหมาป่าตัวเล็กๆ

ที่เดินตามแม่มาด้วย จริงๆ แล้วก็ไม่ต่างจากหมาทั่วๆ ไปสักเท่าไหร่นี่นา ผมลุกขึ้นนั่งและมองพวกเขาเล่นกัน

“เวลลิน” ผมลองเรียกชื่อ ครั้งที่หนึ่งเขายังไม่หัน ครั้งที่สองยังเอาหัวดุนลูกหมาป่าเล่นอยู่ แต่พอครั้งที่สามเขาก็หันหน้ามาหา

“เวลลิน นั่นชื่อนาย ชอบไหม” ผมยิ้มอย่างตื่นเต้น

เขาไม่ได้ตอบ แต่เข้ามางับแขนเสื้อผมเพื่อให้ไปเล่นด้วยกัน มีลูกหมาป่าหลายตัวปีนขึ้นมานั่งบนตักผม

ทำไมพวกมันน่ารักจัง ผมก็เคยมีหมาป่า แต่ไม่เห็นน่ารักอย่างนี้เลย พวกมันดุร้าย พยายามทำลายกรงจนเลือดโชกไปหมด

สอนก็ยากสั่งก็ยาก แถมเพื่อนยังมีกันตั้งหลายคน ผมเลยไม่ได้ชอบพวกมันเป็นพิเศษ

“อะไร แอบฉันเหรอ ฉันเห็นนายหรอก” ผมหัวเราะ

เมื่อลูกหมาป่าตัวหนึ่งหมอบลงหลังก้อนหินแล้วก็แอบยื่นหน้าออกมามองผม พอสบตากันก็รีบหลบ

ผมลืมไปชั่วขณะว่าตัวเองมาทำอะไรที่นี่ แต่กลับเผลอตัวเล่นกับเหล่าหมาป่าและลูกหมาป่าเหล่านั้น

เพิ่งรู้ว่าหมาป่าก็เล่นซ่อนแอบเป็นด้วย พวกมันจะวิ่งไปหลบตามต้นไม้ ดอกไม้ พออีกตัวเจอก็จะงับหาง

พอตัวไหนมาเจอผมก็งับสายเข็มขัดที่หลุดออกมาของผม เวลลินมาเล่นบ้างนิดหน่อย แต่สักพักก็ไปนอนหมอบ

“จริงสิ! ฉันต้องติดต่อริคกี้ นายบาดเจ็บ” พอผมเห็นแผลของเขาอีกครั้งก็รีบกดโทรศัพท์

ส่งข้อความไปรัวๆ ว่าให้รีบมาช่วยผม ผมยังไม่ตาย

ระหว่างที่ผมพยายามส่งข้อความ พยายามหาสัญญาณ เหล่าหมาป่าก็ออกเดินต่อ เวลลินเองแม้จะได้รับบาดเจ็บ

แต่เขาก็เดินตรงเชิดหน้าขึ้นและนำทางฝูงต่อไปได้

ผมมองเขาอย่างไม่แน่ใจ มันเป็นแผลใหญ่ แต่เขาไม่แสดงความเจ็บปวดสักเท่าไหร่

กลับกันถ้าผมมีแผลแค่เล็กน้อย ก็ต้องรีบให้คนมาทำแผลแล้ว

“แม่น้ำ! ที่แคมป์ก็มีแม่น้ำนี่นา ถ้าเดินตามแนวแม่น้ำไปเรื่อยๆ ก็จะเจอทางกลับใช่ไหม” ผมพึมพำกับตัวเอง

เมื่อเหล่าหมาป่าพาผมเดินมาจนถึงแม่น้ำขนาดใหญ่ มีบรรดาวสัตว์น้อยใหญ่แวะมากินน้ำอยู่บ้าง

“แต่จะว่าไป หิวน้ำจังเลย” ผมลูบคอตัวเอง ไม่มีอะไรตกถึงท้องและปากของผมนานมากแล้ว ผมกลืนน้ำลาย คอแห้งผาก

แต่แม่น้ำนี้จะกินได้จริงๆ เหรอ มันคงเต็มไปด้วยเชื้อโรค แถมสัตว์หลายตัวก็จุ่มเท้าลงไป บางตัวก็ลงไปทั้งตัวเลย

พ่นน้ำออกมาจากปาก หรืออาจจะฉี่ลงไปก็ได้ อี๋

“พวกนายจะไปไหน” ผมร้อง เมื่อเหล่าหมาป่าข้ามแม่น้ำไปฝั่งตรงข้าม

เวลลินหันมาหาผม เขาส่งเสียงเบาๆ เหมือนจะบอกให้ผมเงียบ ผมจึงหยุดพูด

พวกเขาเดินข้ามต้นไม้ใหญ่ที่พาดระหว่างแม่น้ำสองฝั่ง ผมตามไปอย่างลังเล มันค่อนข้างแคบและเล็ก

น้ำก็ไหลแรงจนน่ากลัว ผมต้องก้มลงแล้วค่อยๆ คลานไปเพราะกลัวจะล้ม กว่าจะข้ามไปได้ เหล่าหมาป่าผู้ใหญ่ก็หายไปหลายตัว

“พวกนายจะกินกวางมูส? มันตัวใหญ่มากเลยนะ” ผมอุทาน

มองจากตรงนี้ ผมพอจะเห็นเหล่าหมาป่ากระจายตัวออกไป ค่อยๆ ย่องและซ่อนตัวกับหญ้าที่สูงเกือบมิดหัว

มีฝูงกวางมูสกำลังเดินกินหญ้าอย่างสบายใจ เวลลินพูดคุยกับลูกหมาป่า และทุกตัวก็มานั่งกับผม

นี่อะไร ผมถูกรวมเป็นหนึ่งในลูกหมาป่า? เรากำลังมาทัศนศึกษาดูวิธีล่ากวางมูส?

แม้ว่าจะดูเพ้อเจ้อ แต่ผมเข้าใจไม่ผิดแน่ เมื่อเหล่าหมาป่าเริ่มแสดงตัวอย่างการล่าต่อหน้าพวกเรา

เหล่าหมาป่าน้อยก็ส่งเสียงและยืดคอมอง พวกมันวิ่งตอนฝูงกวาง จนกระทั่งมีตัวที่อ่อนแอที่สุด ช้าที่สุด หลุดออกมา

เวลลินกระโจนเข้าใส่และกัดมันลงล้มได้ ทุกตัวจึงตามเข้าไป กวางตัวใหญ่ ก็คืออาหารมือใหญ่ของฝูง

ตอนนี้ผมไม่รู้แล้วว่าตัวเองรู้สึกยังไง ซากกวางตัวใหญ่และเลือดที่ไหลเจิ่งนองถูกลากมาจนใกล้กับตัวผม

เหล่าลูกหมาป่าวิ่งเข้าไปร่วมวง

“ฉันกินไม่ได้หรอก ฉันไม่กินของพวกนี้หรอก นี่วันเกิดฉันนะ”

“งืด” เวลลินส่งเสียง เอามือตะกายขาผม พยายามดันตัวผมให้ไปกินด้วย

ผมส่ายหน้า ไม่อยากจะมองเนื้อดิบเหล่านั้น และตาของกวางที่ยังเปิดอยู่ มันน่ากลัว

ผมไม่เคยคิดว่าตาของกวางน่ากลัวมาก่อนจนกระทั่งตอนนี้ ผมกอดเข่า พยายามนั่งให้ไกลจากพวกหมาป่า

แต่พอฟ้าเริ่มมืดลง การอยู่ในป่าตามลำพังก็น่ากลัวกว่าการอยู่กับพวกเขา

ผมเม้มปาก มองโทรศัพท์มือถือที่ส่งสัญญาณเตือนแบตเตอรี่ต่ำ วันนี้ผมจะอายุครบสิบห้า

แต่ต้องมาฉลองวันเกิดกลางป่าเขา กับฝูงหมาป่าที่ปากเต็มไปด้วยเลือด

กับอาหารเย็นที่เป็นซากกวางมูสที่มีแมลงบินเกาะอย่างนั้นเหรอ แม้ว่าจะไม่อยากกินมากแค่ไหน แต่ผมก็หิวเหลือเกิน

“มันก็อาจจะเหมือน เนื้อกวางแบบแรร์ที่เชฟทำให้ก็ได้” ผมปลอบตัวเอง

มือของผมสั่นเมื่อแตะลงบนเนื้อของกวาง มันเละและหยุ่น มีแต่เลือดเต็มไปหมด กลิ่นของมันโชยขึ้นมาตีจมูก

ผมทำไม่ได้ ทำไม่ได้จริงๆ คอของผมร้อนและแสบ ทั้งๆ ที่ไม่มีอะไรอยู่ในท้องเลย แต่ผมก็อ้วกออกมา

“ไม่เอาแล้ว อยากกลับบ้าน” ผมสะอื้นอย่างสุดกลั้น ก้มหน้าลงกอดเข่าตัวเอง จนกระทั่งมีอะไรอุ่นๆ มาเบียดตัวผม

“ฉันจะได้กลับบ้านไหม” ผมเงยหน้าขึ้นถามเขา แน่นอนว่าเขาตอบไม่ได้ เขาไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง

แต่ยื่นหน้ามาชนหน้าผากผม แลบลิ้นเลียน้ำตา

“ออกไปเลย นายเพิ่งจะกินกวางมานะ สกปรกจริงๆ” ผมสะอื้นไปด้วยดันหน้าเขาออกไปด้วย แต่คราวนี้ไม่ได้มีแค่เวลลิน

เหล่าหมาป่ามานั่งใกล้ๆ ผม ส่งเสียงในลำคอ บ้างก็หอน เป็นเสียงที่ฟังดูวังเวงและยิ่งทำให้ผมรู้สึกแย่ลง

แต่ว่า…ผมหมดแรงต่อต้านในที่สุด ปล่อยให้พวกเขาล้อมรอบตัวผม เอาตัวมาถู เอาหน้ามาถู เวลลินเอาแต่จ้องผม

เขาดูกังวล แม้ว่าสีหน้าแถมจะไม่ได้เปลี่ยนไปเลย แต่มันเหมือนเขากำลังปลอบผม

ในวันเกิดอายุสิบห้า ผมใช้เวลาเกือบทั้งคืนร้องไห้อยู่กลางป่าที่หนาวเหน็บ ไม่ได้กินเค้ก ไม่ได้ปาร์ตี้ ไม่ได้เลี้ยงฉลอง

ไม่มีอะไรตกถึงท้องแม้แต่อย่างเดียว คอก็เจ็บ ตาก็ปวด ผมร้องไห้จนแทบหมดแรง และลงท้ายที่ต้องวักน้ำจากแม่น้ำมาดื่ม

รสชาติที่ไม่คุ้นเคยทำให้ผมต้องดื่มมันทั้งน้ำตา แต่ผมก็ยังไม่อาจกินเนื้อแบบพวกเขาได้

ผมขดตัวยอมทนทรมานจากการปวดท้องและหิวโหย

“เวลลิน” ผมควานมือไปในอากาศ ตามหาเขาในความมืดเมื่อท้องฟ้ามืดสนิท มีแค่แสงดาวเพียงเล็กน้อย

ในคืนวันเกิดอายุสิบห้า ผมนอนกอดมนุษย์หมาป่าอยู่ในที่โล่งกว้าง ไม่มีแม้แต่หลังคาและเตียงนุ่มๆ

แต่มีเหล่าหมาป่านอนล้อมรอบตัวผมไว้เหมือนอ้อมกอดขนาดใหญ่ ผมกลับหลับสนิทและฝันว่าอยู่ใต้ผ้าห่มผืนโต

มันอุ่นกว่าผ้าห่มผืนไหนๆ ที่ผมเคยมีเสียอีก

-----------------------------------------------------------------------------------------------------
To be continued...

ใครที่หมั่นไส้คุณหนูในตอนแรก น้องโดนธรรมชาติลงโทษแล้วค่ะ 55555 ดื้อนัก หลงป่าเลย
เวลลิน Weylyn เขียนแบบนี้ค่ะ อาจจะไม่คุ้นปากสักหน่อย แต่เป็นชื่อที่เพราะมาก อ่านไปเรื่อยๆ ก็คงจะคุ้นกันไปเอง ฮา
ความหมายชื่อคือ ลูกของหมาป่า ส่วนคุณหนูแจสเปอร์ Jasper แปลว่า ผู้เก็บทรัพย์สมบัติ/เจ้าของทรัพย์สมบัติ
ตรงกับนิสัยที่ชอบเก็บของที่ดี สรรหาสัตว์เลี้ยงของคุณหนู

เรื่องของเด็กๆ Feral Child มีเยอะแล้วค่อนข้างจะยาวมาก บางคนอาจได้อ่านแล้วในทวิตหรือในเฟส
บางคนก็บอกว่าไปเจอทวิตมา แล้วเจอเรื่องนี้พอดีเลย 5555 มันเป็นทวิตของเราเองค่ะ ฮ่าๆ   :hao7:

(http://upic.me/i/qk/2560-06-1521_15_29-editmoment_.jpg)
ใครยังไม่ได้อ่าน อยากรู้จักเด็กๆเพิ่มเติมเพื่ออรรถรสที่เพิ่มมากขึ้น
ดูลิ้งนี้ได้เลย >> https://twitter.com/HoneyNovel/status/872402264513626113

เดี๋ยวจะแปลเพิ่มเติม เรื่องพฤติกรรมของหมาป่าด้วย มีอะไรหลายอย่างที่คิดว่าไม่น่าจะรู้กัน
อย่างเช่น ตอนนี้ การที่หมาป่าเอาตัวถูกับคุณหนูเรียกว่า Rolling
หมาป่าเป็นสัตว์ที่จมูกดีมาก ถ้าพบกลิ่นที่ชอบจะเอาตัวลงแนบและถู เพื่อให้นั้นกลิ่นติดตัว เป็นการ Rolling ค่ะ


และใครสครีมในทวิต ติด #หมาป่าของผม ได้เลยยยยย จะให้ติดชื่อเรื่องก็ยาวไป สงสารค่ะ 55

หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: BABYBB ที่ 15-06-2017 22:10:47
คุณหนูจอมดื้อตอนนี้น่าสงสารมากอ่ะ แต่พวกหมาป่าน่าร๊ากกกกกกกก อยากกระโดดเข้านิยายไปเล่นด้วยเลย ขนต้องนิ่มมาก ฮือออ นึกถึงอลาสกันตัวโตๆ 55555555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: ❣☾月亮☽❣ ที่ 15-06-2017 22:50:08
น้ำตามา
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: paper ที่ 15-06-2017 22:52:08
สงสาร :serius2: :serius2:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: yowyow ที่ 15-06-2017 23:14:08
 :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: เป็ดอนุบาล ที่ 15-06-2017 23:57:04
 :mew4: :mew4:เวลลินจะเป็นอะไรป่าวนางโดนหมีขวนนะ
รออ่านตอนต่อไปค่ะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: lizzii ที่ 16-06-2017 00:02:02
โอ๋เอ๋ ไม่เป็นไรนะคุณหนู
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: ommanymontra ที่ 16-06-2017 00:51:40
 :L2: :pig4: :L2:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: aiyuki ที่ 16-06-2017 06:24:36
คุณหนูจะได้กลับบ้านมั้ยเนี่ย นึกถึงเรื่องทาร์ซานเลย 55555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: bobie ที่ 16-06-2017 10:21:35
อดทนนะคุณหนู
น่าสงสารเชียวตอนนี้
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: XXX ที่ 16-06-2017 10:59:01
สนุกมากกกกกกกค่ะ รออย่างใจจดใจจ่อ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: Monkey D ที่ 16-06-2017 11:07:29
เราก็อ่านมาจากทวิตนี้เลย. ของคุณฮันนี่นิเอง
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: cheezett ที่ 16-06-2017 14:43:23
มันสนุกมากกกก เราเข้าไปอ่านในทวิตเตอร์คุณคนเขียนแล้วรู้สึกสงสารพวกเค้าจังเลยค่ะ บ้างก็ถูกพ่อแม่ทิ้งงี้ TT ส่วนนนิยายเรื่องนี้เรากลัวดราม่ามากก ทำไมเห็นชีวิตนึงเป็นของเล่น  :o12: :o12: :ling3:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: boboman ที่ 16-06-2017 14:56:32
แสดงว่าเวลลินชอบกลิ่นของคุณหนูแจสเปอร์สินะ  :hao6:
หวังว่าจะได้ออกจากป่ากันเร็วๆ นะ T^T
รอตอนหน้าค่า :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: SWIM ที่ 16-06-2017 15:24:48
 :hao7: :hao6: :hao7: :katai5:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: utamon ที่ 16-06-2017 19:42:46
สงสารคุณหนูจัง แต่อยู่กับเวลลินคงไม่แย่เท่าไหร่หรอก(มั้ง) นางออกจะเอ็นดูคุณหนู :hao4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: บูมเบส ที่ 16-06-2017 19:59:37
คบไม่ได้กลับบ้านแล้ว
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: Ryoooo ที่ 16-06-2017 20:50:14
ระหว่างจะเอาน้องหมาไปเลี้ยง
กับคุณหนูเริ่สหลงรักป่า
อะไรจะเกิดขึ้นก่อนน่า
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: แฟนตาเซีย ที่ 17-06-2017 03:06:49
อยากให้อยู่ในป่าไปนานๆก่อน :hao3:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: 。Atlas ที่ 17-06-2017 05:48:26
สงสารคุณหนู คิดสภาพสุขสบายอยู่ดี ๆ ต้องมาหลงป่า อดข้าว กินน้ำที่ไม่รู้ว่าสะอาดหรือเปล่า
ไหนจะต้องมาเห็นภาพการเชือดกวางจะ ๆ อีก โอ้ยยย เป็นเรานี่ช็อค สติแตก
แต่ชอบเวลาหมาป่าเอาตัวมาถู ๆ จังเลย นึกภาพแล้วน่ารักน่าเอ็นดู  :-[
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: พิศตะวัน ที่ 17-06-2017 08:12:03
 :hao7: :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: มะเขือม่วง ที่ 17-06-2017 09:49:23
 :katai2-1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: Minty ที่ 17-06-2017 10:19:52
หมันไส้คุณหนูจริงๆ ถ้าเป็นคนอื่นหาทางกลับไม่ได้ คงต้องรีบหาทางเอาชีวิตรอด
ในเมื่อฝูงหมาป่า ไม่ทำอะไรเรา แถมยังหาอาหารมาให้
ก็น่าจะลองคิดหาวิธีจุดไฟ เอาเนื้อมาย่างกินก็น่าจะพอรับได้
แต่ลืมไปนี่คือคุณหนู ผู้โดนตามใจมาตั้งแต่เด็กๆ คงจะทำอะไรเองไม่เป็น
เฮ้ออออ ชีวิต :katai1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: reverofjs ที่ 17-06-2017 10:59:22
สนุกค่ะ  :katai2-1: :katai2-1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: joyly ที่ 17-06-2017 11:54:30
ชอบ ติดตามๆ  :mew1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: พิศตะวัน ที่ 17-06-2017 21:54:02
 :hao7: :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: ♥►MAGNOLIA◄♥ ที่ 17-06-2017 22:08:24
 คามติด ช้วิตคุณหนู :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: KaorPaor ที่ 17-06-2017 22:40:05
ปักไว้ก่อนค่ะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: Ginny Jinny ที่ 18-06-2017 17:41:19
 :mew6: :mew6:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 1 :: || 15/06/17 || p.2
เริ่มหัวข้อโดย: kitty08 ที่ 19-06-2017 15:02:07
น่าสนใจมากๆสำหรับเรื่องนี้ อยากให้แจสเปอร์ติดอยู่สักเดือนน่ะรับรองอะไรคงกินหมดแหละ ลูกหมาป่่าน่ารัก หมาป่าเป็นสัตว์ที่จงรักภักดีมากถ้าเขารักเราน่ะแต่ถ้าเห็นเราเป็นเหยื่อเมื่อไหร่ล่ะก้อน่ากลัวมากๆ เพราะจะมากันเป็นฝูงเลย หมดสิทธิ์รอด
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 19-06-2017 20:48:42


:: 2 ::

หิว หิวจนแสบท้อง ผมตื่นขึ้นมาตั้งแต่รุ่งสางเพราะทนหิวไม่ไหว ถ้าผมยังไม่ได้กินอะไรคงจะต้องหิวตายแน่ๆ

ผมลุกขึ้นจากฝูงหมาป่า เดินโซเซไปทางแม่น้ำ แสงจากดวงอาทิตย์เริ่มส่องลงมาแล้วผมจึงมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจน

ถ้ากินเนื้อไม่ได้ ก็เหลือแค่ปลา

“เขาจับปลากันยังไงนะ เบ็ดตกปลาก็ไม่มี” ผมพับขากางเกงแล้วค่อยๆ หย่อนเท้าลงไปในน้ำ มันเย็นมากจนขาผมแทบแข็ง

หินก็บาดเท้าผมจนเจ็บ ผมยืนนิ่งอย่างไม่รู้จะทำยังไงต่อไป ว่าแต่ น้ำใสจัง ใสจนเห็นนิ้วเท้าของผมที่ขยับไปมา

แล้วก็เห็นปลาที่ว่ายผ่านไปด้วย! ผมพยายามจับมันแต่ก็ต้องล้มคว่ำไม่เป็นท่า

“โอ๊ย แค่กๆ เจ็บ” ผมทั้งสำลักน้ำและเจ็บมือกับเข่าที่กระแทกลงไป

เสียงเห่าดังขึ้นใกล้หูผม ตามมาด้วยเสียงกระโจนลงน้ำ หลังของผมถูกดันขึ้นพร้อมเสียงงืดๆ

ผมยิ้มอย่างดีใจเมื่อเห็นมนุษย์หมาป่าของผมกำลังพยายามพาผมขึ้นจากน้ำ หรือว่าเขาคิดว่าผมจมน้ำกันนะ

“เวลลิน นายก็ตื่นแล้วเหรอ ฉันไม่เป็นอะไรหรอก แค่ลงมาจับปลา นายจับปลาเป็นไหม ฉันอยากกินปลา”

ผมชี้ไปยังปลาที่ว่ายไปมาอยู่ไม่ไกลนัก

เขามองตามผมมือผมแต่ก็ดูจะไม่เข้าใจ ผมจึงต้องขยับตัวไปด้านหน้า พยายามจับมันให้เขาดู

พอเห็นอย่างนั้นก็พุ่งตรงไปยังฝูงปลาจดจ้องอยู่ไม่นานก็มุดหน้าลงไปและคาบปลาขึ้นมาได้หนึ่งตัว

ผมตาลุกวาวอย่างตื่นเต้น

“สุดยอด เก่งมากเวลลิน! มานี่สิ” ผมตบมือเสียงดังและอ้าแขนให้เขาเข้ามาหา

พอเขาเดินมาใกล้ผมก็กอดหมับลูบหัวเขาเหมือนให้รางวัล

“อ้าว ปลาหลุดไปแล้ว” ผมร้องเมื่อเวลลินเผลออ้าปากจนปลาหลุดไป เขาโถมตัวมาหา เอาตัวและหน้าของเขาเบียดเข้ามา

ถ้าเขามีหางผมคงจะเห็นหางของเขาส่ายไปมาเหมือนเหล่าลูกหมาป่าที่มายืนมุงอยู่ริมแม่น้ำ

พวกมันคงนึกว่าผมกับเวลลินกำลังเล่นกันอยู่แล้วนึกอยากจะเล่นด้วยจึงกรูกันลงน้ำมา

“ไม่นะ พวกนายยังว่ายน้ำไม่ได้เหรอ” ผมรีบผลักเวลลินออกจากตัว

เมื่อขาสั้นๆ ของลูกหมาป่าไม่สามารถต้านทานกระแสน้ำที่ไหลแรงได้ พวกมันเลยไหลออกไปอีกทางอย่างรวดเร็ว

เวลลินหันไปมองเมื่อเหล่าลูกหมาส่งเสียงเรียก

ผมรีบวิ่งตามไปแต่ก็หกล้มเพราะไม่คุ้นชินกับพื้นแม่น้ำที่เต็มไปด้วยหิน พอเงยหน้าขึ้นมองอีกที

ก็เห็นเวลลินกระโจนไปงับคอเหล่าลูกหมาป่าขึ้นฝั่งทีละตัวสองตัว บรรดาหมาป่าผู้ใหญ่เริ่มตื่นและเข้าไปช่วย

จนลูกหมาป่าขึ้นมาบนฝั่งครบทุกตัว เหล่าหมาป่าต่างก็สลัดน้ำออกจากตัวพร้อมๆ กับเวลลิน 

“นี่ นายไม่มีขนเหมือนพวกเขา ทำอย่างนั้นตัวนายก็ไม่แห้งหรอก” ผมพึมพำ

เนื้อตัวของเขายังเต็มไปด้วยหยดน้ำ และที่ด้านข้างลำตัวมีเลือดไหลซึม

“แผลนายยังไม่หายนี่ มันใหญ่ขึ้นรึเปล่า!” ผมยื่นหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ คงเพราะเขาออกแรงมาก แผลเลยปริมากกว่าเดิม

แต่เวลลินไม่ได้สนใจฟังผม เขานั่งมองลูกหมาป่าที่กำลังถูกเลียขน เขาไม่แสดงอาการเจ็บสักนิด

แต่มันจะต้องเจ็บแน่ล่ะแผลใหญ่ขนาดนี้ ผมไม่เข้าใจเขาเลย

“เราน่าจะห้ามเลือดก่อน ทำยังไงนะ” ผมถอดเสื้อของตัวเองออก พยายามพันมันรอบเอวของเขา แต่เวลลินดิ้นและส่งเสียง

“ถ้าเลือดมันไหลออกไปเยอะๆ นายก็จะตาย นายตายไม่ได้นะ ฉันจะพานายกลับไปด้วย” ผมบ่น พยายามให้เขานั่งนิ่งๆ

แต่ผมทำแผลไม่เป็นหรอก ไม่เคยเห็นใครเป็นแผลใหญ่ๆ ต่อหน้าด้วย ถ้าอยู่ที่บ้านก็มีทั้งแม่บ้าน ทั้งริคกี้

จะโทรเรียกหมอก็ได้ ตอนนี้ผมทำได้แค่พันเสื้อผมไว้แน่นๆ รอยเลือดของเขาซึมลงไปเป็นวง

“จะไปไหนอีกล่ะ นายป่วยนะ นายต้องอยู่เฉยๆ” พอปล่อยมือ เขาก็วิ่งออกไปที่แม่น้ำอีก ไม่เคยจะฟังผมเลย

ผมเดินตามเขาไปอย่างเหนื่อยอ่อน ยังไม่ทันจะได้จุ่มเท้าลงในน้ำ เขาก็วิ่งกลับมาพร้อมปลาแซลมอนตัวอวบอ้วนในปาก

ผมยืนนิ่ง มองเขาอย่างคิดอะไรไม่ออก เมื่อเขาปล่อยปลาลงที่เท้าผม แล้วส่งเสียงเรียก

ผมค่อยๆ นั่งลงมองปลาที่ดิ้นอยู่สักพักก็แน่นิ่งไป

“ขอบคุณนะ” ผมยื่นมือไปลูบหัวเขา ริมฝีปากของเขาก็แย้มยิ้มออกมา เขายิ้มเป็นด้วย? พอยิ้มแล้วก็เหมือนคนปกตินี่นา

เขาดันหัวมาหามือผมราวกับจะบอกว่าเขาชอบให้ลูบ ผมยิ้มตอบและขยี้หัวยุ่งๆ ของเขาสองสามที

ผมเอามือลอกหนังปลาออกอย่างงุ่มง่าม พอเห็นเนื้อสีแดงเข้มของมันแล้วก็ต้องแปลกใจ

ผมเคยกินแต่ปลาแซลมอนที่แล่มาโดยเชฟมืออาชีพ มันเป็นสีส้มสดใส เนื้อก็ไม่ดูเละอย่างนี้

ผมเม้มปาก ค่อยๆแกะหนังออกจนหมด ได้ยินเสียงเหล่าหมาป่าเริ่มลงน้ำไปจับปลามากินเองบ้างแล้ว

ค่อยยังชั่วที่วันนี้พวกมันไม่ล่าสัตว์ใหญ่ให้ผมดูอีก ผมยกปลาตัวใหญ่ขึ้นมาใกล้ๆ และดมมัน

“อี๋ คาวจัง” ผมเบะปาก นี่ปลาสดแท้ๆ ไม่เห็นเหมือนที่คิดไว้เลย

“งืด” เสียงขึ้นจมูกของเวลลินทำให้ผมหันไปมอง เขากำลังจ้องผมอย่างสงสัยว่าทำไมผมไม่กินสักที

ผมชั่งใจอยู่สักพักแล้วจึงค่อยๆ กัดเนื้อปลา

“อร่อย…มันอร่อยแฮะ” ผมยิ้มเมื่อรสชาติไม่ได้แย่นัก หรือเป็นเพราะว่าผมไม่ได้กินอะไรมาหนึ่งวันเต็มๆ รึเปล่า

พอเวลลินเห็นผมกินได้ เขาก็ร่าเริงขึ้นและออกไปจับปลากับฝูง ผมกินเนื้อปลาส่วนที่พอกินได้จนหมด

ส่วนที่เหลือลูกหมาป่าก็วิ่งมากินแทน พวกมันเริ่มคุ้นชินกับผมแล้ว ผมลูบหัวเล็กๆ นั่นได้ด้วย

“พวกนายน่ารักจัง ไปด้วยกันหมดเลยดีไหม ไปอยู่ที่บ้านฉัน” ผมก้มหน้าลงคุยกับเจ้าตัวน้อย

พวกมันตอบไม่ได้แต่อ้าปากงับมือผม ผมสะดุ้งโหยงและรีบดึงมือกลับมา ถึงจะไม่ได้กัด แต่ฟันก็แหลมน่าดู

มือผมเป็นแผลด้วย

น่าแปลก ผมกลับไม่หงุดหงิดเหมือนตอนอยู่ที่บ้าน ถ้าเหล่าสัตว์เลี้ยงของผมเริ่มดื้อ

ผมก็จะจับพวกมันไปขัง แล้วก็ให้เทรนเนอร์ดุพวกมัน

“ถ้ากัดฉันอีกจะโดนตีนะรู้ไหม” ผมแกล้งดุ แล้วยื่นมือไปด้านหน้า

เหล่าลูกหมาป่าฉลาดกว่าที่ผมคิด พวกเขารู้ว่าการงับเมื่อครู่ทำให้ผมเจ็บ คราวนี้พอโดนงับอีกรอบมันไม่เจ็บเหมือนเดิมแล้ว

พวกเขากินอิ่มก็กระโดดไปมา เริ่มวิ่งไล่กัน รวมถึงมากระโดดข้ามตักผมด้วย

“วันๆ พวกนายก็แค่กิน นอน แล้วก็เล่นงั้นสิ ดีจังนะ” ผมบ่นอย่างอิจฉา

ผมเองก็ไม่เห็นอยากไปโรงเรียนเลย อยากจะอยู่แต่ที่บ้าน ทำอะไรที่ผมอยากทำ

แต่ถ้าจะให้ผมอยู่ในป่าแบบนี้ไปตลอดก็ไม่ไหว ผมอยากนอนบนเตียงนุ่มๆ กินอาหารดีๆ แล้วก็อยากอาบน้ำด้วย

ตัวผมคงเหม็นหมดแล้ว

“จริงสิ โทรศัพท์!” ผมสะดุ้งเมื่อนึกขึ้นได้ว่าผมลงไปในน้ำทั้งตัวโดยที่ลืมเอาโทรศัพท์ออกมา

มันชุ่มน้ำตั้งแต่ตอนที่ฝนตกคืนแรกแล้ว โดนเข้าไปอีกรอบต้องแย่แน่ ผมพยายามเปิดเครื่องแต่คราวนี้มันดับสนิท

อาจเพราะแบตหมดหรือไม่ก็พัง จบกัน คราวนี้ผมหมดตัวช่วยจริงๆ แล้ว

“ฉันอยากกลับบ้าน ไปทางแม่น้ำนี่ดีไหม” ผมเอียงคอมองความยาวของแม่น้ำ มันลึกเข้าไปดงต้นไม้ มองไม่เห็นอะไรเลย

“ถ้าไปผิดทาง ก็กลายเป็นไกลมากขึ้นน่ะสิ แล้วจะทำยังไงดี” ผมบ่นไปก็วักน้ำในแม่น้ำขึ้นมาดื่ม

พอจะทำใจได้แล้ว เพราะยังไงก็ทนคอแห้งไม่ไหว หลับหูหลับตาดื่มไป อย่างน้อยน้ำมันก็ใสและเย็นเจี๊ยบ

ผมเดินตามเหล่าหมาป่าอย่างล่องลอยและพบว่าพวกเขาเดินไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีจุดหมาย

พอพบที่ร่มก็จะนอนกลางวันกันหลายชั่วโมง จากนั้นจึงเดินทางหาถ้ำต่อ ถ้ำที่ได้เข้ามาพักก็ไม่ใช่ที่เดิม

เวลาเจอสัตว์กินเนื้อตัวอื่นๆ เหล่าหมาป่าก็จะแยกเขี้ยวขู่และให้ลูกหมาป่าอยู่ตรงกลางรวมถึงผมด้วย

แต่ส่วนใหญ่พวกมันไม่ค่อยปะทะหรือเข้าใกล้กันมากนัก ผมถึงรอดปลอดภัยมาถึงถ้ำที่คืนนี้คงจะใช้พักผ่อน

ตอนนี้ผมไม่รู้แม้กระทั่งว่ากี่โมง ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน ไม่รู้อะไรเลย

“ตอนนี้พ่อจะรู้หรือยัง” ผมพึมพำ เอนหลังพิงผนังถ้ำ มองออกไปที่ด้านนอก เวลลินนอนเอาหัวพาดมาบนตักผมแต่ไม่ได้ตอบ

“จริงสิ ฉันชื่อแจสเปอร์นะ แจสเปอร์” ผมก้มหน้าลงคยกับเขา ย้ำชื่อตัวเองให้ฟังชัดๆ เขาแค่เหลือบมองผมแวบหนึ่ง

แล้วก็มองอะไรไปเรื่อย ผมถอนหายใจ ต่อให้คุยกับเขามากแค่ไหนเราก็คงคุยกันไม่รู้เรื่องหรอก

ขนาดผมบอกให้เขาอยู่เฉยๆ เขาก็ยังออกไปกระโดด ไปวิ่งเล่น

ทำนู่นทำนี่จนเสื้อผมแทบจะเปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีแดงเพราะเลือดของเขา

“เพราะนายไม่ยอมอยู่นิ่งๆ มันเลยแย่แบบนี้” ผมแอบเอานิ้วเกี่ยวเสื้อของตัวเองออกเล็กน้อย แผลของเขาไม่ได้ดูดีขึ้นเลย

“ยัง ยังจะไปไหนอีก เฮ้อ” ผมมองเขาที่จู่ๆ ก็ลุกขึ้นยืนสี่ขา หันไปส่งเสียงเรียกเหล่าหมาป่าผู้ใหญ่

พวกมันเตรียมตัวออกจากถ้ำกันแล้ว เหลือแต่เด็กๆ ที่ยังวิ่งเล่นกันอยู่ ผมทำท่าจะตามไป แต่เวลลินก็เอามือดันไหล่ผมไว้

“ทำไม อะไร” ผมงุนงง

เขาเห่าแล้วก็ส่งเสียงอะไรในลำคอพลางมองไปที่ลูกหมาป่า เขาจะบอกว่าผมเป็นพวกเดียวลูกหมาป่า

ดังนั้นจึงต้องรออยู่ในถ้ำแบบนี้รึเปล่า หรือเขาจะให้ผมดูแลลูกหมาป่ากันแน่ ผมพยายามจะขืนตัวแล้วลุกขึ้น

แต่เขาใช้แค่มือเดียวผลักผมจนล้มกลิ้งได้ เขายังบ่นอะไรอีกยาวเหยียดแต่เป็นภาษาที่ผมฟังไม่ออก

“โอเคๆ อยู่ที่นี่ก็ได้ พวกนายจะไปหาอาหารกันอีกแล้วใช่ไหม” ผมยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้ และถอยไปนั่งกับเหล่าลูกหมาป่า

เวลลินหรี่ตามองผมสักครู่ จนเขาแน่ใจแล้วว่าผมจะอยู่ในถ้ำจึงค่อยเดินนำฝูงออกไป

เสื้อของผมตรงเอวเขาก็จะหลุดไม่หลุดเหล่ แต่ผมไม่มีโอกาสได้ผูกให้แน่นๆ ผมมองฝูงหมาป่าที่ค่อยๆ เดินไกลออกไป

รู้สึกหายใจไม่สะดวกเหมือนจะมีอะไรแย่ๆ เกิดขึ้น แต่พอหัวของผมยื่นออกไปนอกถ้ำแค่นิดเดียว ก็ได้ยินเสียงขู่

ผมสะดุ้งรีบหันไปมองรอบๆ ก็เห็นว่ายังมีหมาป่าตัวหนึ่งหมอบอยู่หน้าถ้ำ ยื่นหน้ามาแยกเขี้ยวขู่ผม

พอผมถอยเข้าไป มันก็หยุดขู่

“พวกนายก็แบ่งหน้าที่กันดีนะเนี่ย” ผมเอ่ยชม ให้ลูกหมาป่าอยู่ในถ้ำ แล้วก็มีหมาป่าผู้ใหญ่คอยเฝ้าอีกทีงั้นสิ

การทัศนศึกษาแบบเมื่อวานคงไม่ได้มีทุกวัน

“ช่างเถอะ ฉันก็ไม่ได้อยากเห็นกวางถูกล่าสดๆ สักเท่าไหร่ มาเล่นกันดีกว่าเนอะ”

ผมกลับเข้าไปเล่นกับเหล่าหมาป่าเพื่อบรรดาความรู้สึกแปลกๆ ในใจ มันคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก

พวกเขาก็คงออกไปล่าแบบนี้ทุกคืน

ผมเล่นกับลูกหมาป่าจนเผลอหลับไป ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไหร่แต่หูผมได้ยินเสียงหอนแว่วๆ เสียงหอนที่ฟังดูไม่ปกติ

หมาป่าที่เฝ้าอยู่หน้าถ้ำก็วิ่งเข้ามา หูของมันลู่ไปด้านหลัง เกิดอะไรขึ้น ถึงเสียงหอนนั่นจะฟังดูไกลมาก

แต่ผมไม่ได้หูแว่วแน่ๆ ผมอยากจะออกนอกถ้ำไปดูแต่หมาป่าผู้ใหญ่ก็งับขาผมไว้

“ฉันแค่จะดู ไม่เป็นไรหรอก นั่นไม่ใช่เสียงของพวกนายเหรอ” ผมยื่นมือไปลูบหัวของมันให้ใจเย็นลง

มันยอมปล่อยขาของผมออกแล้ว แต่ต้อนให้เด็กๆ อยู่ด้านหลังมัน ใจผมเริ่มเต้นรัวอย่างตื่นตระหนก

เสียงหอนเริ่มฟังดูดุดันและน่ากลัว

ผมแอบมองไปนอกถ้ำอย่างระมัดระวัง ผมมองไม่ค่อยเห็นอะไรนอกจากดาวบนฟ้าและนกที่บินผ่าน

ผมพยายามเพ่งมองอีกครั้ง จนกระทั่งได้ยินเสียงปืน

“ไม่ผิดแน่ นั่นเสียงปืน ฉันจะต้องออกไป ไม่ต้องเป็นห่วงนะ พวกนายหลบอยู่นี่แหละ” ผมหันไปบอกหมาป่า

ไม่ว่าพวกมันจะเข้าใจหรือไม่ขาของผมก็ออกวิ่งไปตามเสียงนั้น

หัวใจของผมสั่นไหวรุนแรงเมื่อเสียงปืนยังดังต่อเนื่องอีกหลายนัด

เสียงหอนหายไปกลับถูกแทนที่ด้วยเสียงแห่งความเจ็บปวด

ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่มันฟังดูเหมือนพวกเขาโดนยิง ขอให้อย่าเป็นอย่างนั้นเลย ผมโซซัดโซเซวิ่งไปมั่วๆ

จนเริ่มเห็นแสง

“หยุดก่อน ได้โปรด ใครที่อยู่ตรงนั้น อย่ายิงนะ!” ผมตะโกนออกไปสุดเสียง เริ่มได้ยินเสียงคนคุยกันแล้ว

“คุณหนู! ชื่ออะไรนะ แจสเปอร์? นั่นใช่เสียงเขารึเปล่า” พวกเขาคุยกัน

ผมวิ่งออกไปจนเห็นกลุ่มนายพรานที่กำลังถือปืนจ่อเวลลินอยู่ ที่ข้างกันนั้นมีหมาป่าสองตัวนอนอยู่บนพื้น

เลือดกระจายออกเป็นวงกว้าง ตัวอื่นๆ ยืนแยกเขี้ยวล้อมนายพรานเอาไว้ เมื่อเวลลินหันมาเห็นผมเขาก็รีบวิ่งเข้ามา

นายพรานรีบหันปืนตามเตรียมจะกดยิง

“อย่า เขาไม่ทำอันตราย! อย่ายิง!” ผมร้องเสียงดังที่สุดในชีวิต

แต่ไม่ทัน ลูกกระสุนเร็วกว่าเสียงของผม เวลลินกระเด็นออกห่างจากตัวผมไปหลายก้าว เลือดไหลลงมาไม่หยุด

ผมขาสั่น มือสั่นไปหมด จนกระทั่งมีคนมาจับแขนผมไว้ เวลลินลุกขึ้นมายืนใหม่อีกครั้งและส่งเสียงขู่

ตาของเขาสะท้อนกับแสงของไฟฉายดูน่ากลัว เขากำลังโกรธจัด

“นี่มันตัวอะไร” นายพรานอุทานเมื่อเวลลินตรงเข้าจู่โจมและกัดแขนของเขา นายพรานต้องสะบัดมือออกจากแขนผม

ตัวใหญ่ๆ ของเวลลินเลื่อนมาตรงหน้า เขาเอาตัวบังผมไว้ราวกับกำลังปกป้อง

“คน! นายยิงคน! หยุดนะ” ผมร้องอีกเมื่อพวกเขาถือปืนในท่าพร้อมยิง

แต่เหล่าหมาป่าเองไม่ได้หยุดฟัง พวกมันพยายามจู่โจมทำให้นายพรานเอาปืนตีเข้าให้

ผมใจหายวาบเมื่อเห็นเลือดไหลออกมาจากหัวของพวกมัน ทุกอย่างวุ่นวายไปหมด

เหล่าหมาป่าเริ่มส่งเสียงหอนสื่อสารกันและเข้าไปพยุงตัวที่ได้รับบาดเจ็บ บางส่วนถอยหนีไปในความมืด

บางส่วนยังพยายามต่อสู้

“ไม่เป็นไรแล้ว นายอยู่เฉยๆ ก่อน พวกเขาจะไม่ทำอะไรนายอีกแล้ว ใจเย็นๆ นะ” ผมจับตัวเขาไว้อย่างยากลำบาก

เวลลินไม่สนใจผม แต่พยายามจะกระโจนเข้าใส่นายพราน ผมต้องอ้อมไปด้านหน้าแล้วออกแรงกอดเขาไว้

“พวกนายลดปืนลงสิ! แสงไฟด้วย!” ผมตะโกน

“พวกมันได้กัดเราตายพอดี จะบ้าหรือไง”

“พวกเขาไม่กัด เห็นไหม พวกเขาไม่กัดฉัน!”

มันเป็นช่วงเวลาที่ตึงเครียด นายพรานกับเหล่าหมาป่าจ้องตากันก่อนที่นายพรานจะยอมกดปืนต่ำลงที่พื้น

และลดแสงไฟฉายที่ส่องตรงมาทางเวลลิน ผมค่อยๆ ลูบตัวเขาจนเขาสงบลงแล้ว

แต่แววตาของเขายังคงจ้องไปที่นายพราน เหล่าหมาป่าที่ไม่โดนยิงหันมามองเวลลินพลางส่งเสียง

พอเวลลินตอบรับพวกมันก็วิ่งไปทางถ้ำที่ผมเพิ่งออกมา ตอนนี้เหลือแค่ผมกับเวลลินและนายพราน

“แล้วยังไงต่อ เรามาพาตัวคุณหนูกลับ ไม่ใช่หมาป่ากับตัวอะไรก็ตามนั่น”

“นายยิงพวกมัน” ผมพูดอย่างอารมณ์เสีย

“นี่เราอยู่ในป่านะครับคุณหนูไม่ใช่สวนสัตว์ ถ้าเราไม่ยิงมันก่อน มันก็ฆ่าเรา อีกอย่างคุณหนูก็เป็นพูดเองไม่ใช่เหรอ

ว่ายิงสักนัดให้เจ็บจะได้พาตัวกลับไปง่ายๆ เลิกเล่นแล้วกลับกันได้แล้ว

พวกเราต้องมาลำบากตามหาเด็กเอาแต่ใจแทบไม่ได้หลับได้นอน พอเจอกันแล้วก็ยังทำเชิดได้อีกนะ”

ผมสะอึกเมื่อโดนคำพูดตัวเองย้อนกลับมา

“ฉันต้องการหมอ มารักษาแผลที่นายยิงเขาเดี๋ยวนี้เลย!” ผมยืนขึ้นเอาตัวบังเวลลินไว้

กลุ่มนายพรานมองหน้ากันนิดหน่อยก่อนจะหัวเราะ

“พูดอะไรตลก ตอนนี้เราอยู่กลางป่าหมออะไรนั่นไม่มีหรอก และเราก็ได้รับคำสั่งมาแค่ให้พาคุณหนูกลับไป

แต่ไอ้ตัวข้างหลังนั่นก็น่าสนใจดีน่าจะขายได้ราคา จะเอายังไง ถ้ายังจะปากดีอีกก็ปล่อยให้ตายอยู่ในป่านี่แหละ

แกล้งทำเป็นบอกว่าเจอแต่เสื้อเปื้อนเลือด คงจะโดนหมาป่ากินไปแล้วก็เป็นอะไรที่น่าเชื่อไม่ใช่เหรอ”

นายพรานสะบัดเสื้อของผมไปมา เสื้อที่ผมใช้พันแผลเวลลิน!

“นายกล้า?” ผมถลึงตาใส่พวกเขา

“พวกเราจะยิงคุณหนูตอนนี้ยังไม่มีใครรู้เลยด้วยซ้ำ อย่ามาทำเป็นออกคำสั่งที่นี่ พวกเราจะทำอะไรๆ กับคุณหนู

แล้วโยนทิ้งไว้ให้ไฮยีน่ามันแทะกระดูกก็ไม่มีใครหาเจอแล้ว ไม่คิดบ้างเหรอ” เขาก้าวเท้าใกล้เข้ามา ผมเผลอถอยหนีอัตโนมัติ

“ริคกี้อยู่ไหน” ผมเอามือจับเวลลินไว้ เมื่อเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย

“จะสนใจไปทำไม บอกมาว่าตกลงจะไปไหม ถ้ายังพูดอะไรน่ารำคาญอีก ก็อยู่ในป่าไปจนตายเถอะ”

พวกนายพรานเริ่มลูบปืนในมือ

“ฉันจะกลับ แต่จะเอาเขาไปด้วย”

“จะเอากลับก็แบกไปเองแล้วกัน ตามมา” พวกนายพรานเดินนำไปอีกทาง

“เราจะไปหาหมอกัน เดินไหวไหม ไปด้วยกันนะ” ผมหันไปพูดกับเวลลิน แต่เขากลับใช้ไหล่ดันผมให้ไปอีกทาง

เรายื้อกันอยู่พักใหญ่จนแสงไฟจากนายพรานเริ่มไกลออกไป เรี่ยวแรงของเวลลินก็น้อยลงทุกที

“เวลลิน ไปกับฉัน ไปเถอะ”

เวลลินหอนยาวอีกหลายครั้ง เป็นเสียงหอนที่ฟังดูเศร้าสร้อย เขาสลบไปและทิ้งน้ำหนักทั้งหมดมาที่ผม

ผมรีบแบกเวลลินตามแสงของไฟฉายไป ถ้าผมไม่รีบ เวลลินก็จะแย่ด้วย เลือดของเขาไหลเยอะมากเลย

ผมกัดฟันแบกรับน้ำหนักตัวที่มากกว่าผมเกือบเท่าหนึ่งไปตลอดทาง ได้ยินเสียงหอนดังอยู่ไกลๆ

“เอ้า กินๆ เข้าไป เดี๋ยวจะตายกลางทาง” เหล่านายพรานหยุดพักและก่อกองไฟเมื่อเราเดินมาไกลพอสมควรแล้ว

เขาโยนข้าวในถุงพลาสติกมาให้

“จะว่าไปเห็นแบบนี้ก็เก่งเหมือนกันนะ นึกว่าจะโดนตัวอะไรกินไปแล้ว กลับอยู่ดีมีสุข

แถมยังมีหมาป่าเป็นพวกอีกฝูง ว่าแต่นั่นมันอะไร คน?”

ผมไม่สนใจเสียงซุบซิบของพวกเขา แต่พลิกตัวเวลลินให้นอนลง ปากของเขาซีดแทบไม่มีสีเลือด

เหงื่อผุดออกตามหน้าผาก ผมคว้าเอาเสื้อตัวเดิมมาพันตรงที่เขาโดนยิงเอาไว้ก่อน แต่แผลคราวนี้มันแย่กว่าอันเดิมมากนัก

“ถอยไป ทำอย่างนั้นไม่ได้ช่วยอะไรเลย นายนี่มันลูกคุณหนูจริงๆ” หนึ่งในบรรดานายพรานผลักผมออก

เขาห้ามเลือดและเอาผ้าในกระเป๋าออกมาพันตรงแผลให้แทน พอเลือดเริ่มหยุดไหลผมก็โล่งใจขึ้น

“พักสักหน่อย พอแสงเริ่มมาเราจะออกเดินทาง อีกไม่กี่ชั่วโมงก็คงจะได้กลับ ไปๆ แล้วก็ไม่ต้องกลับมาอีกนะ

คนเขาเดือดร้อนกันหมด ติดต่อไปทางนั้นให้เตรียมหมอไว้แล้ว ไม่ต้องร้องไห้คร่ำครวญล่ะ คุณหนู”

พวกเขาเน้นคำอย่างล้อเลียน แล้วก็หันไปหัวเราะให้กัน

ผมเม้มปาก เลื่อนมือกอดเวลลินไว้แทนที่จะตอบโต้ พอคนของผมไม่อยู่ก็ปากดี รอให้เจอริคกี้ก่อนเถอะ

ผมจะบอกให้หมดเลยว่าพวกมันพูดอะไรกับผมบ้าง

“เราจะกลับบ้านกันแล้วนะเวลลิน” ผมกระซิบที่ข้างหูคนในอ้อมกอด ตัวเขากระตุกเล็กน้อยแต่ค่อยๆ ซุกเข้ามา

“มีอะไรอยากให้นายดูเยอะแยะเลย นายจะเป็นตัวโปรดของฉัน ไม่สิ ต้องบอกว่าคนโปรด ยังไงดีนะ

ช่างเถอะ รู้แต่ว่านายเป็นของฉันก็พอ”

เขาส่งเสียงในลำคอ คิ้วขมวดลำตัวงอเข้า คงจะเจ็บแผลน่าดู

“ขอโทษนะ ฉันขอโทษ หวังว่าพวกนายจะปลอดภัย ไว้ฉันจะให้คนมาพาพวกนายไปอยู่ด้วยวันหลังดีไหม

จะให้หมอรักษาทุกตัวเลย ลูกหมาป่าก็จะมีของเล่นเยอะๆ อยู่ด้วยกันหมดเลยนะ”

ผมพูดไปเรื่อยเปื่อยและลูบหน้าผากของเขา

“หึ หมาป่ามันไม่ชอบของเล่นเหมือนคนหรอกคุณหนู”

“ฉันไม่ได้พูดกับนาย” ผมสวนกลับ

“และไอ้ตัวที่คุณหนูกำลังฟูมฟักเลี้ยงดูเนี่ย จะเหมือนหมายังไงแต่ก็เป็นคน ยิ่งมีนิสัยแบบหมาป่าแล้วด้วย

เลี้ยงเขาไม่ได้หรอก ระวังจะโดนกินเข้าสักวัน”

“เขาไม่มีทางทำร้ายฉัน อย่ามาทำรู้ดี” ผมกอดเวลลินแน่นกว่าเดิม

“ก็แล้วแต่ เตือนแล้วนะ” นายพรานยักไหล่

ผมไม่อยากจะหันไปมองพวกนายพรานอีก จึงเอนตัวลงข้างๆ เวลลิน มองจากตรงนี้เห็นดาวอยู่เต็มท้องฟ้า

คืนสุดท้ายในป่าของผมกับเวลลินที่ไม่มีขนฟูๆ ของเหล่าหมาป่ามาทำให้อุ่นเหมือนคืนแรก

นอนหลับไม่ค่อยสนิทเลย

-----------------------------------------------------------------------------------------------------
To be continued...

มีให้อยู่ในป่าแค่นิดๆ หน่อยๆ พอกรุบกริบ แต่ตอนเข้าไปในเมืองนี่สิ เวลลินจะอยู่ยังไง
คุณหนูยังไม่ได้เรียนรู้ และยังต้องเรียนรู้อะไรผ่านเวลลินอีกเยอะเลยทีเดียวล่ะ
สองคนนี้กว่าจะได้เป็นผู้เป็นคนหรือรักกัน คงจะเหนื่อยน่าดู 555
จริงๆ ตอนนี้คุณหนูก็รักเวลลิน เวลลินก็รักคุณหนู แต่เป็นในรูปแบบประหลาดๆ ค่ะ ฮา

ใครที่กลัวดราม่า ไม่ต้องกลัว กินมันเข้าไปเลยย 55
มีคนถามเรื่องพระเอกสืบพันธุ์ยังไง อันนี้ขำ  :hao7: เวลลินยังไม่รู้จักการสืบพันธุ์นะ ยังไม่เคยหื่น
คนไม่มีฤดูผสมพันธุ์แบบสัตว์ และอายุเวลลินยังน้อย อยู่แต่ในป่าก็โตช้าด้วย แต่ตอนไปอยู่กับคุณหนูเนี่ยสิ... หึๆ


หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: aiyuki ที่ 19-06-2017 20:52:37
น่าสงสาร เวลลินจะมาอยู่กับมนุษย์ได้ยังไง กันนะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: ♥►MAGNOLIA◄♥ ที่ 19-06-2017 21:09:37
พวกพรานป่า ก็คิดแบบพราน
แจสเปอร์ พาเวลลิน ไปรักษาและสอนภาษามนุษย์สินะ
แต่ก็น่าคิดว่าเวลลิน จะพาคุณหนูกลับป่าอีกนะ
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: BABYBB ที่ 19-06-2017 21:11:25
จัดการพวกนายพรานซักทีดีมั้ยริกกี้ ปากดีเหลือเกิน :z6:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: cheezett ที่ 19-06-2017 21:31:14
ี่เราไม่อยากกินมาม่าอะ แงงงง  :m15: :m15: :m15: :m15:
แต่ดูท่าจะหนักแน่ๆ  :heaven :heaven :pig4: :L2:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: ❣☾月亮☽❣ ที่ 19-06-2017 21:34:52
แง้ สงสารอ่า. ขอให้เวลลินได้เจอครอบครัวที่รักเขาเถอะ. สายเลือดช่างมัน
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: utamon ที่ 19-06-2017 21:35:51
นายพรานปากดีจังนะ  :z6:
สงสารเวลลิน จะอยู่ยังไงเมื่อไร้ฝูง ฮื่ออออออออ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: แฟนตาเซีย ที่ 19-06-2017 21:45:40
 :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: ommanymontra ที่ 19-06-2017 22:00:26
 :L1: :pig4: :L1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: บูมเบส ที่ 20-06-2017 13:03:31
โห่ตอนนี้เราลุ้นมากจริงๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: MSeraph ที่ 20-06-2017 14:01:52
สงสารเวลคินเลยอะ
ถ้าวันหลังแจสเปอร์จะเอาทั้งฝูงออกมาให้ได้
คงค้องสร้างป่าให้อยู่แล้วแหละ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: Ryoooo ที่ 20-06-2017 14:30:13
ขอให้ปลอดภัย
สงสารหมาป่า พวกนายพรานแย่มาก
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: Minty ที่ 20-06-2017 14:56:17
คุณหนูเจ้าขาาาา
โอยยย ต้องโดนสักครั้งใช่ไหม
ถึงจะเลิกนิสัยเอาแต่ใจเนี่ย :katai1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: boboman ที่ 20-06-2017 19:05:03
ทอร์คช่วงท้ายของฮันนี่ทำเอาเราอยากรู้เลย  :hao6:
กำลังจะออกจากป่ากันแล้วสิน้า  :katai2-1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: diltosscap ที่ 20-06-2017 20:56:48
เอาใจช่วยทั้งสองคนนะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: เป็ดอนุบาล ที่ 21-06-2017 02:34:49
ยิ่งอ่านยิ่งอยากอ่านต่อเร็วๆ
สงสารหมาป่าที่โดนยิ่งตายจัง :hao5: :hao5: :hao5:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: thyme812 ที่ 21-06-2017 02:35:52
 :mew2:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: reverofjs ที่ 21-06-2017 15:12:19
รออ่านตอนต่อไปนะคะ  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: พิศตะวัน ที่ 21-06-2017 17:56:19
 :katai5: :katai5:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: mild-dy ที่ 21-06-2017 21:36:57
 :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: yowyow ที่ 21-06-2017 22:51:19
 :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: aoihimeko ที่ 22-06-2017 01:19:49
มันค้างเนาะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: ♥lvl♀‘O’Deal2♥ ที่ 23-06-2017 11:48:21
กลับป่าไหม
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: เอฟเอฟ ที่ 23-06-2017 19:52:21
ชอบหมาป่าง่ะ โดนยิงด้วยสงสารจัง  :mew6:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: Zetnezz ที่ 24-06-2017 04:00:41
 :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 2 :: || 19/06/17 || p.3
เริ่มหัวข้อโดย: YADA ที่ 24-06-2017 10:58:04
กรี๊ดดดดด.. จะเข้าเมืองแล้ว ตื่นเต้นนน
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 26-06-2017 21:02:07

:: 3 ::
   

“ริคกี้!”

ผมแทบจะถลาเข้าไปหาผู้ชายผมแดงที่ยืนรอผมอยู่ ผมต้องแบกเวลลินมาตลอดทางที่ขรุขระและแสนจะลำบาก

ตัวเขาก็หนักมากแถมยังเย็นเฉียบจนผมกลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไปกลางทาง พอเห็นหน้าพ่อบ้านที่ตรงดิ่งมาหา

ความกังวลของผมก็สลายหายไปได้บ้าง แค่มีริคกี้อยู่ผมก็เบาใจว่าทุกอย่างจะต้องราบรื่น


“คุณหนูไม่เป็นอะไรใช่ไหม แล้วนี่ใครกันครับ”

“เรื่องนั้นเดี๋ยวค่อยคุยกัน เขาต้องการหมอด่วน เขาถูกยิง!”

ทันทีที่ผมตะโกนออกไป ทีมแพทย์ที่มารอก็รีบตรงดิ่งมาเคลื่อนย้ายเขาไปดูอาการ 

ผมอยากจะเดินตามไปแต่ริคกี้จับข้อมือผมไว้

“รอยอะไรเต็มไปหมด คุณหนูก็ต้องตรวจด้วยเหมือนกันนะครับ”

“รอย?” ผมก้มลงมองตัวเอง ที่อก ท้อง และแขนของผมมีร่องรอยแดงๆ อยู่หลายจุด แค่เห็นก็คันขึ้นมาแล้ว

ในป่ามีแมลงเยอะแล้วผมก็โดนกัดเยอะมาก

“ต่อไปนี้ผมหวังว่าคุณหนูจะไม่เข้าป่าอีก รู้แล้วใช่ไหมครับว่ามันอันตรายแค่ไหน

คุณท่านทราบข่าวแล้วและส่งเฮลิคอปเตอร์มารอรับ เราจะรีบกลับไปหาท่าน” ริคกี้หันไปเรียกทีมแพทย์

ส่วนหนึ่งแยกตัวออกมาตรวจดูอาการผม ผมก็นั่งนิ่งให้พวกเขาวัดไข้ ฟังชีพจรอะไรไปตามเรื่องตามราว

“พ่อว่าไงบ้าง ไล่พวกทำงานไม่ได้เรื่องออกไปแล้วใช่ไหม”

“ครับ คุณหนู”

“ดี ฉันหายไปตั้งหลายวันเพิ่งจะตามเจอ ใช้ไม่ได้ แล้วพวกนายพรานล่ะ”

“เราไล่เขาไม่ได้ เขาไม่ใช่คนของเรา นี่เสื้อผ้าครับคุณหนู” ริคกี้ยื่นเสื้อที่รีบเรียบกริบมาให้

เขาเตรียมพร้อมเสมอ แบบนี้แหละถึงจะคู่ควรเป็นพ่อบ้านของผม

“น่าหงุดหงิด พวกมันขู่ว่าจะยิงฉันทิ้งในป่าด้วยนะ”

“คุณท่านให้ค่าจ้างสูงมาก เพื่อให้พวกเขานำตัวคุณหนูกลับมาแบบปลอดภัย ด้วยเหตุนั้นพวกเขาไม่ทำหรอกครับ

เฮลิคอปเตอร์พร้อมแล้ว เราจะไปกันเลยไหมครับ” ริคกี้เอามาเช็ดหน้ามาเช็ดให้ผมจนสะอาดเอี่ยม

แล้วก็ผายมือไปยังเฮลิคอปเตอร์ที่จอดรออยู่ไม่ไกลนัก

“งั้นจ้างพวกมันสูงๆ ให้ไปเอาหมาป่าที่พวกมันยิงกลับออกมาด้วย”

“หมาป่า?”

“ใช่! ฉันไปอยู่กับหมาป่ามาล่ะ เจ๋งไปเลยใช่ไหม เวลลินก็เหมือนกัน คนที่ฉันแบกมาไง

เราอยู่ด้วยกันกับฝูงหมาป่าฝงเบ้อเริ่มเลย พวกมันบาดเจ็บ พวกมันต้องมารักษา แล้วฉันจะเอาพวกมันไปเลี้ยง

ไปคุยกับนายพรานสิริคกี้”

“เราเลี้ยงหมาป่าทั้งฝูงไม่ได้หรอกนะครับ” เขาขมวดคิ้วอย่างไม่เห็นด้วย

“ทำไมจะไม่ได้”

“หมาป่านะคุณ ไม่ใช่ลูกกระต่ายน้อยน่ารัก ถ้าเราจับพวกมันก็สู้” นายพรานที่อยู่ไม่ไกลกันนักส่งเสียงแทรกก่อนที่ริคกี้จะตอบ

“เป็นนายพรานซะเปล่า แค่นี้ก็ทำไม่ได้เหรอ” ผมหันไปจ้องหน้าพวกเขา

“ป่านี้ไม่ได้มีหมาป่าฝูงเดียว ต่อให้จับออกมาพวกเราก็ไม่มีทางรู้หรอกว่าเป็นฝูงเดียวกับที่คุณหนูต้องการรึเปล่า

นอกเสียจากว่าคุณหนูจะเข้าไปชี้เอง”

“ไม่ได้เด็ดขาดนะครับ” ริคกี้รีบปราม

“ฉันไปได้นะ ก็ไปอยู่มาแล้ว พวกมันไม่กัดหรอก”

“คุณหนู…ที่รอดออกมาได้ก็แทบจะเรียกปาฏิหาริย์ และปาฏิหาริย์มันไม่เกิดขึ้นบ่อยหรอกครับ ไม่ว่าคุณหนูจะพูดยังไง

คราวนี้ผมจะไม่อนุญาต ผมพลาดไปครั้งหนึ่งแล้วที่ตามใจให้คุณหนูมาที่นี่ และผมจะไม่พลาดอีก

คุณท่านเองก็ต้องไม่อนุญาตแน่ๆ ตัดใจแล้วกลับกันเถอะครับ”

“แต่ถ้าไม่เอามันออกมา มันก็จะตาย” ผมพูดเสียงเบาลง 

“คุณหนูเคยบอกว่าหมาป่าเป็นสัตว์ธรรมดาทั่วไป ไม่อยากได้อีกไม่ใช่เหรอครับ แล้วคุณหนูจะเอาหมาป่าธรรมดาๆ ไปทำไม” 

ผมเม้มปาก นึกอยากเถียงแต่ทีมแพทย์ตรงเข้ามาคุยกับริคกี้เสียก่อน

“เขาต้องผ่าตัดด่วน ที่นี้ไม่มีเครื่องมือที่เหมาะสม ต้องเคลื่อนย้ายผู้ป่วยไปที่โรงพยาบาลให้เร็วที่สุด

ไม่อยากนั้นโอกาสที่จะเสียชีวิตสูงมากครับ”

“เราต้องไปกันแล้วครับ” ริคกี้ย้ำ

ผมไม่สามารถดื้อดึงอีกต่อไป แม้ว่าอยากจะเข้าไปเอาฝูงหมาป่าออกมา แต่ผมก็กลัวเวลลินจะตาย

ผมรีบขึ้นเฮลิคอปเตอร์และมองเวลลินที่ถูกเคลื่อนย้ายมาพร้อมกับเปลสนาม เขายังหายใจอยู่ไหม

ผมจะเข้าไปหาเขา แต่ริคกี้คาดเข็มขัดนิรภัยให้ผม แล้วดันผมให้อยู่กับที่

“ว่าแต่ คุณหนูเจอเขาในป่าเหรอครับ”

“ใช่ ที่ฉันเล่าว่าอยู่กับฝูงหมาป่าไง เขาวิ่ง เดิน กิน เล่น แล้วก็นอนเหมือนหมาป่าทุกอย่างเลยนะ

ฉันตั้งชื่อให้เขาว่าเวลลิน เพราะใช่ไหม ฉันจะเอาเขาไปเลี้ยง เขาจะเป็นสัตว์เลี้ยงที่พิเศษที่สุดที่ไม่มีเพื่อนคนไหนมี”

“คุณหนูครับ คุณหนูเลี้ยงคนไม่ได้นะครับ”

“ได้สิ ทำไมวันนี้นายเถียงฉันบ่อยจัง”

“คุณหนู เขาเป็นคน นั่นหมายความว่าเขาต้องมีพ่อมีแม่ เขาจะมีที่ให้กลับไป และเขาจะไม่อยู่กับเรา”

“ไม่นะ! ฉันไม่ให้เขาไปไหนทั้งนั้น” ผมพูดเสียงดัง

ริคกี้มองหน้าผมแล้วถอนหายใจ ผมถอดเข็มขัดนิรภัยแล้วตรงดิ่งออกไปกอดเวลลินไว้ทันที

เขาส่งเสียงนิดหน่อยแต่ยังไม่ลืมตาขึ้นมา

“เขาเป็นของฉัน ฉันไม่ยกให้ใครทั้งนั้น”

“กลับมานั่งเถอะครับ มันอันตราย”

“ไม่ นายต้องทำทุกทางให้เขาไม่ไปไหน เขาต้องอยู่กับฉันเข้าใจไหมริคกี้”

“งั้น…ถ้าแลกกับสัตว์ทั้งหมดที่คุณหนูมี คุณหนูจะยอมให้ผมเอามันไปปล่อยหมด เหลือแค่เวลลินของคุณหนูไหมล่ะครับ”

“ได้ ฉันไม่ต้องการหรอก ฉันมีเวลลินแล้ว” ผมตอบอย่างไม่ลังเล

“โอ้ ท่าทางคุณหนูจะชอบเขาจริงๆ”

“ฉันชอบเขามากเลย เขาก็ชอบฉันด้วย ใช่ไหมเวลลิน นายต้องปลอดภัยนะ ฉันจะให้นายอาบน้ำหอมๆ

นอนในห้องของฉัน นายจะเป็นสัตว์เลี้ยงตัวแรก เอ๊ะ หรือต้องเรียกว่าคนแรกที่ได้นอนในห้องล่ะ”

“นอนในห้องเหรอครับ?”

“จะห้ามอะไรอีกล่ะ เบื่อริคกี้แล้ว พูดมาก นั่งเงียบๆ ไปจนกว่าจะถึงเลย” ผมผละออกจากเวลลินเมื่อเห็นว่าเขายังหายใจอยู่

ริคกี้ยอมเงียบให้ผมได้พักผ่อนจนกระทั่งเฮลิคอปเตอร์ลงจอดบนดาดฟ้า มีทีมแพทย์มารอรับเวลลินไปรักษา

ส่วนผมก็ได้รับการฉีดวัคซีนและทายาอะไรทั้งหลายแหล่ ริคกี้ให้ผมอาบน้ำใหม่จนหอมฟุ้งก่อนที่จะไปพบพ่อในห้องทำงาน

“พ่ออารมณ์ดีอยู่รึเปล่า” ผมกระซิบถามอย่างไม่แน่ใจ

“ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ คุณหนูก่อเรื่องไว้นี่ครับ”

ผมกลืนน้ำลาย ผมกับพ่อไม่ค่อยได้คุยกันเหมือนพ่อลูกคนอื่นๆ เท่าไหร่ พ่อต้องออกไปดูงานตรงโน้นทีตรงนี้ที

พ่อผมเป็นคนเด็ดขาดและค่อนข้างจะน่ากลัว เวลาที่เขาโกรธเขาแทบจะไม่ต้องพูดอะไรเลย

แค่มองผมก็อยากจะวิ่งหนีแล้ว ไม่แปลกใจที่คนงานในบ้านต่างก็กลัวพ่อกันหมด ผมเองยังกลัวเลย

“ริคกี้เข้าไปด้วยนะ” ผมจับมือเขาไว้

พอริคกี้พยักหน้า ผมก็เคาะประตู รอจนพ่อส่งเสียงบอกให้เข้าไปได้ผมจึงผลักประตูบานใหญ่เข้าไป

พ่ออารมณ์ไม่ดีจริงๆ ด้วย คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน

ผมทักทายพ่อตามมารยาทและนั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานเขา ริคกี้ยืนอยู่ข้างหลัง

“ไม่มีใครรายงานสักคนว่าแจสเปอร์เข้าป่า จนกระทั่งที่หลงหายไปแล้วถึงได้มีรายงาน ฉันควรไล่นายออกด้วยไหมริคกี้”

“ไม่นะ ผมไปเอง ผมสั่งให้ริคกี้พาไป” ผมรีบพูดขึ้นอย่างตื่นตระหนก

“แจสเปอร์ พ่อยังไม่ได้อนุญาตให้พูด”

ผมเงียบทันทีเมื่อพ่อปรายตามามอง

“ครับ ผมผิดเอง คุณท่านลงโทษตามที่เห็นสมควรเถอะครับ”

“ห้ามไล่ออกนะ! ไม่มีใครทำงานได้ดีเท่าริคกี้แล้ว พ่อก็รู้”

“ทำนอกเหนือคำสั่งไม่เรียกว่าทำงานดี” เสียงของพ่อกดต่ำลง ฟังแล้วน่าขนลุก

ผมหันไปมองริคกี้ก็เห็นเขายืนนิ่งเอามือประสานไว้ด้านหน้าอย่างเรียบร้อย

“แต่เอาเถอะ เห็นแก่ว่าที่ทำงานมานาน ต่อไปอย่าให้มีอีก รายงานทุกอย่างที่เกี่ยวกับแจสเปอร์และรอคำอนุญาตจากฉัน

ถ้าเข้าใจก็ออกไปได้แล้ว ฉันจะคุยกับลูกตามลำพัง” สิ้นเสียงขอพ่อริคกี้ก็โค้งและขอตัวออกไป

“ปลอดภัยดีใช่ไหม”

“ครับ” ผมตอบรับเหมือนระบบอัตโนมัติ

“ต่อไปนี้ไม่อนุญาตให้เข้าไปในป่าอีก ต้องการอะไรให้คนไปเอา ถ้าแข็งแรงดีแล้วพรุ่งนี้ก็ไปเรียนตามปกติ

ช่วงวันที่ขาดเรียนไปพ่อให้ครูส่งเนื้อหาการเรียนมาให้ ไปอ่านซะให้เรียบร้อย ใกล้จะสอบแล้ว หวังว่าคะแนนจะไม่ตก”

นั่นไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่เป็นประโยคคำสั่ง ผมมองไปทางอื่นแทนที่จะมองหน้าพ่อ น่าเบื่อ

เขาไม่ได้สนใจว่าผมจะเป็นตายดียังไงหรอก แค่กลัวว่าทายาทเพียงหนึ่งเดียวที่จะสืบทอดวงศ์ตระกูลจะหายไปก็เท่านั้น

“เราเป็นที่หนึ่งเสมอ ไม่ว่าจะด้านไหน เข้าใจใช่ไหม”

“เข้าใจครับ ผมไปได้รึยัง”

พอพ่อพยักหน้า ผมก็รีบลุกจากเก้าอี้แล้วออกมาจากห้องที่น่าอึดอัดนั้นทันที ผมอยากไปหาเวลลิน อยากให้ฟื้นขึ้นมาเร็วๆ

“หมอกำลังเตรียมการผ่าตัดครับ กว่าจะฟื้นตัวคงจะเป็นพรุ่งนี้”

พอริคกี้บอกอย่างนั้นผมก็ต้องกลับไปนอนที่ห้องคนเดียวทั้งๆ ที่อยากกอดเวลลินจะแย่

ผมซุกหน้าลงกับหมอนหอมๆ แปลกจัง ไม่ได้นอนที่ห้องแค่ไม่กี่วัน แต่กลับรู้สึกไม่คุ้นราวกับไม่ใช่ห้องของตัวเอง
 
“คุณหนูเนื้อหาส่วนที่คุณหนูไม่ได้ไปเรียนครับ” ริคกี้เคาะประตูสองสามทีและเข้ามาพร้อมกระดาษปึกใหญ่

ผมกลอกตามองเพดานอย่างเหนื่อยหน่าย

“คุณหนู?”

“รู้แล้ว เดี๋ยวไปอ่าน”

น่าเบื่อ ทำไมน่าเบื่ออย่างนี้นะ ผมอดทนรอจนจนถึงเช้าวันต่อมา แต่หมอก็บอกว่าเวลลินยังไม่ฟื้นจากยาสลบ

ผมต้องไปโรงเรียนก่อน ผมก็ไปเล่าเรื่องหมาป่าให้เพื่อนๆ ฟัง

ดีนะกู้รีบจากมือถือเครื่องเก่ามาได้เลยมีหลักฐานว่าผมไปนอนกับหมาป่ามาจริงๆ พวกมันตื่นเต้นกันใหญ่

ผมก็สัญญาว่าจะพาไปดูเวลลินที่บ้าน แต่ต้องรอให้เขาหายดีก่อน ในขณะที่ผมกำลังคุยอวดว่าเวลลินเป็นยังไง ก็มีเสียงแทรก

“แจสเปอร์ ผู้ปกครองเรียกกลับบ้านด่วนค่ะ!”

ผมงุนงง ที่บ้านไม่เคยมีเหตุการณ์อะไรเร่งด่วนมาก่อน แม้แต่เพื่อนๆ ในห้องเองก็แตกตื่น

ผมเก็บกระเป๋าแล้วรีบตามคุณครูออกไปจนพบกับริคกี้

“เวลลินฟื้นแล้วครับคุณหนู แต่ไม่มีใครหยุดเขาได้เลย เขาอาละวาดอย่างหนัก

ถ้าคุณหนูไม่รีบกลับไปตอนนี้ คุณท่านอาจจะสั่งเก็บเขาได้”

“งั้นก็รีบไปเลยสิ” ผมคว้าแขนริคกี้แล้ววิ่งนำเขาออกมาที่หน้าโรงเรียน

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิด ผมก็เห็นความวุ่นวายของเหล่าหมอและนางพยาบาล พวกเขาวิ่งกันวุ่นและพูดคุยเสียงดัง

ได้ยินเสียงของหล่นกระแทกพื้น และเสียงพยาบาลกรี๊ด ผมวิ่งไปตามเสียงนั้นก็เห็นเวลลินกัดแขนของพยาบาลคนหนึ่งอยู่

เสื้อคนไข้สีขาวของเขาเต็มไปด้วยเลือด

“เวลลิน หยุด! ปล่อยเธอ” ผมร้องเสียงดัง เขาอ้าปากและหันขวับมามอง

“คุณหนู!” ริคกี้ตะโกนอย่างตกใจเมื่อเวลลินเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นผม

“โอ๊ย เวลลิน?” ผมโดนกดลงกับพื้น และเขากัดเข้าที่แขนผม มันเจ็บอย่างน่าเหลือเชื่อ เจ็บจนผมไม่คิดว่านี่เป็นการกัดของคน

“ไม่ อย่าเพิ่งยิง ริคกี้!” ผมรีบพูดเมื่อได้ยินเสียงปืน ริคกี้พกปืนติดตัวเสมอ เผื่อมีอะไรเกิดขึ้นกับผม เวลลินเงยหน้าขึ้นไปมอง

เขาขู่ในลำคอและถอยไปจนชิดมุมห้อง เขาคงจำปืนได้ เขาโดนมันเล่นงานมาแล้ว

“เวลลิน นี่ฉันไง นายจำฉันไม่ได้เหรอ” ผมยันตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก แขนเจ็บจนชาไปแล้ว แขนขวาผมไม่มีความรู้สึกเลย

“อย่าเข้าไปใกล้มันนะครับ” ริคกี้วิ่งมาอยู่ใกล้ตัวผม

“ถอยไปก่อน ทุกคนออกไปก่อน”

“แต่ว่า…”

“ไม่เป็นไรหรอก เชื่อฉัน” ผมดันหลังริคกี้ด้วยมือข้างที่ไม่เจ็บ ทุกคนค่อยๆ ถอยออกไปยืนอยู่ที่ประตูห้อง

ผมสั่งให้เขาปิดมันด้วย ริคกี้ลังเลแต่พอผมย้ำอีกครั้งเขาก็ยอมแพ้ ประตูห้องถูกปิดลง ผมกลับไปมองเวลลินอีกครั้ง

เขากำลังจดจ้องผม ผมไม่ได้สังเกตมาก่อนว่าสีตาของเขาไม่เหมือนคนทั่วไป ตาของเขาเป็นสีเหลืองอำพัน

สีที่หาได้ยากมากๆ นั่นยิ่งทำให้เขาดูเหมือนหมาป่ามากยิ่งขึ้น เขาแยกเขี้ยวและก้าวทีละก้าวเข้ามาใกล้ผม

หัวใจผมเต้นแรงอย่างสับสน ไม่แน่ใจนักว่าเขาจะกัดผมจนตายเหมือนที่เคยทำกับกวางในป่านั่นไหม

แต่เขาเคยทำดีกับผม เคยเป็นเวลลินที่น่ารักของผม

“เวลลิน” ผมเรียกชื่อเขาซ้ำอีกครั้ง คราวนี้เขาเอียงหัว

“เวลลิน” ผมยิ้ม ท่าทางแบบนั้น! เขาจำชื่อตัวเองได้ใช่ไหม

ผมนั่งนิ่งจนเขาเข้ามาใกล้ ยื่นมือไปด้านหน้าช้าๆ เขามองมือผมและทำจมูกฟุดฟิด หยุดส่งเสียงขู่ในลำคอแล้ว

แต่ยังคงระแวงผมเป็นอย่างมาก เขาเข้ามาใกล้และดมที่หัวของผม ไล่ลงมาที่คอ ผมกลั้นหายใจ ได้โปรด จำฉันได้สักที

 “งืด” เสียงของเขาเปลี่ยนไป หัวของเขาไถมาที่ข้างแก้มผม

“เวลลิน! ขอบคุณพระเจ้า” ผมใช้แขนข้างที่ไม่เจ็บกอดเขาไว้ทันที

“ไม่ต้องกลัว เขาไม่ทำร้ายฉัน เขาจะไม่ทำร้ายนายด้วย” ผมลูบหัวและหลังของเวลลินเมื่อริคกี้เปิดประตูเข้ามาอย่างช้าๆ

ไหล่ของเวลลินแข็งเกร็งเมื่อเห็นคนแปลกหน้า เขาก้มตัวลงต่ำและขู่ พร้อมที่จะกัดทุกเมื่อ

“คุณหนู…แผล” ริคกี้มองลงมาที่แขนขวาของผม

“เราต้องให้เขาสงบก่อน เวลลิน ไปที่เตียงนะ เตียงนุ่มๆ ไง” ผมลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก เดินนำเขาไปที่เตียง

เขามองริคกี้และผมสลับกันไปมาด้วยท่าทางลังเล ผมเรียกเขาอยู่สักพักเขาถึงยอมเดินมาหา

แต่เขาขดตัวนอนบนพื้นข้างเตียงแทน ตายังจ้องริคกี้อยู่

“คงต้องใช้ยาสลบ” หมอด้านหลังพึมพำ

“ฉีดเหรอ” ผมลงไปนั่งกับเวลลินพอแตะตัวก็รู้ว่าเขาเกร็งมาก

“ครับ คุณหนูต้องให้เขามองไปทางอื่น เราจะรีบฉีด”

“โอเค เวลลิน มาทางนี้” ผมไปนั่งที่กลางห้องและเรียกเขาให้มาหา ใช้เวลาค่อนข้างนานกว่าเขาจะมายืนชิดกับผม

ยืนด้วยสี่ขาอย่างเคย ผมกอดเขาไว้ ลูบๆ จนเขาเริ่มผ่อนคลายลง ผมหมุนตัวให้เขาหันหน้าเขาหากำแพง

ปัดผมของเขาออกตามตำแหน่งที่หมอต้องการจะฉีดยา เวลลินกระตุกเล็กน้อยเมื่อเข็มฝังลงไป

“ไม่มีอะไร นายจะได้พักผ่อนไง ตื่นมาฉันก็จะอยู่ด้วย” ผมกอดเขาแน่นไม่ให้เขาดิ้นออกไปกัดหมอ

เขายังส่งเสียงขู่ได้อีกหลายนาทีก่อนที่เสียงจะเริ่มแผ่ว ทันทีที่เขาหลับนางพยาบาลหลายคนรีบเข้ามาอุ้มเขากลับไปที่เตียง

“คุณหนูรีบไปทำแผลครับ” ริคกี้พยุงผมให้ออกไปด้านนอก

พยาบาลหลายคนได้รอยกัดจากเขา รวมถึงหมอด้วย ข้าวของในห้องก็กระจัดกระจายไปหมด หมอนและผ้าห่มขาดกระจุย

เวลลินเองก็ต้องทำการรักษาแผลใหม่เพราะมันปริ แผลของผมไม่ค่อยหนักนักเมื่อเทียบกับคนอื่น

เขาคงพอจะจำผมได้บ้างถึงยั้งแรงเอาไว้ ไม่อย่างนั้นแขนผมเหวอะแน่ๆ

พอทำแผลเสร็จผมก็ให้คนพาเวลลินขึ้นรถ เขาต้องกลับไปอยู่กับผม เพราะถ้าเขาตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอผมก็จะอาละวาดอีก

“คุณท่านทราบเรื่องแล้ว มีคนติดต่อมาขอตัวเวลลินเยอะมากครับ ส่วนใหญ่จะเป็นนักวิทยาศาสตร์ แต่คุณท่านให้มาถามคุณหนู”

“ไม่ให้! บอกพ่อให้จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยด้วย อย่าให้ใครเข้ามายุ่ง นักข่าวก็ด้วย พวกนี้น่ารำคาญ”

“ครับ ผมจะเรียนคุณท่านให้”

คืนนี้เวลลินนอนบนเตียงผม ยานอนหลับจะอยู่ได้อีกสักพักใหญ่ๆ ส่วนผมจะได้หยุดเรียนจนกว่าแขนขวาจะหายดี

ระหว่างนั้นผมจะต้องอ่านหนังสือจากที่บ้าน ผมนึกดีใจที่เวลลินกัดแขนผม ผมจะได้อยู่กับเขาทั้งวันเลย

“เราพาเขาไปตัดผมดีไหม หาเสื้อผ้าสวยๆ ให้ใส่ด้วย” ผมลูบหัวเวลลิน ผมของเขายาวและพันกันไปหมด

“ผมไม่คิดว่า การเลี้ยงเขาเป็นความคิดที่ดี”

“รู้แล้วๆ นายพูดเป็นครั้งที่พันได้มั้ง”

“คุณหนูครับ สิ่งที่ควบคุมได้ยากที่สุดคือมนุษย์ เขาอาจจะดูเชื่องกับคุณหนู แต่เขาจะไม่เป็นแบบนี้ตลอดไปหรอก”

“แต่เขาไม่ได้เป็นมนุษย์ธรรมดา เราจะอยู่ด้วยกัน เขาจะไม่ตายง่ายเหมือนกับจีจี้” ผมซุกตัวลงในผ้าห่ม

อ้าแขนออกกอดเวลลินไว้ เขาทำจมูกฟุดฟิดและซุกตัวเข้ามาหาผม เริ่มจะง่วงแล้วแฮะ

“แต่เขาจะทำให้คุณหนูเสียใจได้มากกว่าจีจี้หลายเท่านะครับ”

“ไม่หรอก นายไม่ทำแบบนั้นหรอกใช่ไหม”

เวลลินครางในลำคอเหมือนเป็นคำตอบ ผมยิ้มอย่างมีความสุขและบอกให้ริคกี้ไปพักผ่อนได้ ริคกี้ห่มผ้าให้ผมจนถึงคอ

ตรวจดูความเรียบร้อยในห้องและปิดไฟให้ผมเหมือนทุกคืน แต่หลังจากคืนนี้ไป ผมไม่ต้องนอนคนเดียวแล้ว

“จีจี้เป็นสัตว์เลี้ยงตัวแรกของฉัน ฉันรักมันมากเลยล่ะ แต่จีจี้ตายไปแล้ว มันแก่…หมาน่ะอยู่ได้แค่ไม่กี่ปีเอง

ไม่เหมือนนาย เราจะได้อยู่ด้วยกันไปนานๆ อ้อ มีเจ้าโทนี่อีกตัว มันเป็นเต่า ริคกี้บอกว่ามันอยู่ได้เป็นร้อยปีเลย”

ผมกระซิบข้างหูเวลลิน เล่าเรื่องสัตว์เลี้ยงของผมไปเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งหลับไปเอง

พอฟ้าสว่างผมกะว่าจะพาเวลลินไปดูเสื้อผ้าที่เขาชอบ พาเขาไปตัดผม แล้วก็กินข้าวอร่อยๆ เวลลินต้องไม่เคยกินน้ำชาแน่

พนันได้เลยว่าเขาจะต้องชอบ

“คุณหนูครับ คุณหนู!”

“อะไรริคกี้ เสียงดังหนวกหูจัง” ผมขยี้ตา ควานมือไปทั่วเตียงแต่ไม่พบตัวใหญ่ๆ ของเวลลิน ผมรีบลุกขึ้นนั่ง

“เวลลินกินกระต่ายหมดคอกเลยครับคุณหนู”

“อะไรนะ?”

ผมวิ่งลงไปที่สวนทั้งชุดนอน ที่ด้านหลังมีคอกกระต่ายอยู่

แต่ตอนนี้ผมเห็นเพียงเวลลินที่นั่งอยู่ตรงกลางที่ปากเขามีกระต่ายห้อยอยู่

“คุณหนูยังอยากจะเลี้ยงเขาอยู่อีกเหรอครับ” ริคกี้กระซิบ

ผมอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก เมื่อเหล่ากระต่ายปุกปุยแทบไม่เหลือสภาพเดิมเลย มันมีแต่กระดูก

ตัวสุดท้ายที่ยังดูสมบูรณ์ก็อยู่ในปากของเวลลิน เขากระโดดพรวดเดียวข้ามรั้วมาถึงตัวผม

คายกระต่ายลงที่เท้าผมแล้วเงยหน้ามาหา เขาเอามือสะกิดเท้าที่เปลือยเปล่าของผม ราวกับจะอวดว่าเขาล่ากระต่ายได้

“ฉันต้องการคนที่มีความรู้เรื่องหมาป่า ด่วนเลยนะ!”

“โธ่ คุณหนู” ริคกี้ครางอย่างท้อใจ เมื่อผมยังไม่ยอมแพ้

ถึงแม้ว่าเลือดที่หยดลงมาจะดูน่ากลัว แต่เวลลินกระโดดชนผมให้ล้มลงและกำลังอ้อนผมอยู่

ไม่รู้ทำไม แต่ผมคิดว่าเขาน่ารัก คุณไม่คิดอย่างนั้นเหรอ?


-----------------------------------------------------------------------------------------------------
To be continued...

คงจะมีคุณหนูคนเดียวที่เห็นว่าเวลลินน่ารักนะคะ 55555
เดาว่าเปิดตัวริคกี้มาแล้ว ต้องมีคนชอบริคกี้และจิ้นริคกี้คุณหนูแน่  :hao7: :hao7:
ส่วนฝูงหมาป่าในป่า คงกลับไปพามาไม่ได้ แค่นายพรานเจอคุณหนูในป่าที่กว้างมากๆ ก็เป็นเรื่องยากแล้วล่ะค่ะ

ตอนนี้เวลลินยังเด็กน้อยแบ๊วๆ อยู่ ต้องรอวันโตเป็นหมาป่าหนุ่มเต็มตัว  :z1:

(http://upic.me/i/l8/freddiehighmore.jpg)
แนบภาพประกอบ น้องแจสเปอร์เป็นเด็กฝรั่ง หน้าตาคง Freddie Highmore ตอนเด็กค่ะ
แต่ถ้าใครอยากจะนึกภาพเป็นแบบอื่นก็ไม่ว่ากัน ไม่ได้ฟิกตายตัวอยู่แล้ว

เรื่องนี้กะจะมาทุกวันจันทร์ ยกเว้นทนไม่ไหวอยากอัพมากก็จะมาเร็วหน่อย ฮี่ๆ
แล้วมาลุ้นว่าเวลลินจะทำอะไรอีกในตอนหน้านะคะ





หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: fc_fic ที่ 26-06-2017 21:23:24
 :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: aiyuki ที่ 26-06-2017 21:24:22
ก็หมาป่าเนาะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: ❣☾月亮☽❣ ที่ 26-06-2017 21:29:34
หืมมมทกลับบ้านแล้วยิ่งดราม่านะนี่ สงสารกระต่าย
ชีวิตคุณหนูหรือเวลลินไม่ได้ต่างกัน ทั้งสองคนไม่ได้รับการเลี้บงดูแบบที่ควรจะเป็น ในป่ายังมีอิสระมากกว่าอีก
ตอนนี้รอแค่วันที่เวลลินจะเข้ารับการรักษา หวังว่าจะไม่มีใครพนากพวกเขานะ ฮรือออ  :L1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: ♥lvl♀‘O’Deal2♥ ที่ 26-06-2017 21:48:57
มารอ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: utamon ที่ 26-06-2017 22:11:28
ค่อยๆเรียนรู้กันไปเนอะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: อิ๊อ๊ะชะเอิงเอย ที่ 26-06-2017 22:12:46
แต่ไมเค้ากลับจิ้นริคกี้กับท่านพ่อนะ :katai5:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: BABYBB ที่ 26-06-2017 22:28:06
กินกระต่ายหมดคอก.......
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: ommanymontra ที่ 26-06-2017 22:36:55
 :3123: :pig4: :3123:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: magarons ที่ 26-06-2017 22:41:43
ทำไมน่ารัก 
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: ♥►MAGNOLIA◄♥ ที่ 26-06-2017 23:48:14
คุณหนู จะสอนเวลลินอย่างไรนะ
ไม่ให่ล่าสัตว์ ไม่ให้กินเนื้อดิบๆ

คงไม่ต้องเรียนหนังสือที่ ร.ร.กันแล้ว
ถ้าคุณหนูไม่อยู่ใกล้ๆ เวลลินอาละวาดแน่
รอตอนใหม่  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:


หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: บูมเบส ที่ 27-06-2017 07:13:19
คงต้องตัวติดกันตลอดแน่ๆถึงจะรอด
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: angel_Z4 ที่ 27-06-2017 08:41:08
ตายละคุณหนู สัตว์ที่เลี้ยงไว้จะไม่ตายหมดคอกเรอะ?!
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: แฟนตาเซีย ที่ 27-06-2017 10:51:44
น้องเวลลินน่าย้ากกกก รอตอนหนุ่มม
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: reverofjs ที่ 27-06-2017 13:45:03
รออ่านตอนต่อไปค่ะ  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: กบกระชายไทยนิยม ที่ 27-06-2017 23:33:39
จากที่เคยศึกษามาหลายเคสตอนเรียน เด็กประเภทฟีรอล เมื่อถูกจับมาอยู่ท่ามกลางสังคมมนุษย์เนี่ยจะไม่สามารถปรับตัวให้เข้้ากับสังคมได้และตายหลังจากหนึ่งถึงสอง หรือในหลายปีให้ท้าย ไม่มีเคสไหนตายเพราะความชราภาพ หรือเราอาจจะยังศึกษาไม่มากจนเจอเคสนั้น แต่ชอบค่ะนิยายแนวนี้ +++ เป็ดเลยค่ะ ลุ้นทุกตอน
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: Ryoooo ที่ 28-06-2017 00:07:22
นี่สงสัยนิดนึง เวลลินใส่เสื้อผ้ามั้ยอ่ะ
กระโดดไปมาแบบนี้
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: bobie ที่ 28-06-2017 09:47:52
เวลลินนนนนนน
โอ่ยเครียดแทนริคกี้เลย
แค่คุณหนูคนเดียวก็ปวดหัวแล้วนะ
เจอเวลลินไปอีกคน
คุณริคกี้ต้องสู้นะคะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: เป็ดอนุบาล ที่ 28-06-2017 12:57:53
เวลลินนี่อ้อนเก่งจัง
รอตอนต่อไปนะค่ะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: =นีรนาคา= ที่ 28-06-2017 14:38:08
นี่ก็มองว่าเวลลินน่ารักนะ 55555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: boboman ที่ 28-06-2017 16:07:17
แจสเปอร์เอาแต่ใจจริงๆ =[]=
เห็นถึงเค้าลางความดราม่าปนกะความหื่นหากเวลลินโตขึ้น :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: lizzii ที่ 28-06-2017 20:55:24
หิวสินะลูกกกกก
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: MSeraph ที่ 28-06-2017 23:50:23
ให้เวลคินปรับตัวนี่งานยากเลยอะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: heroza ที่ 28-06-2017 23:55:31
น่ารักมากเลย~ รอติดตามค่ะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: badbadsumaru ที่ 29-06-2017 18:29:36
ทำไมรู้สึกว่า อยากให้กลับไปอยู่ในป่าทั้งสองคนเลยอ่ะ
สงสารเวลลิน
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: yowyow ที่ 30-06-2017 00:21:00
 :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 30-06-2017 18:54:59
:: ริคกี้ ::


(http://upic.me/i/lh/ricky.jpg)
credit pic : http://natello.deviantart.com/art/Nostalgia-573784245


ผมเกิดที่คฤหาสน์ไรดัล แม่ของผมเป็นแม่นมของคุณหนู ส่วนพ่อก็เคยเป็นบอดี้การ์ดให้คุณท่าน

ก่อนที่จะเสียไปเพราะปกป้องเขา เบื้องหลังความสวยงามของตระกูลที่ร่ำรวยล้นฟ้า ก็ไม่ได้สวยงามสักเท่าไหร่

ผมเรียนรู้ว่าคุณท่านเป็นผู้มีพระคุณที่ให้ที่อยู่ที่อาศัยกับพ่อและแม่ ถูกสั่งสอนให้โตมาเพื่อเตรียมรับใช้พวกเขาโดยเฉพาะ

ทีแรกผมเตรียมตัวจะเป็นบอดี้การ์ดตามรอยพ่อ แต่คุณท่านไม่อนุญาตเพราะผมยังเด็กเกินไป

ผมได้เรียนหนังสือและใช้ชีวิตปกติที่โลกภายนอก จนกระทั่งวันที่แม่ผมจากไปด้วยโรคร้าย คุณท่านถึงรับผมกลับเข้ามา

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นายจะเข้ามาทำงานที่นี่ในตำแหน่งผู้ดูแลของลูกชายฉัน นายจะได้ไปโรงเรียนเดียวกับเขา

อยู่กับเขาตลอดเวลา แยกกันก็เฉพาะตอนเข้าเรียน นายจะต้องรายงานฉันทุกวันว่าแจสเปอร์เป็นยังไงบ้าง”

ดังนั้นผมในวัยสิบห้าปีจึงถูกมอบหมายให้ดูแลเด็กสามขวบซึ่งกำลังเตรียมตัวเข้าอนุบาล

แม่เคยเล่าเกี่ยวกับคุณหนูให้ฟังบ้าง บอกว่าช่างน่ารักน่าชัง แต่แม่ไม่ได้เล่าว่าคุณหนูช่างเอาแต่ใจแค่ไหน

แม้ว่าจะยังใส่ผ้าอ้อมอยู่

“ไม่!” นั่นเป็นคำติดปากของคุณหนูเวลาไม่ได้ดั่งใจ เขาจะส่ายหน้าและทำท่าทีบึ้งตึง

คุณหนูไม่ชอบกินผัก ไม่ชอบกินข้าว กินแต่ขนมเท่านั้น

ผมเลี้ยงเด็กไม่เป็นและไม่เคยมีน้องมาก่อน แต่ก็ต้องเรียนรู้ที่จะดูแลคุณหนูให้ตรงตามความต้องการของคุณท่าน

คุณท่านเป็นคนยังไงน่ะเหรอ ถ้าให้ตัดสินใจชั่ววินาทีก็คงบอกได้ว่าเป็นคนน่ากลัว เขาตัวใหญ่และไว้หนวด

ทำหน้าดุอยู่ตลอดเวลา แม้แต่กับคุณหนูเองก็ไม่เคยมาอุ้ม ช่างเป็นพ่อที่เย็นชาเสียจริง

แต่สิ่งที่ทำให้ผมแปลกใจก็คือ เขาสนใจที่จะฟังรายงานเกี่ยวกับคุณหนูทุกวัน และจดจำรายละเอียดทั้งหมดได้

เขาเป็นคนแปลก แต่สิ่งหนึ่งที่ผมแน่ใจ คือเขาคงรักคุณหนูไม่น้อย

“ริคกี้ นอนด้วย!” คุณหนูตบเตียงตัวเองแปะๆ เมื่อเริ่มคุ้นชินกับผม

“ไม่ได้หรอกครับ เตียงของคุณหนูเล็กนิดเดียว ริคกี้ตัวโตเกินไป” ผมอมยิ้มเมื่อคุณหนูเรียกผมไปนอนในเตียงเด็ก

“นอนกับริคกี้! ไม่นอน!”

คุณหนูยังพูดไม่ค่อยเข้าใจเป็นบางประโยค แต่ประโยคนั้นหมายความว่าเขาจะไม่นอนถ้าผมไม่นอนด้วย

ผมเองก็ง่วงเต็มทนจึงต้องปีนลงเตียงเด็กไปขดตัวนอนกับคุณหนู แม้ว่าจะเอาแต่ใจแค่ไหนแต่ก็ยังเป็นเด็ก

คุณหนูซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดผม นอนดูดนิ้วอย่างสบายใจ

ผมรอให้เขาหลับสนิทแล้วจึงปีนออกจากเตียงเพื่อกลับไปนอนที่ห้องตัวเอง

“ริคกี้หนี!”

คุณหนูยืนจ้องหน้าผมด้วยตาแดงๆ ในเช้าวันต่อมา

“ริคกี้ไม่ได้หนี ริคกี้ไปทำงานครับ ไปเตรียมน้ำอุ่นให้คุณหนูอาบ แล้วก็เตรียมไข่ลวกกับขนมปังที่คุณหนูชอบ”

“นอนกับแจ๊ส! ห้ามหนี”

หลังจากคืนนั้นมือของคุณหนูก็กำเสื้อของผมเอาไว้แน่น ไม่ยอมให้ผมหนีไปกลางคันง่ายๆ

ผมต้องนอนขดตัวตื่นมาก็ปวดเมื่อยไปหมด แต่เมื่อไหร่ที่คุณหนูลืมตาแล้วเห็นผมเขาจะยิ้ม

ตอนนั้นเป็นวัยที่คุณหนูน่ารักมากจนผมขัดใจไม่ไหว ต้องยอมทนนอนเมื่อย จนกระทั่งคุณหนูถึงวัยเข้าเรียน



“นายต้องดูแลให้แจสเปอร์ทำตามตารางทั้งหมดนี้”

คุณท่านยื่นกระดาษปึกหนึ่งให้ผม เมื่อคุณหนูจะเข้าโรงเรียนวันแรก ผมไม่รู้ว่าโลกของคนรวยคนอื่นเป็นยังไง

แต่โลกของคุณหนูคือเขาต้องดีพร้อมทุกอย่าง คุณหนูต้องเรียนภาษาต่างประเทศทั้งสเปนและเยอรมันตั้งแต่อนุบาล

เรียนคณิตศาสตร์ เรียนเปียโน เล่นกีฬา ทุกอย่างถูกวางแผนมาหมดแล้ว มีเวลาเล่นเพียงน้อยนิดเท่านั้น

ผมอยากจะค้านแต่ในฐานะที่เป็นเพียงเด็กรับใช้ ก็ต้องก้มหน้าและทำตามที่คุณท่านต้องการ

“และเพราะว่านายจะเป็นคนดูแลเขา นายก็ต้องเพรียมพร้อมทุกอย่างด้วย ฉันจ้างครูพิเศษมาให้เธอเชียว

ตั้งใจเรียนเข้าล่ะ อย่าทำให้ฉันผิดหวัง”

ผมไม่มีหน้าที่ตั้งคำถามว่าทำไมผมต้องทำ ผมก็แค่ต้องทำเท่านั้น ผมต้องพูดได้หลายภาษา เล่นดนตรี เล่นกีฬา รวมไปถึงยิงปืน

ผมเลี้ยงดูคุณหนูราวกับเป็นลูกชายของผมเอง ทั้งอาบน้ำป้อนข้าว สอนเข้าห้องน้ำ หรือแม้กระทั่งเช็ดก้นผมก็ทำมาหมดแล้ว

คุณหนูนั้นน่ารักและร่าเริงดี เขาติดผมอย่างกับอะไร ไม่ว่าจะไปไหนก็ต้องมีผมไปด้วย

จนผมเรียนจบชั้นมัธยมและคุณหนูต้องเข้าเรียนชั้นประถมคนเดียว

ไม่มีผมตามไปดูแลที่โรงเรียนเหมือนเคยคุณหนูก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป

ผมไม่แน่ใจนักว่าอะไรทำให้เขาเปลี่ยน แต่อาจเป็นเพราะตัวคุณท่านเองก็ได้

“ริคกี้ แจ๊สได้ที่สอง ที่สอง!”

คุณหนูเป็นเด็กฉลาด ทุกอย่างที่เขาเรียนรู้เขาทำมันออกมาได้ดี และการแข่งเปียโนระดับประถมครั้งแรกเขาก็ได้ที่สอง

ผมย่อตัวลงกอดคุณหนูที่ดีใจเป็นอย่างมาก วันนั้นคุณหนูขอรางวัลเป็นการให้ผมอุ้มตลอดทางจนถึงบ้าน

แม้ว่าจะโตขึ้นเยอะแล้วแต่ผมก็ยังอุ้มไหวอยู่ คุณหนูอวดถ้วยรางวัลกับคนงานทุกคนที่เดินผ่าน

และนั่งหลับอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานเพื่อรอคุณท่านกลับมา

“ที่สองเหรอ” คุณท่านเลิกคิ้ว เมื่อกลับมาแล้วเห็นถ้วยที่คุณหนูกอดอยู่

“ครับท่าน ผู้เข้าแข่งขันก็เยอะ คุณหนูเก่งมากนะครับ ให้ปลุกคุณหนูไหม คุณหนูมารอท่านตั้งนานแล้ว คงอยากให้ท่านดีใจ”

“ไม่ต้องปลุกหรอก เรื่องแค่นี้ พาเขาไปเข้านอน เกินเวลามาเยอะแล้ว” เขาโบกมือแล้วเบี่ยงตัวเข้าห้องทำงานไป

ผมมองประตูที่ปิดไล่หลังเขาอย่างไม่แน่ใจนักว่าควรจะรู้สึกอย่างไร ผมถอนหายใจและช้อนตัวคุณหนูขึ้น

“ตื่นอยู่เหรอครับ?” ผมแปลกใจเมื่อของคุณหนูโอบรอบคอผม

“…”

“เข้าไปหาคุณท่านไหมครับ”

“ไม่” เขากระซิบ มุดหน้าเข้ามากับอกผม

คุณหนูร้องไห้ นั่นเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นคุณหนูร้องไห้ เขาคงใจสลายน่าดูที่คุณท่านไม่สนใจ

คืนนั้นเขาไม่ยอมปล่อยมือจากผมแต่กอดผมไว้ตลอดจนหลับไปเอง เสื้อของผมเปียกไปครึ่งตัว

แม้แต่ผมเองก็ไม่รู้ว่าควรจะปลอบคุณหนูอย่างไร แค่คุณหนูทำได้ดีมันก็ดีมากพอแล้วไม่ใช่เหรอ

จากนั้นเป็นต้นมา ไม่เคยมีคำว่าที่สองสำหรับคุณหนู เขาได้ที่หนึ่งเสมอในทุกๆ ด้าน

เมื่อผมรายงานคุณท่านเขาก็มีท่าทีพอใจและให้รางวัลคุณหนูด้วยการให้ผมสรรหาทุกอย่างที่คุณหนูร้องขอ 

“เขามีสิทธิ์จะได้ทุกอย่าง ไม่ว่าเขาจะขออะไร นายก็มีหน้าที่ไปเอามา”

นั่นเป็นการให้รางวัลของเขา หรือเป็นการปลอบใจผมก็ไม่ทราบ

แต่คุณหนูที่น่ารักของผม ค่อยๆ กลายเป็นคุณหนูที่เอาใจยาก ขี้โมโห ไล่คนโน้นคนนี้ออกเป็นว่าเล่น

มีแค่ผมคนเดียวที่เขายังพอจะฟังอยู่บ้าง ของที่อยากได้ก็เริ่มจากเรื่องเล็กๆ อย่างของเล่นที่กำลังดัง ของยอดฮิตในหมู่เพื่อนๆ

จนกระทั่งเริ่มบานปลายเป็นสิ่งที่เขาต้องได้เป็นคนแรก สิ่งที่คนอื่นยังไม่เคยเห็น ผมต้องวิ่งวุ่นทุกวัน

แต่ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคุณหนูจะไปเอาสิ่งนั้นกลับมาด้วยตัวเอง สิ่งที่แม้แต่ผมเองก็ยังไม่เคยเห็น

สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ แต่ก็ไม่เหมือนมนุษย์

“ริคกี้ คุณหนูจะเลี้ยง…เอ่อ สิ่งนั้นจริงๆ เหรอ” คนงานในบ้านกระซิบ

พวกเรายืนมองคุณหนูเล่นกับเวลลินอยู่หน้าคอกกระต่าย เวลลินนั้นเหมือนหมาจริงๆ

ทั้งการเดิน การหายใจ การมอง และการแยกเขี้ยวขู่

“เสือ สิงโต จระเข้ เราก็จัดการกันมาแล้ว นี่เป็นคนคงจะไม่ยากเกินไปหรอกมั้ง แต่เราต้องใช้ผู้เชี่ยวชาญสักหน่อย

เลือกคนที่จะไม่เอาข้อมูลออกไปเผยแพร่ คนที่ไม่สนิทกับนักข่าว คนที่ไว้ใจได้” ผมครุ่นคิด

“แต่ก่อนอื่นเราน่าจะจัดการให้เขาใส่เสื้อผ้าได้ก่อนนะ”

ผมมองกลับไปที่เวลลินอีกครั้ง เมื่อคืนเขาอยู่ในชุดคนไข้ แต่ตอนนี้มันเหลือแค่เศษผ้าติดตามตัว

เขาคงกัดไม่ก็กระชากมันออก เขาไม่รู้แม้กระทั่งวิธีถอดเสื้อแบบปกติด้วยซ้ำ

ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพเกือบเปลือย แต่คุณหนูดูจะไม่สนใจ

“เวลลิน ห้ามเลียหน้านะ มันสกปรก! ฮ่าๆ”

ผมอยากจะคัดค้านคุณหนูได้มากกว่านี้ แต่ผมไม่เห็นเขาหัวเราะมานานมากแล้ว สีหน้าที่มีความสุขอย่างที่เด็กวัยรุ่นควรจะมี

ผมคิดถึงคุณหนูน้อยตัวเล็กๆ ของผมที่หายไป และเวลลินทำให้เขากลับมาได้

“งานหนักสักหน่อย แต่ผมหวังว่าทุกคนจะอดทน”

“เราจะไม่โดนมันกินใช่ไหมครับ” หนึ่งในคนงานกลืนน้ำลาย

“ไม่มั้ง ตราบใดที่คุณหนูอยู่กับเขา”

“แต่อีกไม่นานคุณหนูก็ต้องไปโรงเรียนแล้วนะครับ เราจะทำยังไงกันดี ใส่ปลอกคอ? ล่ามโซ่? หรือขังไว้ในห้องดีครับ”

ผมปวดหัวจัง แค่การเลี้ยงเด็กธรรมดาๆ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ ผมเงยหน้าขึ้นมาฟ้าอย่างเหนื่อยอ่อน

แต่แล้วก็เห็นคุณท่านยืนอยู่ที่หน้าต่างห้องนอน พอเราสบตากันเขาก็กระดิกนิ้วและปิดผ้าม่านกลับไป

ผมรู้เลยว่าต่อไปจะต้องปวดหัวหนักกว่านี้แน่ๆ

“เตรียมอาหารเช้าให้คุณหนูด้วยนะ เดี๋ยวผมมา”

ผมรีบเร่งขึ้นไปหาคุณท่าน เคาะประตูสามครั้งจนได้ยินเสียงอนุญาต เขายืนพิงหน้าต่างอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาว

มีหยดน้ำอยู่ตามตัว

“ฉันจะจัดการเรื่องเด็กคนนั้นให้ถูกต้องตามกฎหมาย ต่อไปเขาจะใช้นามสกุลไรดัล หมายความว่าอะไรนายรู้ใช่ไหม”

“คุณท่านจะให้เขาเรียนทุกอย่างเหมือนคุณหนูเหรอครับ? ตอนนี้แค่ให้มีพฤติกรรมเหมือนคนก็แทบเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แล้ว”

“ก็ทำให้มันเป็นไปได้สิริคกี้”

พูดแบบนี้ท่านตบหน้าผมเลยจะดีกว่า ผมชักไม่แปลกใจว่าคุณหนูได้ความดื้อมาจากใคร

ผมพยายามจะไม่ถอนหายใจและทำหน้านิ่งๆ เข้าไว้ มือก็หยิบผ้าขนหนูให้ท่านเมื่อเขาเริ่มถอดเสื้อ

แล้วจะมาแต่งตัวตอนผมยืนอยู่ทำไมละครับ

“ฟังนะ ถ้าเรารับเด็กมาเลี้ยง หมายความว่าจะมีหน่วยงานมาตรวจสอบ เขาจะต้องทำตัวเหมือนคน

และต้องแสดงออกว่าอยู่กับเราแล้วดี ไม่อย่างนั้นเขาก็จะถูกพาออกไป ดูจากท่าทางแล้วแจสเปอร์จะชอบเขามาก

ฉันไม่อยากขัดใจลูก แต่ถ้าทางการยึด อันนี้ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้ หยิบเนกไทซิริคกี้”

“หมายความว่าจะให้ผมรับหน้าที่ดูแลเวลลินด้วยเหรอครับ”

“ใช่ ถ้าไม่ใช่นายฉันก็นึกไม่ออกว่าจะเป็นใคร ผูกให้ฉันด้วย” เขาชี้นิ้วลงไปที่คอตัวเอง ผมต้องยื่นมือไปผูกให้อย่างเสียไม่ได้

“ก้มลงหน่อยครับ แล้วก็…คุณท่าน เขากินสัตว์เป็นๆ นะครับ”

“นั่นก็เป็นปัญหาที่นายต้องแก้ไข” เขาโน้มตัวลงมา แถมยังยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

ผมอยากเอาเนกไทรัดคอเขาไปซะ แต่ก็ทำได้แค่ในความคิด

“เขาเดินสี่ขา”

“ฉันเห็นแล้ว นั่นก็เป็นอีกหนึ่งปัญหาด้วย”

“ถ้านับแบบนั้นทุกอย่างที่รวมเป็นเขาคือปัญหา ผมว่าผมชักจะทำงานคุ้มค่าจ้างเกินไป เรียบร้อยแล้วครับ”

ผมปรับเนกไทให้อยู่ตรงกลางพอดีแล้วถอยออก

“เดี๋ยวขึ้นเงินเดือนให้ อยากได้เท่าไหร่ล่ะ”

ผมเผลอกลอกตา แต่ก็รีบก้มหน้าลงเพื่อไม่ให้เขาเห็น

“ช่างเถอะครับ ยังไงผมก็กิน นอน ใช้ของที่นี่อยู่แล้ว แทบไม่ได้ใช้เงินเดือนอะไรนั่นหรอก คุณท่านว่ายังไง ผมก็จะทำตามนั้น”

“ดีมาก ต่อไปก็คอยรายงานความคืบหน้าของเขาด้วย ชื่ออะไรนะ”

“เวลลินครับ”

“เวลลิน…นายไปดูเอกสารเกี่ยวกับเขาด้วย ถ้าทุกอย่างเรียบร้อยก็ไปให้เลขาของฉัน ส่วนเรื่องการเลี้ยงดู

อยากได้อะไรก็ติดต่อไปเลย ฉันอนุมัติหมด แค่อย่าให้เสียชื่อตระกูลไรดัลก็พอ อ้อ อย่าลืมดูแผลของแจสเปอร์

มันต้องไม่เป็นแผลเป็น” เขาทวนคำราวกับกำลังจำ จากนั้นก็ชี้ไปที่เอกสารบนโต๊ะ

คุณท่านให้ผมเรียนมหาวิทยาลัยต่อทางด้านกฎหมาย กะใช้งานผมคุ้มทุกด้านจริงๆ

“ครับ ทราบแล้ว”

ผมกลับลงไปด้านล่างและพบว่าคุณหนูกำลังพยายามให้เวลลินนั่งกินข้าวบนเก้าอี้ แต่ของหล่นเละเทะไปหมด

เวลลินก็กระโดดไปทางนั้นทีทางนี้ที แถมยังดมไปทั่ว สักพักเขาก็ยกขาทำท่าเหมือนจะฉี่

“ไม่ได้นะ เฮ้…ใจเย็น” พอผมพุ่งตัวเข้าไปเขาก็เอาขาลง จ้องผมด้วยแววตาที่ดุร้ายแทน

ผมต้องหยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมด ไม่แน่ใจว่าเขาจะจู่โจมไหม

“เวลลินนี่ริคกี้ ริคกี้ใจดีนะ ห้ามกัดริคกี้ เข้าใจไหม”

ผมว่าเขาไม่เข้าใจนะครับคุณหนู ในเมื่อเขายอมนั่งให้คุณหนูลูบ แต่ตายังจ้องผม

ดวงตาของสัตว์ป่าที่ไม่เชื่อง และไม่คิดว่าเขาจะเชื่องง่ายๆ เขาคอยวนเวียนอยู่ข้างตัวคุณหนูตลอด

ถ้าผมหรือใครเข้าไปใกล้คุณหนูเขาก็จะขู่ สัมผัสตัวก็ไม่ได้ ผมชักไม่แน่ใจว่าเวลลินเป็นของคุณหนู หรือคุณหนูเป็นของเขากันแน่

ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขา มันเหมือนเอาสัตว์ป่ามาเลี้ยง สัตว์ป่าที่ฉลาดกว่าทุกตัวที่เราเคยจัดการมาเสียด้วย

แต่เพราะว่าคุณหนูยิ้มอย่างมีความสุขแบบนั้น ผมก็ไม่อยากขัด รอยยิ้มเหมือนคุณหนูตัวน้อยๆ ที่เคยขอให้ผมอุ้ม

“ริคกี้จะช่วยเลี้ยงเขาใช่ไหม ให้เขาอยู่กับฉัน”

“ครับ ตราบที่คุณหนูต้องการ”

มันคงจะเหนื่อยสักหน่อย แต่ผมยังอยากเห็นรอยยิ้มแบบนี้ของคุณหนู เอาล่ะ ก็คงต้องมาลองเลี้ยงมนุษย์หมาป่ากันสักตั้ง

-----------------------------------------------------------------------------------------------------
To be continued...

แถมส่วนของริคกี้หน่อย ถึงจะทำงานมานานแล้วแต่ริคกี้ยังไม่แก่นะคะ 5555555
แค่ดูแลคุณหนูมาตั้งแต่ตอนอายุสิบห้า ตกลงคุณท่านหรือริคกี้ที่เป็นพ่อกันละเนี่ย

มีคนจิ้นริคกี้กับคุณท่านด้วย อุตส่าห์ไม่สะกิดแล้วนะ โธ่
ระหว่างรอเวลลินโต ก็เลยแถมริคกี้คุณท่านมาให้จิ้นเล่นๆ นิดหน่อยพอกรุบกริบ จะมีอะไรในกอไผ่หรือไม่เป็นเรื่องของอนาคต
ส่วนเวลลินคิดอะไรอยู่ไม่มีใครรู้ได้ อีกเดี๋ยวริคกี้ก็ต้องมาเลี้ยงหมาป่าตัวโตอีก สงสาร
แค่จับใส่เสื้อผ้าก็ยากแล้วค่ะ เป็นชีเปลือยวิ่งไปมา กรี๊ดดดดด

ตอนต่อไปวันจันทร์เจอกันนะคะ รักส์  :กอด1: :กอด1:

แจสเปอร์เอาแต่ใจจริงๆ =[]=
เห็นถึงเค้าลางความดราม่าปนกะความหื่นหากเวลลินโตขึ้น :hao7:

ทำไมทุกคนต้องคิดว่าเวลลินหื่น ทำไมคะ!! ทำไมคิดถูกคะ 5555555555

จากที่เคยศึกษามาหลายเคสตอนเรียน เด็กประเภทฟีรอล เมื่อถูกจับมาอยู่ท่ามกลางสังคมมนุษย์เนี่ยจะไม่สามารถปรับตัวให้เข้้ากับสังคมได้และตายหลังจากหนึ่งถึงสอง หรือในหลายปีให้ท้าย ไม่มีเคสไหนตายเพราะความชราภาพ หรือเราอาจจะยังศึกษาไม่มากจนเจอเคสนั้น แต่ชอบค่ะนิยายแนวนี้ +++ เป็ดเลยค่ะ ลุ้นทุกตอน

ลืมพูดถึงอันนี้เลย จริงๆ ก็มีเด็กที่ตายตอนแก่เหมือนกันนะ เช่น Marina  Champman อยู่ได้จนถึงปัจจุบันนี้นะคะ
(เจอในป่าตั้งแต่ปี 1959) เธอแต่งงานและมีลูกตามปกติด้วย ตอนนี้ก็อายุ 67 ปีแล้ว

Marie Angelique อยู่ในสังคมปกติหลังจากออกจากป่าได้ถึง 24 ปี เสียชีวิตในวัย 63 ค่ะ
แต่ก็มีอีกหลายเคสที่ปรับตัวไม่ได้ จริงๆ คิดว่าขึ้นอยู่กับคนที่ดูแลด้วย ว่าสอนให้ปรับตัวไหม
ใจเย็นและเข้าใจสภาพของเด็กๆไหม ถ้าโชคร้ายหน่อยเจอคนไม่อดทน และไม่เข้าใจ ก็จะอยู่ยากค่ะ  ^^

หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: ommanymontra ที่ 30-06-2017 19:23:16
 :L2: :pig4: :L2:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: เป็ดอนุบาล ที่ 30-06-2017 19:25:12
คุณท่านกินเด็กซิจะได้เป็นอมตะ
ริคกี้กับคุณท่านก็น่าสนนะเขินนนน :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: อิ๊อ๊ะชะเอิงเอย ที่ 30-06-2017 19:52:37
ว๊ายตายล๊าววว :hao6:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: แฟนตาเซีย ที่ 30-06-2017 20:09:26
ก็พึ่งจะชอบคุณท่านตอนนี้นี่แหละ  :katai2-1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: boboman ที่ 30-06-2017 20:33:39
เห็นแววคู่คุณท่านกะริคกี้รำไรๆ 55555  :katai2-1:
ที่เดาว่าเวลลินจะหื่นเพราะนางดูติดแจสเปอร์มากอ่ะ น่าจะฟีลแบบอยากกระโจนใส่  ขย้ำคาเตียง แค่กกก ไรประมาณนี้ค่ะ 5555555555  :hao6:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: utamon ที่ 30-06-2017 20:41:37
เหนื่อยหน่อยนะริคกี้ :mew5:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 3 :: || 26/06/17 || p.4
เริ่มหัวข้อโดย: ♥►MAGNOLIA◄♥ ที่ 30-06-2017 23:20:49
จากที่เคยศึกษามาหลายเคสตอนเรียน เด็กประเภทฟีรอล เมื่อถูกจับมาอยู่ท่ามกลางสังคมมนุษย์เนี่ยจะไม่สามารถปรับตัวให้เข้้ากับสังคมได้และตายหลังจากหนึ่งถึงสอง หรือในหลายปีให้ท้าย ไม่มีเคสไหนตายเพราะความชราภาพ หรือเราอาจจะยังศึกษาไม่มากจนเจอเคสนั้น แต่ชอบค่ะนิยายแนวนี้ +++ เป็ดเลยค่ะ ลุ้นทุกตอน

ใช่เลย

แจสเปอร์เอาแต่ใจจริงๆ =[]=
เห็นถึงเค้าลางความดราม่าปนกะความหื่นหากเวลลินโตขึ้น :hao7:

คิดเหมือน
แจสเปอร์ ก็นิสัยเหมือนคุณท่านแหละ พ่อลูกกัน
เวลลิน หวงแจสเปอร์ แล้ว และเวลลินหื่นแน่ๆ
เวลลิน แจสเปอร์  :กอด1: :กอด1: :กอด1:

คุณท่านแปลกๆกับริคกี้นะ หรือคุณท่านจะกินเด็ก
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 30-06-2017 23:33:24
^

ขออนุญาตมาตอบเพิ่มด้วย ว่าจะตอบความเห็นเดียวกับที่ข้างบนโควตมา

จริงๆ ก็มีเด็กที่ตายตอนแก่เหมือนกันนะ เช่น Marina  Champman อยู่ได้จนถึงปัจจุบันนี้นะคะ
(เจอในป่าตั้งแต่ปี 1959) เธอแต่งงานและมีลูกตามปกติด้วย ตอนนี้ก็อายุ 67 ปีแล้ว

Marie Angelique อยู่ในสังคมปกติหลังจากออกจากป่าได้ถึง 24 ปี เสียชีวิตในวัย 63 ค่ะ
แต่ก็มีอีกหลายเคสที่ปรับตัวไม่ได้ จริงๆ คิดว่าขึ้นอยู่กับคนที่ดูแลด้วย ว่าสอนให้ปรับตัวไหม
ใจเย็นและเข้าใจสภาพของเด็กๆไหม ถ้าโชคร้ายหน่อยเจอคนไม่อดทน และไม่เข้าใจ ก็จะอยู่ยากค่ะ  ^^

ไปอีดิตเพิ่มไว้ใต้ตอนข้างบนแล้ว น่าจะเข้าใจมากขึ้นเนอะ  :L2: :L2:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: กบกระชายไทยนิยม ที่ 30-06-2017 23:46:03
ริกกี้กำลังจะเป็นคนแรกค่ะที่ฝึกฟีรอลชายด์ ให้ปรับตัวอยู่ในสังคมได้  :laugh:
+เป็ด ค่ะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: badbadsumaru ที่ 01-07-2017 00:29:26
สงสารริคกี้จริงๆ สู้ๆนะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: sujusaranghae ที่ 01-07-2017 01:01:34
สนุกค่า เฝ้ารอตอนต่อไป
เวลลินจะสามารถใช้ชีวิตแบบคนได้จริงๆหรอคะ ไม่ค่อยเห็นแวว 555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: Ryoooo ที่ 01-07-2017 06:43:12
หุหุหุ ริดกี้คุณท่านนนนน ดีงามน่าาาา
คุณท่านให้ช่วยแต่งตัวแบบนี้ เขินนิดๆแฮะ

เวลลินหนูวิ่งแบบชีเปลือยเลยเรอะลูกกกกก (ตาโต)
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: ♥lvl♀‘O’Deal2♥ ที่ 01-07-2017 10:10:38
มารออ่านจ้า
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: บูมเบส ที่ 01-07-2017 10:20:48
มัรต้องหื่นมากแน่เลยเรานีรอลุ้นตอนโตอยู่ตลอด  :hao7: :hao7: :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: BABYBB ที่ 01-07-2017 10:21:27
เป็นพ่อในแบบของคนรวยจริงๆ เลี้ยงลูกด้วยเงิน เหนื่อยแทนริคกี้ว้อยยยยยยยยยย :m31:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: พิศตะวัน ที่ 01-07-2017 10:22:16
 :hao7: :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: daisyskies ที่ 01-07-2017 10:50:24
คุณท่านดูเป็นพ่อแบบซึนๆ ดูรักลูกมากกกแต่ก็สไตล์นักธุรกิจพันล้านล้านล้าน
ดูจำรายละเอียดลูกได้หมด แต่ไม่มีเวลาให้ เลยกลายเป็นประเคนทุกอย่างให้แทน
ริคกี้นี่ทำงานเกินค่าจ้างไปจริงๆค่ะ วงวารมาก ไรดัลคนพ่อคนลูกจะเอาอะไรต้องหาให้
เป็นเมียไรดัลคนพ่อไปเลยค่ะลูกจะได้ไม่ลำบากนะคะ :hao7:
เวลลินน่ารักมากกก อีตอนลงไปกินกระต่ายหมดคอกนี่ก็แอบหัวเราะหึๆ ว่าแล้วเชียว5555555
เหมือนจะหวงมาก รอพัฒนาการตอนเป็นคนค่ะ(ท่าทางจะอีกนาน)
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: lizzii ที่ 01-07-2017 11:44:51
คู่ลูกไม่รู้ แต่คู่พ่อนี่ชัดมาก 5555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: Ginny Jinny ที่ 01-07-2017 13:21:57
 :m22: :m22:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: Zetnezz ที่ 01-07-2017 18:57:52
 :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: kiolkiol ที่ 01-07-2017 19:11:33
ชอบบบบ รอติดตามตอนต่อไปค่ะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: yowyow ที่ 01-07-2017 19:33:48
 :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: bobie ที่ 02-07-2017 13:55:50
ริคกี้รับภาระหนักมากกกกก
แต่ไหนๆก็ต้องดูเวลลินเพิ่มแล้ว
ดูแลคุณท่านไปอีกคนนะ
เอาให้อ่อนลงหน่อย
ตอนนี้ดูแข็งเหลือเกินน
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: =นีรนาคา= ที่ 03-07-2017 15:21:58
งานหนักเลยนะริคกี้ สู้ๆ 555
 :ped149:

นี่ก็แอบจิ้นริคกี้กับคุณท่านไปแล้ว ตอนใส่เนคไท 5555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: Minty ที่ 03-07-2017 22:51:39
ริคกี้กับคุณท่านเคมีเข้ากันจัง
จิ้นคู่นี้อ่ะ ว่าแต่คุณท่านนี่อายุเท่าไหร่คะ
แก่ระดับประมาณไหนจะได้จิ้นถูก :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ริคกี้ :: || 30/06/17 || p.5
เริ่มหัวข้อโดย: kitty08 ที่ 03-07-2017 23:40:11
สงสารริคกีิจัง สงสารแจสด้วย พ่อโคตรจะเคร่งครัดเราว่าท่านแสดงออกทางความรักไม่เป็น แล้วแม่ของแจสล่ะ เราว่าแจสเป็นของเวลลินน่ะ :mew4 :mew4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 04-07-2017 02:45:56



:: 4 ::


เวลลินจัดการยากกว่าที่คิดอีก เขาดมไปทั่วแล้วก็วิ่งไปมา ชนแจกันตกแตกไปหลายใบ แถมยังเกือบกัดแม่บ้าน ขู่ริคกี้

แล้วก็ฉี่ใส่ตู้ด้วย ผมที่เจ็บมือข้างหนึ่งเลยทำอะไรไม่ค่อยได้

แม้แต่ตอนที่ริคกี้จะช่วยผมอาบน้ำ เวลลินก็ไม่ยอมให้ริคกี้เข้าใกล้ผม เขามายืนแทรกกลาง แยกเขี้ยวพลางส่งเสียงในลำคอ

“อย่าขู่ริคกี้สิ บอกแล้วว่าริคกี้ใจดีนะ ดู” ผมยื่นมือไปจับมือริคกี้ไว้

เวลลินเกร็งทั้งตัวและมองผมสลับกับริคกี้อย่างตื่นตะหนก เอาตัวมาเบียดผมให้ออกห่างจากริคกี้

แถมยังเริ่มหอนและเห่า พยายามไล่ริคกี้ออกไป

“คุณหนูครับ ผมติดต่อผู้เชี่ยวชาญด้านหมาป่าและด้านพัฒนาการมนุษย์ รวมถึงคุณหมอมาด้วยนะครับ

อีกไม่กี่ชั่วโมงก็คงจะมาถึง เราคงต้องให้เวลลินใส่เสื้อผ้าสักหน่อย คุณหนูก็รีบอาบน้ำเถอะครับ ดูท่าทางผมจะช่วยไม่ได้”

“ดื้อจังเลยเวลลิน เดี๋ยวก่อนเถอะ มานี่เลย” ผมดันตัวเวลลินเข้าห้องน้ำโดยที่มีริคกี้ตามมาด้วย

ริคกี้ไม่สามารถเข้าใกล้ผมมากกว่านั้นได้ เลยต้องยืนมองอยู่ที่ประตู เตรียมผ้าขนหนูและเสื้อผ้าให้ผม     

ตอนที่ผมเปิดฝักบัวเวลลินก็สะดุ้งแล้วจ้องใหญ่ ผมจึงยื่นมือไปดึงมันลงมา ปรับระดับนิดหน่อยให้น้ำอุ่นกำลังพอดี

เขายื่นมือมาแตะน้ำ สักพักก็แลบลิ้น

“ไม่ได้กินไม่ได้ นี่มันน้ำอุ่น! ห้ามกิน โอ๊ย ไม่เคยฟังอะไรเลย”

“เขาฟังคุณหนูไม่เข้าใจหรอกครับ” ริคกี้ออกความเห็น

เหนื่อยครับ ทำไมเขาเลี้ยงยากกว่าสัตว์เลี้ยงทุกตัวของผมอีก อาบน้ำก็ไม่ยอมอาบดีๆ จะกินฟองสบู่ให้ได้

เดือดร้อนผมต้องเอาน้ำล้างปากให้เพราะกลัวเขาจะตายจากการกินสบู่ แถมผมยังต้องระวังแผลตัวเองด้วย

พอออกจากอ่างก็สะบัดตัวจนน้ำกระเด็นไปทำเสื้อริคกี้เปียก แต่ที่ลำบากที่สุดก็คือตอนใส่เสื้อ

“ดูสิ ใส่เหมือนกัน ฉันใส่เสื้อแบบนี้ กางเกงใน แล้วก็กางเกง นายก็ต้องใส่ด้วย มองอะไรเวลลิน หันมาทางนี้สิ”

ผมจับคางเขาให้หันมามอง แต่เวลลินมัวแต่มองไปรอบๆ พอริคกี้ขยับตัวทีหนึ่งก็หันไปจ้อง

“ให้ใส่เสื้อคุณท่านจะดีเหรอครับ”

“เขาใส่เสื้อฉันไม่ได้อยู่แล้ว เสื้อนายก็คงเล็กไป เสื้อของพ่อนั่นแหละดี เอามาแล้วใช่ไหม

นายจะดูหล่อๆ เลย อ้าแขนหน่อยแบบนี้”

ผมต้องทำท่าให้เขาดูก่อน แล้วจึงจับแขนเขาให้ทำตาม เวลลินอยู่นิ่งๆ ไม่ค่อยได้ เขาขยับตัวตลอดทั้งดมและมองไปทั่ว

กว่าผมจะยัดเขาเข้าไปในเสื้อเชิ้ตสีขาวได้ก็เหงื่อตก แต่พอผมละสายตาไปหยิบกางเกงเท่านั้นแหละ

แคว่ก! เสียงขาดแบบนั้นทำให้ผมตาโต พอมองเวลลินก็เห็นเขาเอาเล็บเกี่ยวเสื้อแถมยังพยายามกัดและกระชากมันออกจากตัว

“ไม่นะ อย่ากัดสิ นี่เสื้อพ่อ ตายล่ะๆๆๆ”

“ใจเย็นๆ ครับคุณหนู เดี๋ยวผมไปซื้อมาเปลี่ยนให้ใหม่ คุณท่านคงจำไม่ได้หรอก

ตอนนี้ให้ใส่แค่กางเกงก็ได้ครับ เสื้ออาจทำให้เขาอึดอัด” 

ผมอยากจะตีเวลลิน แต่เขาก็เอียงคอมองผมอย่างไม่เข้าใจ ทำหน้าซื่อๆ แบบนั้นผมก็ดุไม่ลง

ขนาดจีจี้ผมยังใส่เสื้อให้ได้เลยนะ แต่กับเวลลินทำไมยากอย่างนี้ ผมยื่นมือไปตรงแก้มเขาแล้วแล้วบีบซะเลย

“ดื้อ ดื้อ ดื้อ เวลลินดื้อ อื้อ!”

ผมตาโตอย่างตกใจเมื่อมือของเขาปะกบเข้ามาที่แก้มผมในแบบเดียวกับที่ผมทำ เขาเลียนแบบผมเหรอ

แม้แต่ท่านั่งเราก็ยังเหมือนกัน

“เห็นรึเปล่าริคกี้ นี่นับเป็นพัฒนาการได้ไหม!”

“ครับ น่าแปลกใจมาก” ริคกี้เลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นสูง

แต่เขาทำตามผมได้ไม่นานก็พุ่งตัวมาหา งับตรงคอผมแล้วก็กระโดดออก จากนั้นก็งับที่ข้างตัวผม แขน ขา หลัง งับไปทั่ว

เขาคงกินกระต่ายเมื่อเช้าจนอิ่มดีแล้ว ตอนนี้ก็เป็นเวลาเล่นสินะ เขาเล่นโดยไม่สนใจแผลที่ตัวเลย แล้วเมื่อไหร่จะหายสักที

ผมเห็นเลือดซึมๆ ออกมาด้วย

“อื้อ ทำไมชอบเลียปาก” ผมเอียงหน้าหนีเมื่อเขาเลิกงับคอแต่เลียแถวคางของผม ไล่มาจนถึงปาก

พอผมหลบเขาก็อ้าปากงับแก้มผม

“คุณหนูครับ เราต้องให้เขาเลิกพฤติกรรมแบบนี้ด้วย”

“รู้แล้วๆ ก็หวังว่าคนที่ริคกี้เชิญมาจะช่วยได้แล้วกัน เวลลิน! พอก่อน”

กว่าจะดันตัวเขาออกได้ ปากผมก็เปียกไปหมด ริคกี้ส่งผ้าชุบน้ำเย็นให้ผมเช็ดหน้า ผมต้องเช็ดให้เวลลินด้วย

ทำไมน้ำลายยืดขนาดนี้ เพราะชอบแลบลิ้นแน่เลย เช็ดเสร็จผมก็ดันตัวเขาลงนอน เขาพยายามจะเล่นกับผม

ผมก็เลยลูบพุงเลียนแบบที่เคยทำกับลูกหมาป่า เขานอนนิ่งเชียว

“ตอนนี้ล่ะ” ผมพยายามเอากางเกงใส่ให้เขา นอนหงายแบบนี้ยิ่งเห็นอะไรชัดไปหมดเลย

แม้แต่ของริคกี้ผมยังไม่เคยเห็นเลยนะ ผมกลั้นใจหลับหูหลับตาดึงกางเกงขึ้น มือโดนอะไรบ้างก็ไม่รู้ อึ๋ย

ติดกระดุมเสร็จผมก็รีบถอยออกมา

“ห้ามถอด ถ้าถอดจะโกรธ!” ผมจับมือเขาไว้ไม่ให้ข่วนกางเกง

“งืดๆ” เขาพูดอะไรกับผมสักอย่าง

“ถ้าเป็นเด็กดีจะยอมให้เลียปากนะ”

“ไม่ดีมั้งครับคุณหนู” ริคกี้รีบแทรก เขาขมวดคิ้วยุ่ง

จากที่มีท่าทีไม่เข้าใจมาตลอด ทำไมเวลลินดูเข้าใจเมื่อผมเอามือชี้ที่ปากตัวเอง

เขายอมนั่งในกางเกงตัวใหญ่ของพ่อไม่พยายามถอดออกเหมือนเมื่อครู่

“เวลลินเป็นเด็กดีเนอะ” ผมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เมื่อใส่เสื้อตัวใหม่ให้เขาสำเร็จ ผมจุ๊บจมูกเขาเหมือนเวลาจุ๊บจีจี้

เขายืดตัวขึ้นและทำตามผม แต่ไม่ได้จุ๊บที่จมูก เขาเลียปากผมแล้วก็งับ ผมสะดุ้งจึงเผลออ้าปาก เขาแลบลิ้นมาโดนฟันผม 

จากนั้นตัวผมก็ถูกดึงไปด้านหลังอย่างแรง

“คุณหนูห้ามจูบเวลลินนะครับ!”

กรร เวลลินแยกเขี้ยวเมื่อริคกี้มาดึงผมออกห่าง หัวใจผมเต้นเร็วอย่างตกใจ คิดอะไรไม่ทันเลย ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก

“ผมโดนจุ๊บเหรอ”

“ครับ”

“ว้าว จุ๊บแรกของผมเป็นของมนุษย์หมาป่าล่ะ”

“นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะครับคุณหนู ห้ามทำอีก” ริคกี้ปล่อยมือจากแขนผม เมื่อเวลลินตั้งท่าจะจู่โจม

ผมหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ไม่ได้สนใจคำห้ามของริคกี้แต่ย่อตัวลงกอดคอเวลลินไว้ จุ๊บเขาอีกที

“คุณหนู! อยากให้ผมหัวใจวายตายจริงๆ ใช่ไหม”

“ทำไมล่ะ เวลลินออกจะชอบ ฉันก็ชอบ ไม่เห็นเป็นอะไร รู้แล้วๆ นายดีใจใช่ม้า เห็นไหม ถ้าจุ๊บแล้วเขาจะทำตัวน่ารัก”

ผมยิ้มกว้างกว่าเดิมเมื่อเวลลินเอาคอมาวางบนไหล่ผม เขากำลังอ้อน และผมชอบให้เขาอ้อนด้วย

“ถ้าคุณท่านรู้เข้าคงจะไม่ชอบใจแน่”

“ก็อย่าให้รู้สิ ง่ายนิดเดียว เรารู้กันแค่นี้พอ” ผมเอานิ้วชี้ขึ้นจรดปาก

ผมรู้น่าว่าจูบคืออะไร ผมโตแล้วนะ ถ้าผมพอใจที่จะจูบผมก็จะทำ ไม่เห็นต้องให้ใครมาบอกหรือมาห้ามเลย

“แขกรอแล้วครับคุณริคกี้ คุณหนู พวกเขาอยู่ที่โถงหน้า ให้เข้าไปห้องรับแขกเลยไหมครับ”

พ่อบ้านคนหนึ่งรายงานมาจากด้านนอกห้องนอน

“จัดโต๊ะที่สวนด้านหลังดีกว่า ไม่ต้องเก็บกวาดกระต่าย พวกเขาจะได้เห็นปัญหาชัดๆ เตรียมของรับแขกให้พร้อม

คุณหนูก็…อยู่ใกล้ๆ เวลลินนะครับ ผมเกรงว่าถ้าเขาแตกตื่นเพราะเจอคนมากๆ จะเข้าไปทำร้ายใครเข้าได้”

เมื่อเช้าแม่บ้านกับคนสวนได้แผลกันไปนิดหน่อย พวกเขาเกือบตีเวลลินแล้วถ้าริคกี้ไม่ห้ามเอาไว้

คราวนี้ผมเลยต้องประกบติดหมาป่าของผมให้ดี

“สวัสดีค่ะคุณหนูไรดัล เป็นเกียรติที่ได้พบ”

“เช่นกันครับ” ผมตอบรับไปตามมารยาท เมื่อทุกคนมานั่งกันพร้อมหน้าที่สวนด้านหลัง

เรามีโต๊ะสำหรับรับแขกและร่มเพื่อบังแดดด้วย พวกเขามากันหลายคนและต่างก็จ้องมองเวลลิน

ตอนนี้เขานั่งอยู่ข้างผม ไม่ใช่บนเก้าอี้ บนพื้นนั่นแหละครับ เพราะขืนให้ขึ้นมาขนมและถ้วยชาบนโต๊ะได้พังพินาศแน่

“ไม่น่าเชื่อ เราไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน” พวกเขาพึมพำ

เวลลินนั่งสี่ขาคอตั้งตรงกวาดตามองทุกคนอย่างระแวง แต่เขาไม่ขู่จนกว่าจะมีใครยื่นมือมาข้างหน้าเพื่อจะจับมือผม

ดังนั้นการทักทายจึงต้องยกเลิกไป ผมเล่าเหตุการณ์คร่าวๆ ว่าไปเจอเวลลินที่ไหน และตอนนี้เขาแสดงออกยังไงบ้าง

“เท่าที่ผมตรวจไปแล้ว ร่างกายของเขาค่อนข้างแข็งแรงสมบูรณ์ดี การเจริญเติบโตยังไม่เต็มที่

หนวดเคราเขายังไม่ขึ้นแต่คิดว่าคงอีกไม่นานนี้ อายุน่าจะไล่เลี่ยกับคุณหนู

และจากการแสกนสมองผมคาดว่าเขาค่อนข้างฉลาด สมองเขามีการพัฒนาไปในทางที่ดีมาก

ส่วนที่เกี่ยวกับภาษาก็ไม่ได้ฝ่อ เขาน่าจะเคยพูดได้มาก่อน การทำให้กลับมาพูดอีกครั้งคงไม่ยากเกินไปครับ”

คุณหมอที่ผมเคยเจอในโรงพยาบาลยื่นผลการตรวจร่างกายโดยรวมให้ผม

ดีเลย ผมอยากคุยกับเวลลิน

“จากที่คุณหนูเล่ามา ฉันคิดว่าเวลลินได้รวมคุณหนูเป็นหนึ่งในฝูงและตอนนี้เขาเหลือเพียงแค่คุณหนูเท่านั้น

เขาจึงดุร้ายเป็นพิเศษเพราะกลัวจะสูญเสียสมาชิกตัวสุดท้ายไป เราต้องทำให้เขาเข้าใจว่าเขาเป็นมนุษย์ไม่ใช่หมาป่า”

“แต่ว่าฉันอยากให้เขาเป็นแบบนี้” ผมแย้งอย่างไม่ชอบใจ

“คุณหนูครับ เราจะได้รับอนุญาตให้เลี้ยงเวลลินก็ต่อเมื่อเขาทำทุกอย่างได้เหมือนมนุษย์ ไม่อย่างนั้นเขาจะต้องออกไปจากที่นี่

ยิ่งถ้ามีคนมาตรวจแล้วคุณหนูทำเหมือนเขาเป็นสัตว์เลี้ยง คุณท่านอาจจะโดนดำเนินคดีเพราะทารุณกรรมเด็กได้นะครับ”

ริคกี้เอียงหน้ามากระซิบ ผมรีบกดบ่าเวลลินไม่ให้ลุกขึ้น

“แต่เขาจะเป็นสัตว์เลี้ยงของฉัน”

“ถ้างั้นคุณหนูก็เลี้ยงเขาสักหนึ่งเดือน แล้วปล่อยให้ทางการดูแลต่อ

ถึงตอนนั้นคุณหนูก็คงจะเบื่อใช่ไหมครับ เหมือนสัตว์เลี้ยงตัวอื่นๆ”

“ไม่! ไม่ให้ใครทั้งนั้น ทำไมริคกี้ฟังไม่รู้เรื่อง ก็บอกหลายครั้งแล้ว”

“ผมก็อธิบายให้คุณหนูเข้าใจอยู่ไงครับ ว่าเรื่องนี้มันนอกเหนือการควบคุมของเรา

ไม่ต้องฝึกเขาให้เขาเป็นแบบที่คุณหนูชอบแต่คุณหนูจะได้อยู่กับเขาแค่ไม่นาน

กับฝึกเขา คุณหนูอาจไม่ถูกใจ แต่เขาจะอยู่ที่นี่ตลอดไป”

ผมเม้มปาก เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นแล้วผมก็ต้องพยักหน้าให้เหล่าผู้เชี่ยวชาญพูดต่อ

“หมาป่าเป็นสัตว์ที่ฉลาดและเรียนรู้ได้ไว สมมติว่าประตูถูกปิดอยู่แล้วคนเปิดให้มันเห็น มันก็จะสามารถทำตามได้

คุณหนูบอกว่าเขาเริ่มทำตามเป็นบางอย่างนั่นเป็นสัญญาณที่ดีมากค่ะ เขาติดคุณหนูมากๆ ด้วย

เขาจะต้องเลียนแบบและค่อยๆ ปรับเปลี่ยนตามอย่างแน่นอน เพียงแต่อาจใช้เวลาสักหน่อย”

“นานแค่ไหน สองอาทิตย์พอไหม”

“อา มันไม่มีเวลาที่แน่นอนค่ะคุณหนู การฝึกหมาป่าต้องใช้ความสม่ำเสมอ ห้ามลงโทษโดยการทำร้ายเด็ดขาด

เขาจะสับสนและเสียความเชื่อใจ หมาป่าเป็นสัตว์ไม่มีวันเชื่องโดยสมบูรณ์ ถ้าความเชื่อใจหมดไปมันก็แว้งกัดได้”

“แล้วจะทำให้เขาเชื่องกับคนอื่นด้วยได้ไหม ฉันอยากให้เขาเชื่องกับริคกี้”

“ก็พอจะเป็นไปได้ ทางที่ดีคืออย่าจ้องตาหรือสัมผัสตัวก่อน ถ้าเขาพร้อมจะเปิดใจแล้วเขาจะเป็นฝ่ายเข้ามาสัมผัสคุณ

อาจจะใช้ตัวถู หรือเลียหน้า หมาป่าจะเอาจมูกมาชนกับคุณและเลียที่ฟันเป็นการแสดงความรัก

ถ้าหากว่าเลียไม่ได้อาจจะงับที่ริมฝีปาก จะบาดเจ็บเอาได้ค่ะ”

โอ้ งั้นเขาก็รักผมมากเลยสิ ผมลูบหัวเขาอย่างมีความสุข เวลลินเริ่มตาปรือแล้ว พอเล่นเสร็จเขาก็จะนอนกลางวันผมจำได้

“เรื่องอื่นยังพอรอได้ แต่เราแนะนำให้เขายืนสองขาให้เร็วที่สุด

เพราะว่าถ้าช้าเกินไป กระดูกของเขาจะเปลี่ยนและไม่สามารถกลับมายืนตรงได้อีก”

“กระดูกคนเราจะเปลี่ยนได้ขนาดนั้นเลยเหรอ” ผมอุทาน

“ครับ มันเปลี่ยนได้มากกว่าที่คุณหนูคิด ดูเล็บเขาสิครับ คนธรรมดาคงไม่มีเล็บที่คมขนาดนั้น ฟันของเขาก็ด้วย

มันเป็นฟันที่ใช้เพื่อล่า จากนี้คงจะต้องใช้เวลาและกำลังอีกมาก เพื่อให้เวลลินของคุณหนูเป็นคนจริงๆ”

ผมเก็บเรื่องนั้นมาครุ่นคิดตลอดทั้งบ่าย หลังจากผู้เชี่ยวชาญกลับไปแล้วผมก็ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะรับแขก

ลูบหัวเวลลินที่หลับอย่างเป็นสุข

“คุณหนูครับ ถึงเวลาเรียนหนังสือแล้ว จะเรียนที่นี่เลยไหมครับ”

“ฉันชอบเวลลินที่เป็นหมาป่า”

“…”

“ถ้าเขาเป็นคนแล้วฉันจะอวดให้เพื่อนดูได้ยังไงล่ะ”

“ถ้าอวดไม่ได้ ก็จะทิ้งเขาเหรอครับ”

ผมไม่รู้ ผมไม่มีคำตอบให้ริคกี้ ผมควรจะทิ้งเขาแล้วหาสัตว์เลี้ยงมาใหม่สิ

ผมตอบปฏิเสธอย่างง่ายดายมาตลอด แต่ทำไมพอเป็นเวลลินผมถึงพูดไม่ได้

“เอาอย่างนี้ ระหว่างที่คุณหนูยังบาดเจ็บและต้องรักษาตัว เล่นกับเวลลินเท่าที่คุณหนูต้องการ

ไม่ต้องไปสนใจเรื่องอื่น อีกหนึ่งอาทิตย์เมื่อแผลหายดีเราค่อยมาตกลงกันใหม่ ดีไหมครับ”

“ก็ได้” ผมเองก็ไม่อยากคิดอะไรเยอะแล้ว ปวดหัว

ริคกี้วางสรุปเนื้อหาของแต่ละคาบเรียนในวันนี้ลงตรงหน้าผม ผมต้องอ่านมันชดเชยการไม่ได้ไปโรงเรียน

ผมใช้สมาธิอ่านเพื่อให้มันเสร็จเร็วๆ จึงไม่ได้ระวังว่าน้ำหนักบนตักผมหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่

ผมเงยหน้าขึ้นเมื่ออ่านจบทั้งหมด ตอนนั้นแสงสว่างจากฟ้าเริ่มหายไปแล้ว เวลลินก็หายไปด้วย

“เวลลิน! ริคกี้!” ผมตะโกนเรียกทั้งสองคนที่ควรจะอยู่กับผม แต่ตอนนี้ในสวนว่างเปล่า กระต่ายก็ถูกเก็บกวาดออกไปหมดแล้ว

“อยู่ที่สวนสัตว์ครับคุณหนู! มีเสียงสัตว์ร้องดังไปหมด ไม่มีใครกล้าเข้าไปเลย” คนงานคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นมาหา

ผมเคยเลี้ยงสัตว์เกือบทุกชนิด ดังนั้นทางปีกซ้ายของบ้านจึงคล้ายกับสวนสัตว์ มันถูกแบ่งออกเป็นสัดส่วนให้สัตว์แต่ละชนิด

และไม่ลืมที่จะมีต้นไม้และบรรยากาศคล้ายๆ ป่า มันก็ไม่คล้ายนักหรอกเมื่อเทียบกับที่ผมไปเผชิญมา

เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ผมรีบวิ่งไปทางปีกซ้าย ประตูหน้าถูกเปิดอยู่

“ทางนี้ครับคุณหนู!”

ภาพที่ผมเห็นเหมือนวิ่งตามเสียงของริคกี้ไปก็คือ…เวลลินวิ่งวนรอบกรงกวาง เขาพยายามจู่โจมแต่มีลูกกรงขวางอยู่

เจ้ากวางเข้าไปซ่อนหลังต้นไม้ มองเห็นแค่ดวงตาโตๆ ของมันเท่านั้น ความแรงของการกระแทกทำให้ผมตกใจ

เขากำลังทำให้ตัวเองบาดเจ็บ เขาหิวมากเลยเหรอ

“เวลลินๆ หยุดก่อน ฉันจะหาอะไรให้กินนะ ทีหลังบอกฉันสิ ฉันมีทุกอย่างให้นายเลย” ผมวิ่งเข้าไปหาเขา

ทันทีที่ผมอยู่ตรงหน้าเขาก็หยุด หน้าและไหล่ของเขาเป็นรอยแดงจากลูกกรง ที่ใกล้ๆ กันพื้นดินยุบลงไปเหมือนเขากำลังขุด

“เราจะไม่กินกวาง มาสิ ตามฉันมา” ผมจับแขนเวลลินไว้ออกแรงดันเขาให้ถอยออกจากกรงกวาง

เสื้อผ้าของพ่อเปรอะเปื้อนดินเต็มไปหมด

เวลลินคุยกับผม เขาคุยกับผมจริงๆ นะ แต่ผมไม่รู้ว่าเขาพูดอะไร ผมวิ่งออกไปด้านนอกและส่งเสียงให้เขาตาม

เขาลังเล แต่สุดท้ายก็วิ่งตามผมมาเมื่อผมวิ่งไกลออกไป พอผมเผลอหน่อยก็โดนชนจนล้ม ผมเริ่มชินซะแล้ว

อยู่กับเขาแบบนี้คงได้ล้มหน้าคว่ำทุกวัน เขาไม่รู้จักออมแรงเลย ผมดึงแขนเวลลินมางับอย่างหมั่นไส้

เขาทำให้ผมเหนื่อย แต่เวลลินกลับดีใจเป็นอย่างมากที่ผมงับ แววตาเขาดูตื่นเต้น

“ชอบเหรอ” ผมหัวเราะ กระโดดเข้าใส่เขาบ้าง เวลลินหมุนตัวมาคร่อมผม ผมก็หมุนกลับ

เรากลิ้งไปบนพื้นหญ้าจนกระทั่งริคกี้เดินมาดุ

“คุณหนู! แขนเจ็บอยู่นะครับ แล้วพื้นมันก็สกปรก คุณหนูเกลียดเวลาที่เสื้อผ้าเปื้อนไม่ใช่เหรอครับ”

เหรอ ผมเกลียดเหรอ ก็อาจใช่ แต่ตอนนี้ผมไม่ได้สนใจ

“ไปทานข้าวเถอะครับ ผมให้เชฟทำเป็นสองชุดไว้แล้ว แต่ไม่แน่ใจว่าเวลลินจะยอมกินรึเปล่า”

ริคกี้ยื่นมือมาพยุงผมอย่างเคยแต่ก็รีบหดมือกลับไปเมื่อสายตาของเวลลินจ้องมองอย่างดุดัน

“ถึงเวลาฉันอวดกับข้าว เชฟที่นี่ทำอร่อยมากนะเวลลิน”

ผมพยายามให้เวลลินนั่งบนเก้าอี้อีกครั้ง คราวนี้ผมทำสำเร็จ แต่เขาก็ยังนั่งด้วยสี่ขาเหมือนกับหมาป่า

อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ยืนบนโต๊ะอีกแล้วกัน

“เริ่มจากแบบสุกนิดหนึ่งก่อน คงจะทำให้เวลลินสนใจได้ง่ายนะครับ” ริคกี้เป็นคนเสิร์ฟด้วยตัวเอง

กลิ่นหอมของสเต็กลอยมาตามลม เวลลินทำจมูกฟุดฟิด มันเป็นสเต็กเนื้อแบบแรร์ที่ยังคงมีส่วนเป็นเนื้อแดงอยู่มาก

สมกับเป็นริคกี้ เขาเตรียมตัวมาดีจริงๆ เวลลินแลบลิ้นและเลียมัน

“โอ๊ะ มันร้อนสินะ ไม่ต้องตกใจ ใจเย็นๆ” ผมรีบจับตัวเวลลินที่เกือบคว่ำโต๊ะเอาไว้ ลิ้นเขาห้อยออกมาด้านนอก ตกใจจนตาโต

“ฉันจะเป่าให้ ฟู่ๆ เหมือนเลี้ยงเด็กเลย” ผมหั่นเนื้อออกหนึ่งซีกและเป่า เวลลินมองผมตาใส

เขาทำปากจู๋และส่งเสียงฟู่ตามผม แต่ไม่มีลมออกมา เขาเป่าไม่เป็น น่าเอ็นดูจริงๆ เลย ผมอดไม่ได้ที่จะจุ๊บจมูกเขา

เวลลินเลยยื่นหน้ามาเลียปากผมอีกจนได้ ถ้าผมไม่อ้าปากเขาก็จะงับลงมา

“คุณหนู!” ริคกี้มองตาเขียวแล้ว

“คนที่นายพามาบอกแล้วไง นี่เป็นวิธีแสดงความรัก จะว่าไปก็เหมือนคนเลยเนอะ เหมือนจุ๊บกันเลย

แต่นายไม่ต้องเลียได้ไหมเนี่ย มันรู้สึกแปลกๆ”

ผมป้อนเนื้อใส่ปากเขาเมื่อเขาเลียจนพอใจแล้ว

“เรื่องอะไรก็พอจะหยวนๆ ได้ แต่เรื่องนี้ขอละครับ อย่าให้เขาทำกับคุณหนูได้ไหม

ถ้าคุณท่านจะมาเห็นอะไรแบบนี้เข้า ตายกันหมดแน่”

บ่น บ่น บ่น ริคกี้บ่นอีกแล้ว ผมไม่สนใจหรอก ดูเวลลินสิเขายิ้มและกินใหญ่เลย

ใครว่าเวลลินเลี้ยงยาก ก็แค่ดื้อนิดหน่อย แต่ผมเอาอยู่น่า


-----------------------------------------------------------------------------------------------------
To be continued...

โอ๊ะโอ ขนาดเวลลินยังอยู่ในร่างหมาป่าน้อยคุณหนูก็โดนทั้งจุ๊บทั้งเลียทั้งงับไปหมดแล้ว 5555
กว่าจะโตไม่รู้คุณหนูจะปากช้ำขนาดไหน  :hao6: :hao6:

เรื่องเลียฟันถ้านึกภาพไม่ออกมีภาพประกอบให้ด้วยค่ะ
(https://j.gifs.com/vWMXQo.gif)
จะเห็นว่าเขายิ้มยิงฟันให้เลียด้วยนะ

แต่การโดนเลียฟันในเวอร์ชั่นเป็นคนนี่มันก็...  :o8: ริคกี้อกแตกตายวันละหลายหนแน่นอน

ส่วนคนที่สครีมและกรีดร้องคุณท่านนั้น คุณท่านอายุมากกว่าริคกี้ 12 ปี อีกนิดเดียวจะเป็นหนุ่มใหญ่วัย 40
หนุ่ม 40 เป็นยังไงนั้นก็คงประมาณพี่ Huge Jackman
(https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/5d/98/6f/5d986fbe57ad1bbcbb50d01d89e917e0--hugh-obrian-wolverines.jpg)

ใจเย็นๆ อย่าเพิ่งกรี๊ดพ่อกันนะ 55555 ยังมีความน่าตบไปอีกนาน คุณหนูก็ด้วย
พ่อลูกผู้มีตรรกะชวนให้(ริคกี้)ปวดหัว

รอบนี้มาดึกไปหน่อยยย แต่ก็มาแล้วน้า  :L2: :กอด1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: MSeraph ที่ 04-07-2017 03:01:06
เวลคินน่ารักมากกกกก
แจสเปอร์เริ่มปรับตัวเข้าหาเวลคินแล้วนะ
ไม่ใช่เวลิคินปรับเข้าหา แต่แจสเปอร์น่ารักขึ้นอะ
แอบจิ้นคุณพ่อกับริกกี้เบาๆ55555
รอค่าาา
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: ♥►MAGNOLIA◄♥ ที่ 04-07-2017 05:18:59
ระทึกและ นี่เวลลิน ยังโตไม่เต็มที่นะ
คุณหนู ยังเปลืองปาก หน้า เนื้อตัวซะขนาดนี้
มีความหวงสุดๆ แล้วคุณหนูจะไปรร. ยังไงเนี่ย
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: diltosscap ที่ 04-07-2017 06:30:35
สนุกมาก อยากให้เวลลิน ชอบริกกี้ด้วย ริกกี้น่ารัก
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: aiyuki ที่ 04-07-2017 06:43:10
สงสารเวลลิน คุณหนูริกกี้คิดแต่เลี้ยงสัตว์ เวลลินโดนบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่ใช่ตัวเอง #อิน
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: kitty08 ที่ 04-07-2017 07:02:45
ุริคกี้ยังมีนิสัยเอาแต่ใจและคิดแบบเด็กๆเราเข้าใจได้ว่าเขาขาดความอบอุ่นสัตว์เลี้ยงเป็นอะไรที่ซื่อสัตย์เชื่อฟังและเขาไม่ทอดทิ้งเราแน่นอน ริคกี้จึงอยากให้เวลลินเป็นหมาป่าตลอดไป และริคกี้ก้อมีจิตวิทยาพอที่จะเข้าใจในส่วนนี้ของริคกี้ รออ่านต่อไป
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: Ryoooo ที่ 04-07-2017 07:12:33
คุณแม่ริคบ่นบ๊อยบอย เนอะเวลลินเนอะ
ใส่เสื้อผ้าบ้างละ กินอาหารปกติหน่อย
พัฒนาอยู่น่าาา
แต่เรื่องจุ๊บ เรื่องเลีย เขินอาาาา
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: ❣☾月亮☽❣ ที่ 04-07-2017 07:39:48
มีพัฒนาการดีเนอะ   อิอิ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: hoshinokoe ที่ 04-07-2017 07:47:04
พอเวลลิน โตอีกหน่อย จะไม่ใช่แค่เลียแล้วสิ อิอิๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: bobie ที่ 04-07-2017 09:22:15
แสดงความรักกันแบบนี้
พอโตแล้วไม่อยากจะคิดเลยยยย
ริคกี้สู้ๆน้าา
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: boboman ที่ 04-07-2017 09:43:08
เวลลินนางชอบที่ได้จุ๊บกะเลียปากคุณหนูแฮะ  :hao6:
พอเวลลินโต แจสเปอร์ห้ามทิ้งเวลลินนะะ ถ้าเวลลินรู้ว่าแจสเปอร์ตั้งใจเก็บเอาไว้เป็นสัตว์เลี้ยงต้องดราม่าแน่ๆ  :ling3:
รอตอนหน้าค่ะ ><
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: ommanymontra ที่ 04-07-2017 10:08:10
 :กอด1: :L2: :pig4: :L2: :กอด1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: แฟนตาเซีย ที่ 04-07-2017 10:36:12
น่ารักอ่ะะะ อยากได้มาอยู่ที่บ้านสักตัว??
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: hamony ที่ 04-07-2017 11:39:48
อยากให้ริกกี้เป็นแฟนพ่อจัง
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: =นีรนาคา= ที่ 04-07-2017 12:16:12
นี่คาดว่าริคกี้คงมีเรื่องให้ปวดหัวอีกเยอะจ้า 555

เวลลินน่ารัก น่าเอ็นดูจังเลย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: ♥lvl♀‘O’Deal2♥ ที่ 04-07-2017 12:48:25
ฟินกับรูปประกอบ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: พิศตะวัน ที่ 04-07-2017 15:17:06
 :hao7: :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: badbadsumaru ที่ 04-07-2017 17:18:08
เวลลินน่ารักกกก
คุณหนูให้เวลลินเป็นคนเถอะ อย่ามองว่าเป็นสัตว์เลี้ยงเลย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: mild-dy ที่ 04-07-2017 17:41:50
 :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: utamon ที่ 04-07-2017 20:53:31
ไม่รู้จะสงสารใครดีเลย 5555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: BABYBB ที่ 04-07-2017 21:51:48
ตอนนี้คือป่วนมาก แต่ก็สยิวเบาๆ ทั้งงับทั้งเลียทั้งคลุกวงใน ฮือออออ ปวดหัวแทนริคกี้ละเกินนนน :laugh:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: nevergoodbye ที่ 04-07-2017 23:03:46
หมั่นไส้คุณหนูได้ทุกตอนเลยค่ะ
สครีมคุณป๋ามากกกก เค้าต้องแอบอ่อยริคกี้แน่ๆ  :hao6:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: yowyow ที่ 04-07-2017 23:16:35
 :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: Zetnezz ที่ 05-07-2017 02:14:08
 :L2: :L2: :L2:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: เป็ดอนุบาล ที่ 05-07-2017 07:23:01
คุณท่านนนนนนน
ถ้าจะขนาดนี้เราไม่กรี้ดเวลินละ5555 :ling1: :ling1: :ling1: :ling1: :ling1: :ling1:
คุณท่านงานดีมาก
เวลลินน่ารักนะลองนึกภาพตามแล้วคงคล้ายๆเด็กเพราะไม่รู้อะไรที่คนทั่วๆไปเค้าทำกัน
เพียงแต่มีตัวที่โตแค่นั้น
รออ่านตอนต่อไปนะค่ะ :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: บูมเบส ที่ 05-07-2017 08:53:14
น่ารักที่สุดเลยนะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: cheezett ที่ 05-07-2017 09:22:31
ดีนะมีริคกี้คอยดึงสติคุณหนู55555

กริ้ดดดดดคุณท่าน
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: กบกระชายไทยนิยม ที่ 05-07-2017 09:52:47
เวลลินแค่ดื้อนิดหน่อย คือ เลี้ยงไม่ยาก
แต่คุณหนูเนี่ยดื้อมาก คือ เลี้ยงยากมาก
+เป็ด
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: อิ๊อ๊ะชะเอิงเอย ที่ 05-07-2017 12:43:33
อาห์ คุณท่านช่างงานดีเหลือเกิน :-[
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: kiolkiol ที่ 05-07-2017 14:29:34
คุณหนูนี่ซนเหมือนแมวที่บ้านเราเลย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: Ginny Jinny ที่ 06-07-2017 19:02:43
 :m4: :m4: :m4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 4 :: || 04/07/17 || p.6
เริ่มหัวข้อโดย: Minty ที่ 07-07-2017 09:41:28
ตอนนี้สงสารริคกี้ที่สุดแล้ว 5555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 11-07-2017 04:38:04

(https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/da/d8/dc/dad8dce49c1a9d84575632b8af0456c2--smiling-animals-funny-animals.jpg)
credit pic : https://www.pinterest.com/msvicki007/wolves-please-help-save-the-wolves/

:: 5 ::


เวลลินกินเยอะมากครับ เขากินหมดหนึ่งจานก็จ้องหน้าริคกี้ ส่งเสียงในลำคอคล้ายกับเห่าซึ่งเราไม่เข้าใจ

แต่ริคกี้ก็ลองเสิร์ฟเพิ่มอีกจานเวลลินจึงหยุดส่งเสียง เวลลินกินแล้วกินอีกจนริคกี้บอกว่าวัตถุดิบหมดแล้ว

“กินเยอะขนาดนี้ ค่าใช้จ่ายเราเพิ่มอีกบานแน่ๆ”

“พ่อรวยอยู่แล้ว จะเครียดทำไม ให้พ่อจ่ายให้ทั้งหมดนั่นแหละ ซื้อเนื้อมาเพิ่มเยอะๆ เลย เวลลินชอบเนอะ”

ผมลอยหน้าลอยตาตอบริคกี้ นี่เป็นวิธีเดียวที่ผมจะได้แก้แค้นพ่อ ชอบดุผมดีนัก ผมจะใช้เงินพ่อให้สาแก่ใจเลย

“ผมคงค่อยๆ ปรับเปลี่ยนอาหารให้เวลลินหัดกิน เขาจะได้เลิกกินเนื้อดิบและเลิกล่าสัตว์

คุณหนูเองก็ลองฝึกเวลลินเรื่องเข้าห้องน้ำบ้างนะครับ แม่บ้านแทบจะร้องไห้กันหมดแล้ว ตู้ที่เวลลินไปฉี่ก็ซ่อมไม่ได้

มันเป็นตู้ไม้อายุเป็นร้อยปีนะครับ ต่อให้คุณท่านมีเงินมากแค่ไหน แต่ถ้าท่านเห็นต้องถูกสั่งห้ามเลี้ยงเวลลินแน่”

“ริคกี้ไม่ต้องมาขู่เลย จะฝึกก็ได้ เวลลินเป็นเด็กดีกับแจสเปอร์ เวลลินต้องฉี่ในห้องน้ำใช่ไหม”

ผมทำเสียงเล็กเหมือนคุยกับเด็ก เวลลินเงยหน้าจากเนื้อจานสุดท้ายมามองผม แลบลิ้นเหมือนเตรียมจะเข้ามาเลีย

“ไม่เลียแล้ว! จะต้องฝึกอันนี้ด้วย” ผมรีบเอามือปิดปากตัวเองไว้ทัน

เวลลินเอียงคอ คิ้วตก เหมือนเขากำลังทำหน้าเศร้าอยู่ แถมยังส่งเสียงงืดๆ เหมือนที่เหล่าลูกหมาชอบทำ

“เลียไม่ได้ แต่จะสอนให้จุ๊บๆ แบบนี้ โอเคไหม” ผมจุ๊บจมูกเขาเป็นการสาธิต พอเขาแลบลิ้นผมก็รีบเอามือปิดปาก

ผมทำสลับไปมาอยู่สามครั้ง จนเวลลินทำปากจู๋แบบผม และจุ๊บที่จมูกผมได้

“เห็นไหม เขาจุ๊บเป็นแล้ว ฉันเก่ง! นายก็เก่งด้วย” ผมกอดเวลลินอย่างดีใจ

“ไม่น่าดีใจเลยครับ แต่อย่างน้อยก็ไม่ใช่ที่ปาก” ริคกี้ดูจะปลงๆ

หลังจากจบมื้ออาหารเวลลินก็ขู่ริคกี้น้อยลง คงเพราะเห็นว่าให้อาหารกับเขาแล้วก็ผมด้วย

แม้จะยังคงไม่ยอมให้ริคกี้แตะตัวผม พอใกล้เข้านอนผมจึงต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เวลลินด้วยตัวเอง

ส่วนริคกี้ยังคงยืนมองอยู่แถวตู้เสื้อผ้า ผมพาเวลลินไปนั่งที่เตียง เขาดูดีใจมากเมื่อผมเริ่มปลดกระดุมเสื้อให้เขา

“นายไม่ชอบใส่เสื้อผ้าเหรอ ทำไมล่ะ ดูดีออกนะ”

“อะ อะ” เขาเริ่มออกเสียงที่ไม่ใช่เสียงหอนและเห่า เขาพยายามพูดกับผม มือก็ข่วนเสื้อไปด้วย

ผมรีบจับมือเขาก่อนที่เสื้อพ่อจะขาดอีกตัว

“มันถอดแบบนี้ ดูสิ” ผมจับคางเขาให้มองตามมือผม แต่การปลดกระดุมคงจะยากเกินไป

เวลลินยังใช้มือหยิบจับอะไรไม่คล่องนัก เขามักจะใช้ปากเสมอ หรือว่าเขาไม่รู้ว่ามือเขาทำอะไรได้บ้าง?

เขาคิดว่ามือตัวเองเหมือนหมาป่าสินะ

“เวลลินขอมือ” ผมแบมือไปด้านหน้า

เขาจ้องมือผม แล้วก็ก้มลงมาดมแทน ผมเคยเลี้ยงจีจี้นะ ผมฝึกให้จีจี้หมุนรอบตัวเอง นั่ง แล้วก็คอยได้

แต่หลังจากที่จีจี้ตายผมก็ไม่เคยฝึกสัตว์อีกเลย ผมไม่อยากรักสัตว์เลี้ยงตัวไหนอีก ก็แค่เลี้ยงไว้อวดเพื่อนเฉยๆ

แต่เวลลินเป็นกรณีพิเศษ ไม่รู้ว่าเป็นผลพวงจากการหลงป่ารึเปล่า แต่ผมชอบอยู่กับเขามากเลย

“ไม่ใช่ มือน่ะ อันนี้คือมือ” ผมจับมือเขาเอาไว้แล้วชี้ให้เขาดู

“…” เวลลินยังคงไม่เข้าใจ เขาขยับขาไปมาเหมือนอยากถอดกางเกง 

“เดี๋ยวถอดให้ แต่นายต้องนั่งก่อน ดีมากเด็กดี” ผมยิ้มแก้มปริเมื่อจับให้เขานั่งได้ พอผมถอดเสื้อเขาเสร็จ

เวลลินก็ย่นจมูกแล้วเอามือปัดๆ ที่จมูกเขา ทีแรกผมคิดว่าเขาคัน แต่เขายังปัดๆ อีกหลายครั้งและเอามือมาตะกุยที่แขนผม

“อะไร จุ๊บจมูกเหรอ นายขี้อ้อนจัง ทีหลังทำแบบนี้สิ” ผมจับมือเขาให้กำและชูนิ้วชี้ออกมา ผมชี้จมูกตัวเองแล้วให้เขาทำตาม

เวลลินนั้นฉลาดเหมือนอย่างที่ผู้เชี่ยวชาญบอก แค่วันเดียวผมก็สอนเขาได้หลายอย่างแล้ว เขามือจิ้มจมูกตัวเองแรงๆ

พอผมจุ๊บเขาก็จะทำหน้าพอใจ เขายังคงสงสัยกับมือตัวเองด้วย เขากำมือและชูนิ้วชี้ จ้องมองเหมือนประหลาดใจมาก

ผมเลยทำมือหลายๆ อย่างให้เขาดู  แล้วก็ประสานมือกับเขาในตอนท้าย

“เห็นไหมจับมือได้ด้วย จับหน้าก็ได้” ผมดึงมือเขามาไว้ที่แก้ม เวลลินตาโต เขาพุ่งตัวมาหาผมอย่างแรงจนผมต้องลงไปนอน

 ได้ยินเสียงริคกี้อุทานแว่วๆ แต่ตอนนี้สายตาผมมองเห็นแต่หน้าของเวลลิน หน้าเขาอยู่ใกล้ผมมาก

มือของเขาอยู่ที่ข้างแก้มผมทั้งสองข้าง แววตาของเขาดูสับสนระคนแปลกใจ

ผมรู้สึกได้ถึงนิ้วของเขาที่ขยับอยู่บนแก้มผม ผมยิ้มและเลื่อนมือไปจับแก้มเขาบ้าง

“ดีใช่ไหม ต่อไปใช้มือจับของนะ มันง่ายกว่าเนอะ”

เวลลินเลื่อนมือไปทั่วหน้าของผม ไปที่หน้าผาก หู ตา จมูก แต่ผมไม่ถือสาหรอก เขากำลังเรียนรู้

เวลลินเวลาทำหน้าสงสัยน่ารักมากเลย จนกระทั่งเขาเลิกสนใจหน้าผมแต่แตะไปทั่วตัวผมแทน

“คุณหนูครับ! ผมว่าพาเวลลินไปอาบน้ำดีกว่านะครับ” ริคกี้รีบขัด

“ก็ดี ฉันเหนียวตัวไปหมดแล้ว โอ๊ะ เวลลินผมนานนี่พันกันยุ่งแถมยังเหนียวด้วย นายน่าจะตัดผมหน่อยนะ

ริคกี้ไปเอากรรไกรมาหน่อยสิ” ผมจับเวลลินให้หยุดจับตัวผมสักที เขาตื่นเต้นมากเกินไปแล้ว

“จะดีเหรอครับ ผมว่าเขาจะแตกตื่นได้”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า ตัดผมมันไม่เจ็บสักหน่อย แค่ให้มันสั้นลง ไว้เวลลินพูดจารู้เรื่องแล้วค่อยให้ช่างมาตัดผมก็ได้ นะ

ขืนปล่อยให้ผมยาวต่อไปแบบนี้เขาอาจจมีเห็บหรือมีเหาก็ได้ ริคกี้อยากให้ฉันติดเหาเหรอ”

พอผมเอาตัวเองมาขู่ริคกี้ก็รีบออกไปเอากรรไกรมาทันที ผมรวบผมเวลลินไว้ในกำมือ ตัดฉับอย่างรวดเร็ว

พอเห็นผมตัวเองหล่นลงบนเตียงเขาก็กระโดด

“ไม่ต้องตกใจ นายจะได้สบายตัว ไม่เป็นไรๆ ไม่เจ็บ เห็นไหม” ผมรีบเอากรรไกรตัดผมตัวเองให้เขาดู

เวลลินหอนอย่างแตกตื่น มองผมสลับกับกรรไกร พอผมทดลองให้เขาดูอีกหน่อย เขาก็ยอมเข้ามาใกล้ผม

“นายจะได้หล่อๆ นะ” ผมลูบหัวเขา รอจนเขายอมนั่งลงแล้วจึงตัดผมให้สั้นที่สุดเท่าที่จะทำได้

เวลลินยังคงยุกยิกหวิดจะตัดโดนหูไปหลายครั้ง ผมมันไม่เป็นทรงเท่าไหร่มันชี้ไปมาแต่ก็สั้นมากพอจะทำให้ผมเห็นหน้าเขาชัดๆ

แบบนี้ดูดีกว่าเดิมเยอะเลย เขาหล่อมาก! ผมได้เห็นดวงตาของเขาชัดขึ้น จมูกของเขา ปากของเขา คิ้วของเขา

สุดยอด ผมได้ของดีมาเหรอเนี่ย เยี่ยม! ถ้าจับมาแต่งตัวสักหน่อยต้องชนะริคกี้ไปได้อย่างเฉียดฉิว

“สบายหัวแล้วก็ไปอาบน้ำกัน อา ฉันต้องถอดกางเกงให้นายอีกแล้วสิ”

ผมย่นหน้าเมื่อต้องเอื้อมมือไปถอดกางเกงให้ ถอดแค่กางเกงพอครับเพราะผมไม่ได้ใส่กางเกงในให้เขา

พอเขาล่อนจ้อนแล้วก็กระโดดไปทั่วห้องอย่างดีใจ เอาตัวไถกับพื้นพรมที่ข้างเตียง จากนั้นก็…

“เวลลิน!” ผมหัวใจเกือบวายเมื่อเขาลุกขึ้นยืนด้วยสองแขนและอีกหนึ่งขา

ส่วนขาข้างที่เหลือทำอะไรเหรอครับ ก็ยกขึ้นเตรียมฉี่น่ะสิ

“คุณหนู!” คราวนี้ริคกี้ร้องบ้าง เพราะผมพุ่งตัวไปที่เวลลินและเอามือจับ…เอ่อ ปืนฉีดน้ำของเขาไว้ ผมไม่ทันคิดอ่ะ

ผมแค่ต้องหยุดเขา ทำยังไงดีจับเข้าเต็มไม้เต็มมือเลย ผมจะหัวใจวายตายจริงๆ แล้ว

ทั้งผม เวลลิน และริคกี้ไม่มีใครขยับตัว ต่างตกอยู่ในอาการ อึ้ง ทึ่ง เสียว

“หะ…ห้ามฉี่ที่นี่” ผมพูดเสียงสั่น อยากจะร้องไห้ขึ้นมาเลย มือผมไม่บริสุทธิ์แล้ว แถมยังไม่กล้าขยับด้วย

เวลลินยกขาลง ก้มหน้ามองมือผมนิ่ง อาการแบบนั้นยิ่งทำให้ผมอยากจะบ้าตาย ผมมองริคกี้อย่างขอความช่วยเหลือ

แต่ริคกี้ทำหน้าเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว ผมค่อยๆ ปล่อยมือออกและพยายามไม่มองว่าเมื่อกี้กำอะไรไป

แม้ว่าทุกรายละเอียดมันจะอยู่บนมือผมแล้วก็ตาม

“ไปฉี่ในห้องน้ำนะ จะพาไปดู” ผมแทบจะเหาะไปที่ห้องน้ำ ได้ยินเสียงฝีเท้าเวลลินวิ่งตามมา ผมชี้ไปที่โถฉี่

ว่าแต่จะทำยังไงดี อุ้มเขาขึ้นไปเหรอ แต่ตัวใหญ่ขนาดนี้ที่รองนั่งได้แตกเป็นเสี่ยงๆ กันพอดี

“ผมว่าให้ฉี่ตรงโซนฝักบัวก็ได้ครับ เขายังยืนไม่ได้”

ริคกี้ช่วยชีวิตผมไว้ ผมรีบยิ้มขอบคุณเขาแล้วพาเวลลินเข้าไป แต่เวลลินก็แค่เอาตัวมาถูผม ดมรอบๆ แล้วก็นั่งทำหน้าซื่อ

เมื่อกี้ปวดฉี่ไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ฉี่แล้วล่ะ ผมรู้สึกปวดหัวตุ้บๆ เลย ผมนั่งยองๆ เลียนแบบเขา แล้วยกขาขึ้น

“ฉี่แบบนี้น่ะ ที่นี่โอเค”

“??” เขาเอียงคอ แล้วไม่นานนักเขาก็ยกขาขึ้น มองผมอย่างลังเล

“ใช่ๆ เอาเลย” ผมถอยออกมานอกโซนอาบน้ำ รอเขาทำธุระจนเสร็จ เขาเดินมาดุนๆ ที่มือผมเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย

“เก่งมาก ต่อไปห้ามฉี่ที่อื่นนะ เฮ้อ เหนื่อยชะมัดเลย” ผมโน้มตัวจุ๊บจมูกเป็นการให้รางวัล

ตอนนี้ผมเห็นเขายิ้มได้อย่างชัดเจนแล้วเมื่อไม่มีผมมาปิดหน้า

“ผมหวังว่าเขาจะสามารถอาบน้ำเป็นเร็วๆ นี้นะครับ คุณหนูเองก็เป็นวัยรุ่นแล้ว ไม่น่าจะต้องมาอาบน้ำด้วยกันอย่างนี้”

ริคกี้ถอนหายใจหลายต่อหลายครั้ง เมื่อต้องยืนดูผมอาบน้ำให้เวลลิน ผมพยายามจะคิดว่าอาบน้ำหมาตัวโต

แต่พอเขาตัดผมเขาก็ดูเหมือนคนมากขึ้น จนมันกระอักกระอ่วนยังไงไม่รู้

“นี่คือสบู่ นายห้ามกิน มันจะทำให้นายตัวหอมๆ เหมือนฉันไง โอ๊ย เดี๋ยวล้ม มันลื่นนะ”

ผมไถลไปชนผนังห้องน้ำเมื่อเวลลินถูตัวกับผมอีกแล้ว

เขาชอบกลิ่นสบู่มาก เมื่อวานตอนอาบน้ำก็คลอเคลียผมไม่ยอมห่าง แถมแลบลิ้นจะเลียผมด้วย

ผมต้องเอามือหนีบปากเขาไว้แล้วรีบอาบ ทุกลักทุเลไปหมด การแปรงฟันยิ่งยากใหญ่เลยครับ

ฟันเขาคมจนน่าหวาดเสียว พอผมเอาแปรงเข้าปากเขา เขาก็กัดอย่างแรงแล้วยังสะบัด แปรงยับเยินไปหลายอัน

“นายอยู่ยังไงไม่แปรงฟัน ตอนนี้ฟันนายต้องผุแน่ๆ ไว้จะให้หมอฟันมาดู ตอนนี้นายต้องแปรงฟันกับฉันก่อน

ฉันจะให้จุ๊บๆ ตรงนี้”

น่าเหลือเชื่อ พอผมชี้ที่ปากตัวเองทำเสียงจุ๊บๆ เขาก็ยอมอ้าปากให้ผมแปรงฟัน หรือว่าตอนนี้เขาเข้าใจบางคำแล้ว

พอผมแปรงเสร็จจะเอาน้ำเปล่าให้เขาบ้วน ก็ได้ยินเสียงกลืนน้ำลาย เขากลืนยาสีฟันลงไป!

จากนั้นก็ทำหน้าเหยเกและถุยออกมา ไอค่อกแค่ก ตัวโก่งไปหมด

“เฮ้ๆ นายนี่จริงๆ เลย” ผมดุไม่ลง บางทีสงสาร ตาของเขาบางครั้งก็ดูน่ากลัว แต่บางครั้งก็ใสซื่อเหมือนลูกหมาป่า

ผมไม่ชอบเห็นเขาทรมานจนน้ำตาคลออย่างนี้ ผมจับเขาอ้าปากและเทน้ำเปล่าลงไป ทำท่าถุยให้เขาดูเพื่อให้เขาทำตาม

กว่าทุกอย่างจะเสร็จสิ้น ผมก็อยากนอนแทบทนไม่ไหว เหนื่อยอะไรขนาดนี้ แผลผมก็มีเลือดซึมหมดแล้ว

ริคกี้มองแขนผมอย่างกังวล

“พอเวลลินหลับแล้ว ผมจะเข้ามาทำแผลให้นะครับ”

“แล้วเวลลินล่ะ จะว่าไปเมื่อวานเขาทำแผลใหม่รึยัง!” ผมมองแผลที่ตัวเวลลินก็เห็นว่ายังมีรอยเลือดซึมอยู่

“เมื่อคืนผมก็แอบเข้ามาดูแล้วครับ ไม่น่ากังวลเท่าไหร่ คุณหมอบอกว่าโดยปกติแล้วสัตว์จะใจสู้กว่าคน

มันจะต้องใช้ชีวิตประจำวันต่อไปแม้ว่าจะป่วย ดังนั้นมันมีโอกาสหายเร็วกว่าเพราะไม่จดจ่ออยู่กับความเจ็บปวด

อีกทั้งเวลลินเองก็แข็งแรงมาก เขาฟื้นตัวดีจนน่าตกใจครับ”

“อื้อ งั้นก็ไม่มีอะไรน่าห่วง ไปพักเถอะ เดี๋ยวฉันจัดการเขาเอง” ผมพูดไปก็ผลักเวลลินลงเตียงไปด้วย เขากลิ้งใหญ่

แล้วก็หงายท้องให้ คิดว่าผมเล่นด้วย ไม่ต้องมาโชว์เลย ผมเห็นไปไม่รู้กี่รอบแล้ว แถมยังจับด้วย…โอ๊ย

หยุดนะแจสเปอร์! ห้ามคิดถึงเรื่องนั้นอีกเด็ดขาด มันเป็นอุบัติเหตุ

“ผมจะพยายามสนิทกับเขาเร็วๆ คุณหนูจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมาก ผมว่าคงไม่ใช่เวลาเยอะหรอก

อ้อ นมอุ่นๆ ผมวางไว้ให้ที่เดิมนะครับ”

ผมมองตามหลังริคกี้ที่ออกจากห้องไปแล้ว พอมองไปที่หัวเตียงก็เห็นนมสองแก้ว เขาเตรียมให้เวลลินด้วย

ช่างเป็นพ่อบ้านดีเด่นเสียจริง…ว่าแต่ สนิทกับเวลลินเหรอ ความคิดนั้นทำให้ผมไม่พอใจยังไงไม่รู้

“นายห้ามกัดริคกี้ แต่ก็ห้ามสนิทมากเกินไปนะ นายต้องสนิทกับฉันมากที่สุด เข้าใจไหม”

ผมเอากางเกงนอนยัดใส่ขาเวลลินสำเร็จ มันเป็นกางเกงขาสั้นยางยืดของผม ดูสั้นมากๆ เลยบนตัวของเวลลิน

“อา อา…กี้” เขาพูดตามผม

เดี๋ยวนะ เขาพูด? ผมจับแก้มเขาไว้ให้สบตากับผม แต่ทำไมถึงกี้ เขาจะพูดว่าริคกี้เหรอ คงเพราะเขาได้ยินผมเรียกริคกี้ทั้งวัน

ไม่ได้นะ คำแรกที่เขาพูดจะต้องเป็นชื่อผม ผมไม่ยอมให้เป็นชื่อริคกี้หรอก ผมบีบแก้มเขาไว้เมื่อเขาจะพูดต่อ

“หยุดเลย พูดชื่อฉัน แจสเปอร์ เร็วสิ แจสสสสส เปอร์!”

“เออร์!” เขาส่งเสียงดัง

“ไม่ๆ แจสเปอร์! แจสเปอร์ แจสเปอร์ แจสเปอร์” ผมพูดรัว

แต่เวลลินกลับยื่นมือมาจับไหล่ผมดึงอย่างแรงจนผมล้มลงบนตัวเขา โอ๊ะโอ เขาเริ่มรู้วิธีจะใช้มือหยิบจับของ

แล้วก็มาหยิบจับผมเป็นอย่างแรกเลย

“เปอร์! จุ๊บ” เขาเอานิ้วชี้จิ้มปากผม คิ้วขมวด

พูดชื่อผมไม่ได้ แต่ออกเสียงจุ๊บชัดเลยนะ ผมเงยหน้าไปสบตากับเขา เขาก็เลยชี้ปากตัวเอง

คงกำลังทวงรางวัลที่ยอมให้แปรงฟันอยู่ แต่ผมกอดอก หมุนตัวหนีเขาออกไปด้านข้าง แต่ผมลืมไปว่าเวลลินว่องไวมาก

เขากระโดดข้ามตัวผมมาอีกฝั่ง แทบจะทับลงมาบนตัวผมอยู่แล้ว มือเขาจับแก้มผมไว้ คุ้นๆ แฮะ

เหมือนท่าที่ผมทำกับเขาเมื่อกี้เลย ผมจะเอียงหน้าหนีแต่เวลลินล็อกหน้าผมไว้แน่นมาก

“เปอร์! จุ๊บ”

ไม่ใช่ครับ เขาไม่ได้พูดซ้ำ ไอ้จุ๊บข้างหลังนั่นเขาจุ๊บจริงๆ แถมยังจุ๊บไม่หยุดเลย เดี๋ยวสิ ผมถูกจู่โจม!

ทำไมรู้สึกว่ากำลังโดนจู่โจม พอผมดิ้นหนีไม่ได้เขาก็แลบลิ้น เขี่ยให้ริมฝีปากของผมเผยอขึ้น บอกว่าห้ามเลียไง!

“เวลลิน! อื้อ”

โดนกัด…ผมจำได้แล้วว่าผู้เชี่ยวชาญบอกว่าเขาจะงับผมถ้าผมไม่ยอมให้เขาเลียฟัน

ผมจำยอมเผยอปากขึ้นให้เขาแสดงความรักจนพอใจ

“เปอร์ เปอร์” เขาดูมีความสุขที่ทำสำเร็จ ยอมปล่อยมือออกจากแก้มผมแล้วถูหน้าลงมาแถวคอผมแทน

ผมจะดุเขาว่ายังไงดีนะ บอกว่าห้ามลงโทษอีก นี่มันยากเกินไปแล้ว ผมนอนมองเวลลินที่ถูตัวกับผม

ซุกอยู่นั่นแหละ ตัวหนักจะแย่

“แจสเปอร์ ไหนพูดซิ อุตส่าห์ยอมให้เลียฟันแล้วนะ”

“??” เวลลินส่งเสียงในลำคอ เอียงคอซ้ายขวา

“แจสเปอร์” ผมกดเสียงให้ต่ำลง

“เปอร์…แจะ เปอร์ แจดเปอร์” เขาตั้งอกตั้งใจพูดเมื่อผมเริ่มขมวดคิ้วใส่ ผมว่าเขารู้เรื่องกว่าที่คิด

ผมว่าเขาเข้าใจด้วยซ้ำว่าผมกำลังโกรธ

“แจสเปอร์!”

“นั่นแหละ สุดยอด!” ผมแทบจะร้องไชโยแล้ววิ่งไปบอกริคกี้เสียเดี๋ยวนี้ แต่เวลลินตั้งอกตั้งใจเลียปากผมใหญ่

เขารู้ว่าทำดี เขารู้ว่าจะได้รางวัล แต่ผมหมั่นไส้ผมเลยอ้าปากงับจมูกเขาที่ก้มลงมาแทน งับแรงด้วย

“สม บอกว่าอย่าเลีย ไม่ฟังเลย จริงๆ แล้วนายเข้าใจรึเปล่า…” ผมอ้าปากค้างเพราะเห็นอะไรบางอย่างในดวงตาของเวลลิน

มันเป็นประกายวูบ เหมือนไปเปิดโหมดหมาป่าของเขา เขาตื่นเต้นมากจนตัวสั่น ดีอกดีใจอะไรเนี่ย

ผมอ้าปากจะพูดแต่เขาก็ก้มมา…กัด เขากัดที่คางผม กัดที่คอ กัดแรงซะด้วย ผมร้องแบบไม่มีเสียงเพราะตั้งตัวไม่ทัน

ผมรีบกลิ้งตัวหลบแต่เวลลินก็กระโดดตามมา ฟูกของผมเด้งดึ๋งตามแรงของเขา เดี๋ยวนะ พวกเขาชอบเล่นกันแบบนี้

วันก่อนที่ผมงับแขนเขา เวลลินก็ตื่นเต้นมาก แต่คราวที่แล้วผมแค่งับ คราวนี้ผมกัด เขาเลยนึกว่าเล่นกับผมได้

แต่ว่าผมไม่มีขนหนาๆ เขากัดผมด้วยแรงที่เท่ากันกับตอนเล่นกับพวกหมาป่าไม่ได้ ผมเจ็บ! โอ๊ะ เขากัดหลังคอผม!

“เวลลิน หยุด ฉันเจ็บ หยุด!” ผมพูดเสียงดังขึ้นจนเป็นการตวาด เขาสะดุ้งและหลับตาลงชั่วครู่

ผมพลิกตัวไปมองหน้าเขา เจ็บจนน้ำตาคลอเลย

“ฉันโกรธนะ”

“เปอร์” เขากระซิบ นั่งสี่ขาทันที หลังโค้งลงเล็กน้อย

“ห้ามกัด ห้ามเลีย ต่อไปจุ๊บๆ ก็ไม่ให้ด้วย ดื้อ! ฉันบอกว่ายังไง เอ๊ะ” ผมเบี่ยงหน้าหนี

แต่เขาก็โน้มตัวลงมาเลียที่รอยกัดของตัวเองได้ ผมตัวสั่น มันรู้สึกประหลาด ไม่เหมือนเวลาที่เขาเลียไปทั่ว

มันเชื่องช้า นุ่มนวล ผมมองเขาอย่างประหลาดใจ หมาป่าก็ทำอะไรแบบนี้ได้ด้วยเหรอ

ผมนึกว่าเขาจะทำเป็นแค่อะไรรุนแรงอย่างการล่าสัตว์

“แจสเปอร์” เขาออกเสียงชื่อผมช้าๆ เอาหน้ามาถูที่ข้างแก้ม ท่าทางหงอยจนคอตก

ผมชักจะเกลียดตัวเองแล้วสิ ผมโกรธเวลลินจริงจังไม่ได้เลย

“ไม่โกรธก็ได้ กินนมแล้วนอนกันดีกว่า พรุ่งนี้ฉันคงต้องสอนอะไรนายอีกเยอะเลย” ผมคว้าเอาแก้วน้ำมาดื่ม

มันไม่ร้อนแล้วคงเพราะตั้งนานเกินไป เวลลินเห็นผมทำอะไรก็ทำตาม เขาทำมันหกรดตัวเองและเตียงไปเกือบครึ่งแก้ว

แต่ช่างเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่บ้านมาเห็นก็คงจะเอาไปซักเอง แค่เขาเริ่มดื่มเป็นแทนที่จะเอาลิ้นแตะก็เป็นเรื่องดีแล้ว

พอกินเสร็จเขาก็มองหน้าผม ท่าทางอยากได้คำชม

“เก่งมาก แต่ไม่จุ๊บแล้ว วันนี้จุ๊บเยอะไป”

“เปอร์”

“ไม่ต้องเรียกเลย นอน” ผมมุดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม จะว่าไปเป็นข้อดีหรือข้อเสียที่เขาออกเสียงชื่อผมได้กันนะ

การอ้อนของเขาเลยทำให้ผมใจอ่อนง่ายขึ้นไปอีก ผมนอนนิ่งจนเผลอหลับไป รู้ตัวอีกครั้งเมื่อริคกี้เข้ามาทำแผลให้

ผมคว้ามือไปรอบๆ แต่พบแค่ความว่างเปล่า ริคกี้ออกไปแล้วคงคิดว่าผมแค่ละเมอ

“เวลลิน” ผมกระซิบ หรี่ตามองไปรอบห้องจนพบกับก้อนดำๆ ที่หน้าห้องน้ำ เวลลินนอนอยู่ตรงนั้น

ขดตัวเป็นวงกลม ซุกอยู่ที่มุมห้อง

ผมไม่แน่ใจนักว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ แต่ผมลุกจากเตียงนอนแสนนุ่มเดินตรงไปทางเขา

ล้มตัวลงนอนใกล้ๆ ผมเบียดเข้าไปจนรู้สึกอุ่น ก่อนที่จะหลับไปอีกครั้งผมเห็นเวลลินลืมตา

เขาคลายตัวออกให้ผมได้เข้าไปซุกด้วย


แปลกจัง ผมหลับสนิทโดยไม่มีผ้าห่ม และนอนบนพื้นแข็งๆ ตลอดคืน

-----------------------------------------------------------------------------------------------------
To be continued...


คุณหนูโดนเอาคืนเป็นระยะ เห็นเขาเป็นสัตว์เลี้ยงดีนัก กัดปากซะเลยเป็นไง 55555
บางคนเริ่มระแวงเวลลินแล้ว ไม่รู้งับเล่นงับจริง จะเคี้ยวๆ กลืนคุณหนูลงคอไปตอนไหน
บางคนก็บอกว่าลืมชื่อคุณหนูไปแล้ว ไม่มีใครเรียกเลย ไม่ต้องห่วง เวลลินฉลาดมากนะคะ
รู้ว่าตอนไหนควรพูด และคำไหนที่ควรจำมากที่สุด แอร๊ยยยย
การเล่นของเวลลินชวนให้คิดจริงตลอด ต้องใจบาปเท่านั้นถึงจะคิดตามกันได้ ฮา

ส่วนใครกรี๊ดคุณพ่อมากๆ กลับมาดูน้องหมาป่ากันบ้าง หนุ่มผมดำ ตาสีแอมเบอร์
(สีน้ำตาลเหลืองมีจริงๆ แต่หายากมากค่ะ ที่หามาก็ออกน้ำตาลมากกว่าเหลืองด้วย 55)
(https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/03/82/5f/03825f8923418bcbbd069cac1ea1dc81--pamplona-beach-sunsets.jpg) (https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/c3/78/26/c37826cf397384bc3d8be33ab9ce2c9b--beautiful-models-beautiful-men.jpg)

ตอนนี้น้องยังโตไม่เต็มวัย รอก่อนเถอะะ หึหึหึ จะต้องโตมางานดีงานพรีเมี่ยม
สำหรับพ่อหนุ่มคนเน้เป็นนายแบบชื่อ Bernardo Velasco ค่ะ
แซ่บมากอะไรมาก แถมรูปตอนที่ผมยาวด้วย ได้อารมณ์เวลลินตอนกลับจากป่ามาก ฮา
(แต่เวลลินยังเด็กนะตอนนี้)

(https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/236x/53/9f/e8/539fe867ee13e027a259595f3a7b3cd7--man-hair-beard-styles.jpg)

ปล. เป็นแค่รูปโดยประมาณเช่นเดิมนะคะ ไม่ได้นั่งจ้องตาพี่แกแล้วปั้นออกมาเลย 555 หารูปให้ใกล้กับจินตนาการเฉยๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: hoshinokoe ที่ 11-07-2017 06:10:29
ขนาดตอนเด็กได้กำไรแล้วตอนโต แจสเปอร์ไม่เหลือ 5555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: aiyuki ที่ 11-07-2017 06:34:51
เวลลินฉลาดเกินไปมั้ยยยย โอ้ยย หัวใจจะวาย อ่านแล้วหุบยิ้มไม่ได้เลย คิดถึงหมาของตัวเองที่เลี้ยงไว้ ถ้าเป็นคนจะยังไงเนี่ยยย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: sujusaranghae ที่ 11-07-2017 06:47:43
โอยยย อยากอ่านต่อมาก พ่อหมาป่าหล่ออะไรเบอร์นี้ ตอนจับแจสเปอร์กดต้องเว่อร์แน่ๆ 555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: ❣☾月亮☽❣ ที่ 11-07-2017 07:17:19
อื้อหือคิดดียากมากเลยอะค่ะ555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: ♥►MAGNOLIA◄♥ ที่ 11-07-2017 07:37:50
เวลลิน ติดแจสเปอร์มากๆ
การสัมผัสร่างกาย เนื้อตัวแบบหมาๆนี่จั๊กจี้ๆนะ
แอบวิตก ว่ามันจะกระตุ้นเรื่องเซ็กส์เร็วกว่าที่คิดนะ
เข้าใจริคกี้เลย ริคกี้ก็คงคิดอย่างนี้ละนะ  :z3: :z3: :z3:
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: badbadsumaru ที่ 11-07-2017 07:50:58
555555 สัมผัสกันซะ
เรียกแจสเปอร์ได้แล้ว
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: angel_Z4 ที่ 11-07-2017 07:53:07
อืม...งั้นขอเป็นคนใจบาปต่อไปนะ ฮ่าๆๆๆ :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: bobie ที่ 11-07-2017 08:32:57
เวลลินรีบโตนะลูก
นี่รออยู่ 5555555555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: ommanymontra ที่ 11-07-2017 09:15:00
 :3123: :pig4: :3123:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: Ryoooo ที่ 11-07-2017 09:45:39
fc ริคกี้ค่ะ อยากให้ได้กับคุณท่าน ฮ่าาาาา
เล่นกัดเล้นจุ๊บเล่นเลียยยย อ๊ายยย มำไมฟินน
น้องแจสน้องเวลยังเด็กอยู่น่าาา
เราต้องไม่คิดมากสิ
ไปลุ้นคู่พ่อบ้านดีกว่าาา อิอิ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: เป็ดอนุบาล ที่ 11-07-2017 10:27:01
       ตายๆๆๆๆภาบตัวละครในมโนเราว่างานดีแล้วมาเจอภาพที่คนแต่งเอามาบอกเลยเราแพ้555เวลลินงานดีแบบนี้แก้ผ้าวิ่งทั้งวันก็ไม่ว่าค่ะ555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: nevergoodbye ที่ 11-07-2017 10:58:07
ชอบนายแบบคนนี้มากค่ะ ฮืออ ดีต่อใจ  :hao5:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: พิศตะวัน ที่ 11-07-2017 11:43:02
 :hao7: :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: อิ๊อ๊ะชะเอิงเอย ที่ 11-07-2017 11:51:54
ยอมเป็นทาสให้เวลลินเฆี่ยนตี :oni1: :oni1: :oni1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: MSeraph ที่ 11-07-2017 14:28:40
นี่ขนาดยังไม่โตนะเวลคิน แจสเปอร์ยังโดนขนาดนี้
ถ้าเวลคินโตขึ้นมาแล้วพร้อมๆกับเริ่มปรับตัวให้เป็นเหมือนคนแล้ว
บวกกับความฉลาดและขี้อ้อนมากๆเข้าไป แจสเปอร์ไม่รอดแน่
ต้องยอมตามใจทุกอย่าง ต้องโดนแทะจนเหลือแต่กระดูกแน่ๆ
ฉันแพ้ให้เธอทุกทางง โอ้ที่รักกก
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: BABYBB ที่ 11-07-2017 15:33:26
มาเลียเรามั่งซิเวลลินนนนน :laugh:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: Ginny Jinny ที่ 11-07-2017 18:08:07
 :really2: :really2:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: utamon ที่ 11-07-2017 21:59:55
คุณหนูแจสเปอร์โดนเวลลินจัดหนักเลยนะคะ ทั้งเลียทั้งกัด ตัวพรุนไปหมดแล้วว :hao6:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: บูมเบส ที่ 12-07-2017 08:36:02
เวลลินน่ารักจริงๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: เอฟเอฟ ที่ 12-07-2017 13:09:58
น่ารักจังเล่าาา  :z3:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: แฟนตาเซีย ที่ 12-07-2017 13:23:00
แค่ตอนนี้ก็คิดลึกและ
 :hao6:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: yowyow ที่ 12-07-2017 20:07:17
 :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: ♥lvl♀‘O’Deal2♥ ที่ 12-07-2017 21:29:35
ความแฮ่กนี้
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: ClioNe ที่ 12-07-2017 22:05:36
 :กอด1: :L2:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: diltosscap ที่ 12-07-2017 23:01:21
แจ๊สเปอร์ตายแน่ๆ ไปไหนไท่รอดเจอเวลลินขี้อ้อนเข้าไป จะเลี้ยงไว้อวดเพื่อน หวงขนาดนี้จะได้เหรอ น้องเปอร์
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: lizzii ที่ 13-07-2017 00:19:19
แบบนี้ต้องให้รางวัลเยอะๆ เนอะเวลลินเนอะ อิอิ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: Sirada_T ที่ 13-07-2017 03:52:20
ฮืออออ สงสารหมาป่าที่โดนยิงไปอ่ะ จ่าฝูงไม่อยู่แล้วด้วย จะเป็นไง
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: กบกระชายไทยนิยม ที่ 13-07-2017 07:32:02
เวลลี่น่ารักเกินไปละนะ ><
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: bulldog17 ที่ 13-07-2017 10:05:34
งับหลังคอนี่คิดดีไม่ได้เลยยยย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: yurinsang ที่ 13-07-2017 13:43:31
 :o8: ทำไมเขิน ชอบแนวนี้มากเลย แฟนตาซีเบาๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: boboman ที่ 13-07-2017 17:14:58
คุณหนูเปลืองตัวมากอะไรมาก ถูกใจเจ้ 555555 :hao7:
อิมเมจหล่อมากค่ะ  :impress2:
เวลลินดูจะชอบให้แจสเปอร์กัดนะเนี่ย 5555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: Minty ที่ 13-07-2017 21:54:53
แจ๊สเปอร์พี่เขินแทนหนูเลยจ้า เจอเวลลินทั้งเลียทั้งจุ๊บ โอยยยฟิน :katai5:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: nokkkey ที่ 14-07-2017 03:03:16
อ่านแล้วติดงอมแงม สนุกมากเลยค่า :-[
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: kitty08 ที่ 15-07-2017 17:07:12
น่ารักมากๆเวลลิน แจสเปอร์เลิกคิดว่าเวลินเป็นสัตว์เลี้ยงได้แล้วจ้า
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 5 :: || 11/07/17 || p.7
เริ่มหัวข้อโดย: morningpaper ที่ 16-07-2017 02:51:15
โอยพ่อเวลลินเอ้ยแซ่บแรงมาก จุ๊บกันกระจาย แต่แทนที่จะอีโรติก แต่เราขำมาก เอ็นดูมากๆ ตอนแรกนึกว่าจะเครียดๆ ฮือ 5555555 ชอบมากค่ะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 :: || 17/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 17-07-2017 19:09:40
:: 6 ::

ผมตื่นมาก็ปวดเมื่อยไปหมด พื้นห้องมันไม่นุ่มเหมือนกับหญ้าในป่า แถมยังได้ยินเสียงแกรกๆ ชวนปวดหู

ผมบิดขี้เกียจและมองไปรอบๆ เห็นเวลลินกำลังเอาเล็บขูดกับประตู ส่งเสียงงึมงำคนเดียว

“เฮ้ ประตูฉันเป็นรอยหมดแล้ว เดี๋ยวเถอะ”

“เปอร์!” เขากระโดดมาหาผม วิ่งวนรอบตัวอย่างตื่นเต้น

“อะไรของนาย โอ๊ะ จริงสิ นายยังยืนไม่เป็นมานี่จะสอนให้” ผมย่อตัวลงในระดับเดียวกับเวลลิน

จับมือเขาวางไว้ที่ไหล่ทั้งสองข้าง ผมลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ โดยให้เขาตามขึ้นมาด้วย

เขาก็ขยับตัวยุกยิกแต่ผมกดมือเอาไว้แน่น ขยับตัวเข้าใกล้จนเหมือนถูกกอดเอาไว้

“แบบนี้เรียกว่ายืน ถ้านายยืนนายก็จะเห็นหน้าฉันชัดๆ ไม่ต้องกระโดด แบบนี้ เห็นไหม”

ผมจับคางเขาให้สบตากับผม เวลลินหายใจแรงอีกแล้ว เวลาเขาตื่นเต้นชอบส่งเสียงทางจมูกแล้วก็แลบลิ้น

ผมก้าวเท้าไปด้านข้าง ดันตัวเขาให้ขยับตาม เวลลินดูเก้ๆ กังๆ

เขายืนได้ไม่นานก็ลงไปยืนสี่ขาเหมือนเดิม ผมยืนนิ่งอยู่กับที่มองหน้าเขา

“ไหนยืนซิ มาเร็ว”

“จุ๊บ?”

“เออ ถ้ายืนจะจุ๊บ เร็วเข้า ฉันหิวข้าวแล้ว”

เวลลินกระโจนใส่ผม เขาใช้แรงกระโดดส่งให้ตัวเองยืน มือก็คว้าคอผมไว้ ท่าทางยังทรงตัวไม่ได้ทำเอาผมเกือบล้ม

พอผมจับให้เขายืนนิ่งได้เขาก็รีบยื่นหน้ามาจุ๊บผม แต่ตอนนี้ผมเริ่มไหวตัวทัน พอเขาอ้าปากจะแลบลิ้น ผมก็รีบผลักเขาออก

“จุ๊บอย่างเดียว ไปๆ ไปอาบน้ำกินข้าวกันได้แล้ว”

ผมเห็นเวลลินย่นหน้า แต่เขาก็วิ่งตามผมมาและเล่นน้ำอย่างร่าเริง เริ่มมีพัฒนาการในการแปรงฟันโดยการถุยทุกอย่างออกมา

สบู่ก็แค่ดมๆ แต่ไม่เลียอย่างเคย เขาฉลาดมากจนผมยังตกใจ แถมยังชอบทวงรางวัลด้วยการพูดว่าจุ๊บ

ไม่ว่าผมจะสั่งให้เขาทำอะไร พอเขาทำเสร็จก็จะมายิ้มแล้วร้องจุ๊บๆ ใส่ผม

“เปลี่ยนการให้รางวัลเป็นอย่างอื่นไหมครับ”

“เวลลินชอบนี่นา ดูจะชอบมากด้วย” ผมจุ๊บจมูกเขาทุกครั้งแหละ

แต่ถ้าครั้งไหนผมเผลอเขาจะจุ๊บปากแทน ริคกี้มาเห็นก็หน้าบึ้งทั้งวัน

ผมอ่านหนังสือได้เร็วขึ้นเพราะต้องการจะมาเล่นกับเวลลิน เขาเองก็อยู่ไม่สุข คลาดสายตาทีต้องมีเสียงแม่บ้านกรีดร้อง

มีเลือดสาด พอจับสัตว์ในกรงกินไม่ได้ เวลลินก็จับนก จับแมวข้างบ้านที่หลงมา ดีที่ริคกี้เห็นทันมันเลยไม่ตาย

ริคกี้ลมแทบจับ เดือดร้อนต้องไปขอโทษคุณนายเอเวอรี่ที่ข้างบ้าน ผมต้องคอยดุเวลลินตลอด แต่ไม่เหนื่อยเลย

ผมได้เห็นอะไรที่คาดไม่ถึงจากเขาเสมอ และผมสนุกมาก

“แผลหายดีแล้วนะครับ พรุ่งนี้คุณหนูคงไปโรงเรียนได้”

“แต่ฉันยังเจ็บๆ อยู่เลย” ผมรีบพูด หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปไวมากเมื่อผมใช้เวลาทั้งหมดฝึกเวลลินให้ยืน

นั่ง และทำอะไรแบบที่มนุษย์ทำกัน เขาทำตามที่ผมสอนได้ แต่ถ้าผมละสายตาเขาก็จะกลับไปอยู่ในท่าเดิม

อ้อ แต่อย่างน้อยเวลลินก็ฉี่ในห้องน้ำเป็นแล้ว ริคกี้ต้องวิ่งไล่เขาจนเกือบจะโดนกัดหลายต่อหลายครั้ง

กว่าเวลลินจะจำได้ว่าต้องฉี่ที่ไหน แต่เขายังแกะกางเกงไม่เป็น เลยแก้ผ้าวิ่งรอบบ้าน แม่บ้านหลบสายตากันเป็นแถว

“ผมรู้ว่าคุณหนูอยากอยู่กับเวลลิน แต่หยุดเรียนนานๆ ไม่ดีนะครับ”

“ฉันเรียนที่บ้านก็ได้นี่ ต่อจากนี้ไป เรียนที่บ้านดีไหม”

“คุณหนูแจสเปอร์ การมีสังคมเป็นเรื่องจำเป็นครับ” ริคกี้กดเสียงเข้ม เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาเรียกผมเต็มยศแสดงว่าจะไม่ตามใจ

“แต่ฉันไม่อยากไป มันน่าเบื่อ”

ริคกี้อ้าปากจะตอบแต่กลับเงียบลงทันควันเมื่อมองไปด้านหลังผม

“เด็กผู้ชายที่โตแล้ว เขาเอาใจแต่ ร้องงอแงว่าจะไม่ไปโรงเรียนกันด้วยรึ”

ผมตัวแข็งเมื่อได้ยินเสียงอันทรงพลังของพ่อ ทำไมวันนี้เขายังไม่ไปทำงานอีก เลยเวลาออกจากบ้านตั้งหนึ่งนาที

พ่อไม่เคยไปไหนสายนี่ เวลลินที่หมอบอยู่ข้างๆ ผมยืนสองขา ไหล่ตั้ง หน้าหันไปทางพ่อทันที

เขาถึงกับส่งเสียงขู่ทั้งๆ ที่ไม่ได้ขู่ใครมานานแล้ว คงเพราะพ่อมีรังสีคุกคามอย่างเห็นได้ชัด

“เวลลิน…ยังมีท่าทางเหมือนหมาอยู่เลยนะ” พ่อเลิกคิ้ว ไม่หลบสายตาที่ก้าวร้าวดุดันของเวลลิน

พวกเขากลับจ้องตากันอย่างดุเดือด

“ผู้เชี่ยวชาญบอกว่าต้องใช้เวลามากหน่อยครับ” ริคกี้ตอบแทนผม

พ่อเหลือบมองริคกี้แวบนึงก่อนจะขยับตัวมาด้านหน้า เวลลินส่งเสียงดังขึ้นและอยู่ในท่าพร้อมจู่โจม

พ่อยังขยับเข้าไปใกล้อีกจนกระทั่งดวงตาของเวลลินเป็นประกายวาบ ผมจำแววตาแบบนั้นได้

ผมเคยเห็นมันตอนที่เขาพุ่งเข้ากัดนายพราน ผมรีบคว้าไหล่เวลลินไว้ แต่ไม่ทัน

“คุณท่าน!” ริคกี้รีบวิ่งเข้ามาเมื่อฟันของเวลลินฝังอยู่บนมือของพ่อ

เขาฝังเขี้ยวลงไปแน่นและไม่ยอมปล่อย บอดี้การ์ดทุกคนหน้าซีด มองผมสลับกับพ่อ

“โฮ่ กัดฉัน?”

“เวลลินปล่อย ห้ามกัด” ผมรีบทรุดตัวนั่งข้างเวลลิน น้ำเสียงแบบนั้นของพ่อน่ากลัวที่สุดเลย

ผมสอดมือเข้าไปที่ปากเวลลินเขาถึงได้รีบอ้าปาก เลือดสีแดงข้นหยดลงบนพรม

ผมรีบกอดเวลลินไว้ทันเวลากับที่เสียงไกปืนของพ่อดัง มันจ่ออยู่ที่หัวผมแทนที่เวลลินเพราะผมเอาตัวบังเขา

“คุณท่านครับ เขายังไม่รู้เรื่อง เดี๋ยวผมจะสอนเขาเอง”

“ตั้งหนึ่งอาทิตย์แล้วริคกี้”

“เขาอยู่ในป่านานเท่าไหร่เราก็ไม่รู้ อาจจะมากกว่าครึ่งชีวิตของเขา ดังนั้นมันจึงยากที่เขาจะปรับตัว

แต่ว่าลดปืนลงก่อนเถอะครับ ตอนนี้ถ้ามันลั่นออกไปคนที่จะบาดเจ็บคือคุณหนู”

ริคกี้เลื่อนมือแตะลงบนมือของพ่อและดันปืนออกอย่างนุ่มนวลแต่รวดเร็ว พ่อละสายตาจากเวลลินมามองผม

“ทำอะไรโง่ๆ เอาหัวมาบังกระสุน พ่อจ้างบอดี้การ์ดมากมายมาเพื่อให้แกเอาตัวไปปกป้องมันเหรอ ใช้อะไรคิด!”

ผมหดคอ ตกใจกับเสียงตวาด อีกทั้งยังต้องกอดเวลลินให้แน่นขึ้นเพราะเขาพุ่งตัวจะเข้าไปหาพ่ออีก

แต่จู่ๆ เวลลินก็คว้าที่ไหล่ผมออกแรงดึงจนผมเซออกไปอยู่ข้างตัวเขา

แค่นั้นยังไม่พอเขากลับทำสิ่งที่ผมไม่คาดฝัน ด้วยการ…ยืนขึ้น

“…” พ่อแสดงสีหน้าตกตะลึงอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก เมื่อเขายืนเต็มความสูงแล้วทำให้ดูตัวใหญ่กว่าปกติ

ถึงอย่างนั้นก็ยังตัวเล็กกว่าพ่อ

“นายรู้ไหมนี่อะไร” พ่อเอียงคอและขยับปืนด้วยมือข้างที่เจ็บ ผมรีบลุกขึ้นยืนตามเพราะกลัวใจพ่อ

ผมไม่เคยเห็นเขายิงคนกับตาตัวเอง แต่ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ ผมไม่รู้ว่าพ่อจะใจร้ายได้ขนาดไหนและไม่กล้าคาดเดา

“ของเล็กๆ ที่ดูไม่น่ากลัว แต่ถ้ามันทะลุเข้าไปในตัวนายละก็เจ็บเจียนตายเลยล่ะ

และถ้าหากมันทะลุกลางหน้าผากนายคงไม่มีโอกาสกัดฉันอีกแน่”

“พ่อ!” ผมร้องเสียงดังแทบเป็นการแผดเสียง เมื่อเขาลั่นไกเฉียดหูของเวลลินไปโดนแจกันและกรอบรูปด้านหลังแตก

เป็นเสี่ยงๆ เวลลินหดตัวกลับลงมา เอามือทั้งสองข้างถูๆ ที่หน้าและหูอย่างตกใจ แต่ตายังคงจ้องพ่ออยู่

เขาถูไม่นานก็เริ่มหอนและแยกเขี้ยว สถานการณ์เริ่มไม่ดี เวลลินเอาจริงแน่คราวนี้

“ตอนนี้เขาเป็นของผม พ่อยิงเขาไม่ได้” ผมเอาตัวบังไม่ให้เวลลินจ้องตากับพ่อ มือหนึ่งก็พยายามแตะและลูบหัวเขา

“รักมากเลยสิ” พ่อเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ปืนยังหันมาในทิศทางเดิม

“แน่นอน รักมากกว่าพ่ออีก”

“เอ่อ คุณท่านครับต้องรีบขึ้นรถเดี๋ยวนี้แล้วเพราะเดี๋ยวจะไปไม่ทันประชุม”

ทำไมจะยิงผมเหรอ เขาไม่กล้าหรอก ผมมองหน้าเขาอย่างท้าทาย

“พอเลี้ยงมันแล้วก้าวร้าวใช่ไหมแจสเปอร์ ถ้ายังกล้าพูดจาแบบนี้อีกพ่อจะเอาเวลลินไปขังกรงแล้วขายให้คนอื่น”

“พ่อไม่มีสิทธิ์” ผมขึ้นเสียงอย่างโมโห

“จริงเหรอ พ่อไม่มีเหรอ”

ผมเม้มปาก รู้อยู่เต็มอกว่าไม่เคยสู้เขาได้หรอก ทุกตารางนิ้วบนตัวผมรวมถึงบ้านหลังนี้ก็เป็นของเขา

ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากก้มหัวลงเล็กน้อย

“ขอโทษครับ จะไม่พูดจาก้าวร้าวอีก”

“ดี พรุ่งนี้ก็เตรียมไปโรงเรียนซะ อย่าทำตัวเป็นเด็ก

ตระกูลไรดัลไม่มีเวลาให้กับเรื่องไร้สาระอย่างการเอาแต่เล่นกับหมาทั้งวันหรอกนะ

อ้อ นี่ถือว่าพ่อใจดีแล้วนะ ดูแผลบนนี้สิ นี่คือมือขวา มือที่ทำเงินได้วันละเป็นแสน

ถ้ามันใช้การไม่ได้ขึ้นมากี่เวลลินก็ชดใช้ให้ไม่ได้หรอกนะ” พ่อยกมือขึ้นมามอง

กำลังพูดเรื่องแผลอยู่แต่ไม่แสดงอาการเจ็บปวดใดๆ ผมละอยากให้เวลลินกัดให้มือขาด

“ผมติดต่อหมอไว้แล้วนะครับ พอลงจากรถจะมีคนมาทำแผลให้ทันที”

“ขอบใจ เย็นนี้ขึ้นมาหาฉันด้วยล่ะ รู้ใช่ไหมว่าต้องทำอะไร”

ริคกี้ก้มหัวรับคำสั่ง รอจนพ่อเดินออกไปด้านนอกถึงได้ถอนหายใจ

“เราคงต้องฝึกเวลลินกันจริงจังแล้ว ก่อนที่จะมีใครบาดเจ็บอีก”

“พ่อเจ็บก็สมควรแล้ว อยากทำหน้าท้าทายเอง เนอะเวลลินเนอะ”

ผมลูบไหล่คนในอ้อมกอด พอพ่อออกไปเขาก็ผ่อนคลายลง แต่เลือดยังอยู่บนปากอยู่เลย

“อย่าให้ท้ายคนผิดสิครับ”

“จะสอนให้เวลลินกัดเก่งๆ เลย คราวหน้าให้พ่อร้องจ๊าก”

ริคกี้กุมขมับ ส่วนเวลลินยิ้มร่า ผมใช้วันสุดท้ายที่ได้หยุดเรียนกลิ้งเล่นไปบนพื้นหญ้ากับเวลลิน

ตอนนี้เขารู้วิธีกัดให้ผมไม่เจ็บแล้ว แค่งับๆ ขบๆ บางทีมันก็จั๊กจี้ บางทีมันก็เสียวๆ แต่ผมก็จะกัดคืน

เวลลินชอบเล่นวิ่งไล่จับ แต่ผมไม่ชอบเลย ผมไม่เคยหนีเขาพ้น เขาวิ่งเร็วเกินไป

“อยากอยู่กับเวลลินแบบนี้ทุกวัน” ผมนอนหอบอยู่บนพื้น มีเวลลินนอนทับพุงผมอีกที เขาซุกหน้าไปมาท่าทางมีความสุข

“หรือว่านายจะรีบๆ เหมือนคนสักที เราจะได้ไปโรงเรียนด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกัน น่าสนุกนะเวลลิน

ที่โรงเรียนก็มีอะไรอีกเพียบเลยที่อยากให้ดู อ๊ะ แต่นายห้ามกินนก แล้วก็กระต่ายที่โรงเรียนนะ”

ผมเอียงหน้าคุยกับเวลลิน เขาก็มองตาผม ส่งเสียงอืออพยายามพูดตาม แต่จนแล้วจนรอดก็ยังพูดอยู่แค่เปอร์กับจุ๊บ

ปัญหาเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อผมต้องไปโรงเรียนแต่เช้า เรากินข้าวด้วยกันตามปกติ แต่วันนี้ริคกี้ผูกเนคไทสีแดงให้ผม

ตามด้วยเสื้อสูทสีน้ำเงินของโรงเรียน กลิ่นของมันคงจะแตกต่างจากปกติเวลลินถึงได้ล้อมหน้าล้อมหลังผม

ดมกางเกงผมบ้างล่ะ ดมถุงเท้ายาวของผมบ้างล่ะ

“เดี๋ยวคุณหนูช่วยล่อเวลลินไปที่ห้องแล้วก็ล็อกประตูไว้ทีนะครับ ถ้าขืนให้อยู่ข้างนอกคงเอาไม่อยู่แน่”

“ฉันไม่อยากขังเขา”

“เราไม่มีทางเลือกครับ เร็วเข้าเถอะ เดี๋ยวจะไปโรงเรียนสาย” ริคกี้ก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือพลางขมวดคิ้ว

ผมต้องวิ่งนำเวลลินไปที่ห้องนอนตัวเอง เล่นกับเขา เกาพุงให้เขา

พอเขาเผลอตัววิ่งไปงับตุ๊กตาบนพื้นที่ผมเสียสละให้เป็นของเล่น ผมก็รีบวิ่งออกจากห้องแล้วล็อกประตู

ผมได้ยินเสียงฝีเท้าตามมาและเสียงหอน

“เปอร์!”

“เดี๋ยวรีบกลับมานะ อย่าดื้อละ อาหารริคกี้คงจะเอามาให้” ผมตะโกนเข้าไป ได้ยินเสียงเขาขูดประตูก็ยิ่งปวดใจ

“เปอร์ เปอร์!”

โอย ถึงผมจะรีบวิ่งออกมาแล้วก็ยังได้ยิ่งเสียงเขาร้อง ยิ่งเขาเรียกชื่อผมได้ผมก็ยิ่งรู้สึกแย่ เสียงเขาเศร้าระคนตื่นตระหนก

ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้ รู้สึกว่าไม่อยากห่างไปไหน ผมคงอยู่กับเขาทุกวันติดๆ กันจนเริ่มติดเขาไปด้วย

“เปอร์ ไม่ไป!”

“คุณหนูครับ ขึ้นรถเถอะ” ริคกี้จับไหล่ผมไว้ไม่ให้ถอยหลังกลับ เมื่อกี้เขาพูดนะ! เสียงของเขาดังมากแม้ว่าผมจะลงบันไดมาแล้ว

“อย่าให้เขาทำร้ายตัวเองนะ เขาต้องพยายามพังประตูออกมาแน่ๆ อย่าให้เขาเจ็บนะริคกี้”

ผมขอร้องอย่าไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอะไรที่ดีกว่านี้ได้ ผมเกลียดเวลาที่ไม่มีอำนาจอะไร

ผมอยากโตไวๆ สักที จะได้ไม่มีใครมาบังคับผมได้

“จะพยายามครับ”

ผมต้องขึ้นรถออกมาในที่สุด ในใจก็กระสับกระส่าย เรียนก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง ไม่อยากคุยกับใคร

พักกลางวันก็กังวลว่าเวลลินจะกินอะไรรึยัง เขาจะล่าสัตว์อีกไหม เพื่อนๆ ยังมาถามผมว่าทำไมหยุดนาน

ถามว่าเมื่อไหร่จะได้มาดูสัตว์เลี้ยงของผมสักที ผมเลยให้โอลิเวียกับเบนจามินมาที่บ้านเพราะพวกเขาเป็นเพื่อนสนิทผม

ส่วนคนอื่นผมยังไม่ไว้ใจว่าจะเอาเรื่องของเวลลินไปป่าวประกาศไหม

“ตกลงเขาเป็นมนุษย์หมาป่าเหรอ” เบนจามินขมวดคิ้ว กวาดสายตามองไปรอบๆ เมื่อเรามายืนอยู่ที่สนามหญ้า

“มนุษย์หมาป่าไม่มีจริงหรอก มีแต่ในนิทาน” โอลีเวียแย้ง

ผมเองก็ขมวดคิ้ว ปกติถ้าผมกลับมาถึงริคกี้จะต้องมารับเสื้อสูทแล้วก็หมวกไปเก็บ

แม่บ้านจะต้องเอารองเท้าหนังของผมไปขัดให้เงาวับ แต่ตอนนี้ไม่มีใครเลย

มีบางอย่างผิดปกติ ผมเงี่ยหูฟังอยู่สักพักก็ได้ยิน…

“ระวัง! อย่าให้เขากัดได้ อย่าหันหลัง!”

“ริคกี้มีอะไรกันน่ะ” ผมตะโกนไปเมื่อเสียงนั้นคือเสียงพ่อบ้านคนเก่ง

“คุณหนู! เวลลินพังประตูออกมาได้ครับ แย่ล่ะ พาคุณหนูเบนจามินกับโอลีเวียไปที่รถก่อน ในนี้ไม่ปลอดภัย…”

ผมสีแดงของริคกี้ดูยุ่งเหยิง ชายเสื้อของเขาหลุดลุ่ยเป็นภาพที่ผมไม่คุ้นเอาเสียเลย เหมือนเขาผ่านศึกสงครามครั้งใหญ่

“เวลลินเหรอ!?” ผมตะโกนเสียงดัง รีบวิ่งตามหาเขา มีรอยเลือดหยดอยู่ตามพื้นบางจุด ของตกระเนระนาด

สภาพบ้านเละเหมือนมีโจรบุกเข้ามา

“นี่ฝีมือคนจริงๆ เหรอ อึ๋ย” โอลีเวียทำท่าขนลุก

“คุณหนูโอลีเวีย คุณหนูเบนจามิน ออกมาก่อนเถอะครับ เชิญทางนี้” ริคกี้รีบกันตัวเพื่อนผมออก

แต่พวกเขายังไม่ทันได้ขยับตัวก็มีอะไรบางอย่างพุ่งเข้าใส่ โอลีเวียกรี๊ดเสียงดังเมื่อล้มลง เวลลินอยู่บนตัวเธอ

แยกเขี้ยวเห็นฟันคมๆ เขาอ้าปากเตรียมจะกัด แต่ผมรับเอามือประกบแก้มเขาไว้ให้หันมา

“ฉันอยู่นี่ แจสเปอร์อยู่นี่”

“เปอร์” เสียงของเวลลินอ่อนลง เขากระโดดออกจากตัวโอลีเวียมาที่ผม แรงจนผมต้องล้มลงนอนในท่าเดียวกัน

เขาเอาจมูกดุนที่คอ แขน และตัวผม มองอย่างสำรวจ ผมเองก็ได้โอกาสสำรวจเขา

แผลผ่าตัดกระสุนของเวลลินมีเลือดไหลออกมาจนชุ่ม มีแผลเหมือนโดนขีดข่วนไปทั่วตัว แล้วยังมีรอยเขียวช้ำด้วย

“เวลลินพังประตูออกมาครับ เมื่อกลางวันผมไปให้อาหารเขาก็พยายามจะพุ่งตัวออกมา ผมจึงต้องยิงยาสลบ

ไม่แน่ใจว่าเขาฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ รู้อีกทีคนงานของเราก็โดนโจมตีเกือบสิบคน พวกเขาตกใจก็เลยตีเวลลิน

ยิ่งตีเขาก็ยิ่งดุร้ายมากขึ้น แล้วคุณหนูก็กลับมาพอดีครับ คุณหมอประจำตระกูลเราไปดูแลคนงานเรียบร้อยแล้ว

ไว้เวลลินสงบลงค่อยให้มารักษานะครับ”

“แล้วริคกี้เป็นอะไรไหม”

“ผมสบายดีครับ เวลลินกัดทุกคนที่เห็น แต่ไม่กัดผม”

“เฮ้อ อย่างน้อยนายก็จำได้ว่าห้ามกัดริคกี้ใช่ไหม แต่พังประตูทำไม ฉันบอกแล้วว่าประตูแพงนะ ตีได้ไหม”

ผมหันกลับมาหาเวลลิน ดุเขาอย่างจริงจัง

“เปอร์ ไม่ไป เปอร์ ไม่ไป” เวลลินโถมตัวใส่ผม หน้าคลอเคลียอยู่ที่คอ

ผมใจอ่อนยวบ เขาคิดว่าผมทิ้งรึเปล่า จะทิ้งก็คงทิ้งไปนานแล้ว

ผมตัดสินใจได้ในนาทีนั้นว่าต่อให้ต้องลำบากแค่ไหนผมก็จะไม่ให้ใครมาแย่งเข้าไป

ต่อให้คนคนนั้นจะเป็นพ่อหรือคนที่น่ากลัวยิ่งกว่า ผมก็ต้องให้เวลลินอยู่กับผม

“ผมไม่คิดว่าประตูหนาขนาดนั้นเขายังจะออกมาได้ ผู้เชี่ยวชาญบอกว่าเราต้องฝึกให้เขารู้

ว่าถ้าคุณหนูออกไปแล้วจะกลับมาครับ”

ริคกี้เข้าไปพยุงเพื่อนของผมให้ยืนขึ้น ทั้งสองคนมองเวลลินตาแทบถลน แต่โอลีเวียมองไปทางอื่น หน้าเธอแดงเล็กน้อย

“อ๊ะ จริงสิ ขอโทษทีเขาไม่ชอบใส่เสื้อผ้า ลุก ฉันจะหาอะไรให้นายใส่ แล้วจะเล่นด้วยกัน ไม่ต้องกลัวนะ ฉันกลับมาแล้ว”

ผมดันไหล่เขา แต่เขายังซุกตัวกับผมอยู่อีกพักใหญ่กว่าจะยอมลุกขึ้น ผมให้เวลลินตามผมขึ้นมาที่ห้อง

แทบเป็นลมเมื่อเห็นประตูไม้พังเป็นรู มีเศษกระจัดกระจายไปทั่ว เขาทำตัวเองบาดเจ็บ ไม้แหลมๆ พวกนั้นมันบาดผิวเขา

แต่ผมรู้ว่าไม่มีอะไรหยุดเวลลินได้…นอกจากผม

“เปอร์จุ๊บ”

“จุ๊บก็จุ๊บ ฉันขอโทษนะที่ขังนายไว้” ผมกอดเวลลินแล้วจุ๊บข้างขมับเขา

เวลลินผ่อนคลายแล้ว แต่คอยเดินข้างผมไม่ยอมห่าง ปกติเขาจะออกไปวิ่งเล่นบ้าง ไล่จับสัตว์บ้าง

แต่ตอนนี้เขาไม่ละสายตาจากผมเลย

“เขาดูเหมือนหมาป่าจริงๆ ด้วย”

“นั่นสิ น่ากลัวชะมัดเลย”

ตอนนี้เพื่อนทั้งสองคนของผมมานั่งที่ลานหลังบ้าน พวกเขาจิบชาและมองเวลลินไปด้วย

ถึงแม้ว่าตอนนี้เวลลินจะนั่งบนเก้าอี้ในท่าของคน แต่เขาก็ยังทำจมูกฟุดฟิด

ท่าทางอยากดมเพื่อนผม และกินอาหารโดยไม่ใช่มือ

“เวลลินจับส้อมสิ” ผมคว้ามือเขาให้จับส้อมไว้ เขาหยิบจับสิ่งของเป็น แต่ไม่ค่อยถนัด เรื่องใช้ส้อมผมก็สอนบ้างแล้ว

เขาเหลือบมองผม ผมก็จิ้มขนมในจานให้ดูเป็นตัวอย่างแล้วเอาเข้าปาก เวลลินก็ทำตาม ริคกี้หั่นเป็นชิ้นๆ มาให้แล้วครับ

แต่ยังไม่ใช่เนื้อสุกทั้งหมด เขายังไม่ยอมกินง่ายๆ เลยต้องให้กินผสมเนื้อดิบ

“เจ๋งใช่ไหม ตอนนี้ฉันมีสัตว์เลี้ยงที่เจ๋งที่สุดแล้ว ฉันฝึกเขาได้ด้วย”

“…เขาไม่ใช่สัตว์เลี้ยง” โอลีเวียพึมพำอย่างลังเลพลางสบตากับเบนจามิน

“นั่นสิ ไม่เห็นจะเจ๋งเลย ก็แค่คนป่า”

“แค่เหรอ ถ้าบอกว่าแค่แล้วนายมีอย่างฉันรึเปล่าล่ะ”

“…” เบนจามินเม้มปากแน่น เขามองเวลลินอย่างไม่ค่อยชอบใจนัก

“แจสเปอร์ เขาเป็นคนนะ” กลับกันโอลีเวียยื่นหน้าข้ามจานขนมมากระซิบกับผม

แต่พอเข้ามาใกล้ เวลลินก็เอาส้อมแทงลงบนเนื้อจนกระทบกับจานเสียงดัง เขาส่งเสียงลอดไรฟันจนเธอต้องรีบถอดกลับไป

“ฉันรู้”

“ดูเขามองสิ เขาน่าจะให้เขาไปอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ให้ใครสักคนไปเลี้ยง เขาไม่เหมือนพวกเรา” เบนจามินรีบเสริม

“ฉันไม่ได้ต้องการให้เขาเหมือน ฉันไม่ชอบอะไรที่เหมือนใคร นายก็รู้ พวกอะไรบ้านๆ ฉันไม่สนใจแล้ว

ดูกรงกระต่ายสิมันไม่มีแล้วใช่ไหมล่ะ ฉันให้เวลลินกินมันหมดเลย”

ผมกดเสียงลงต่ำอย่างจงใจขู่ มือก็ยกแก้วชาขึ้นจิบอย่างสบายๆ

“นั่นมันคือการฆาตกรรมนะ” โอลีเวียอุทาน

“ใช่ ป่าเถื่อน ตระกูลไรดัลเป็นพวกป่าเถื่อนหรือยังไง เลี้ยงอะไรเอาไว้ก็ไม่รู้ ถ้าทางการตรวจสอบทั้งนายและพ่อแย่แน่”

“นี่กำลังว่าฉันเหรอ ถ้านายคิดจะทำอะไรละก็คงรู้ใช่ไหมว่าฉันจะทำอะไรได้บ้าง”

ผมวางแก้วชาลงกับโต๊ะอย่างแรงจนน้ำด้านในกระฉอกออกมา

เบนจามินเป็นเพื่อนที่มีประโยชน์ เขาคอยเอาอกเอาใจผมเสมอ แต่ช่วงหลังเขาเริ่มคัดค้านและบอกว่าผมไม่ได้ดีที่สุด

น่าโมโหจริง พ่อของเขาก็เป็นลูกน้องของพ่อผม ถ้าเขากล้าทำอะไรขึ้นมา พ่อเขาหมดอนาคตแน่

“ฉันแค่เป็นห่วง นายไม่คู่ควรกับของแบบนี้หรอก เลี้ยงพวกนกอินทรีย์พันธุ์หายากเป็นยังไง พวกมันแพงมากเลยเชียว”

เขารีบเปลี่ยนท่าที

“ไม่ล่ะ จากนี้ฉันจะมีแค่เวลลินแล้ว ฉันจะฝึกเขาอย่างดี และให้เขาไปโรงเรียนกับฉัน ทุกคนต้องอิจฉาแน่”

“โรงเรียน? จะเป็นไปได้เหรอ” โอลีเวียมองเวลลินอย่างหวาดๆ

“เป็นไปได้สิ แจสเปอร์ซะอย่าง ไม่ว่าอะไรที่ฉันบอกว่าจะทำ ฉันก็จะทำให้สำเร็จพวกนายคอยดูเถอะ!”

-----------------------------------------------------------------------------------------------------
To be continued...

มาเต็มตอนแล้วววว คุณหนูเองก็ใช่ย่อยนะคะ Like father like son
ความร้ายกาจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเลย เพียงแต่เวลาอยู่กับเวลลินแล้วดูซอฟต์ลงไปมาก
จากคอมเม้นต์ก่อนๆ ว่าไว้ก็ถูกค่ะ เวลลินเป็นจุดอ่อนของแจ๊ส แจ๊สก็เป็นจุดอ่อนของเวลลิน
แอบสงสารตอนถูกขังไว้ในห้องเหมือนกัน ฮือ มีแจสเปอร์คนเดียว แจสเปอร์ก็หนีไปอีก
ในความคิดของเวลลินนั้นไม่รู้หรอกว่าใครไปไหนทำอะไร ต้องพัฒนากันไปค่ะ

แถมชุดนักเรียนแบบคุณหนูของแจสเปอร์และผองเพื่อน
(https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/originals/14/a7/87/14a787cb1eacc6fd9ca3d044192f10e6.jpg)
สูท กางเกงขาสั้น ถุงเท้ายาว หมวก วินเทจนิดๆ แต่ชอบมากกก
ภาพจาก : https://www.pinterest.com/pin/54958057925711799/

บอกจะมาดึกๆ มาเช้าเลย ฮา มาของแถมสั้นๆ ของคุณท่านหน่อย

สัมภาษณ์คุณท่าน By ริคกี้

ริคกี้ : สวัสดีครับ ผมริคกี้วันนี้รับหน้าที่สัมภาษณ์คุณท่านแห่งตระกูลไรดัล เพราะถ้าไม่ใช่ผมก็ไม่รู้จะให้ใครถามแล้ว
คุณท่าน : ...เร็วๆ ฉันมีเวลาไม่ว่างนัก
ริคกี้ : เอ่อ ครับ คำถามแรก คุณท่านคิดยังไงกับคุณหนูแจสเปอร์?
คุณท่าน : หึ รู้ไปทำไม
ริคกี้ : ตอบคำถามหน่อยสิครับ
คุณท่าน : ทำหน้าที่สมกับใช้นามสกุลไรดัลดี แต่บางครั้งก็ดื้อด้าน
ริคกี้ : *ปาดเหงื่อ* แล้วคิดยังไงกับเวลลินครับ?
คุณท่าน : น่าจะดื้อด้านไม่แพ้กัน แต่อาจไม่เท่าแจสเปอร์หรอก ฝึกสักหน่อยก็เชื่องเอง
ริคกี้ : มีคนว่าคุณท่านเย็นชา ไร้หัวใจ เป็นพ่อประสาอะไรครับ นี่ผมไม่ได้พูดเองนะ
คุณท่าน : ไม่ดุไม่ด่าก็เหลวไหล อายุสิบห้าโตจนแต่งงานได้แล้วด้วยซ้ำ ทำไมต้องโอ๋ ไร้สาระ จบรึยัง จะไปพัก
ริคกี้ : ครับ จบก็ได้ครับ เชิญครับคุณท่าน
คุณท่าน : ...แล้วไม่มีคำถามเรื่องนายรึไง
ริคกี้ : มะ ไม่มีครับ จะมีทำไมครับ
คุณท่าน : อย่างเช่น ฉันคิดยังไงกับนาย เรียกนายไปทำอะไรบนห้อง
ริคกี้ : ผมไม่อยากรู้ครับ คุณท่านทานยาแก้อักเสบแล้วไปนอนครับ เลยเวลานอนมามากแล้ว
คุณท่าน : สั่งฉัน?
ริคกี้ : ขอความกรุณาไปทานยาแล้วนอนซะนะครับผม ผมกำลังขอร้องท่าน
คุณท่าน : ฉันเจ็บมือ ไปเตรียมน้ำอุ่นในห้องน้ำซะสิ
ริคกี้ : ...ครับ

------------------------------------------------------

ริคกี้อาบน้ำให้ทั้งคนพ่อคนลูกเลยหรอมมมม ฮา โบนัสสึที่แย่งซีนมากๆ เก็บคู่พ่อไว้ไกลๆ เลย
เกลียดพ่อกันต่อไปก่อนนนน ส่วนแจสเปอร์อนุญาตให้ตีก้นได้


หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครึ่งแรก :: || 17/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: aiyuki ที่ 17-07-2017 19:20:15
คุณพ่อใจร้ายอ่าาาา ทำไมใจร้ายจัง
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครึ่งแรก :: || 17/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: Ryoooo ที่ 17-07-2017 19:25:56
หุหุหุ เรียกริคกี้ไปทำอะไรน่าาาาาา
ตอนท้ายไม่มีแล้วเรอะ เสียจุยยยยย

อย่าไปกัดว่าที่พ่อตาสิเวลลิน
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครึ่งแรก :: || 17/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: utamon ที่ 17-07-2017 19:26:20
ใจร้ายเกินไปแล้วค่ะคุณพ่อ :m16:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครึ่งแรก :: || 17/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: boboman ที่ 17-07-2017 19:27:33
คุณท่านห้ามทำอะไรเวลลินนะะ!  :angry2:
แต่ตอนท้ายแอบเห็นว่าคุณท่านบอกให้ริคกี้ไปหาที่ห้องตอนเย็น แนนน้
พอแจสเปอร์ไปโรงเรียนคงไม่มีใครเอาเวลลินอยู่แน่เลยอ่ะ จะเป็นไงล่ะทีนี้  :katai1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครึ่งแรก :: || 17/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: sujusaranghae ที่ 17-07-2017 19:42:24
คุณพ่อใจร้ายจัง
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครึ่งแรก :: || 17/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: ♥►MAGNOLIA◄♥ ที่ 17-07-2017 19:43:56
เวลลิน ปกป้องคุณหนู

ดูแล้วการเลี้ยงเวลลินจะมีแต่ความยุ่งยาก ลำบาก
เพราะเวลลินเคยชินกับสัญชาตญาณสัตว์ป่า
การเคลื่อนไหว การล่าอาหาร ภาษากายเหมือนหมาป่า
ตอนนี้ยังฝึกเวลลินได้ไม่เท่าไรเลย คุณหนูต้องไปเรียน
แล้วเวลลินที่ทำตัวดีเวลาอยู่กับคุณหนูจะเป็นอย่างไร
คงไม่จุ๊บใครแน่ แต่จะกัดน่ะสิ สัตว์เลี้ยงโดนกัดกระเจิงหมดแล้ว

ดูท่าเวลลินจะเป็นจุดอ่อนของคุณหนู
ถ้าไม่ทำตามที่พ่อบอก เวลลินก็จะถูกขายไป

เพื่อนของแจสเปอร์ เบนจามิน กับโอลีเวีย ทั้งคู่ไม่เห็นด้วยกับการมีเวลลิน
กับโอลีเวีย ดูเข้าใจสถานการณ์ เห็นเลลินเป็นคน แต่อันตราย
แต่กับเบน เหมือนเวลลิน ทำให้ความสนิทระหว่างเขากับแจส ลดลงหรือเปล่า

อยากอ่านพาร์ทนายท่าน กับริคกี้ เพิ่มแล้วล่ะ  :hao6:
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครึ่งแรก :: || 17/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: ommanymontra ที่ 17-07-2017 19:55:18
  :3123: :pig4: :3123:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครึ่งแรก :: || 17/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: ♥lvl♀‘O’Deal2♥ ที่ 17-07-2017 20:03:55
กัดคอพ่อเลย !
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครึ่งแรก :: || 17/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: พิศตะวัน ที่ 17-07-2017 20:07:26
คุณพ่อใจร้ายยย แต่ก็รู้ว่ารักแจ็สเปอร์ใช่มั้ยถ้าเราคาดไม่ผิด
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครึ่งแรก :: || 17/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: diltosscap ที่ 17-07-2017 20:25:22
ให้คุณท่านเป็นพระเอกเฮอะใหญ่คับบ้าน พูดกับลูกไม่รักษาน้ำใจเลย น่าจะปล่อยให้โดดเดี่ยวคนเดียวให้เข็ด สงสารริกกี้
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครึ่งแรก :: || 17/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: badbadsumaru ที่ 17-07-2017 20:31:16
สงสารแจสเปอร์อ่ะ พ่อใจร้ายมาก
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครึ่งแรก :: || 17/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: ❣☾月亮☽❣ ที่ 17-07-2017 20:32:54
่มายืนได้เอาอีตอนขะหลบกระสุนนี่น้อโอ้ยใจหายใจคว่ำแรงพ่อคือจ่าฝูงสินะงานนี้เวลลินจะรู้รึยัง  HBD Ka

แจสเปอร์มีแววจะซวยเพราะเพื่อนนะ
อยากเห็นเวลลินเรียนหนังสืออะเรียนที่บ้านกันเถอะเนอะ ไม่อยากให้เรื่องบานปลายถ้าไปโรงเรียนทั้งที่ไม่พร้อม
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครึ่งแรก :: || 17/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: lnwcool ที่ 17-07-2017 21:10:40
 :m31: กรี้ดดดดดดดดดด พ่อภาษาอะไรพูดกับลูกแบบนี้เหรอห๊าาาาาาา

ตอนแรกเชียร์กับริกกี้เปลี่ยนใจ อยู่คนเดียวไปตลอดชีวิตเลยไป๊ เกลียดดดดดด
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครึ่งแรก :: || 17/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: Nus@nT@R@ ที่ 17-07-2017 21:23:05
คุณพ่อเย็นชาได้อีก
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครึ่งแรก :: || 17/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: morningpaper ที่ 18-07-2017 02:34:30
คุณพ่อเย็นชามาก ใครเคยเอาคุณพ่อไปขังในช่องฟรีซรึเปล่าคะตอนเด็กๆ กลัวก็แต่ว่าการห่วงภาพลักษณ์ของคุณพ่อคงจะไม่เป็นผลดีตอนที่แจสเปอร์กับเวลลินรักกัน (คิดล่วงหน้าไปไกลสุด 55555)
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: boboman ที่ 18-07-2017 05:28:44
สงสารเวลลินมาก ตอนที่พูดว่า 'แจสเปอร์ ไม่ไป' อ่ะ แงงงงงงง  :hao5:
เบนจามินนี่ดูร้ายใช่ย่อยเลยอ่ะ
สัมภาษณ์คุณท่านตอนท้ายนี่เต๊าะริคกี้ชัดเจนมาก 55555555 :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: Ryoooo ที่ 18-07-2017 06:30:02
คำถามเกี่ยวกับริคกี้ ทำไมไม่ถามเล่าาาา
เรารออยู่น่าาาา แต่ไปเตรียมน้ำอุ่นก็คิดไปไกลละจ๊าาาาาา

เพื่อนรู้แบบนี้แล้ว จะเกิดเรื่องมั้ย
มากคนมากความนะเจสเปอร์
ความร้ายนี้เปอร์ไม่แพ้คุณท่านนะจ๊ะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: bobie ที่ 18-07-2017 06:44:13
ร้ายเหมือนกันทั้งพ่อทั้งลูกเลย
ริคกี้ต้องสู้นะ
ส่วนเวลลินน่าสงสารเชียว
คิดว่าตัวเองจะโดนทิ้งหรอ
แจสเปอร์ไม่ทิ้งเวลลินหรอกน้าาา
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: บูมเบส ที่ 18-07-2017 08:05:08
อนาคตเวลลินคงจับแจ๊บเปอร์ขังบ้งแน่เลย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: BABYBB ที่ 18-07-2017 08:51:13
อยากตีแจสเปอร์!!!!! ทำไมดื้ออย่างนี้รู๊กกกกกกก
แต่อะไรก็ตามนะ โบนัสเนี่ย :haun4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: แฟนตาเซีย ที่ 18-07-2017 09:37:05
ไม่ค่อยชอบนิสัยแจสที่ชอบอวดสัตว์เลี้ยงสักเท่าไหร่ //คุณพ่อเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาให้เวลลินเหมือนคนมากขึ้นรึเปล่าเนี่ยยย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: lizzii ที่ 18-07-2017 10:45:12
แค่ให้ช่วยอาบน้ำหรอคะคุณพ่อ 55555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: saseum ที่ 18-07-2017 14:11:31
แต่นี่อยากรู้นะ เรียนริคกี้ไปทำไม ตามไปดูด้วยได้มั๊ย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: Red_sister ที่ 18-07-2017 14:28:25
คู่พ่อน่าจิ้น แต้ คู่แจสเปอร์นี่น้าาา ถึงเนื้อถึงตัวสุดๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: MSeraph ที่ 18-07-2017 17:03:09
คุณพ่อนี่ร้ายกาจนะ แสดงออกถึงความโหดอะ แต่รู้สึกได้ว่าร้ายกาจจ
ที่แน่ๆคือมีซัมติงกับริ้กกี้แน่นอนน เรียกให้ขึ้นไปหาตอนเย็นทำไมคะ ตอนเย็นนี่เวลาเลิกงานนะ
สงสารเวลลินมากกตอนโดนจับขัง พอเจอแจสเปอร์ยิ่งน่าสงสาร
โอลิเวียดูเข้าใจได้ว่าเห็นเวลลินเป็นคนแต่อันตรายเลยไม่อยากให้เลี้ยง ดูหวังดีอะ
แต่เบนจามินคืออะไรรรร อ่านแล้วรู้สึกแปลกๆอะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: พิศตะวัน ที่ 18-07-2017 17:11:21
 :hao7: :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: yowyow ที่ 18-07-2017 22:51:46
 :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: morningpaper ที่ 18-07-2017 23:10:19
ที่ไม่ให้เปอร์ไป เพราะหวงขาขาวๆใช่ม้ะเวลลิน เอาน่า เราเข้าใจนะ กางเกงมันขาสั้นอะเนอะ555555555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: ommanymontra ที่ 18-07-2017 23:23:57
 :3123: :pig4: :3123:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: กบกระชายไทยนิยม ที่ 19-07-2017 14:47:33
บางอารมณ์ก็อยากให้เวลลินได้กลับไปในที่ๆ จากมานะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: Minty ที่ 20-07-2017 08:55:46
สงสารทุกคนที่โดนเวลลินกัด แต่ก็สงสารเวลลินที่สุด
ต้องห่างจากป่า ห่างจากที่ที่คุ้นเคย ห่างจากฝูงหมาป่า
ต้องมาฝึกอะไรใหม่ๆที่มันไม่เป็นตัวของตัวเอง
แต่ก็ยังยอมทำเพราะแจสเปอร์สอน+ขอไว้
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: angel_Z4 ที่ 20-07-2017 22:33:32
เด็กดื้อแจสเปอร์ น่าตีก้นให้ลายจริงๆ!!
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: เป็ดอนุบาล ที่ 21-07-2017 00:43:52
     จะมองข้ามความอบอุ่นในครอบครัวไปนะ
จะโฟกัสแต่ความน่ารักของเวลลิน :mew1: :mew1: :mew1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: Fern666 ที่ 22-07-2017 20:03:32
เนื้อเรื่องน่าสนใจมาก แปลกดี ไม่เคยเห็นใครแต่งแนวนี้เลย แจสเปอร์ก็มึนๆน่ารักโฮกกกก เวลลินหล่อลาก คุณพ่อแซ่บเฟว่อออร์ อยากเห็นริคกี้เร็วๆจัง

ปล.คุณพ่อกับริคกี้นี่ต้องมีซัมติงแน่ๆ รอดูต่อไปนะค่าา :katai5: :katai5:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: pharm ที่ 22-07-2017 22:33:29
รอเวลลินเป็นคนนะนี่ อ้าาเขินเลย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: kitty08 ที่ 22-07-2017 23:33:00
 :mew3:นั่นสิอยากรู้จัง ว่าริคกี้ขึ้นไปทำอะไรทำไมพูดจากำกวมจัง สงสารเวลลินมากๆเลยอ่ะ แจสเปอร์ก้อร้ายน่ะ อย่างว่าลูกพ่อนี่น่า เราว่าพ่ิรักลูกแหละแต่คงต้องการสอนให้ลูกเข้มแข็ง
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 6 ครบ :: || 18/07/17 || p.8
เริ่มหัวข้อโดย: Lemon_Tea ที่ 23-07-2017 17:51:47
ช่วงเวลานี้ดูงุ้งงิ้งน่ารักกันดี
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 25-07-2017 04:48:07



:: 7 ::

ผมกำชับให้โอลีเวียและเบนจามินเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับก่อน

ผมอยากฝึกเวลลินจนไปโรงเรียนได้แล้วจะเอาไปอวดเพื่อนคนอื่นอีกที

“คุณหนูครับ ผมคิดว่ากว่าเวลลินจะพูดได้ จะอ่านหนังสือออก น่าจะใช้เวลาหลายปี คุณหนูคงเรียนจบม.ปลายก่อน

ไม่มีใครที่นี่ฝึกเวลลินได้นอกจากคุณหนู ดังนั้นเวลาฝึกก็จะน้อยลงเพราะคุณหนูต้องไปโรงเรียนนะครับ”

“ฉันรู้ๆ แต่พวกเขาบอกว่าเวลลินฉลาด ดังนั้นฉันมั่นใจว่าเขาจะทำได้แน่”

“แค่ทำให้เวลลินเข้าใจว่าคุณหนูไม่ได้หายไปไหนตอนที่ไปโรงเรียนก็ยากพออยู่แล้วนะครับ

ประตูห้องคุณหนูผมก็ต้องรีบติดต่อช่างมาเปลี่ยนใหม่ก่อนที่คุณท่านจะกลับมาเห็น เราคงไม่อยากเสี่ยงให้ท่านเสียลูกกระสุนอีก”

ผมมองเวลลินอย่างครุ่นคิด ตาของเขาปรือเมื่อเริ่มง่วง ตอนที่ผมหายไปเขาคงจะพยายามพังประตูห้องอยู่นาน อาละวาดจนเหนื่อย

“สร้างห้องให้เขาดีไหม ห้องที่เขาจะออกมาไม่ได้”

“คุณหนูหมายถึงกรงหรือครับ”

กรง? ผมไม่ชอบคำนั้นเลย ผมไม่อยากเห็นเวลลินอยู่ในกรง

“งั้นเราต้องฝึก ติดต่อพวกผู้เชี่ยวชาญที่เคยมาบ้านเราสิ”

“ส่วนหนึ่งที่เคยมาแอบเอาข่าวไปขายนักข่าว คุณท่านต้องใช้เงินปิดปากและใช้อำนาจขู่ให้เรื่องเงียบครับ ไม่อย่างนั้นเราคงเดือดร้อนกันหมด”

“ยุ่งยากจัง งั้นพวกเทรนเนอร์ฝึกสัตว์ล่ะ! ไปลองถามดู”

ริคกี้รับคำและรีบไปติดต่อให้ผม เขาเองก็คงกลัวเวลลินจะก่อเรื่องอะไรอีก เย็นวันนั้นมียอดรวมคนบาดเจ็บสิบกว่าคน

ดีที่ไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรง ผมพยายามพูดกับเวลลินให้เขาเข้าใจว่าผมไปโรงเรียน อธิบายแล้วอธิบายอีก

แต่เวลลินก็แค่กระโดดทับผม งับแขนผมพยายามจะชวนเล่น แค่จะให้หมอทำแผลที่โดนเศษประตูบาดทั่วตัวของเขา

ผมก็หมดพลังงานไปมากโข

“นายต้องรู้จักรอ รอน่ะ เดี๋ยวฉันก็กลับมา ไม่มีอะไร”

“เปอร์ ไม่ไป” เวลลินยืนตัวตรงด้วยสองขาเมื่อเห็นผมใส่ชุดนักเรียน เขากางแขนออกโอบรอบไหล่ผมไว้ คงพยายามรั้งตัวผม

“เปอร์ต้องไป เวลลินห้ามดื้อ อยู่กับริคกี้ ตอนเย็นจะกลับมา”

“ไม…”

“หือ?” ผมเอียงคออย่างไม่แน่ใจว่าเขากำลังพูดอะไร

“ทำไม”

ผมเบิกตาโตมองเขา เวลลินเริ่มพูดเป็นคำๆ ได้แล้วเหรอ มันไม่กี่วันเท่านั้นเองหลังจากที่เขาพูดชื่อผม

ผมจ้องตากับเวลลินอย่างอึ้งๆ ลืมไปแล้วว่าเขาถามอะไรมา เวลลินยิ่งขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม

“ไม่ไป อยู่ อยู่ เวลลิน”

“คุณหนูครับ รถพร้อมแล้วนะครับ” เสียงริคกี้แทรกขึ้นมาก่อน เวลลินตวัดสายตาดุดันของเขาไปด้านข้างอย่างไม่สบอารมณ์

“นายจะบอกว่า ไม่ให้ไป อยู่กับเวลลิน?” ผมไม่สนใจริคกี้ แต่ลองทวนประโยคของเขาใหม่ เวลลินยิ้มกว้างเมื่อผมเข้าใจเขา

จมูกโด่งเลื่อนมาซุกอยู่ตรงแก้มผม ไถไปมาอย่างมีความสุข ผมหันไปสบตากับริคกี้ มือก็กอดเวลลินไว้

“เขาเริ่มพูดได้แล้ว นายได้ยินไหม”

“ครับ เรื่องนี้ผมเองก็แปลกใจเลยลองถามคุณหมอ ที่เขาสันนิษฐานมาก่อนหน้านี้ว่าเวลลินเคยพูดได้คงเป็นเรื่องจริง”

“งั้นการฝึกเขาคงไม่ยากหรอกริคกี้ เราจะทำได้! นายจะทำได้ เวลลินฝึกกับฉันนะ เราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลาไง”

ผมไม่รู้ว่าเวลลินตกลงหรือเปล่า แต่ผมก็ต้องต่อสู้กับเขาและขึ้นรถไปโรงเรียน เวลลินวิ่งตามรถผมมาจนถึงหน้ารั้ว

ริคกี้ต้องวิ่งตามและพยายามพาเขากลับเข้าไป ผมเห็นเวลลินแยกเขี้ยว และรถผมก็เลี้ยวหัวมุม หวังว่าริคกี้จะไม่เป็นไรนะ

ผมตั้งใจเรียนและการบ้านทุกอย่างให้เสร็จเพื่อที่ว่าเมื่อกลับบ้านผมจะมีเวลาให้เวลลินเต็มที่

แม้ว่าเบนจามินจะชวนไปดูนกอินทรีย์ที่บ้านแต่ผมก็ไม่ไป

“จะไปหาหมาป่านั่นเหรอ! ตั้งแต่ได้มันมาก็ไม่ได้ไปที่บ้านฉันเลยนะ”

“ชู่ เบาๆ สิ นายต้องเข้าใจนะว่าเวลลินต้องอยู่กับฉัน เขาอยู่กับใครไม่ได้เลย ฉันต้องฝึกเขาให้สำเร็จก่อน

แล้วเราจะได้เล่นด้วยกันทุกคน”

“ฉันไม่อยากเล่นกับมัน! ฉันจะไม่มีเพื่อนเป็นคนป่าหรอก”

“แต่ฉันอยาก! ไปล่ะเบนจามินไว้พรุ่งนี้เจอกัน ไปนะโอลีเวีย”

ผมโบกมือลาเพื่อนสนิทแล้วรีบขึ้นรถกลับบ้าน ขอให้วันนี้ไม่มีอะไรพังด้วยเถอะ

ใช้เวลาไม่นานก็ถึงบ้าน แต่ทันทีที่ประตูรั้วเปิดให้รถเข้า ผมก็เห็นเวลลินในตำแหน่งเดิมกับเมื่อเช้า

เขาดูเหนื่อยล้าแต่แล้วก็ทำตาโตและวิ่งตามรถผมมา

“ฉันกลับมาแล้ว เห็นไหม ฉันไม่ได้หนีไป” ผมพยายามลูบตัวเวลลินให้อยู่นิ่งๆ เขาเหมือนจีจี้เมื่อก่อน

ตอนที่ผมไปโรงเรียนอนุบาล พอกลับมาจีจี้จะกระโดดไล่ผม เลียหน้าผม หางสั่นพั่บๆ อย่างดีใจ

“วันนี้เวลลินไม่ก่อเรื่อง แต่นั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เช้า กินนกไปสามตัว กระรอกที่หลงเข้ามาอีกหนึ่งตัว ไม่ยอมกินอาหารที่ผมให้ครับ”

“ทำไมไม่กินอาหารดีๆ ฉันไม่อยู่แล้วดื้อเหรอ” ผมดึงแก้มเวลลินจนยืด

“เปอร์! ไป เปอร์”

“มาต่างหากล่ะ เปอร์มา” ผมแก้คำให้เขา

“เปอร์มา” เขาพูดตามอย่างว่าง่าย ความน่ารักของเขาทำให้ผมลืมว่ากำลังดุอยู่ ผมเผลอยิ้มตามจนได้ยินเสียงริคกี้กระแอม

“ต้องกินอาหารจากริคกี้ ห้ามกินนก ห้ามฆ่าสัตว์ตกลงไหม”

“หิว หิว หิว กิน”

วันนี้เขาทำผมตกใจหลายรอบแล้วนะ พอผมยืนนิ่งเขาก็วิ่งออกไปที่สนามหญ้าทำจมูกฟุดฟิดดมไปเรื่อย

พอเห็นสิ่งมีชีวิตก็จะพุ่งเข้าใส่ทันที

“เฮ้ บอกว่าอย่าไง ห้าม” ผมรีบรั้งไหล่เวลลินไว้เมื่อเขามองนกที่ลงมาเดิน

“เปอร์หิว”

“เปอร์หิว แต่เปอร์จะไม่กินเนื้อสดๆ มานี่เลย เข้าบ้านกัน ไหนยืนซิ ยืนเร็วจะได้จุ๊บ” พอผมพูดว่าจุ๊บเท่านั้นแหละ

เวลลินยืนทันที ผมเห็นริคกี้กุมขมับและพึมพำอะไรอยู่คนเดียว ผมถอยหลังออกห่างจากเขา เขาก็หดตัวลงยืนสี่ขา

“จะจุ๊บไหม เดินมาสิ เดินเหมือนตอนยืน เดินเหมือนฉัน เหมือนริคกี้”

ผมทำปากจู๋และถอยหลังออกไปอีกก้าว เขาเอียงคอครุ่นคิดอยู่พักใหญ่แล้วจึงยืนขึ้นอีกครั้ง

ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วค้างอยู่ท่านั้น ตัวเขาสั่นไปหมด ผมจึงยื่นมือไปหาด้วยความสงสาร

เวลลินคว้ามือผมไว้ก้าวมาอีกหนึ่งก้าวจนถึงตัวผม ตอนนี้เขาใช้มือได้คล่องแล้ว หยิบจับของได้ คว้าผมได้ กอดผมได้

“เดี๋ยวสิ เดินให้มากกว่านี้ก่อน เวลลิน อื้อ”

คิดว่าผมจะหลบพ้นเหรอครับ โดนจุ๊บไปหลายทีกว่าจะดันตัวเขาออกสำเร็จ

ผมออกแรงดึงมือเขาให้ฝึกเดินเตาะแตะตามผมมาจนถึงประตูบ้าน

“ดีมาก ลองเดินกันทุกวันนะ”

“จุ๊บ?”

“รางวัลอื่นบ้างได้ไหมล่ะ จุ๊บจนริคกี้มองตาเขียวไปหมดแล้ว”

“ไม่เดิน” เวลลินปฏิเสธแล้วรีบเดินสี่ขาเป็นการต่อต้าน โอ้โห เดี๋ยวนี้เขาต่อต้านเป็นแล้ว ถ้าไม่ให้รางวัลก็จะไม่ทำ มีแบบนี้ด้วย

“ผมชักคิดว่าเขาฉลาดเกินไปแล้วนะครับ”

“ฉลาดสิดี เราใช้เวลาแค่นิดเดียวเขาทำได้ตั้งหลายอย่าง ต่อไปเขาจะขับรถได้ไหม หรือว่าเล่นดนตรี แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว”

“ครับๆ ถ้าเขาทำได้ทุกอย่างที่ว่ามาก็ดี ผมจะได้ไม่ต้องเหนื่อย ส่วนเรื่องจุ๊บเนี่ย…เฮ้อ ผมจนปัญญาจะห้ามแล้ว

แต่ก็ไม่อยากเห็น กรุณาเพลาๆ ลง ถือว่าเห็นแก่ผม เห็นแก่คุณท่าน เห็นแก่แฟนในอนาคตของคุณหนูด้วยเถอะ”

ผมหัวเราะกับท่าทีหนักใจของริคกี้ ยิ่งเห็นเขาปวดหัวผมก็ยิ่งชอบ จากที่ห้ามเวลลินเลยยื่นหน้าไปจุ๊บเขาเอง เวลลินดีใจใหญ่

“ผมจะเริ่มคิดว่าคุณหนูเกลียดผมแล้วนะครับ”

“พูดอะไรอย่างนั้น ฉันรักริคกี้จะตาย”

ถึงริคกี้จะรีบหันหลังไป แต่ผมก็เห็นนะว่าเขาอมยิ้ม ผมพาเวลลินเข้าไปในกินข้าวในห้องครัว สอนเขาซ้ำๆ อย่างไม่รู้เบื่อ

อาจเป็นเพราะผมไม่มีพี่น้องรึเปล่า ผมเลยไม่เคยมีช่วงเวลาเลี้ยงน้อง แบ่งของเล่นให้น้อง ไม่มีคนให้เล่นด้วยเมื่อกลับมาบ้าน

ริคกี้ก็เอาแต่ทำตามที่พ่อสั่ง แต่เวลลินเป็นของผม เขาจะไม่ฟังใครทั้งนั้นนอกจากผมและผมมีความสุขมาก

“ติดกระดุมแบบนี้ ใช่ เก่งมาก ตอนแกะก็ค่อยๆ ถ้าดึงแรงนะมันจะขาด เวลลินฉันให้แกะของนายไม่ใช่ฉัน!”

ผู้เชี่ยวชาญแนะนำว่าควรซ่อนสัตว์ไว้ให้ไกลจากเวลลิน โดยเฉพาะสัตว์สี่ขา เมื่อเขาอยู่กับมนุษย์มากๆ

เขาจะได้มีพฤติกรรมเลียนแบบ แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริง เขาเริ่มเลียนแบบทุกอย่างที่ผมทำ ในเวลาไม่นานเขาก็รู้จักการถูสบู่

การเช็ดตัว วิธีใส่กางเกงในและการติดกระดุมเสื้อ รวมไปถึงการถอดด้วย

“ถอดๆ” เวลลินปลุกปล้ำกับผมจนกระดุมทั้งแผงหลุดหมด ที่ยังควบคุมไม่ได้คือแรงที่มหาศาลของเขา บางเม็ดก็แกะดี

บางเม็ดก็หลุดออกมาห้อยอยู่ข้างเสื้อ สิ่งที่เวลลินชอบที่สุดดูจะหนีไม่พ้นการซบลงกับตัวผมแบบไม่มีเสื้อผ้า

ฟังๆ ไปอาจจะดูแปลก แต่ผมก็เริ่มชินแล้ว ถึงเขาจะใส่เสื้อผ้าได้แต่เขาก็ไม่ชอบมันอยู่ดี

เวลาที่ไม่มีแขกมาบ้านเขาจะชอบแก้ผ้า จนผมต้องขอร้องให้เขาใส่แค่กางเกงขาสั้นก็ยังดี

แต่ตอนนี้เขาลามมาแก้ผ้าผมด้วย ชอบจังเลยนะไถหน้ากับตัวผมเนี่ย มันจั๊กจี้ไม่รู้เรอะ!

“ฉันทำคืนบ้างเป็นไง มานี่เลย” ผมผลักเวลลินลงนอนแล้วเอาหน้าไถแบบเดียวกับที่เขาทำ

เวลลินหัวเราะใหญ่ พักหลังมานี้เขาไม่ค่อยเห่าแล้ว

“โอ๊ะ!” ผมเล่นกับท้องเขาอยู่ไม่นานก็รู้สึกแปลกๆ เวลลินหายใจติดขัดและเบียดตัวมาหาผม

เขาขมวดคิ้วดูงุนงงกับตัวเองเช่นกัน

“เปอร์”

“อะไร” ผมตอบรับอย่างลังเล น้ำเสียงของเขาดูแปลก ทำไมมันแหบพร่าอย่างนั้น

เขาก้มลงแกะกางเกงตัวเองแล้วโยนทิ้งไป กระโจนเข้ามาหาผมจับผมคว่ำหน้าลงกับเตียง ตัวเขาร้อนมาก

เขาไม่สบายรึเปล่า ผมพยายามยันตัวขึ้นแต่ก็ถูกทับไว้ มันเริ่มแปลกขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเขาขยับตัว

“เวลลิน? นายทำอะไร นายเป็นอะไร”

เขาไม่ตอบแต่เสียงลมหายใจรินรดอยู่ข้างหู ไม่กี่วินาทีถัดมาผมก็เจ็บจี๊ดที่หลังคอ เขากัดผมอีกแล้วเหรอ

ผมห้ามเขาไปนานแล้ว เราไม่ได้เล่นงับกันแล้วด้วย

“เจ็บนะ! บอกว่าห้ามกัด เดี๋ยวจะโดนลงโทษ”

ปกติเวลลินจะหยุดเมื่อได้ยินคำว่าเจ็บ แต่เขากัดผมแรงขึ้นอีก มันเหมือนผมจะโดนเขากิน ผมตะเกียกตะกายพยายามหนี

แต่เวลลินรัดตัวผมไว้ยกสะโพกผมขึ้นและโยกตัวลงมา ผมตกใจจนเกร็ง มันไม่ปกติแล้ว เวลลินไม่ฟังผม

“ริคกี้! ริคกี้ช่วยด้วย!” ผมตะโกนออกไปเสียงดังเมื่อคนที่ผมนึกออกเพียงคนเดียวคือริคกี้ ห้องของเขาอยู่ติดกับผม

ตอนนี้เวลลินกดผมจมเตียงแทบขยับไม่ได้ ยิ่งผมดิ้นเขายิ่งกำมือผมแรงขึ้น เวลลินไม่เคยใช้กำลังกับผม

แต่ตอนนี้บรรยากาศบางอย่างมันน่ากลัว ผมไม่ชอบแบบนี้

“ริคกี้ได้โปรด”

“คุณหนู! เวลลิน!” ริคกี้เปิดประตูเข้ามาในชุดนอน ตาเขาเบิกค้าง

“เวลลินเป็นอะไรไม่รู้ ปล่อยฉันนะ ปล่อย!”

ผมได้ยินเสียงขู่จากเวลลิน แค่ผมจะเอี้ยวคอไปมองว่าเขาทำหน้ายังไงอยู่ก็ยังทำไม่ได้ ตัวผมชาไปหมด

ที่ผมคิดว่าเขาแรงเยอะมาตลอดยังไม่ได้เสี้ยวหนึ่งของแรงเขาจริงๆ เลย เล็บของเขาทำให้ผมเจ็บ

เวลลินเล็บยาวมากและผมยังไม่กล้าตัดให้เขา ตอนนี้มันเลยจิกอยู่บนเนื้อผม

“เวลลิน ปล่อยคุณหนู ออกมาเดี๋ยวนี้!” ริคกี้รีบปิดประตูและพุ่งตรงมาที่เตียง แต่เวลลินผละออกและจู่โจมริคกี้

เสียงขู่กรรโชกของเวลลินดังขึ้น เขาพยายามไล่ริคกี้ออกไปและวนกลับมาหาผม ตอนนี้ผมทันเห็นร่างกายของเขาแล้ว

หัวใจผมเต้นแรงอย่างตื่นตระหนก ผมพอจะได้เรียนเรื่องแบบนี้อยู่บ้านแต่ยังไม่เคยเห็นด้วยตาตัวเอง ของผมเองก็ไม่เคย

ส่วนล่างของเวลลินมันเปลี่ยนไป อย่างกับมันมีชีวิต!

“ทำยังไงดีริคกี้! อย่านะเวลลิน นายจะทำอะไรฉัน” ผมร้องอย่างตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเขาซุกหน้าลงมาที่เป้ากางเกงผม

ทำจมูกฟุดฟิดแล้วก็เลื่อนมือมาฉีกมันออก ผมใช้คำว่าฉีกเพราะเขาเอาเล็บข่วนมัน

ผมหดตัวหนีเมื่อโดนเล็บขูดเล็กน้อยที่ขาอ่อน

ผมออกแรงผลักเวลลินแล้ววิ่งออกจากเตียงแต่สะดุดล้มหน้าคว่ำลงที่พื้นกลางห้อง ริคกี้รีบรับผมไว้

“ฉันกลัวริคกี้ เวลลินเป็นอะไรไป” ผมแทบจะสะอื้นออกมาเมื่อเวลลินเปลี่ยนไปอย่างกับคนละคน

ดวงตาของเขาจ้องผมเหมือนเป็นเหยื่อ

“น่ากลัวว่าจะเป็นการที่เขามีอาการเป็นครั้งแรก” ริคกี้พึมพำ

เวลลินกระโจนลงจากเตียง ผมหันหน้าหนีและซุกตัวเข้าหาริคกี้อย่างหวาดกลัวสุดขีด

ผมตัวสั่นจนควบคุมตัวเองไม่ได้ ผมกำเสื้อของริคกี้ไว้แน่น

“แจสเปอร์” เสียงของเวลลินยังคงสั่นเครือ แต่การที่เขาเรียกชื่อเต็มทำให้ผมหันไปมอง เวลลินใช้จมูกดุมือผม

แววตาที่น่ากลัวเริ่มจากหายไป แต่ผมลังเลที่จะไปหาเขา ผมกลัวเขาจะทำเหมือนเมื่อกี้อีก

“ผมคิดว่าเขากำลังแตกเนื้อหนุ่มครับคุณหนู”

“เปอร์ มานี่ เปอร์” เวลลินยืนขึ้นพยายามดึงผมออกจากริคกี้

“ไม่ นายทำฉันเจ็บ คืนนี้ฉันจะนอนกับริคกี้” ผมปัดมือเขาออก

“ไม่เจ็บ เวลลิน ไม่”

“พาฉันออกไปที” ผมกอดคอริคกี้แน่นฝังหน้าลงกับคอเหมือนสมัยที่ยังเป็นเด็ก ริคกี้ช้อนขาผมเพื่ออุ้ม

แต่แค่หันหลังเท่านั้นเวลลินก็วิ่งวนมาด้านหน้าดักทางเอาไว้ เวลลินกำลังโกรธ เขาไม่ชอบให้ใครแตะตัวผม

“คุณหนูครับ ผมคิดว่าผมไม่น่าจะสู้เวลลินได้โดยไม่ยิงเขา”

“งั้นก็ไปเอาปืนยาสลบมา ฉันจะรออยู่ที่นี่ เร็วๆ นะ” ผมตั้งสติและยอมลงจากอ้อมกอดของริคกี้

ผมรู้ว่าริคกี้พกปืนอยู่เสมอ และรู้ว่าเวลลินสามารถทำอะไรได้บ้าง ผมไม่อยากให้ใครบาดเจ็บ

ตั้งแต่ที่เวลลินเข้ามา ที่บ้านก็ต้องเตรียมกระสุนยาสลบเอาไว้เผื่อกรณีฉุกเฉิน ผมมองริคกี้ที่รีบวิ่งออกจากห้องไป

“เปอร์”

“อย่าเข้ามา”

เมื่อเวลลินเห็นว่าผมเป็นอิสระเขาก็ตรงเข้ามาหา ผมถอยหลังหนีและกอดตัวเองไว้ เวลลินทำหน้าเศร้า

แต่แค่ไม่นานเขาก็ตะครุบตัวผม กดผมลงกับพื้น

“ถ้านายทำอะไรอีกฉันจะโกรธแล้วนะ ฉันจะเกลียดนายด้วย!”

ผมไม่รู้ว่าเวลลินเข้าใจคำว่าเกลียดไหม แต่เขาชะงักเล็กน้อย ในจังหวะที่เวลลินก้มตัวลงและดึงขาผมออก

ริคกี้ก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมเล็งปืนอย่างรวดเร็ว ผมเกร็งตัวสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่ขาอ่อน

ก่อนที่เวลลินจะเซมาด้านข้าง ยาสลบออกฤทธิ์ยารวดเร็ว ส่วนริคกี้รีบเข้ามาประคองผม

“เป็นอะไรไหมครับคุณหนู เวลลินทำอะไร”

ผมมองลงไปที่ขาตัวเอง เขาเลียแผลให้ผม เขากำลังพยายามขอโทษ

“ฉันไม่เป็นอะไร คืนนี้ขอนอนด้วยนะ”

เพียงแต่ผมไม่แน่ใจว่าควรทำยังไงต่อ ผมกับริคกี้ช่วยกันลากเวลลินไปไว้บนเตียง ห่มผ้าให้เขา

จัดการล็อกประตูห้องเพราะกลัวเขาจะตื่นมาอาละวาด

“แตกเนื้อหนุ่มน่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอริคกี้ คุณครูไม่เห็นเคยบอก”

“แตกเนื้อหนุ่มไม่น่ากลัวหรอกครับ เพียงแต่จะทำให้มีอารมณ์ทางเพศรุนแรงสักหน่อย

ในกรณีของเวลลินเขาอาจเคยเห็นวิธีเอ่อ มีเพศสัมพันธ์แบบหมาป่ามาแล้วและเขาจะทำมันกับคุณหนู

โชคดีที่คุณหนูส่งเสียงเรียกนะครับ และเป็นโชคดีที่คุณท่านอยู่ในห้องทำงานเลยไม่ได้ยินเสียง”

“แบบหมาป่า?”

“อืม ผมไม่แน่ใจว่าควรบอกรายละเอียดไหม แต่เอาเป็นว่าตอนนี้เวลลินอันตรายกับคุณหนู

คงต้องให้อยู่แยกกันจนกว่าเวลลินจะรู้ว่าควรทำยังไง”

“แล้วถ้าฉันไม่สอน เวลลินจะทำได้เหรอ” ผมเริ่มกังวล

“ข้อนั้นผมต้องขอเวลาไปปรึกษากับผู้เชี่ยวชาญ ผมไม่อยากให้เราทำอะไรกันเองเดี๋ยวจะผิดพลาดเอาได้

คุณหนูนอนเถอะครับ เวลลินไม่ใช่หมาป่าจริงๆ เขาไม่มีฤดูผสมพันธุ์ อาการนี้จะไม่คงอยู่นานจนถึงเช้า

พรุ่งนี้เขาจะเป็นเวลลินที่น่ารักของคุณหนูเหมือนเดิม” ริคกี้ห่มผ้าให้ผม และปูที่นอนบนพื้นข้างเตียง

“นอนด้วยกันสิ”

“คุณหนูโตแล้ว นอนคนเดียวได้แล้วครับ”

“ก็ใช่ แต่วันนี้อยากนอนด้วย ขึ้นมานะริคกี้นี่คือคำสั่ง”

“ต้องนอนกอดแล้วร้องเพลงกล่อมด้วยไหมครับคุณหนูน้อย” ริคกี้ขึ้นมานอนข้างผมอย่างว่าง่าย

ผมไม่ชอบให้เขาพูดเหมือนผมเป็นเด็ก แต่วันนี้ผมเพิ่งผ่านอาการตกใจสุดขีดมา ผมอยากกอดเขา

“อือ กล่อมจนกว่าจะหลับเลย” ผมซุกตัวเข้าหาริคกี้

“…” เขานิ่งไปพักใหญ่ก่อนจะเลื่อนมือมาลูบหลังผม ความกังวลเกี่ยวกับเวลลินยังไม่จางหาย

ถึงผมจะหลับตาแต่ภาพของเวลลินยังฝังอยู่

“ว่าแต่ เวลลินจะทำเรื่องแบบนั้นกับฉันได้ด้วยเหรอ ฉันเป็นผู้ชายนะ” ผมกระซิบอย่างสงสัย

จู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงหัวใจของริคกี้เต้นแรงขึ้น

“ได้ครับ มันเป็นไปได้ แต่คุณหนูไม่สมควรรู้เรื่องแบบนั้น นอนนะครับ”

จริงเหรอ โลกนี้ยังมีอะไรที่ผมไม่รู้อีกเยอะเลยแฮะ


-----------------------------------------------------------------------------------------------------
To be continued...

ไม่ต้องรอโต เวลลินก็เริ่มฉายแววแล้ว วัยแตกหนุ่มฮอร์โมนรุนแรงเหลือเกิน
ความใสๆ น่ารักเหมือนลูกหมาของเวลลินมันเป็นภาพลวงตา หมาป่าก็คือหมาป่านะคะ หึหึ
มีส่วนที่เหมือนจะแปรงร่างได้เหมือนกัน เหมือนมีปุ่มกดเปลี่ยนโหมด โหมดเวลลินน้อยขี้อ้อน
หรือดหมดเวลลินโหดหื่น(?) วันนี้คุณหนูเผลอเปิดโหมดใหม่เลยตื่นเต้นกันไป ฮา

บางส่วนของพัฒนาเวลลินจะเร่งเวลาเอา เดี๋ยวมันจะยาวเกินไป ให้ไปมีเรื่องแซ่บกันต่อตอนเวลลินเข้าเรียนก็ได้
ว่าแต่เรื่องนี้จะสอนเวลลินกันยังไงเนี่ยสิ...

จะมาวันจันทร์โผล่มาวันอังคารตลอด  :hao5: จะพยายามมาให้ตรงเวลามากขึ้นค่า
ช่วงนี้เรื่อเครียดๆ เยอะด้วยเลยแต่งแล้วอืด ช้าเลย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: ❣☾月亮☽❣ ที่ 25-07-2017 06:31:58
ในที่สุดหมาป่าหื่นก้อปรากฏตัวแต่ยอมรับว่าเวลลินเก่งมากเริ่มพูดได้้้้แล้ว
แต่เปอร์ต้องเป็นคนสอนนะ
ส่วนริคกี้ต้องรีบเอาเรื่องเพศสัมพันธ์มาสอนคุณหนูแล้วล่ะเพราะ15แล้้วนะ
ริคกี้เล่าสิอิอิ

หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: aiyuki ที่ 25-07-2017 07:03:24
เวลลินโหมดหื่ร แตกเนื้อหนุ่ม คุณหนูกลัวจนหนีเลย น่าสงสาร
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: BABYBB ที่ 25-07-2017 07:28:20
เปอร์ไม่น่ารอด  :laugh: เวลลินน่ากลัวมากเด้อเวลาหื่น
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: bobie ที่ 25-07-2017 07:36:07
เวลลินแตกเนื้อหนุ่มแล้ว
ริคกี้กับแจสเปอร์ปวดหัวขึ้นแน่ๆ
ว่าแต่ริคกี้ทำไมตอนแจสเปอร์ถามเรื่องนี้ถึงได้หัวใจเต้นแรงล่ะ อิอิ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: saseum ที่ 25-07-2017 08:23:53
เปอร์ต้องลืมเรียนรู้นะลูก
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: อิ๊อ๊ะชะเอิงเอย ที่ 25-07-2017 08:25:41
ทำไมริคกี้ใจเต้นแรงละคะ :hao6: :hao6: :hao6:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: k2blove ที่ 25-07-2017 08:33:08
เริ่มน่ากลัวแล้วละ เราคนบอบบาง ถนอมๆ หน่อยนะเวลลิน
 :jul1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: lizzii ที่ 25-07-2017 08:37:17
ริ้กกี้คงต้องช่วยอธิบายให้คุณหนูเข้าใจเรื่องนี้ละ
เอาคุณพ่อมาเป็นหุ่นประกอบการอธิบายก็ดีนะ 55555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: mild-dy ที่ 25-07-2017 08:49:38
 :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: 【focus_kung】 ที่ 25-07-2017 09:02:17
สงสารเวลลิน เวลลินไม่เรื่องรู้อะไรเลย งืออออออ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: ommanymontra ที่ 25-07-2017 09:29:01
 :z1:

 :3123: :pig4: :3123:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: ♥►MAGNOLIA◄♥ ที่ 25-07-2017 10:18:55
สงสารเวลลิน
นั่งเฝ้าที่ประตูจนคุณหนูกลับจากเรียน  :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ:

ก็คิดว่าซักวันต้องมาถึง  :mew2:
วันที่เวลลินมีอารมณ์เพศ
ปกติก็จุ๊บ เลียปาก หน้าตา ถึงเนื้อถึงตัวประจำ
ตามวิถีหมาป่าอยู่แล้ว
ฟื้นจากสลบ จะเป็นไงเนี่ย
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: sujusaranghae ที่ 25-07-2017 11:03:12
สงสารเเจสเปอร์ เวลลินจะระงับอารมณ์ได้มั้ยเนี่ย
ตอนหน้าต้องเศร้าแน่เลย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: Ryoooo ที่ 25-07-2017 12:53:44
ริคกี่เหมือนคุณแม่เจสเปอร์มากกก
มีนอนกอดนอนกล่อม น่ารัก
หมาป่าหื่นโผล่มาแล้ว เปอร์น้อยกลัวเลยเห็นมั่ย
สงสัยต้องทำให้ชิน? อิอิ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: บูมเบส ที่ 25-07-2017 14:48:49
เป็นเรื่องแล้วไหมล่ะเวลลิน
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: พิศตะวัน ที่ 25-07-2017 17:19:35
 :hao7: :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: boboman ที่ 25-07-2017 17:26:10
สัญชาตญานของหมาป่า   :hao6:
จะสอนเรื่องแบบนี้กันยังไงล่ะเนี่ย 555
รอตอนหน้าค่า
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: utamon ที่ 25-07-2017 20:16:32
ผลของการยั่ว :hao6:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: แฟนตาเซีย ที่ 25-07-2017 20:35:08
อยากให้ถึงตอนโตเร็วๆๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: kitty08 ที่ 25-07-2017 23:37:27
 :z1:เข้าสู่โหมดนี้ทีเล่นเอาเปอร์กลัวไปเลย พอจะรู้แหละว่าริคกี้กับคุณพ่อเป็นอะไรกัน 555 สงสารทั้งเวลลินทั้งเปอร์เลย ยังไงก้อสงสารหนูเปอร์หน่อยน่ะเวลลินต้องยับยั้งนิดนึงน่ะ สัญชาตญาณสีตว์ป่าแรงมากจ้ะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: MSeraph ที่ 25-07-2017 23:58:27
เวลลินนน ทำอย่างงี้ไม่ได้ลูกกกก
เปอร์กลัวแล้ววเห็นมั้ยยย
ค่อยๆไงงง ถ้าซึมซับพฤติกรรมจากหมาป่ามางี้
ทางแก้คือเปิดของคนให้ดูค่ะ ดูพร้อมแจสเลยใสๆทั้งคู่//ผิดๆๆ 555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: morningpaper ที่ 26-07-2017 01:31:01
เอาจริงๆคือพอเเจสเปอร์พูดถึงเรื่องจะพาไปรร.ด้วย ไปเรียนด้วยกันแล้ว นี่ยังคิดหนทางที่คุณท่านจะยอมรับเวลลินไม่ออกเลย ฮือ สู้เขานะเด็กๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: เป็ดอนุบาล ที่ 26-07-2017 02:27:54
      555เวลลินเวอร์ชั่นใหม่ถึงกับต้องยิงยาสลบเลย :mew3: :mew3: :mew3:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: กบกระชายไทยนิยม ที่ 26-07-2017 12:11:27
ริกกี้คืดอะไรกับเปอร์หรือเปล่า
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: badbadsumaru ที่ 26-07-2017 13:13:06
แตกวัยหนุ่มแบบสุด เวลลินสู้นะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: Red_sister ที่ 26-07-2017 14:47:06
น่าสนใจจจสุดๆ อยากเห็นเวลลินโตไวๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: •♀NoM!_KunG♀• ที่ 26-07-2017 19:19:08
ต้องตามมม
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: yowyow ที่ 27-07-2017 17:54:29
 :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: angel_Z4 ที่ 27-07-2017 20:02:52
โถ่เวลลินลูกแม่ เริ่มโตเป็นหนุ่มแล้ว ขุ่นแม่จะรอนะคะ(?) :hao7:

แหนะ ริคกี้ใจเต้นทำไมคะ กิ๊วๆๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: NewYearzz ที่ 30-07-2017 07:58:50
ขออนุญาตแปะก่อนจ้า  :L2:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: guguyz ที่ 30-07-2017 20:48:57
ความเป็นชายผมจะหมดไปเพราะนิยายแนวนี้แหละ
ยิ่งอ่านยิ่งกรี้ด อห.
จัดแจสเปอร์ใส่จานให้เวลลินสักมื้อจะขอบคุณมาก ไม่ต้องรอโตแล้ว :-[
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 7 :: || 25/07/17 || p.9
เริ่มหัวข้อโดย: pharm ที่ 30-07-2017 21:06:17
โอ้ย ตายแล้ว  :mew1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 31-07-2017 23:33:41


หมดหน้าพอดี อัพหน้าถัดไปน้า  :กอด1: :กอด1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: magarons ที่ 31-07-2017 23:40:13
รออออ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 31-07-2017 23:54:34


:: 8 ::

 
เวลลินยังคงหลับอยู่ตอนที่ผมตื่น วันนี้เป็นวันเสาร์ผมเลยไม่ต้องไปโรงเรียน ผมมองเวลลินที่ดูไร้พิษสงในยามหลับ

อาจเพราะฤทธิ์ของยาสลบทำให้เวลลินไม่นอนขดตัวเหมือนหมาป่า เราวางเขาไว้อย่างไรเขาก็นอนอย่างนั้น

“ริคกี้คิดว่าเวลลินรู้รึเปล่าว่าฉันเป็นผู้ชาย”

“ผมคิดว่าเขารู้นะครับ”

“แต่เขาก็ยังจะ…ทำแบบนั้นกับฉันเหรอ” ผมขมวดคิ้ว

“ผมคาดว่าเวลลินจะเห็นคุณหนูเป็นคู่ เขาแสดงความรักกับคุณหนูแทบจะตลอดเวลา

และคงคิดว่าคุณหนูเข้าใจและยอมรับการเป็นคู่ด้วยแล้ว พอมีอะไรมากระตุ้นสัญชาตญาณของเขา

ผลลัพธ์ก็จะเป็นแบบเมื่อคืน”

“กระตุ้นเหรอ เมื่อวานก็ไม่ได้มีอะไรนี่นา”

“ก่อนที่เวลลินจะมีอาการ คุณหนูทำอะไรอยู่ครับ”

ผมนึกย้อนกลับไป เราเล่นกันเหมือนปกติ เวลลินเอาหน้าไถท้องผม ผมก็เลยทำบ้าง

พอผมเล่าริคกี้ก็เอามือนวดหน้าผากตัวเอง ทำหน้าเหมือนโลกจะแตก

“เฮ้อ พอคุณหนูโตกว่านี้หน่อย คุณหนูจะรู้ว่าอะไรที่ทำแล้วเป็นตัวกระตุ้นบ้าง แต่โดยรวมก็คือการสัมผัสร่างกาย

อย่าใกล้ชิดกับเวลลินมากนะครับ ผมกังวลเรื่องนี้มาตั้งแต่วันแรกที่เห็นเขา และไม่ผิดไปจากที่คิดเลยจริงๆ

สายตาที่เขามองคุณหนูมันอันตราย เขาไม่มีวันจะเป็นสัตว์เลี้ยงของคุณหนูได้หรอกครับ”

“ว่าแต่ริคกี้เคยมีเซ็กซ์ไหม หมายถึงกับผู้ชายน่ะ”

“ถามอะไรครับ!” เขาเบิกตาโต แก้มแดงขึ้นมาเล็กน้อย

“เห็นอธิบายนู่นนี่ ก็เลยอยากรู้ จริงสิ ฉันเสิร์ชดูเอาก็ได้นี่นา”

ริคกี้ทำหน้าเหวอ ส่วนผมรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเสิร์ช

มือยาวๆ ของริคกี้เลื่อนมาปิดหน้าจออย่างรวดเร็วเมื่อผมกดเลือกหัวข้อบนสุด

“ผมคิดว่ามันยังเร็วเกินไปที่จะให้คุณหนูเรียนรู้เรื่องพวกนี้”

“เร็วอะไร ฉันสิบห้าแล้ว”

“สิบแปดดีไหมครับ ไว้ตอนอายุสิบแปดแล้วผมจะสอนคุณหนูเอง”

“ฉันไม่ใช่เด็กแล้วริคกี้ อีกอย่างที่ฉันเรียนมาวัยแตกเนื้อหนุ่มหมายความว่ามนุษย์เราพร้อมที่จะสืบพันธุ์

มันเป็นเรื่องทางธรรมชาติ ฉันต้องเรียนรู้ไว้ไม่อย่างนั้นคนอื่นเขาจะหาว่าโง่ได้ คนอื่นๆ ในห้องจะรู้กันรึยัง

ฉันรู้เป็นคนสุดท้ายไม่ได้เด็ดขาด อ๊ะ แต่เรื่องระหว่างชายกับหญิงฉันรู้นะ ฉันรู้ด้วยว่าทำไมคนเราถึงมีลูกได้

ฉันไม่ใช่เด็กโง่ ริคกี้อยากให้ฉันโง่เหรอ” ผมปัดมือของริคกี้ออกไป

“คุณหนูครับ เรื่องแบบนี้เราควรเรียนรู้ไปตามวัย ไม่ควรเร่งรีบ ถึงตอนนี้จะไม่รู้ มันก็ไม่ทำให้คุณหนูดูโง่หรอก”

“แต่ฉันอยากรู้นี่!”

ริคกี้ทำหน้าปลงและยินยอมจะอธิบายให้ผมฟัง จากที่หน้าแดงแค่เล็กน้อย หน้าเขาก็แดงเหมือนสีผมตัวเอง

เขาอธิบายอ้อมไปอ้อมมา กว่าผมจะเข้าใจว่าผู้ชายกับผู้ชายเขาทำยังไงและตรงไหน

“จริงเหรอ ตรงนั้นอ่ะนะ น่ากลัว มันเป็นไปไม่ได้หรอก” ผมเอามือกอดแขนตัวเองเมื่อได้รับความรู้ใหม่ พอนึกภาพตามแล้วน่ากลัวพิลึก

“เกือบเป็นไปแล้วครับ ถ้าผมไม่เข้ามาห้ามทัน”

“มันไม่เจ็บเหรอ มันเป็นทางออกไม่ใช่ทางเข้านี่นา”

“อา ที่คุณหนูว่ามามันก็ถูก และมันเจ็บมากๆ ครับ เพราะฉะนั้นห้ามไปทดลองหรือให้เวลลินแตะต้องคุณหนูเด็ดขาด

คุณหนูอาจต้องเข้าโรงพยาบาลนอนเป็นเดือนๆ เลยก็ได้ คุณหนูก็รู้ว่าเวลลินรุนแรงได้ขนาดไหน

เขาอาจกัดคุณหนูจนเลือดอาบ ข่วนจนเจ็บไปทั้งตัว” ริคกี้ยื่นหน้ามากระซิบ

ผมเกือบจะเชื่อแล้ว แต่จู่ๆ ก็เอะใจขึ้นมา

“ถ้าเจ็บแล้วเขาจะทำกันไปทำไมล่ะ ไม่เชื่อหรอก มันต้องดีแน่ๆ”

“ไม่ดีหรอกครับ”

“พูดเหมือนริคกี้เคยทำอย่างนั้นแหละ” ผมหรี่ตามองเขาทันควัน

“ผม…ฟังๆ มาอีกทีน่ะครับ”

“โกหก”

“คุณหนูครับ เราควรมาโฟกัสเรื่องเวลลินกันดีกว่า ตอนนี้เรื่องของผมไม่สำคัญหรอก”

เขาเปลี่ยนเรื่องได้อย่างมืออาชีพ กับคนอื่นอาจได้ผล แต่ไม่ใช่กับผม

“เรื่องของริคกี้ก็สำคัญ ฉันไม่เคยรู้เรื่องของริคกี้เลย นายมีแฟนรึยัง”

“จะมีได้ยังไงล่ะครับ ผมอยู่กับคุณหนูทุกวันตั้งแต่เช้าถึงเข้านอน”

“แสดงว่าริคกี้มีอะไรกับคนที่ไม่ใช่แฟนเหรอ ฉันก็ต้องมีบ้าง! ขนาดริคกี้ยังมีเลย! พ่อบอกว่าฉันต้องเก่งทุกด้านนี่”

ริคกี้ตกตะลึงอยู่ชั่วครู่ก่อนจะแตะไหล่ผมด้วยมือทั้งสองข้าง

“คุณหนูแจสเปอร์…เรื่องนี้ผมอยากให้คุณหนูเรียนรู้มันกับคนที่คุณหนูรัก และปฏิบัติแค่กับคนที่คุณหนูเลือกจะอยู่ด้วย

มันเป็นการให้เกียรติคนรัก ไม่ใช่เรื่องที่จะมาทำเพราะความคึกคะนอง หรือเพราะสภาวะทางอารมณ์

ลูกผู้ชายที่แท้จริง ต้องรู้ว่าอะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ นั่นจึงนับเป็นความเก่ง เก่งในการควบคุมอารมณ์ของตน

การมีอะไรกับใครไปทั่ว ผู้ชายที่ไหนก็ทำได้ สัตว์ก็ทำได้ ผมไม่อยากให้คุณหนูเป็นแค่ผู้ชายทั่วๆ ไป

ผมอยากเห็นคุณหนูเป็นผู้ชายที่ดีกว่านั้น”

“ถ้างั้นริคกี้จะบอกว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่ไม่ดีเหรอ”

ริคกี้ลังเล เขาคงไม่อยากเล่าให้ผมฟังแต่ก็ตัดสินใจจะพูดต่อ

“โลกของผู้ใหญ่มันซับซ้อนครับ”

ไม่เห็นจะเข้าใจเลย แต่คำพูดของริคกี้ทำให้ผมอ่อนลง เขารู้จุดอ่อนของผมเสมอ

และผมรู้ว่าทุกคำพูดของริคกี้เต็มไปด้วยความจริงใจ

“ก็ได้ ฉันจะฟังริคกี้”

“ขอบคุณครับ” ริคกี้ยิ้มอย่างโล่งใจ

“แล้วเราจะสอนเวลลินยังไงล่ะ”

“อืม เวลลินสอนด้วยการอธิบายไม่ได้ คงต้องเป็นการปฏิบัติ

ปัญหาก็คือเวลลินยอมให้คุณหนูเข้าใกล้แค่คนเดียว และผมจะไม่ยอมให้คุณหนูเป็นคนสอน”

“ทำไมล่ะ นายสอนฉัน แล้วฉันก็สอนเขาอีกทีไง”

“ถ้าคุณหนูแตะเขาละก็…โดนกินแน่ๆ ครับ”

โดนกิน? ผมขมวดคิ้วอย่างสงสัย ส่วนริคกี้ทำหน้าเครียด เวลลินตื่นขึ้นมาพอดีในจังหวะนั้น

เขาลุกขึ้นมานั่งสี่ขาเอามือปัดๆ แถวจมูก ท่าทางงัวเงียของเวลลินนั้นน่ารัก ภาพหมาป่าตัวโตแสนน่ากลัวหายไปในพริบตา

เขาทำจมูกฟุดฟิดแล้วก็ทำตาโตหันหน้ามามองผมที่อยู่ข้างเตียง

“เปอร์ ไม่ไป” เวลลินยื่นมือมาหาผม พอคว้าข้อมือได้ก็ออกแรงดึงจนผมไถลขึ้นไปนั่งบนเตียง

เขาใช้ทั้งขาและแขนกอดรัดผมไว้กับตัว เอาจมูกมาปัดป่ายข้างแก้มและคอผม

ไม่แน่ใจว่ากำลังอ้อนหรือขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อคืน

“ต่อไปคุณหนูต้องแยกห้องนอนกับเวลลิน และทุกครั้งที่เล่นกันต้องมีคนอยู่ด้วย ถ้าไม่ใช่ผมก็บอดี้การ์ด

ผมไม่อนุญาตให้อยู่ด้วยกันสองต่อสอง”

เวลลินหันขวับไปมอง เขาแยกเขี้ยวและส่งเสียงรอดไรฟันใส่ริคกี้

“เดี๋ยวเถอะ ก่อนหน้านี้เป็นเด็กดีกับริคกี้แล้วไม่ใช่เหรอ เมื่อวานนายก็ทำฉันเจ็บนะ เวลลินนิสัยไม่ดี ดูสิ”

ผมชี้ให้เขาดูรอยข่วนบนต้นขา และรอยกัดที่หลังคอ เวลลินทำหน้าหงอย เขายื่นหน้ามาดมแถวคอผมแล้วเริ่มเลีย

“นี่ขนาดมีผมยืนอยู่นะครับ ถ้าปล่อยให้อยู่สองคนเขาจะทำอะไรบ้าง”

“แค่เลียเองริคกี้”

“ตอนนี้มันยังเป็นแค่การเลียรักษาแผล เวลลินเรียนรู้ไวจนผมไม่ไว้ใจ

เมื่อไหร่ก็ตามที่เขารู้จักวิธีอื่น คุณหนูแย่แน่ ผมเองก็จะแย่ไปด้วย”

“วิธีอื่น?”

“ที่เราคุยกันไปก่อนหน้านี้ไงครับ มนุษย์เราสามารถถูกกระตุ้นสัญชาตญาณได้ด้วยวิธีที่หลากหลาย

คุณหนูเองก็ใกล้ถึงวัยนั้นแล้ว ผมกังวลมาตลอดว่าถ้าคุณหนูเริ่มแตกเนื้อหนุ่มแล้วผมควรจะสอนคุณหนูยังไง

แต่เวลลินกลับเข้ามาในช่วงเวลานี้ นี่มันอันตรายแบบคูณสอง” ริคกี้ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า

“ฮื่อ” ผมเกร็งตัวเมื่อเวลลินก้มหน้าลงเลียต้นขาผม รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นจากแผลขึ้นมาถึงหัวใจผม

เวลลินเงยหน้าขึ้นมามองอย่างสงสัย

“เวลลิน” เสียงผมสั่นเมื่อเขาก้มหน้าลงไปใหม่ ดุนดันจมูกไล่จากต้นขาสูงขึ้นมา

ชายกางเกงนอนขาสั้นของผมถูกรั้งขึ้นเรื่อยๆ เขาแลบลิ้นเลียเบาๆ ตรงนั้นไม่มีแผล เขาเลียอะไร เลียทำไม!

“พูดยังไม่ทันขาดคำเลย! แล้วคุณหนูก็นั่งนิ่งให้เขาทำอะไรตามใจชอบเหรอครับ โอย นี่มันแย่ แย่แน่ๆ ผลักเวลลินออกสิครับ”

ผมดันหัวเวลลินออกจากตัวอย่างเบลอๆ เขาจึงเปลี่ยนมาเลียมือผมแทน ความรู้สึกเมื่อกี้มันอะไร

ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย หรือว่านี่คือการถูกระตุ้นอย่างที่ริคกี้ว่า ผมตาลุกวาวสบตากับริคกี้ที่ขมวดคิ้วอย่างเคร่งเครียด

“ว้าว ริคกี้ เมื่อกี้เขากระตุ้นฉันเหรอ”

“ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง ผมว่าเขากำลังเรียนรู้วิธีเข้าหาคุณหนู และนี่ไม่ดีเลยสักนิด เวลลินฉลาดเกินไปแล้วจริงๆ

ลุกขึ้นครับคุณหนู ผมต้องให้คุณหนูแยกกับเขาตั้งแต่ตอนนี้ก่อนที่จะมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้น”

“ฉันตื่นเต้นจัง เขาจะทำอะไรอีก”

“นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะมาตื่นเต้นนะครับ” ริคกี้พยายามจะกันผมกับเวลลินออกจากกัน

แต่เวลลินอ้าปากโชว์เขี้ยว ส่งสัญญาณว่าเขาพร้อมกัด

“คุณริคกี้คะ คุณท่านเรียกพบด่วน” เสียงของแม่บ้านมาห้ามทัพก่อนที่เวลลินจะจู่โจม

ริคกี้รีบออกไปทันทีและบอกให้บอดี้การ์ดมาเฝ้าไว้แทน

“อาบน้ำกันดีกว่า เลยเวลาข้าวเช้ามาชั่วโมงนึงแล้ว”

“เอ่อ คุณหนูครับ แต่คุณริคกี้ไม่อนุญาตให้อยู่กันสองต่อสอง” บอดี้การ์ดร่างใหญ่รีบท้วงเมื่อผมจูงเวลลินเข้าห้องน้ำ

“ก็ตามมาเฝ้าข้างในสิ ห้องน้ำฉันก็ใหญ่โต”

“อันนั้นยิ่งไม่ได้ใหญ่เลยครับ คุณริคกี้ฆ่าผมแน่”

“งั้นก็อยู่ที่เดิมนั่นแหละ ถ้ามีอะไรฉันจะตะโกน ประตูไม่ได้ล็อก โอเคไหม”

ไม่โอเคก็คงต้องโอเค นอกจากจะมีเวลลินที่หวงผมมากๆ แล้วก็มีริคกี้อีกคน

ไม่มีคนงานคนไหนแตะต้องตัวผมได้ถ้าไม่มีเหตุจำเป็น เรื่องเข้าไปดูผมอาบน้ำนี่เป็นไปไม่ได้เลย

ผมว่าริคกี้คิดมากไป ผมไม่ใช่เด็กผู้หญิงสักหน่อย

“ไหนอาบน้ำและแต่งตัวหน่อย ฉันสอนนายทุกวัน นายทำได้แล้วใช่ไหม”

เรื่องสนุกอีกอย่างสำหรับผมก็คือการสอนให้เวลลินทำโน่นทำนี่ ผมอยากรู้จังว่าตอนที่ริคกี้เลี้ยงผมเขาตื่นเต้นอย่างนี้ไหม

พอเวลลินทำอะไรใหม่ๆ ได้ผมตื่นเต้นน่าดู อยากจะอวดทุกคนไปหมด

“น้ำ” เวลลินชี้ฝักบัว พอผมพยักหน้าเขาก็จับๆ ลูกบิด พอเปิดน้ำได้ก็ดีใจหันมายิ้มร่าให้ผม

เขายังชอบกินน้ำจากก๊อกอยู่เพราะแยกไม่ออกว่าน้ำอันไหนกินได้กินไม่ได้ แต่อย่างน้อยเขาก็พัฒนา

หลังจากเงยหน้าเลียน้ำจนพอใจเขาก็กดสบู่มาทาตัว ผมก้าวเข้าไปอาบน้ำพร้อมเขา พอเห็นผมอยู่ใกล้เขาก็ยืนสองขา

“เปอร์ เปอร์” เขาก้าวเข้าหาผม เอาสบู่มาถูตัวผมจนทั่วไปหมด

“พออาบน้ำตัวเองได้ก็จะอาบให้ฉันด้วยเหรอ นายนี่ โอ๊ะ เวลลินถอยออกไปเลย”

ผมร้องเสียงหลงเมื่อมือเขาตะปบลงบนก้นผม เล็บก็ยาวจนผมสะดุ้ง

“ไม่”

เวลลินปฏิเสธทันควันแถมดันผมจนหน้าแทบจิ้มเข้าไปผนังเย็นๆ ของห้องน้ำ ผมเอามือยันไว้

ยังงุนงงว่าเขากำลังทำอะไร จนขาผมลอยขึ้นจากพื้นเล็กน้อยเพราะเวลลินยกก้นผม ผมรีบเอี้ยวตัวไปมองอย่างตกใจ

และยิ่งตกใจมากกว่าเดิมเมื่อเวลลินกำลังจดจ้องส่วนที่ไม่ควร เขาแทบจะก้มหน้าลงไปชิดอยู่แล้ว

“มองอะไรของนาย อย่าจ้องนะ!”

“เปอร์ จุ๊บ”

ผมตัวสั่นแทบเกาะผนังห้องน้ำไม่อยู่เมื่อเขาจูบลงมาบนสะโพก ก่อนจะจูบไล่ลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็ว

เกิดอะไรขึ้น นี่มันสถานการณ์อะไรเนี่ย

“เวลลิน!”

หัวใจผมแทบวายเมื่อรู้สึกได้ถึงความชื้นแฉะและการสัมผัสที่นุ่มหยุ่น ผมหมดเรี่ยวแรงและรีบทิ้งน้ำหนักลงกับพื้น

หดตัวหนีเวลลินที่เอียงคอมองผม ใจผมเต้นรัวไม่หยุด เขาเลียผม! เลียตรงนั้นของผมได้ยังไง!

“มันสกปรกนะ” ผมพึมพำ เสียงไม่ยอมออกมาอย่างที่ตั้งใจ

“เป็นอะไรรึเปล่าครับคุณหนู” บอดี้การ์ดส่งเสียงเรียก คงได้ยินผมโวยวาย

“เปอร์” เวลลินยิ้ม เขาลงมาเดินสี่ขาและเบียดตัวเข้าหาผม เขาอ้าปากขบผมที่หัวไหล่

ผมหมุนตัวหนีเขาแล้วก็โดนขบที่หลังลงไปที่เอว ผมหายใจติดขัด มือเขาเลื่อนมาแตะไปทั่วตัวผมอย่างสะเปะสะปะ

ให้ตายสิ นี่ผมคิดมากไปหรือเขากำลังทำในสิ่งที่ริคกี้บอก เขากำลังเรียนรู้ว่าจะต้องกระตุ้นผมยังไง

เขาเลียบ้างกัดบ้าง แล้วก็มองดูอาการของผม

“พอแล้ว รีบๆ ล้างตัวเลย” ผมเริ่มรู้สึกอายกับสายตาที่เขาสำรวจผม

อาบน้ำให้ริคกี้ดูมาตั้งแต่กี่ขวบแต่ผมไม่เคยรู้สึกอาย ผมรีบล้างตัวและเอาผ้าขนหนูมาห่อตัวเองไว้

เวลลินยังคงทำตาใส ผมเริ่มไม่แน่ใจว่าเป็นอาการก่อนแตกเนื้อหนุ่มของตัวผมเองรึเปล่า

บางทีเวลลินอาจจะแค่งับเล่นเหมือนเคย พอผมแต่งตัวเสร็จ เขาก็ทำตามผม ติดกระดุมถูกบ้างผิดบ้าง

พอผมเข้าไปแก้การติดกระดุมให้เขาก็จ้องปากผมแล้วพึมพำ

“อยากเลียเปอร์”

หัวใจผมกระตุกอย่างตกใจกับคำพูดนั้น เวลลินไม่ค่อยพูดเป็นประโยค แต่พอพูดได้ขึ้นมาดันเป็นประโยคนี้เนี่ยนะ

“แต่เปอร์ไม่ชอบให้เลีย เข้าใจไหม”

“ไม่”

เถียงอีก ตกลงผมควรดีใจที่เขาเริ่มพูดได้หรือควรเสียใจกันแน่

“ดื้อ เปอร์ไม่ชอบเด็กดื้อ”

“เวลลินไม่ดื้อ”

โอย ผมเก็กหน้าดุไม่ไหว อดไม่ได้ที่จะจุ๊บเขา ถ้าไม่เห็นว่าเวลลินสามารถกลายเป็นหมาป่าดุร้ายได้

ผมก็อยากจะจุ๊บ อยากจะคลอเคลียเขาทั้งวันเหมือนกัน

“ไม่ดื้อก็ไม่ดื้อ นายเริ่มเดินได้แล้ว ลองลงบันไดกันดูนะ”

ผมพาเวลลินเดินลงบันไดมา มันทุลักทุเลนิดหน่อยแต่เราก็มาถึงชั้นล่างจนได้ เวลลินนั่งเก้าอี้ในท่าคน เขาตัวสูงขึ้นรึเปล่านะ

“ริคกี้ไปไหนล่ะ” ผมถามพ่อครัวเมื่อเห็นเขามาเสิร์ฟด้วยตัวเอง วันนี้ก็เป็นเมนูสเต็กอีกเช่นเคย แต่เริ่มสุกมากขึ้น

เวลลินดมๆ ดูไม่ค่อยสนใจในอาหาร เขายังชอบกินเนื้อสดอยู่ ผมจึงหั่นหนึ่งชิ้นแล้วป้อนเขาด้วยมือ

เวลลินชอบให้ป้อน ช่างขี้อ้อนเหลือเกิน ดูสิ พอผมป้อนเขาก็ยิ้มแป้น

“ยังคุยกับคุณท่านไม่เสร็จเลยครับ”

คุยอะไรกันนานจัง ผมทาเนยลงบนขนมปังปิ้งและป้อนเวลลินด้วย เขาจะกินทุกอย่างถ้าผมเป็นคนป้อน

ผมชอบนะที่ได้เป็นคนสำคัญคนเดียวของเขา

ในระหว่างที่ผมกำลังป้อนเวลลินอย่างมีความสุข พ่อก็เดินเข้ามาพร้อมริคกี้

นานทีปีหนเราจะได้ร่วมโต๊ะอาหารด้วยกันเพราะพ่อไม่ค่อยอยู่บ้าน ข้าวเช้าก็ไม่ค่อยกิน

ผมจับมือเวลลินเอาไว้เมื่อเขาเริ่มแยกเขี้ยว เวลลินไม่ชอบพ่อเอาเสียเลย

“อรุณสวัสดิ์ครับ” ผมทักทายตามมารยาท

“วันนี้จะมีทางการมาตรวจ”

“อะไรนะครับ”

“เวลลินของแกจะสร้างความเดือดร้อนให้พ่อไหม” พ่อเลิกคิ้วแล้วหยิบหนังสือพิมพ์จากมือริคกี้ส่งให้ผม ผมรีบคว้ามันมาอ่าน

‘Feral Child มีตัวตนอยู่จริง ตระกูลไรดัลรับเลี้ยงเด็กจากป่าเป็นเรื่องสมควรหรือไม่ ทางการเร่งตรวจสอบ’

“ทางการติดต่อมาว่าขอตรวจสอบเวลลินซึ่งพ่อเพิ่งเซ็นรับเลี้ยงไปเมื่อต้นเดือน

ถ้าหากเขาอยู่ในสภาวะที่ต้องการการรักษาจากผู้เชี่ยวชาญ เขาก็ต้องไป”

“จริงเหรอ ริคกี้!”

หัวใจผมแทบแตกสลายเมื่อเห็นริคกี้พยักหน้า

“และไม่ว่าเวลลินจะทำดีแค่ไหน ทางการต้องลงมติว่าเวลลินควรเข้าศูนย์ดูแลเด็กแน่นอน เขาคือ Feral Child ที่หายาก

พวกผู้เชี่ยวชาญอยากได้กันจนตัวสั่น เผลอๆ คนที่เคยมาตรวจเวลลินนั่นแหละทำให้ข่าวแพร่ออกมา

สงสัยเงินที่ให้มันจะน้อยเกินไป ผลการวิจัยเรื่องเวลลินจะทำให้คนพวกนั้นมีชื่อเสียงและได้เงินอีกมหาศาล

ตัดใจจากเขาซะ เย็นนี้ก็คงต้องบอกลากันแล้ว”

“ไหนพ่อบอกว่าตัวเองเก่งและดีนักหนาไง ทำไมเรื่องแค่นี้พ่อทำไม่ได้!” ผมลุกขึ้นตบโต๊ะอย่างหงุดหงิด

“อย่าขึ้นเสียงกับพ่อ นั่งลงเดี๋ยวนี้!” พ่อพูดเสียงต่ำ กดดันผมด้วยสายตา

ผมนั่งอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก เวลลินมองหน้าผมอย่างงุนงง

“เรื่องของเวลลินมีผลกระทบต่อธุรกิจมากนะครับ ถ้าคุณท่านปฏิเสธให้ทางการเข้าตรวจสอบ

แล้วความแตกว่าเวลลินมีสภาพเป็นยังไง ตระกูลไรดัลและบริษัทในเครือจะถูกตราหน้าไม่ต่างจากพวกค้ามนุษย์”

“เราก็เลี้ยงดูเวลลินอย่างดีนี่ ดูสิ เขาได้กินอาหารดีๆ ได้ใส่เสื้อผ้าแพงๆ เขาอยู่ในคฤหาสน์หลังโต

คนพวกนั้นจะมีสิทธิ์อะไรเอาเขาไป”

“สิทธิ์การเป็นตัวแทนของคนทั้งประเทศไงแจสเปอร์ ตอนนี้ทุกคนจับตามองเรา

และถ้าเหตุผลหลักในการจับตัวเวลลินมาถูกเปิดเผย แกจะไม่มีวันได้เขาคืนอีกเลย ให้จำเรื่องนี้ไว้เป็นบทเรียน

เราคว้าทุกสิ่งที่ต้องการได้ถ้ารู้จักใช้ไอ้นี่” พ่อเอามือชี้ที่หัวของตัวเองพลางพูดต่อ

“แต่ถ้าไม่รู้จักใช้ ต่อให้มีคนช่วยมากแค่ไหน แกก็ไม่มีวันจะได้มันมา ความผิดพลาดของแกเองนะ”

“เบนจามิน! เขาเป็นคนปล่อยข่าวใช่ไหม ฉันจะไปจัดการมัน” ผมผุดลุกขึ้น แต่ริคกี้รีบคว้าแขนผมไว้

“ไม่มีประโยชน์หรอกครับคุณหนู ใจเย็นๆ ก่อน ผมพอจะทำเอกสารบางส่วนเอาไว้แล้วเผื่อในกรณีนี้

แต่ไม่คิดว่าจะมาถึงเร็วกว่าที่คิด”

“นายจะทำให้เวลลินอยู่กับเราใช่ไหม” ผมจับมือริคกี้อย่างมีความหวัง

“ครับ ผมจะทำ แต่เราจะได้เขาคืนหลังจากชนะคดี เขาคงต้องถูกนำตัวไปก่อนสักระยะ”

“ไม่เอานะ”

ผมตัวสั่น ความกลัวเวลลินหายไปจนหมด ผมกลัวจะถูกพรากเขาไปมากกว่า

ผมหันไปหาเวลลินกอดเขาไว้แน่นในขณะที่เวลลินยังไม่เข้าใจอะไรเลย เขากอดผมตอบและเลียแก้มเลียจมูกผม

“เวลลินอยากอยู่กับฉันไหม” ผมกระซิบ

“เปอร์ อยู่ กับ เปอร์ ไม่ไป”

“เขาบอกว่าอยากอยู่กับฉัน เขาต้องมีสิทธิ์เลือกสิ”

“เด็กอายุต่ำกว่าสิบแปดต้องอยู่ในความดูแลของผู้ปกครอง และไม่ได้เลือกเองหรอกครับ

ยิ่งโดยเฉพาะเขาอยู่ในสภาวะไม่ปกติอย่างนี้แล้ว เขาจะต้องอยู่ภายใต้ความดูแลของศูนย์วิจัยหรือจิตแพทย์

เราทำอะไรไม่ได้เลย”

ทำอะไรไม่ได้ ผมเกลียดคำนั้น ผมไม่อยากคุยกับพวกเขาอีกแล้ว ผมคว้ามือเวลลินแล้วพาเขาออกไปด้านนอก

เวลลินคงจะเมื่อยที่เดินสองขาเป็นเวลานานเขาจึงลงเดินสี่ขา จังหวะนั้นเองที่คนในเครื่องแบบหลายคนเดินเข้ามาพอดี

พวกเขามองมาที่เวลลินแล้วเริ่มซุบซิบ เวลลินสัมผัสได้ถึงคนแปลกหน้า เขาโน้มตัวโก่งก้นขึ้นแล้วขู่

ผมรู้ได้ในวินาทีนั้น ว่าเขาจะถูกเอาตัวไป

ไม่ใช่เพราะว่าบ้านเราไม่เหมาะสมที่จะเลี้ยงเขา แต่เพราะคนเหล่านั้นอยากได้เขาต่างหาก!


-----------------------------------------------------------------------------------------------------

To be continued...

เอาละสิ มีคนอยากได้ตัวเวลลินแล้ว ตามปกติถ้ามีคดีเด็ก Feral child ทางการจะหาพ่อแม่และส่งคืน
แต่ถ้าหาไม่เจออาจพาเด็กไปเรียนรู้ พัฒนาให้มีวิธีชีวิตเหมือนคนปกติก่อนจะหาบ้านใหม่ให้
และแน่นอนว่าเหล่านักวิทยาศาสตร์จะต้องการนำไปเป็น Case study สำหรับการเรียน วิจัย โน่นนี่นั่น
แต่ แต่ คุณหนูมีริคกี้ผู้เก่งกาจไปทุกด้าน ฮา ต้องรอลุ้นค่ะว่าจะเป็นยังไงต่อไป

ส่วนเวลลินฉลาดมากค่ะ ฉลาดในเรื่องหื่นๆ สมกับเป็นหมาป่าจริงๆ เขียนเองหมั่นไส้เอง
มีการทดลองดูว่าแบบไหนแจสเปอร์จะยอมด้วยนะ ตายแน่คุณหนู ไม่รอดกรงเล็บไปได้หรอกกกก

ส่วนคู่คุณท่านจะมาเป็นกลิ่นแฝงเบาๆ อย่างนี้เรื่อยไป อยากจิ้นอะไร จิ้นได้ตามสบายโลดดด
เรื่องแม่ของแจสเปอร์ยังไม่ถูกพูดถึง แต่จะพูดถึงในตอนหลังๆ โน่นเลยค่ะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: wawa_piya ที่ 01-08-2017 00:44:54
ฮือออออ เวลลินไม่แยกจากแจสเปอร์นะ
ริคกี้ช่วยด้วยยย คุณท่านคงไม่ทำแค่นี้หรอกใช่มั้ย
รอวันเวลลินกินเปอร์ เริ่มหื่นขึ้นทุกวัน 5555
ตอนแรกที่ริคกี้คุยกับคุณท่านนานก็จิ้นไปละนะ
แต่โดนดับฝันด้วยเรื่องทางการซะนี่ นิสัยไม่ดีเลย ชิๆๆ :fire:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: boboman ที่ 01-08-2017 01:13:18
เดี๋ยวนะ ทำไมริคกี้เคยมีประสบการณ์ล่ะ อะไรยังไงง กะคุณท่านอ๊ะเปล่า 555555  :hao7:
เวลลินร้ายเว่อร์อ่ะ เรียนรู้ไวมาก 55555
แต่เวลลินจะถูกแยกตัวไปจริงดิ แงงง TT
หวังว่าริคกี้จะช่วยได้นะ ฮืออ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: เป็ดอนุบาล ที่ 01-08-2017 01:31:05
     นี่จะจับทั้งคู้แยกจากันเหรอ :hao5: :hao5:
ไม่เอาไม่แยกกกก
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: ommanymontra ที่ 01-08-2017 01:45:43
 :m16: :3125: :m16:


 :3123: :pig4: :3123:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: diltosscap ที่ 01-08-2017 05:44:24
สนุก ลุเนมาก เอาใจช่วยเปอร์นะ ขอให้รอดปลอดภัยจากความหื่นของเวลลินนะ รอเวลลินไปโรงเรียน
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: ❣☾月亮☽❣ ที่ 01-08-2017 06:45:35
ทั้งตื่นเต้นและเครียดเลยค่ะเพราะว่ามีพัฒนาการหื่นจนนำหน้าสกิลทั้งหมดเลย แย่เนอะมีแต่คนอยากแย่ง
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: aiyuki ที่ 01-08-2017 07:01:32
ฮือออออ ไม่น้าาา เวลลินไม่ไปน้าา ทำไมพ่อร้ายกาจงี้ ไม่สนใจความรู้สึกของลูกเลยเหรอ รักแจสเปอร์บ้างป้ะเนี่ย คุณพ่อ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: lizzii ที่ 01-08-2017 07:50:08
จะต้องแยกกันจริงๆ หรอ ไม่น้าาาา
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: แฟนตาเซีย ที่ 01-08-2017 08:25:26
คนเขียนอย่าใจร้ายยยย อย่าแยกเขาเลยยยย ฮรือออออคนอ่านจะใจสลายย :katai1: o22
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: bobie ที่ 01-08-2017 08:29:20
ริคกี้คนเก่งงงง
ช่วยเวลลินด้วยน้า
อย่าให้เค้าเอาเวลลินไปเลย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: Ryoooo ที่ 01-08-2017 10:08:51
เวลลินต้องแสดงการเรียนรู้ที่เรียนมา
เอาให้รูเกันไปว่ามีแต่เปอร์เท่านั้นที่เราอยากอยู่ด้วย
อย่าเพิ่งกัดใคร
แยกกับเปอร์ไม่ดีน่าา
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: บูมเบส ที่ 01-08-2017 10:18:02
ช่วยเวลลินด้วยอย่าให้แยกกันเลยสงสารนาง
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: yowyow ที่ 01-08-2017 13:37:58
 :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: G-NaF ที่ 01-08-2017 16:09:19
อย่าแยกกันนะ  :monkeysad:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: badbadsumaru ที่ 01-08-2017 16:17:15
ไม่เอา อย่าแยกกันนะ ฮืออออ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: pharm ที่ 01-08-2017 19:23:26
จะโดนจับตัวไปจริงๆสินะ  :mew4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: utamon ที่ 01-08-2017 19:25:26
แหมมม ไม่อยากจะพูด แต่เหมือนริคกี้จะมีประสบการณ์เรื่องแบบนี้จังเลยนะคะ :haun5:
เวลลินคงอาละวาดบ้านแตกแน่ถ้าถูกจับแยกออกจากคุณหนูของนางอ่ะ งานนี้อาจมีนองเลือด
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: k2blove ที่ 01-08-2017 19:54:28
 :katai1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: kitty08 ที่ 01-08-2017 21:11:14
 :hao6:เวลลินนายแน่มากๆ หลอกล่อสุดๆ เปอร์ไม่มีทางหลุดรอดแน่ๆ จิ้นคุณพ่อต่อ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: ♥►MAGNOLIA◄♥ ที่ 01-08-2017 21:27:28
ทั้งตื่นเต้นและเครียดเลยค่ะเพราะว่ามีพัฒนาการหื่นจนนำหน้าสกิลทั้งหมดเลย แย่เนอะมีแต่คนอยากแย่ง

เวลลินต้องแสดงการเรียนรู้ที่เรียนมา
เอาให้รูเกันไปว่ามีแต่เปอร์เท่านั้นที่เราอยากอยู่ด้วย
อย่าเพิ่งกัดใคร
แยกกับเปอร์ไม่ดีน่าา

คิดเหมือน
รอตอนใหม่
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: VarainDark ที่ 01-08-2017 23:49:39
ขออย่าให้โดนพรากกันเลย สงสารทั้งคู่
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: MSeraph ที่ 02-08-2017 00:04:45
ริคกี้คนเก่งช่วยเวลลินให้ได้นะะะะ
เวลลินฉลาดและพัฒนาเร็วมากในเรื่องหื่นๆอะ
พลาดครั้งเดียวแล้วเปอร์หนี เลยลองดูว่าแบบไหนเปอร์ถึงยอม
คือเปอร์ไม่รอดกรงเล็บไปแน่ๆอะ แต่จะโดนกินตอนไหนนี่สิ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: กบกระชายไทยนิยม ที่ 02-08-2017 07:35:01
สงสารเวลลินอ่ะ ถ้าต้องส่งคืนจริงๆ สู้ให้เวลลินกลับไปอยู่ในป่าดีกว่า
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: Y-Darkness ที่ 02-08-2017 07:47:30
 :m15:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: Lemon_Tea ที่ 02-08-2017 16:12:11
คงไม่ถูกจับแยกกันนะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: เอฟเอฟ ที่ 06-08-2017 03:35:05
ไม่ให้เธอไปปป  :z10:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: Aumy8059yaoi ที่ 06-08-2017 22:43:24
ไม่น๊าาาาาาาาา :serius2: :serius2: อย่าเอาเวลลินไปจากแจสเปอร์นะ!!! :m31: :m31: :m16: :m16:
ถึงจะชั่วคราวก็ไม่ได้!!!! ขอให้ริคกี้ช่วยได้ด้วยเถอะ :call:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 8 :: || 01/08/17 || p.11
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 08-08-2017 05:44:38


เดี๋ยวมาอัพขึ้นหน้าใหม่จ้า  :o8: :กอด1: :3123:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 08-08-2017 05:55:39
:: 9 ::

 

"สวัสดีครับคุณเอริค คุณหนูแจสเปอร์ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้มาเยือนคฤหาสน์ไรดัล ใหญ่โตสมคำร่ำลือ"

ตอนนี้ทุกคนรวมตัวกันอยู่ที่ห้องโถง ผมให้เวลลินนั่งท่าเดียวกับผม แต่เขายุกยิกและจ้องผู้มาใหม่อย่างไม่เป็นมิตร

โชคดีที่เขายังฟังผมอยู่บ้างเลยไม่กระโจนเข้ากัดคนของทางการให้เรื่องมันวุ่นวายขึ้น

แต่กว่าจะพาเขาเข้ามาได้ เวลลินทั้งเห่า ทั้งหอน พวกเขาตื่นเต้นและอยากเข้าใกล้เวลลินมากจนริคกี้ต้องเชิญเข้ามาก่อน

"เข้าเรื่องกันเลยดีกว่า" พ่อผมไม่มีปฏิกิริยากับคำยกยอปอปั้น คงได้ยินมาเป็นหมื่นๆครั้งแล้ว

ถึงพ่อจะไม่ชอบเวลลิน แต่การที่คนอื่นจะมาเอาอะไรออกไปจากบ้านเราก็คงไม่ง่ายนัก

อะไรที่ขึ้นชื่อว่าเป็นของพ่อ ก็ยังเป็นของพ่อวันยังค่ำ

"เมื่อเดือนก่อนคุณเอริคทำเอกสารรับเด็กเป็นลูกบุญธรรม ใช้ชื่อว่า 'เวลลิน' ใช่ไหมครับ

เราไม่ได้มาตรวจสอบเพราะทราบว่าด้วยฐานะของตระกูลไรดัลแล้วสามารถรับเลี้ยงเด็กอย่างเหมาะสมได้

แต่ที่เราไม่รู้คือเขาไม่ใช่เด็กธรรมดา"

"แล้วอะไรที่เป็นปัญหา" พ่อเอนตัวพิงผนักโซฟาด้วยท่วงท่าแสนสบาย

ดูไม่เดือดเนื้อร้อนใจใดๆ แต่มีบรรยากาศกดดันแผ่ออกมา

"มันเห็นได้ชัดเจนอยู่แล้วนะครับ เขามีพฤติกรรมเหมือนสัตว์และเป็นอันตราย เขาต้องอยู่ในการควบคุมของทางการ"

"นายจะบอกว่าแค่เด็กคนหนึ่งฉันจะคุมไม่ได้งั้นเหรอ"

“ไม่ใช่อย่างนั้นครับ คือ…พัฒนาการของเด็กเป็นเรื่องละเอียดอ่อน เราต้องติดตามอย่างใกล้ชิดว่าอะไรที่เหมาะกับเขา

เพื่อให้เขาเติบโตเป็นเด็กปกติเหมือนคนอื่นๆ ทางเราต้องขอข้อมูลเพิ่มเติมด้วยครับ ว่ารับเขามาจากที่ไหน

เราคงต้องติดต่อพ่อแม่เด็กก่อนที่จะตกลงอะไรกัน"

ผมตัวแข็ง ไม่แน่ใจว่าอะไรน่ากลัวกว่ากันระหว่างพ่อกับแม่ของเวลลินมาพาเขากลับ หรือทางการเป็นคนพาไป

ผมเหลือบมองพ่อ ส่วนพ่อมองไปทางริคกี้ มันเหมือนพวกเขาคุยกันทางสายตาก่อนที่ริคกี้จะก้าวมาด้านหน้า

"ผมสืบเรื่องพ่อแม่ของเวลลินเอาไว้พักใหญ่ พ่อแม่ของเขาติดพนันและเป็นหนี้ก้อนโต

พวกเขาขายเวลลินให้เจ้าของบ่อนตอนที่เขาอายุสามขวบ

เวลลินถูกขายทอดตลาดและถูกลักลอบส่งข้ามมาที่ป่าทางตอนใต้ของเกาะ ขบวนที่ลักลอบนั้นพาเด็กมามากกว่าสิบคน

ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ครึ่งหนึ่งของเด็กในกลุ่มนั้นไม่ได้ออกมาจากป่า เวลลินก็เป็นหนึ่งในนั้นครับ

นี่คือเอกสารและหลักฐานที่ผมรวบรวมได้" ริคกี้ยื่นกระดาษปึกหนึ่งไปยังคนของทางการ

“พวกเราขอปรึกษากันสักครู่นะครับ” พวกเขาประหลาดใจ คงไม่ได้เตรียมพร้อมมาว่าริคกี้สืบไว้หมดแล้ว

แน่นอนใครจะไปรู้ ผมเองยังไม่รู้เลย

"เวลลินถูกขายเหรอ" ผมกระซิบ

“ครับ ผมยังไม่มีโอกาสบอกคุณหนู ดันยุ่งๆ เรื่องเวลลินแตกหนุ่มอีก”

“แสดงว่าพ่อรู้ก่อนฉันน่ะสิ”

“ครับ คุณท่านรู้ทุกอย่างก่อนเซ็นรับเวลลินเข้าในตระกูล ประวัติของเวลลินขาวสะอาด เพราะเขาหลงอยู่ในป่าตั้งแต่เล็ก

เขาไม่มีพัฒนาการเกี่ยวกับมนุษย์เลยจนกระทั่งเจอเรา มันก็เหมือนเรารับเด็กเล็กมาดูแลนั่นแหละครับ”

เวลลินเป็นเด็กเล็ก? ผมชอบความคิดนั้นนะ ไม่ว่าจะเป็นหมาป่าหรือเด็กน้อยเขาก็น่ารัก

…ถ้าไม่นับตอนที่เขากดผมลงกับเตียงแล้วกัดผม

“พวกคุณเตรียมตัวดีจริงๆ มีแม้กระทั่งหลักฐานปัจจุบันว่าพ่อแม่ของเด็กคนนี้ยังคงติดพนัน เป็นหนี้

และมีคดีทำร้ายร่างกายกันเอง ด้วยเหตุนั้นพวกเราคิดว่าพ่อกับแม่ของเวลลินไม่มีคุณสมบัติในการเลี้ยงเขา

และคงจะไม่มีส่วนร่วมกับเรื่องนี้อีก ถึงอย่างนั้นทางเราคิดว่ามันดีกว่า ถ้าจะให้เวลลินเข้าศูนย์พัฒนาเด็ก

ให้เขาเรียนรู้การเป็นมนุษย์แล้วเราจะคืนเขาให้คุณ เพราะคุณเป็นผู้ปกครองที่ถูกต้องตามกฎหมายในตอนนี้”

“ไม่เอานะ! เวลลินต้องอยู่ที่นี่!” ผมลุกขึ้นยืนอย่างทนไม่ไหว

“เขาค่อนข้างจะติดคุณหนูน่ะครับ พวกเขาอยู่ในวัยใกล้เคียงกันและมีโอกาสอยู่ในป่าด้วยกัน

ผมคิดว่านี่เป็นสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมกับการเรียนรู้ของเด็กมากที่สุดแล้ว เขามีเพื่อน

และเขาทำตามคุณหนูแจสเปอร์ถึงได้เดิน กิน และพูดบางคำได้ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน

…ถ้าพวกคุณเห็นครั้งแรกที่เขาเข้ามา ต่อให้มีกี่สิบนักวิทยาศาสตร์ก็รั้งเวลลินไว้ไม่ได้หรอกครับ”

ริคกี้จับไหล่ผมแล้วดันให้นั่งลงอย่างใจเย็น เวลลินเริ่มนั่งสี่ขา เขาเอาจมูกมาดุนๆ ไหล่ผมเหมือนช่วยปลอบ

“เวลลินอยากอยู่กับฉัน บอกพวกเขาสิ นายจะอยู่กับฉัน”

“เปอร์ อยู่…กับเปอร์” เวลลินมองตามปากผม

ทันทีที่เวลลินพูดเสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นในห้อง ผมคิดว่าเราชนะแน่ ทางการไม่มีข้ออ้างอะไรอีก

แต่ตอนที่ผมกำลังยิ้มเวลลินยื่นหน้าเข้ามาเขาจุ๊บผมเหมือนทุกทีเพราะรู้ว่าตัวเองต้องได้รางวัล

เสียงฮือฮาเหล่านั้นเงียบลงทันที

“เวลลิน! ไม่จุ๊บ”

ผมสะดุ้งสุดตัวเพราะเวลลินกัดผม เขากัดปากผมบ่อยเมื่อผมไม่ยอมอ้าปาก แต่มันต้องไม่ใช่ตอนนี้!

ตอนที่ทุกคนจ้องจับผิด แค่การกระทำที่ผิดพลาดเพียงนิดเดียวทุกอย่างก็พลิกผัน

เขาสอดลิ้นเข้ามาเลียฟันผมได้สำเร็จเพราะผมตกใจจนเผยอปาก ผมนิ่งค้าง ไม่กล้าหันไปมองพ่อ ผมรู้สึกได้ถึงสายตาน่ากลัว

“คุณเอริค ตอนนี้เราน่าจะมองเห็น ‘ปัญหา’ เดียวกันแล้วนะครับ”

“มันเป็นนิสัยของหมาป่า หมาป่าชอบเลียฟันของสมาชิกในฝูง เขากำลังเรียนรู้ นี่ไม่ใช่เรื่องผิดปกติ!”

ผมดันหน้าเวลลินออกแล้วหันไปเถียง แต่แค่เห็นสายตาของพ่อ ตาผมก็เสไปทางอื่นอย่างหวาดกลัว

พ่อกำลังโกรธ ผมจำสีหน้าแบบนั้นได้ สีหน้าที่พ่อเคยมองผมตอนที่ผมมีเรื่องต่อยตีกับเพื่อน

ตอนที่ผมทำให้เขาเสียชื่อเสียง
 
“ออ พอจะมองเห็นแล้วล่ะ”

“พ่อ!”

“ถ้างั้นเซ็นเอกสารยินยอมให้เราพอเวลลินออกไป ผมรับรองว่าตอนที่เขากลับมา เขาจะเรียนรู้ว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ”

“ไม่ได้นะ ฉันไม่ให้เวลลินกับใครทั้งนั้น!” ผมพุ่งตัวไปคว้ากระดาษจากทางการมาไว้ในมือ

“อย่าเสียมารยาทแจสเปอร์ ฉันเคยสอนให้ดึงของจากมือผู้ใหญ่งั้นหรือ” เสียงของพ่อราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกดดัน

เขาจ้องตรงมาที่ผม ในขณะที่เวลลินกระโดดลงจากโซฟา เดินสี่ขามาอยู่ด้านหน้า แม้จะไม่เข้าใจอะไรเลย

แต่เขาจับความรู้สึกผมได้ เมื่อผมต่อต้าน เวลลินมองพ่อและทุกคนเป็นฝ่ายตรงข้ามทันที

“เรื่องนี้ผมยอมไม่ได้ เขาเป็นคนในตระกูลไรดัลแล้ว พ่อจะให้คนของเราออกไปงั้นเหรอ

พ่อจะบอกว่าดูแลคนเป็นร้อยเป็นพันที่ทำงานใต้ชื่อของไรดัลได้ แต่แค่กับเวลลินพ่อดูแลไม่ได้เหรอ!”

“แจสเปอร์! นี่ไม่ใช่เรื่องของเด็ก ถึงเวลาที่ผู้ใหญ่จะคุยธุระ ออกไปซะ”

“มันเป็นเรื่องของผม เวลลินเป็นของผม!”

“คุณหนูครับ พอก่อนดีกว่า เวลลินจะทำตามคุณหนู และเขาจะก่อเรื่องไม่ได้นะครับ” ริคกี้รีบเข้ามากระซิบ

ผมเหลือบมองเวลลินอีกครั้งเห็นเขาตั้งท่าเตรียมจู่โจมพ่อ แต่ยังคงหันมามองผมอย่างสังเกต

“แต่ฉันจะไม่ออกไป”

“ออกไป แจสเปอร์ อย่าให้พ่อพูดซ้ำ”

“ถ้าผมออกไป เวลลินต้องไปด้วย!”

“เขาจะไม่อยู่ที่นี่ พ่อคิดว่าแกโตมากพอที่จะรู้นะ ว่าเขามีปัญหายังไง

จนกว่าเขาจะมีพฤติกรรมแบบคนปกติ เขาจะไม่ได้กลับมาเหยียบที่นี่อีก”

“เขาไม่มีปัญหา พ่อนั่นแหละที่มี! เขาจุ๊บผมแล้วจะทำไม”

“ยิ่งแกพูดฉันยิ่งเห็นชัดเจนว่าควรแยกเวลลินออกจากแก จุ๊บเหรอ? ถ้าแกมองเห็นมันเป็นอะไรแบบนั้นฉันก็จนปัญญา

คุณส่งเอกสารให้ผมทางเมล์ เมื่อผมเห็นว่าข้อสัญญาทั้งหมดยุติธรรมดีแล้วผมจะเซ็นและส่งกลับไป

พรุ่งนี้เข้ามาเอาตัวเขาได้เลย อ้อ แต่เตรียมพร้อมหน่อยนะ เขาไม่ยอมง่ายๆ แน่”

พ่อหันไปตกลงกับทางการโดยไม่สนใจคำคัดค้านของผม

กล้าดียังไง! พวกเขาทุกคนไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องนี้

 “ยินดีที่ตกลงกันได้ด้วยดีนะครับคุณเอริค และขออภัยคุณหนูแจสเปอร์ คุณหนูยังเด็กมาก

เมื่อโตขึ้นกว่านี้คุณหนูจะทราบว่านี่เป็นทางออกที่ดีสำหรับทุกคน เพื่อความปลอดภัยของคุณหนูนะครับ”

ผมกัดฟันกรอด ไม่อยากมองหน้าใครทั้งนั้น สมองของผมพยายามคิดหาทางออก ทำยังไงดี พาเขาหนีไปเลยดีไหม

แต่ผมจะพาเขาไปยังไง ผมไม่เคยออกจากบ้านโดยไม่มีคนขับรถ ผมไม่รู้ว่าต้องเริ่มจากตรงไหน

“ริคกี้ อย่าให้พ่อเซ็นนะ บอกเขาสิว่าเวลลินอยู่ที่นี่มันดียังไง” ผมหันไปหาที่พึ่งสุดท้าย ริคกี้มองผมอย่างลำบากใจ

 “ริคกี้ก็ช่วยแกไม่ได้ เขามีความผิดโทษฐานไม่รายงานเรื่องจูบนี่ คงไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเรื่องแบบนี้ถูกไหม

แต่ทุกครั้งที่รายงานนายไม่พูดถึงเรื่องนี้เลย อย่าลืมว่านายทำงานให้ฉัน ไม่ใช่แจสเปอร์ ทำตามคำสั่งของฉันไม่ใช่เขา”

“ครับ คุณท่าน”

“ริคกี้!” ผมมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา

“เพียงแต่ผมมองเห็นว่าพวกเขายังเป็นเด็ก สิ่งสำคัญคือจุดประสงค์ของการกระทำไม่ใช่หรือครับ

จูบทักทายก็เป็นแค่จูบทักทาย เวลลินต้องการแสดงความรักแบบหมาป่าเท่านั้น ผมรับรองว่าเขาจะเข้าใจในไม่ช้า”

“จุดประสงค์? มีใครในที่นี้รู้จุดประสงค์ของเวลลินงั้นเหรอ คำตอบคือไม่”

“ผมก็จุ๊บริคกี้ เราจุ๊บกันบ่อยๆ ไม่เห็นจะมีอะไร”

“ริคกี้” เสียงพ่อฟังดูน่ากลัวขึ้นอีกหลายเท่า รวมทั้งแววตาด้วย

“ผมมั่นใจว่าคุณหนูหมายถึงตอนเด็กๆ ผมไม่เคยจุ๊บคุณหนูอีกตั้งแต่ที่เขาขึ้นชั้นประถม มันนานมากแล้วครับ”

“ถึงจะนานฉันก็ไม่คิดว่านายควรทำ”

“เพราะพ่อไร้หัวใจไง พ่อเลยไม่เข้าใจว่าทำไมคนเขาจุ๊บกัน มันเป็นการแสดงความรัก!

ผมรักริคกี้ ผมรักเวลลิน แต่พ่อไม่รักใครเลย! อยู่คนเดียวอย่างที่ชอบไปเถอะ

ไม่ต้องมายุ่งกับชีวิตผม อย่าเอาเวลลินไปจากผม ได้ยินไหม!”

ผมตวาดจนตัวโยน หายใจหอบ หัวใจเต้นแรง ผมอยากจะตีพ่อ อยากเขย่าตัวเขาให้เขาเข้าใจอะไรๆ เสียบ้าง

“ฉันไม่มีหัวใจ? ก็ดี เพราะฉันไม่มีดังนั้นฉันต้องฟังไหมว่าแกต้องการอะไร เวลลินต้องออกไป

ฉันใจดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ยกเลิกการรับเป็นบุตรบุญธรรม ฉันเซ็นอีกใบดีไหม แล้วแกจะไม่มีวันเห็นหน้าเขาอีก

ว่ายังไงแจสเปอร์ การที่นายโวยวายแทบเป็นแทบตายมันช่วยอะไรได้ไหม”

“…”

“ฉันส่งแกไปเรียนหนังสือจะได้ใช้สมอง ไม่ใช่อารมณ์ ถ้าแกฉลาดเวลลินจะไม่แสดงพฤติกรรมอย่างนั้นให้ฉันต้องขายหน้า

ที่เวลลินต้องไปเพราะแกสอนเขาไม่ได้ จำเอาไว้ ว่าใครกันแน่ที่ทำให้เกิดเรื่อง”

ขายหน้า? พ่อก็สนอยู่แค่นั้น ผมคว้าแขนเวลลินและออกแรงดึงให้เขาออกมาจากห้องโถง

พาเขากลับขึ้นไปบนห้องนอนปิดประตูล็อกไว้ไม่ให้คนมายุ่ง

“เปอร์ เปอร์ เจ็บ?”

“อื้อ ฉันเจ็บ ตรงนี้เวลลิน” ผมจับมือเวลลินวางทาบเหนือหัวใจผม เขามีท่าทีร้อนรนเพราะเห็นผมร้องไห้

ผมไม่อยากร้องต่อหน้าพ่อ ผมไม่อยากแพ้ ผมจึงหนีมา แต่การหนีไม่ช่วยให้ผมชนะ จะมีคนมาพาเวลลินไป

“ฉันให้นายไปกัดแขนพ่อจนขาดดีไหม จะได้ไม่ต้องเซ็น”

“เปอร์ ไม่เจ็บ” เวลลินนั่งชิดผม แลบลิ้นเลียแก้มที่ชื้นไปด้วยน้ำตา

“เพราะนายดื้อ บอกว่าห้ามจุ๊บไม่รู้เหรอ นายกำลังจะได้อยู่กับฉัน ตลอดไปเลย แต่เพราะนายแหละ นายทำพัง”

ผมสะอื้น เอามือตีเขา

“ไม่ดื้อ ไม่”

“ดื้อ เราจะไม่ได้เจอกันแล้ว”

“ไม่ เปอร์ ไม่ไป”

“ฉันก็ไม่อยากให้ไป” ผมดึงเวลลินมากอดแน่น สะอื้นจนพูดไม่รู้เรื่อง

ที่จริงเวลลินมาอยู่กับผมแค่ไม่นาน มันไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำแต่พอรู้ว่าเขาจะไม่อยู่ผมก็ร้องไห้ไม่หยุด

ไม่รู้น้ำตามาจากไหน ผมหยุดมันไม่ได้ ผมไม่แน่ใจว่าเวลลินพูดอะไรบ้าง แต่ผมได้ยินคำใหม่หลายคำที่เขาพยายามพูด

เขาเพิ่งรู้จักมนุษย์แต่เขากลับเข้าใจว่าผมกำลังเศร้า เขาเข้าใจผมดีกว่าพ่อ…ตลกไหมล่ะ



“ต้องอาศัยจังหวะนี้แหละ ยิ่งยาสลบเวลลินก่อนแล้วค่อยพาออกไป”

ผมได้ยินเสียงคนพึมพำ ตาผมตึงและปวดไปหมด ปวดเมื่อยเนื้อตัวทุกส่วน

ผมลืมตาและมองเห็นอกของเวลลินเป็นอย่างแรก ผมกับเขานอนขดตัวขาเกี่ยวกันไว้

นั่นเป็นท่าที่ประหลาดแต่ผมเงยหน้าไปเห็นกลุ่มคนที่ประตู ผมเห็นปืนเล็งมาทางเวลลิน พวกเขามาแล้ว?

“ไม่นะ!” ผมผลักเวลลินออกให้พ้นกระสุนแล้ววิ่งไปเปิดเซฟที่หัวเตียง เวลลินตื่นแล้ว

จมูกเขาขยับเมื่อได้กลิ่นคนแปลกหน้า เขาดีดตัวขึ้นยืนสี่ขาทันควัน

“ถ้าใครก้าวเท้าเข้ามาฉันจะยิง!”

“คุณหนู!”

สิ่งที่น่าเจ็บใจที่สุดก็คือ ริคกี้ยืนอยู่ตรงนั้นด้วย เขาเป็นคนเสนอวิธีที่จะจับเวลลินออกไป

เขาไม่ใช่คนของผม แม้ว่าผมจะรักริคกี้มาก แต่ริคกี้เป็นคนของพ่อ การกระทำในวันนี้ทำให้ผมรู้ชัดเจน

ไม่มีใครอยู่ข้างผมทั้งนั้น ผมต้องปกป้องของของผมเอง มือผมที่กำปืนเอาไว้สั่นเทา ไม่ใช่เพราะผมไม่เคยใช้มัน

แต่เพราะผมหันมันไปทางริคกี้ ผมยิงปืนเป็นและยิงตรงเป้าเสมอ

“เปอร์” เวลลินสับสนเล็กน้อย เขาก้าวเข้ามาจะอยู่ด้านหน้าเช่นเคย

“ไม่ วันนี้นายต้องอยู่ข้างหลัง พวกเขาจะไม่ยิงฉัน” ผมพยายามดันเขาไปซ่อน แต่เวลลินตัวใหญ่กว่าผม

ผมลนไปหมดมองซ้ายทีขวาทีอย่างไม่มีสมาธิ

“คุณหนูวางปืนเถอะครับ เราจะใช้ปืนหากไม่จำเป็น จำที่ตกลงกันได้ไหม”

“ริคกี้ล่ะจำที่ตกลงกันได้ไหม ที่บอกว่าจะให้เวลลินอยู่กับฉัน บอกว่าจะทำทุกอย่างตามที่ฉันต้องการ ริคกี้ขี้โกหก!”

“ผมไม่ได้โกหก แต่นอกจากสิ่งที่คุณหนูต้องการแล้ว ผมต้องทำเพื่อสิ่งที่คุณหนูสมควรได้รับด้วย

ได้โปรด ผมเข้าใจว่าตอนนี้มันเป็นเรื่องยาก แต่เวลลินไม่ได้ไปตลอดกาล

เขาจะกลับมาหาคุณหนู เพราะฉะนั้นใจเย็นก่อนเถอะครับ”

“บอกว่าอย่าเข้ามาไง ฉันยิงจริงนะ” ผมตะโกนขู่ เมื่อริคกี้เป็นคนเดียวที่กล้าเดินเข้ามา

เขาตรงดิ่งมาทางผม เขาบ้าไปแล้วเหรอ

“คุณหนูจะยิงผม เพราะเวลลินเหรอครับ คุณหนูรักเวลลินมากกว่าผมอีกเหรอครับ”

ริคกี้หยุดยืนห่างจากผมแค่ไม่กี่ก้าว ปลายกระบอกปืนต่อที่อกของเขา

ผมเม้มปาก ริคกี้รู้เสมอว่าเขาต้องจัดการผมยังไง ขี้โกงชัดๆ

“นายล่ะ นายรักพ่อมากกว่าฉัน ฉันก็จะรักเวลลินมากกว่า”

“ผมเคยบอกคุณหนูแบบนั้นเหรอครับ”

ผมลังเล ในขณะที่ผมลังเลริคกี้ตบปืนออกจากมือผม เตะมันออกไปไกลและคว้าตัวผมเอาไว้

จับมือทั้งสองข้างไพล่หลังกดผมลงที่พื้นจนผมขยับไม่ได้

“กรร” เวลลินส่งเสียงขู่อยู่เหนือหัวผม

“ยิงเขา เร็วสิ นี่เป็นโอกาสเดียว” ริคกี้ตะโกนออกไป

“ไม่ ริคกี้ ปล่อยฉัน”

ผมทั้งดิ้นทั้งถีบจนหลุดออกมาได้ ตัวผมพุ่งเข้าหากระสุนยาสลบแทนที่เวลลิน มันเจาะลงมาบนแขนผม

เจ็บกว่าที่คาดเอาไว้มากโข ตัวผมเซล้มลงกับพื้น ยังคงมีสติครบถ้วน แววตาของเวลลินลุกเป็นไฟ

เขารู้ว่าผมบาดเจ็บ เขารู้ว่าผมสู้ไม่ได้อีกแล้ว เวลลินกระโจนข้ามตัวผมไปยังกลุ่มคนที่ประตู

“ริคกี้ อย่าทำแบบนี้” ผมวิงวอนเขาเมื่อยังมีแรงเดิน สติผมเริ่มขาดหาย ตัวผมไร้เรี่ยวแรง

ริคกี้รับผมไว้ก่อนที่หน้าผมจะกระแทกพื้น

“ผมจำเป็นต้องทำ”

“ฉันเกลียดนาย” ผมพูดเสียงแผ่ว เอียงหน้าออกไปทางประตู

เวลลินจู่โจมคนเหล่านั้นอย่างแม่นยำ ผมเห็นเลือดและได้ยินเสียงกรีดร้อง แต่มันดูไกลออกไปเรื่อยๆ

หน้าของผมถูกเลื่อนกลับมาหาริคกี้ เขายิ้มอย่างอ่อนล้า สีหน้าที่ดูเศร้าแบบนั้นไม่ยุติธรรมกับผมเลย

ผมต่างหากที่เศร้า ทุกคนเอาเวลลินไป ทั้งๆ ที่ผมเจอเขา ผมเล่นกับเขา ผมสอนเขาทำทุกอย่าง พวกคนใจดำ

“เวลลินในตอนนี้เป็นอันตรายต่อคุณหนูมาก ผมหวังว่าเมื่อเขากลับมาทุกอย่างจะดีกว่านี้

ผมขัดคำสั่งคุณท่านไม่ได้ และคิดว่านี่เป็นสิ่งที่ควรทำ”

“…” ผมอ้าปาก แต่เสียงเริ่มหายไป

“ผมรักคุณหนูเช่นกันนะครับ เพียงแต่ทั้งชีวิตของผมเป็นของคุณท่าน ผมขอโทษจริงๆ แต่อย่าเกลียดผมเลยนะครับ”

“เขาโดนยาแล้ว อีกแค่นิดเดียว เตรียมรถด้วย!”

เสียงผู้คนจอแจดังแทรกเสียงริคกี้ ผมจิกมือลงกับพรม พยายามจะดันตัวเองให้ลุกขึ้น ผมได้ยินเสียงหอน

เสียงที่ยาวนานและเศร้าสร้อย ราวกับเป็นครั้งแรกที่ผมเข้าใจเสียงของหมาป่า มันแทรกลึกเข้ามาในหัวใจผม

ผมแพ้ราบคาบ และถูกแย่งสิ่งสำคัญไปในที่สุด

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

To be continued...

ฮือ คุณหนูผู้เก่งกาจ โดนรุมเหลือตัวคนเดียวเลย
หลายคนบอกว่าให้เวลลินกลับไปอยู่ในป่ายังดีกว่า ก็ใช่ค่ะ เพราะน้องแจสคนเดียวมาทำให้เวลลินติดหนึบ
ถูกแยกออกไปทั้งสองคนเฉาหนักแน่ๆ
ตอนหน้ากะว่าจะให้เวลลินมาเฉลยความในใจบ้าง ค่าตัวแพงนะคะตอนที่ 10 เพิ่งได้เล่า

อ้อ เห็นในทวิตบอกว่าอ่านแล้วคิดถึงสมัยวิคตอเรียน แต่งชุดระบาย 5555
เคยบอกว่าเป็นนิยายยุคปัจจุบัน แต่เป็นประเทศสมมติ ถ้าใครเคยอ่านกินทามะคงพอนึกภาพออก
คือในใจก็มโนการแต่งตัวแบบยุคเก่า ชุดนักเรียนขาสั้นถุงเท้ายาว ภาพรวมส่วนใหญ่ดูของอังกฤษยุคเก่ามา
แต่มีเทคโนโลยีร่วมสมัยเข้ามาด้วยนั่นเองงงงง จิ้นเป็นชุดระบายได้ตามสะดวกเลยค่ะ ฮา

เวลลินต้องแสดงการเรียนรู้ที่เรียนมา
เอาให้รูเกันไปว่ามีแต่เปอร์เท่านั้นที่เราอยากอยู่ด้วย
อย่าเพิ่งกัดใคร
แยกกับเปอร์ไม่ดีน่าา

เวลลินแสดงสิ่งที่เรียนมาแล้ว จุ๊บนั่นเอง!!! ได้ผลตรงกันข้ามเลยค่ะ ฮือ

เพิ่มเติมนิดหน่อย ชื่อของตัวละครเรื่องนี้แอบมีความหมายแฝงนา

เอริค (Eric) ผู้มีอิทธิพล/แข็งแกร่ง เห็นได้ชัดในบุคลิกหลักของคุณพ่อเลย แอร๊ย

ริคกี้ (Ricky) ผู้ปกครอง/ควบคุม ส่วนริคกี้ควบคุมอะไรคงไม่ต้องสงสัย คุมทุกอย่างตั้งแต่พ่อยันลูก



เวลลินกับแจสเคยบอกไว้ตอนที่ 1 แต่เผื่อจะลืมกัน

เวลลิน (Weylyn) ลูกของหมาป่า

แจสเปอร์ (Jasper) แปลว่า ผู้เก็บทรัพย์สมบัติ/เจ้าของทรัพย์สมบัติ


ส่วนใครเล่นทวิตเข้าแท็ก #หมาป่าของผม หรือ #ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า ก็ได้หมดเลย จะเข้าไปอ่านค่า
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: aiyuki ที่ 08-08-2017 06:21:39
อ้าวววว โดนแยกจากกันซะแล้ว เศร้าเลยย ถ้าเวลลินเจอสิ่งที่ดีกว่าก็ดีไป บ้านแจสเปอร์ดูแปลกๆอ่ะ พ่อที่เห็นแก่ตัว คนดูแลที่เป็นผู้ควบคุม แจสเปอร์น่าสงสาร
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: ❣☾月亮☽❣ ที่ 08-08-2017 07:14:38
แงสงสารหนักมากทั้งสองคนอ่า   :hao5:
แจสเปอร์รู้แล้วสินะว่ารักใครที่สุด
ได้แต่หวังว่าเวลลินจะกลับมาแบบดีขึ้นนะไม่ใช่กลายเป็นเด็กมีปัญหา
มองในแง่ดีเวลลินจะได้เรียนรู้ว่าจูบใรความหมายของคนคืออะไร นี่คือพ่อหวงใช่ไหม....ดูแล้วอุปสรรคยังอีกเยอะเลยค่ะเริ่มที่พ่อเลย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: ♥►MAGNOLIA◄♥ ที่ 08-08-2017 07:45:07
แค่เวลลินจุ๊บแจส  ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

เข้าใจทั้งแจส ทั้งริคคกี้
แต่ในเมื่อพ่อมีอำนาจที่สุดก็ต้องทำตามคำสั่งพ่อ

หวังว่าเวลลินไปอยู่ที่ใหม่จะปรับสภาพ ความเป็นอยู่ที่เป็นคนปกติ
แม้มันจะยาก แต่เพื่อได้กลับมาหาแจส เวลลินต้องทำได้แน่ๆ
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: Aumy8059yaoi ที่ 08-08-2017 07:46:26
สงสารทั้งคู่อ่ะ ฮือออออออออออ :m15: :m15: :monkeysad:
ใจร้ายยยยยยยยย ทำไมต้องแยกด้วยยยยยย :hao5:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: naplatoo ที่ 08-08-2017 08:14:29
ฮืออออออ อย่าเอาเวลลินไป  :sad4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: magarons ที่ 08-08-2017 08:15:36
ถ้าเป็นเวลลินนะ ต่อจากนนี้จะตั้งใจเรียน ทำให้ตัวเองเก่งๆ แบบไม่ต้องพึ่งริคกี้ ทำให้ริ้คกี้รู้ว่าถ้านายจะเป็นแม่เลี้ยงฉัน แค่รักฉันไม่พอต้องขัดขืนพ่อเพื่อฉันได้ด้วย 555+
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: ommanymontra ที่ 08-08-2017 09:07:42
 :m16:

 :3123: :pig4: :3123:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: VarainDark ที่ 08-08-2017 09:53:00
สงสารเวลลินกะแจสเปอร์อ่ะ
ไม่อยากให้แยกจากกันเบย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: Glitterycandy ที่ 08-08-2017 10:08:07
ทุกคนใจร้าย ไม่แปลกเลยที่แจสเปอร์จะเกลียด

บางคนเข้าใจว่าห่วง แต่ไม่จำเป็นต้องทำแรงขนาดนี้อะ

แจสเปอร์ยังเด็ก เวลลินก็เหมือนลูกหมาโดนเอาห่างเจ้าของ

ต้องมีสักคนที่ตรอมใจอะ

#ทีมพาหนี #อุ้ย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: MSeraph ที่ 08-08-2017 11:40:22
นี่เข้าใจนะ เข้าใจทุกคนเลยอะ แต่ก้สงสารอยู่ดี
แจสเปอร์กับเวลลินยังเด็กด้วยกันทั้งคู่
รักผูกพันธ์ อยู่ด้วยกันตลอด ผ่านอะไรแย่ๆกันมาเยอะ ไม่แปลกที่จะยื้อเอาไว้จนถึงที่สุดขนาดนี้
ริคกี้เป็นเหมือนคนกลาง ก้น่าสงสารนะ
เข้าใจทุกอย่างรับรู้ทุกอย่าง อยากช่วย แต่ช่วยไม่ได้ เพราะริคกี้เป็นคนของพ่อ
ถึงจะรักแจสเปอร์มากขนาดไหน เค้าก้มองเห็นอยู่ดีว่าวิธีไหนดีที่สุดสำหรับทั้งคู่
การแยกให้เวลลินไปเรียนรู้พัฒนาการของคน และจะได้กลับมาแน่ๆอะ ดีกว่าปล่อยไว้แบบนี้
อีกอย่างริคกี้ก้รู้แหละว่าพ่อรักแจส คงไม่ยอมรับข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรมกับฝ่ายตัวเองแน่ๆ
แจสเปอร์ก้จะได้โตขึ้น ได้เรียนรู้ว่าการเอาแต่ใจใช้อารมณ์ไม่ได้ทำให้ได้สิ่งที่ต้องการ
การใช้สมองควบคู่กับอำนาจแบบพ่อต่างหากคือวิธีที่จะได้ในทุกสิ่งที่ต้องการ
พ่อก้คงคิดประมานนี้ และพอมีเรื่องจุ๊บไม่ว่าจะด้วยหวงลูก
หรือเพราะเวลลินทำต่อหน้าคนนอก ถ้าไม่จัดการเองคนนอกจะมีข้ออ้างเข้ามาจัดการยุ่งยาก ซึ่งเค้าควบคุมไม่ได้
การจัดการเอง วางข้อตกลงข้อกำหนดต่างๆเอง เป็นทางที่เสียหายน้อยที่สุดแล้ว
แจสเปอร์กับเวลลินเฉาแน่ๆเลยอะตอนหน้า รอออวันที่เค้ากลับมาเจอกันอีกครั้งง
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: แฟนตาเซีย ที่ 08-08-2017 13:31:19
เกลียดริคกี้แล้วววว :katai4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: MissMay ที่ 08-08-2017 14:32:59
รอตอนต่อไปค่ะ
สงสารทั้งแจสเปอร์ ทั้งเวลลิน  :hao5:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: Ryoooo ที่ 08-08-2017 14:40:21
แป่วววว ทำไมหนูไม่แสดงอย่างอื่นละเวลลิน ลูกกกก
เล่นจุ๊บโชว์แบบนี้ แม้แต่พ่อ(ตา)ก็ไม่ปลื้มนะ
แถมมีแอบเห็นหึงริคกี้กับแจสด้วยนิ ขุ่นพ่อออ

ต้องแยกกันแบบนี้ เศร้าอ่ะ
อยากให้แจสเปอร์โตกว่านี้ ใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์อย่างที่พ่อว่า
แต่ไม่ต้องถึงขนาดไร้ใจ ไร้พ่าย อย่างขุ่นพ่อออ
แต่เพราะเรื่องมันมาถึงจุดนี้แล้ว
รีบโต รีบมีอำนาจ ลูกเอ่ย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: mild-dy ที่ 08-08-2017 14:52:45
 :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: hereg407 ที่ 08-08-2017 15:10:34
ริกกี้ซัมธิงรองกับคุณท่านแน่ๆเลยเจ้าค่ะ

โอ้ยยยยยย ต้องพลัดพรากจาเจ็บปวดดรีบมาต่อไวๆนะคะ  ลุ้นนนนน
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: Psycho ที่ 08-08-2017 15:17:07
 o13
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: kitty08 ที่ 08-08-2017 17:22:59
มุมมองของผู้ใหญ่กับเด็กย่อมต่างกัน ผู้ใหญ่คิดด้วยสมองเด็กคิดด้วยหัวใจ งานนี้เราเกลียดพ่อ เขาไม่อ่อนโยนเลย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: พิศตะวัน ที่ 08-08-2017 17:26:02
 :mew2: :mew2:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: BABYBB ที่ 08-08-2017 17:30:19
นั้มตาาาาาาาาาา :m15:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: lizzii ที่ 08-08-2017 18:15:45
งื้ออออออ ไม่น้าาาาาา
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: puiiz ที่ 08-08-2017 20:49:46
 :katai1: :katai1: :katai1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: เป็ดอนุบาล ที่ 08-08-2017 21:00:48
      ลองนึกถึงเเจ๊สเปอร์ดูนะที่ต้องห่างกับเวลลิน
จะเสียใจแค่ไหนยิ่งคนที่เค้าคิดว่าจะทำทุกอย่างเพื่อเค้าอย่างริ๊กกี่กลับทำตามคำสั่งพ่อเค้า
ถึงจริงๆทุกคนจะหวังดีก็เถอะ แต่ช่วงเวลาที่ต้องแยกจากกันยังไงก็เศร้า
     ส่วนเวลลินไม่ต้องพูดถึงเค้าคงเสียใจมากแน่เพราะทั้งโลกเค้ารู้จักแลัไว้ใจแค่คนๆเดียวคือเจ๊สเปอร์เค้าจะกลัวแค่ไหนมี่ต้องใช้ชีวิตท่ามกลางคนแปลกหน้า
     รอนะค่ะรออ่านตอนต่อไป :hao5: :hao5: :hao5: :hao5:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: เอฟเอฟ ที่ 08-08-2017 21:09:54
ทั้งค้างทั้งเศร้า ม่ายยยยยย  :katai4:  :hao5:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: badbadsumaru ที่ 08-08-2017 21:21:34
โดนแยกจากกันแล้ว ;_____;
เวลลินสู้เค้านะ
กลัวโดนจับไปทดลองจัง
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: diltosscap ที่ 08-08-2017 21:47:41
อยากให้พรุ่งนี้เป็นวันอังคาร เวลลิน ที่น่าสงสาร สู้ๆนะ พ่อเก่งฉลาด แต่ตอนนี้ไม่ชอบ ผู้ทรงอิทธิพล
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: yowyow ที่ 08-08-2017 23:38:25
 :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: treenature ที่ 09-08-2017 00:08:11
เจอคำผิดนิดหน่อยตรงนี้ค่า

ผมลืมตาและมองเห็นอกของเวลลินเป็นอย่างแรง ผมกับเขานอนขดตัวขาเกี่ยวกันไว้

แก้เป็น อย่างแรก
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: G-NaF ที่ 09-08-2017 01:08:30
เศร้าอะ สงสารทุกฝ่ายเลย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: boboman ที่ 09-08-2017 03:01:36
แงงงงงงงง เวลลินน T-T
ยังไงหวังว่าตอนกลับมาเวลลินน่าจะเป็นแบบคนปกติแล้วมั้ย
แอบโกรธคุณท่าน  :katai1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: saseum ที่ 09-08-2017 09:52:02
น่าจะคุยกันดีๆ ไม่น่าทำแบบนี้เลย สงสารเปอร์
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 9 :: || 08/08/17 || p.12
เริ่มหัวข้อโดย: Ginny Jinny ที่ 09-08-2017 19:50:02
 :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 12-08-2017 00:36:15



:: 10 ::

( :: เวลลิน :: )

โดยปกติเมื่อคนในฝูงของผมโตเต็มวัย พวกเขาจะออกไปหาคู่ของตัวเองและสร้างฝูงใหม่

ผมเห็นพวกเขาออกไปหลายต่อหลายตัว แต่ผมยังอยู่ที่เดิม ช่วยดูแลลูกของพวกเขา ออกหาอาหาร

และสู้กับสัตว์กินเนื้อพันธุ์อื่นที่มาแย่งอาณาเขต ผมเคยเป็นแค่สมาชิกในกลุ่มจนกระทั่งผมตัวใหญ่และแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

พวกเขาจึงให้ผมเป็นหัวหน้า วันแล้ววันเล่าผ่านไป ทุกคนต่างมีฝูงใหม่ แต่ผมไม่เคยเจอคู่ของผมเลย

แม่บอกว่าถ้าหากได้เจอกันแล้วผมจะรู้ได้เอง

จนกระทั่งผมเจอเปอร์ ผมไม่เคยเจอสัตว์ชนิดนี้มาก่อน แต่เขาคงเป็นเหยื่อของเราในเมื่อเขากลัวมาก

พี่น้องของผมบอกว่าเขาเป็นอาหารแต่ก็ลังเลที่จะกัด ผมจึงต้องเข้าไปสำรวจ เขาไม่มีท่าทีสู้จึงไม่เป็นถือเป็นภัย

“คน? คนเหรอ?”

ผมชะงัก นั่นมันภาษาอะไร ทำไมผมรู้สึกคุ้น ผมดมตัวเขา เขามีกลิ่นหอมประหลาด ยิ่งดมยิ่งถูกใจ

ผมกลิ้งตัวลงทับเขาเพื่อพยายามให้กลิ่นติดตัวผมบ้าง ผมชอบเขามาก ผมจะพาเขาไปด้วย

“นั่นคงเป็นคู่ของลูก มันคงถึงเวลาแล้วที่ลูกจะได้ออกไป”

คู่เหรอ! คำนั้นทำให้ผมตื่นเต้นมาก ผมจะมีคู่แล้ว ผมคอยดูแลเขาอย่างดีให้อาหาร หาที่พัก และสอนเขาล่า

แต่เขาไม่เหมือนคนอื่นเลย เขาล่าไม่ได้ เขาเดินสองขา เขาไม่ชอบกินกวาง แถมยังร้องไห้อีกด้วย

ผมกลัวเขาจะไม่ชอบผมจึงพยายามทำทุกอย่างที่เรียนรู้มาจากคนอื่น ผมคิดว่าบางทีเขาอาจยังเป็นเด็ก

เขาตัวเล็กนิดเดียว ผมต้องรอให้เขาโตก่อนถึงจะขอเขาเป็นคู่ได้

จนกระทั่งเราเจอสัตว์พันธุ์เดียวกับเขาอีก แต่พวกเขามีอะไรสักอย่างที่ทำให้เราเจ็บ

พวกเขาทำให้พี่น้องของผมล้มลงและมีเลือดไหลออกมา วัตถุรูปทรงประหลาดในมือนั่น พวกเขาไม่ใช่อาหารแต่เป็น ‘ศัตรู’

“พวกเขาคือ ‘มนุษย์’ เด็กคนนั้นคือ ‘มนุษย์’ และลูกก็ด้วย”

“หมายความว่ายังไง”

“เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนั้นลูกยังเล็กมากและบอกว่าหนีมาจากพวกเขา แม่เองก็มีน้องๆ ที่ยังเด็กจึงอดทำร้ายลูกไม่ลง

ลูกเป็นเด็กน่ารักและกลายเป็นที่พึ่งพาได้ในฝูงของเรา แต่แม่ไม่แน่ใจว่าอะไรดีสำหรับลูก การที่อยู่กับเราต่อไป

หรืออยู่กับเผ่าพันธุ์ของตัวเอง”

ผมสับสนไปหมดและคิดอะไรไม่ทัน ตอนนั้นเองที่แจสเปอร์วิ่งออกมา ผมกลัวเขาถูกทำร้ายจึงรีบวิ่งเข้าไปหา

แต่กลับโดนทำร้ายเข้าเอง วัตถุประหลาดนั้นมีอานุภาพมหาศาล มันร้ายแรงกว่าคมเขี้ยวของสัตว์ตัวไหนๆ ที่ผมเคยเจอ

ความเจ็บปวดแพร่ไปทั่วร่างกาย แต่ผมต้องปกป้องเขา ปกป้องคู่ของผม

“พี่! ผมจะให้ทุกคนกลับไปในถ้ำ เราอาจโดนยิงกันหมดถ้ายังอยู่”

“ไปก่อนเลย พี่จะพาแจสเปอร์กลับไปเอง” ผมยันตัวลุกขึ้นยืน พยายามไปอยู่ด้านหน้าของแจสเปอร์

“แต่ขอให้ระวังเอาไว้นะลูก มนุษย์นั้นร้ายกาจพวกเขาทำร้ายและฆ่าฟันได้ทุกอย่าง ไม่เว้นแม้กระทั่งเผ่าพันธุ์ของตัวเอง

แม่คิดว่านี่คงเป็นการบอกลา เด็กคนนั้น…หวังว่าเขาจะทำให้ลูกมีความสุข ไม่เหมือนมนุษย์ที่ลูกหนีมา”

แม่พูดเหมือนว่าผมจะไม่ได้กลับไปอีก และแม่พูดถูก รู้ตัวอีกทีผมก็เหลือแค่แจสเปอร์ และถูกรายล้อมด้วยสิ่งที่ไม่คุ้นเคย

ทุกที่เต็มไปด้วยมนุษย์ สัตว์อื่นๆ อยู่ในที่คุมขัง ผมสับสนและไม่เข้าใจ ที่อยู่ของมนุษย์ช่างน่าประหลาด

พวกเขาทำตัวประหลาด กินอะไรประหลาด ใส่อะไรประหลาด และแจสเปอร์อยากให้ผมทำด้วย ผมไม่ชอบเลย

แต่ผมอยากให้แจสเปอร์รักผมเยอะๆ ผมจึงเรียนรู้ทุกอย่างที่เขาต้องการ ผมมีแค่เขา และจะไม่ยอมเสียเขาไปอีก

ทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง แต่จู่ๆ แจสเปอร์ก็ร้องไห้ทั้งคืน เขาบอกว่าเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว ผมทำอะไรผิด

ผมเป็นเด็กดี ผมเดินได้ ผมนั่งได้ ผมกินข้าวได้ด้วย ทำยังทำอะไรไม่ดีอีก

ผมเลียน้ำตาให้เปอร์ทั้งคืน รอจนเขาหลับแล้วจึงค่อยนอนบ้าง

แต่เปอร์ถูกทำร้าย…พวกมันทำร้ายเปอร์ด้วยอาวุธแบบเดียวกับที่ผมเคยโดน ผมโกรธมากและพยายามต่อสู้

ทุกอย่างรวดเร็วไปหมด สติผมดับวูบเพราะอะไรผมยังไม่เข้าใจ พอตื่นมาอีกครั้งกลับมีแต่กลิ่นแปลกปลอม

ที่นี่ที่ไหน…ผมรู้สึกมึนงงและคิดอะไรไม่ออก ได้แต่นอนนิ่งอยู่พักใหญ่ ไม่มีกลิ่นเปอร์ เปอร์หายไป!

ผมดีดตัวลุกขึ้น แสงในห้องสว่างจนต้องหรี่ตา ผมไม่ชอบกลิ่นนี้ แสบจมูก ผมดมจนรอบห้องแล้วก็ยังไม่ได้กลิ่นของแจสเปอร์

“เปอร์! เปอร์!” ประตู นี่คือประตู ผมจำได้แล้วว่าต้องเปิดมันยังไง ผมลุกขึ้นยืนสองขาใช้มือจับๆ บิดๆ มัน แต่มันเปิดไม่ออก
 
“เวลลิน สวัสดี ไม่ต้องกลัวนะ พวกเราไม่ได้ต้องการทำร้ายนาย”

เสียง! เสียงมาจากไหน ผมเดินไปตามเสียงและต้องยืนขึ้นถึงเห็นช่องใสๆ ขนาดใหญ่ มีมนุษย์มากมายในนั้น

“เขาเข้าใจภาษามนุษย์!”

“นี่มันน่าตื่นเต้นมาก”

“เราจะได้งานวิจัยชิ้นโต”

ผมเห็นรูเล็กๆ ที่มีอากาศผ่าน จึงยื่นจมูกเข้าไป พยายามดมหากลิ่นเปอร์หรือกลิ่นของกี้ แต่ไม่มีเลย

ทุกกลิ่นเป็นกลิ่นใหม่ ผมเอามือฟาดส่วนที่ใสมันโยกตามแรงของผม โยก? โยกแสดงว่าต้องออกไปได้

ผมเอาไหล่ ลำตัวและแขนกระแทกมันอย่างแรง มันโยก แต่ไม่แตก

“เวลลิน! เดี๋ยวก่อนนายจะทำอะไร”

“เขาไม่ชอบถูกขัง หมาป่าถ้าถูกขังจะก้าวร้าวมาก”

“แต่เราปล่อยเขาไม่ได้ คนของเรายังรักษาแผลจากการโดนกัดอยู่เลยนะ”

หนวกหูจัง เปอร์อยู่ไหน พวกเขาเอาเปอร์ไปไว้ที่ไหน ผมพยายามเอาเล็บข่วนมันให้เปิดออก แต่ทำยังไงก็ไม่เป็นผล

ผมจึงกลับไปที่ประตูพยายามพังมันเหมือนที่เคยทำกับห้องของเปอร์ เปอร์เคยดุว่าห้ามพังประตู แต่ตอนนี้ผมไม่สนใจหรอก

ผมต้องไปหาเขา

“เวลลิน พวกเราเป็นทีมนักวิจัย ขอแค่นายให้ความร่วมมือนายก็จะได้กลับไปหาคุณหนู…กลับไปหาแจสเปอร์ไง”

ผมหันกลับไปมองพวกเขาเมื่อได้ยินชื่อแจสเปอร์

“เปอร์! ไหน!” ผมพยายามนึกคำเพื่อสื่อสาร แต่นึกได้แค่นั้น มันน่าอึดอัดที่พวกเขาฟังผมไม่เข้าใจ

ผมโยกส่วนใสๆ นั่นอีกครั้ง ข่วนอย่างเอาเป็นเอาตาย

“แจสเปอร์ปลอดภัยดี เขาอยู่ที่บ้านของเขา”

“ดูเหมือนเขาจะเข้าใจแค่บางคำ ยังไม่เข้าใจทั้งหมด”

คนเหล่านั้นเอาแต่พูดและจ้องมองผม ยิ่งหาทางออกไม่ได้ผมยิ่งหงุดหงิด พวกเขามองอะไรกัน ผมไม่ชอบถูกจ้อง

มันเป็นสัญญาณของการคุกคาม ผมเดินวนรอบห้องอยู่ไม่นานประตูจึงเปิดออก ผมอยู่ในท่าเตรียมพร้อมทันที

“สวัสดีเวลลิน ใจเย็นๆ นะ ฉันเอาอาหารมาให้”

ผมไม่ได้สนใจกลิ่นอาหาร แต่ประตูที่ยังคงแง้มอยู่ต่างหาก ผมพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว กระแทกคนที่ยืนอยู่บริเวณนั้น

ได้ยินเสียงคล้ายกับอาวุธที่ผมถูกทำร้ายบ่อยๆ ผมจำได้แล้ว ถ้าผมโดนมันเข้าจะหลับไป

ผมลุกขึ้นยืนสองขาท่ามกลางความตกตะลึงของพวกเขา ก้าวเข้าไปใกล้และคว้ามันมา

ผมเห็นกี้ใช้มัน เห็นพวกเขาใช้มัน ผมจึงเลียนแบบ มีอะไรบางอย่างพุ่งออกไปจากส่วนปลาย พวกเขาหลบกันจ้าละหวั่น

 “เขายิงปืน?”

“ให้ตาย เขาฉลาดกว่าที่เราคาดไว้ จับตัวเขา!”

“เขายิงไปทั่วเลยครับ! โดนไปสองคนแล้ว”

หนวกหู หนวกหู ผมหงุดหงิดมากเป็นทวีคูณเมื่อเห็นคนวิ่งไปมาและพยายามเข้ามาใกล้ผม เจ้านี่ใช้ได้ดีกว่าที่คิด

ผมใช้มันไปพลางวิ่งสะเปะสะปะด้วยสองขา แม้ว่าจะพยายามดมแค่ไหนก็ไม่ได้กลิ่นดิน ทางออกล่ะ ทางออกอยู่ไหน

“กระสุนยาสลบหมดแล้ว เราได้โอกาสล่ะ”

ผมหมุนตัวเมื่อเจอทางตัน ไม่มีอะไรออกมาจากสิ่งที่ผมถือ มันพังแล้วเหรอ? ผมทิ้งมันลงกับพื้นเมื่อมันไม่มีประโยชน์

กลับลงไปยืนสี่ขา ผมถนัดแบบนี้และมันทำให้ผมเคลื่อนไหวได้เร็วกว่าเดิม ผมชนทุกคนที่ขวางทาง

เอามือตบอาวุธที่หันมาทางผม อา มือนี่มีประโยชน์จริงๆ ผมใช้มันไม่เป็นจนกระทั่งแจสเปอร์สอน

มันทำอะไรได้เยอะแยะ รวมทั้งคว้าตัวคนเหล่านั้นด้วย

“เหวอ! เราจะถูกกินไหม”

“เขาวิ่งเร็วมาก ใครก็ได้จับเวลาทีว่าเขาวิ่งเร็วเท่าไหร่”

“นี่ไม่ใช่เวลาจะมาจดนะ เราต้องต้อนเขากลับห้อง”

เสียงที่มาจากหลายทิศทางทำให้ผมเสียสมาธิ ผมไม่เคยเจอมนุษย์เยอะขนาดนี้ ผมไม่มีพรรคพวก แต่ผมจำเป็นต้องสู้

ผมเอื้อมมือขว้าขาพวกเขาแล้วโยนพวกเขาให้พ้นทาง ทั้งแยกเขี้ยว ทั้งหอน แต่พวกเขาไม่ยอมหยุดเสียที

ผมหนีจนเหนื่อย เกือบจะยอมแพ้ แต่ได้ยินเสียงหอนตอบกลับมา

“เสียงหมาป่ามาจากไหน เรามีหมาป่าในศูนย์ด้วยเหรอ”

“หัวหน้าให้ยืมตัวมาจากศูนย์พักพิงสัตว์ครับ เวลลินถูกเลี้ยงโดยหมาป่า

เราเลยคิดว่าจะทดลองดูปฏิสัมพันธ์ของพวกเขา แต่ไม่ได้คิดว่าจะใช้ตอนนี้”

หมาป่า! มีหมาป่าอยู่ที่นี่ ถึงแม่จะบอกว่าผมไม่ใช่หมาป่า แต่ผมรู้สึกว่านั่นเป็นพวกของผม

ผมหอนอีกครั้งและฟังเสียงตอบรับ เมื่อแน่ใจแล้วว่าเป็นเสียงของหมาป่าผมจึงวิ่งตามเสียงนั้นไป

มนุษย์วิ่งตามผมมาเต็มไปหมด

“ใช้ตอนนี้เลยแล้วกัน เรายิงยาสลบมากไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว”

ประตูขนาดใหญ่ถูกเปิดออก เผยให้เห็นกรงและหมาป่าตัวโตที่นอนอยู่ในนั้น ผมส่งเสียงหอนเบาๆ และก้าวเข้าไปใกล้

เขาเป็นหมาป่าขนสีเงินพันธุ์เดียวกับพี่น้องของผม ท่าทางอายุมากแล้ว เขาเคลื่อนไหวช้าและไม่ตื่นตัว

“มนุษย์? ทำไมมนุษย์ถึงหอนได้”

“ผมโตมากับพวกคุณ แล้วทำไมคุณมาอยู่ที่นี่” ผมคุยกับเขาอย่างตื่นเต้น ผมไม่ได้เจอหมาป่ามานานแล้ว

เราเคลื่อนใบหน้าเขาหากันและดมสำรวจฝ่ายตรงข้าม เขาไม่มีกลิ่นป่า มีแต่กลิ่นมนุษย์

“แม่ของเราถูกมนุษย์ฆ่า ฉันกับพี่น้องถูกจับตัวมา”

ฆ่า! ผมขนลุกไปทั้งตัว แจสเปอร์จะถูกฆ่าไหม

“แล้วนายเข้ามาที่นี่ได้ยังไง ถูกจับมาเหมือนกันเหรอ” เขาถามกลับ

“ผมมากับแจสเปอร์ แต่ไม่รู้ทำไมผมมาอยู่ที่นี่”

“แจสเปอร์?”

“แจสเปอร์เป็นมนุษย์”

“ออ นั่นคงหมายความว่านายถูกทิ้งแล้วล่ะ”

“ถูกทิ้งคืออะไร” ผมเดินวนรอบกรงเขา เห็นร่องรอยเหมือนถูกทำร้ายบนตัวเขา แต่ไม่ใช่จากเขี้ยวเล็บของสัตว์

“ถูกทิ้งก็แปลว่าไม่สนใจ ไม่อยากได้แล้วยังไงล่ะ มนุษย์ที่จับตัวฉันกับพี่น้องมา อยากได้เราเป็นสัตว์เลี้ยง

เมื่อเราไม่ฟังคำสั่งเขาจะตีเรา ถ้าเราสู้เขาจะฆ่าเรา ตอนนั้นฉันยังเด็กและกลัวมากจึงไม่ได้สู้ เขาเก็บฉันไว้จนโต

จากนั้นเขามีสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ที่น่ารักกว่า เขาจึงทิ้งฉันไว้ในกรง ฉันทุกส่งไปที่ศูนย์ ในนั้นมีสัตว์เกือบทุกชนิดเลยล่ะ

แต่ฉันไม่คิดว่าจะมีมนุษย์ มนุษย์เลี้ยงมนุษย์ด้วยกันเหรอ”

“สัตว์เลี้ยง?” ผมงงไปหมด ข้อมูลในวันนี้เยอะเกินกว่าผมจะเข้าใจได้

“นายช่างไม่รู้อะไรเลยจริงๆ”

“ผมไม่รู้ บอกผมที”

“สัตว์เลี้ยงก็คือสัตว์ที่ถูกเลี้ยงไง ไม่ได้ออกไปล่าอาหารด้วยตัวเอง ไม่ได้สร้างฝูง อยู่แค่กับเจ้านาย

ทำตามคำสั่ง หรือแค่อยู่เฉยๆ ในบ้านรอพวกเขากลับมา”

ถ้าอย่างนั้น ผมคือสัตว์เลี้ยงงั้นเหรอ?

“เปอร์ไม่ได้ทิ้งผม!”

“ตอนถูกทิ้งใหม่ๆ ทุกตัวพูดอย่างนี้ทั้งนั้นแหละ ทำใจยอมรับเถอะ ต่อไปชะตากรรมของนายขึ้นอยู่กับการทำตัว

ทำตัวดีๆ ให้มนุษย์รัก จะมีคนมาพานายออกไป แต่ถ้านายดุมากๆ ไม่เชื่อฟัง นายจะโดนฆ่า ฉันเห็นมานักต่อนัก”

ผมไม่ได้โดนทิ้ง ผมยังจำได้ว่าเปอร์พยายามปกป้องผม ผมเห็นเปอร์ร้องไห้ ผมจะต้องกลับไป อา สับสนจัง ผมปวดหัวไปหมด

“พวกเขาคุยกันใช่ไหม เสียงแปลกๆ นั่น มหัศจรรย์ นี่ต้องเป็นข่าวใหญ่”

“แล้วต้องทำยังไงให้มนุษย์รัก” ผมถามต่อ ไม่สนใจเสียงหึ่งๆ รอบตัว

“ฉันไม่รู้ ฉันทำทุกอย่างแล้วแต่ก็ยังโดนทิ้ง มนุษย์เข้าใจยากจะตาย ในฐานะที่เคยผ่านมันมาแล้ว

ฉันเตือนได้แค่ว่า อย่าเผลอรักมนุษย์เป็นอันขาด”

ผมไม่เข้าใจอะไรเลย มันน่าสับสนกว่าเดิมเสียอีก ตกลงแล้วแจสเปอร์เป็นคู่ของผม หรือผมเป็นสัตว์เลี้ยงของเขา

และตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น ผมนั่งนิ่งอย่างใช้ความคิดอยู่นาน จนพี่หมาป่าถอนหายใจ

“แต่นายเป็นมนุษย์นี่ มันอาจไม่เหมือนกัน ตอนนี้นายแค่ทำสิ่งที่เขาอยากให้ทำไปก่อน

ลองสังเกตดูว่าทำอะไรแล้วพวกเขาพอใจ ถ้าพวกเขาพอใจกับนายแล้วนายอาจได้กลับออกไปหามนุษย์ของนาย

เพราะถ้าต่อต้านพวกเขาจะระวังนายเป็นพิเศษ ทำให้พวกเขาตายใจ ทุกอย่างจะง่ายขึ้น”

“ขอบคุณครับ แล้วผมจะพาพี่ออกไปด้วย”

“พี่แก่แล้วล่ะ คงไปเป็นสัตว์เลี้ยงของใครไม่ได้อีก ใครจะอยากได้กัน กลับป่าก็ไม่ไหวแล้ว หมดแรงจะออกล่า

คงได้ตายอยู่สักที่ไหนที่หนึ่ง นายยังเด็กและเป็นมนุษย์ อย่ามัวแต่ไปเป็นสัตว์เลี้ยงเลย” พี่หมาป่าทิ้งตัวลงนอนที่เดิม

จะเป็นสัตว์เลี้ยงหรือไม่ ไม่ใช่สิ่งที่ผมสนใจ หมาป่าจะมีคู่เพียงตัวเดียวไปตลอดชีวิต และผมเลือกเขา

ผมไม่รู้ว่ามนุษย์เลือกคู่ยังไง แต่ผมจะไม่ยอมปล่อยคู่ของผมไปให้มนุษย์หรือสัตว์ตัวอื่น แจสเปอร์ต้องเป็นของผม

“หรือว่าการคุยกับหมาป่าจะได้ผล”

“อยากรู้จังว่าพวกเขาคุยอะไรกัน”

ผมเหลียวมองคนกลุ่มใหญ่ ใช้เวลาตัดสินใจไม่นานจึงลุกขึ้นเดินสองขา เพราะจำได้ว่าเปอร์ชอบให้ผมทำ

เมื่อเดินเสร็จจึงมองปฏิกิริยาของมนุษย์ชุดขาว พวกเขามีท่าทีตะลึงและก้มหน้าก้มตาทำอะไรสักอย่างกับของในมือ

ผมเดินไปนั่งที่เก้าอี้ซึ่งอยู่ใกล้ๆ กรง พวกเขาก็ส่งเสียงฮือฮาอีก

ไม่ว่าผมจะทำอะไร พวกเขาก็ดูโอเค นี่มันอาจง่ายกว่าการต่อต้าน

“เวลลิน ตอนนี้เราคุยกันได้แล้วใช่ไหม” มีคนหนึ่งก้าวมาใกล้ผมอย่างกล้าๆ กลัวๆ ผมสบตากับเขา

ส่งเสียงในลำคอเพราะไม่รู้ว่าจะต้องตอบอะไร

“สุดยอด พวกเราต้องได้เงินทุนสนับสนุนเยอะมากแน่ เราจะยื่นวีดิโอนี้ให้นายทุน

แล้วโครงการนี้จะต้องถูกบันทึกเป็นประวัติศาสตร์โลก!”

มนุษย์แปลกอย่างที่พี่หมาป่าว่า พวกเขาพาผมกลับไปที่ห้อง พยายามให้ทำโน่นทำนี่ที่ผมไม่เข้าใจ

ให้ใส่ของลงไปในช่อง มองผมกินข้าว ให้ของประหลาดเป็นแท่งๆ กับผม ซึ่งมันขีดลงไปเป็นสีได้

จนพวกเขาให้ของผมหนึ่งอย่าง ของที่ผมไม่รู้ว่าคืออะไร แต่มันมีกลิ่นแจสเปอร์อยู่

“เปอร์ เปอร์!” ผมดมแล้วลุกขึ้นยืน คิดว่าเขาอยู่ใกล้ๆ

“ใช่แล้ว ของแจสเปอร์ จมูกเขาดีพอๆ กับหมาป่า ของใช้ที่ไม่ได้สัมผัสบ่อยยังสามารถดมได้

อืม เราน่าจะลองให้เขาดมของดูบ้างไหม เราจะได้รู้ว่ามนุษย์สามารถพัฒนาได้เท่าสัตว์รึเปล่า” พวกเขาหันไปคุยกัน

“เขาพัฒนาเร็วมากจนน่าตกใจ แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยยอมพูดนะครับ”

“เดินสองขาได้คล่อง เข้าห้องน้ำเป็น เปลี่ยนเสื้อผ้าได้ หยิบจับสิ่งของ รวมถึงช้อนส้อมได้ดี

การพัฒนาพื้นฐานที่เด็กทำได้เขาทำได้หมดแล้ว”

“เรายังไม่ปล่อยเขาไปง่ายๆ หรอก ของดีมาอยู่ในมือแล้ว เราต้องลองทุกอย่างที่เคยสงสัย เขาอาจเป็นกุญแจที่เราตามหาอยู่”

ผมไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ผมหลับและตื่นมาในห้องเดิมๆ ถูกพาออกมาด้านนอกบ้างเป็นบางครั้ง

แต่พอทำท่าจะออกไปก็มีคนมากมายจับตัวผมไว้และลากกลับห้อง ถ้าผมสู้จะลงท้ายด้วยการโดนยาสลบ

พวกเขาตัดเล็บผม พาคนมาทำอะไรสักอย่างกับฟันของผม ผมกัดและข่วนเหมือนอย่างที่เคยทำไม่ได้

ทุกอย่างแปลกไปหมด ผมอึดอัด อยากกลับบ้าน อยากเจอแจสเปอร์ ผมไม่อยากอยู่ในห้องแคบๆ

และหน้าต่างที่มองเห็นแต่ท้องฟ้า

คืนหนึ่งผมจึงรอจนทุกคนออกไปจากห้องและหนีเข้าไปในห้องน้ำ

เหนืออ่างล้างหน้ามีหน้าต่างใหญ่พอให้ไหล่ผมลอดออกไปได้ ผมพยายามปีนอย่างเงียบเชียบ

พอยื่นหัวออกไปจึงเห็นว่าห้องที่ผมอยู่นั้นสูงมาก

“เปอร์” ผมพึมพำ แม้ว่าจะเสี่ยงแค่ไหน ผมก็จะออกไป ผมทนไม่ได้แล้ว ผมมองไปรอบๆ จนเห็นบันได

ผมรู้จักบันได พวกเขาสอนคำนี้กับผมผ่านรูปภาพ มันไม่ห่างจากหน้าต่างนั้น ผมใช้มือจับขอบหน้าต่างไว้

ส่วนตัวห้อยออกมา ผมจ้องบันไดอยู่สักพักแล้วจึงเหวี่ยงตัวเองไปหามัน คว้าเอาไว้จนได้

ผมต้องรีบไป ผมปีนลงด้านล่างและกระโดดลงบนพื้นหญ้า กลิ่นดิน ผมชอบกลิ่นนี้ มันรู้สึกดีกว่าในห้อง

ผมย่องไปตามพุ่มไม้ ยังคงเดินสี่ขาได้คล่องแคล่วอยู่ ใช้เวลาสักพักจึงปรับสายตากับความมืดได้

ถ้ายังมีเล็บผมจะขุดดินและลอดรั้วออกไป แต่ตอนนี้มันสั้นกุด ผมเดินไปตามแนวรั้วอย่างครุ่นคิด

ผมสูดอากาศเข้าเต็มปอด กลิ่นหอมเจือจางพัดผ่านมา ผมชะงัก นั่นกลิ่นของแจสเปอร์ เขาอยู่ที่นี่ ไม่ผิดแน่

ผมวิ่งไปตามกลิ่นนั้น กลิ่นของเขาชัดขึ้นทุกที ผมวิ่งจนเห็นคนคนหนึ่งในเงามืด นั่งคู้ตัวที่ข้างรั้ว

“เวลลิน?”

“เปอร์ๆ” ผมพูดวนไปวนมาอย่างดีใจ พยายามมุดหน้าไปหาเขา ดมมือเขาที่จับรั้วเอาไว้ แจสเปอร์ตัวสั่น

เขายื่นมือมาจับหน้าผม พยายามเอาตัวมาใกล้เช่นเดียวกัน ผมยื่นมือออกไปกอดเขาไว้ ดมแก้ม ใบหู และจมูกของเขา

“พ่อไม่ให้ฉันมาหานาย ริคกี้ก็ไม่ยอมพามา ฉันเกลียดทุกคน”

“เปอร์ จะไปหาเปอร์” ผมพยายามกลั่นกรองคำพูด และมองหาทางออกไปหาเขา

รั้วแข็งๆ นี่กั้นเราเอาไว้ ผมพยายามขุดดินแต่มันแข็งมาก

“คุณหนูครับ! ว่าแล้วต้องมาที่นี่ แล้วนั่น ทำไมเวลลินอยู่ตรงนี้”

“อย่ามายุ่งนะริคกี้ อย่ามาจับฉัน ปล่อย”

แจสเปอร์ถูกอุ้มออกห่างจากรั้ว ผมกระโจนเข้าใส่พยายามยื่นมืออกไปคว้า

แต่กลับทำให้เขาร้องอย่างเจ็บปวดเมื่อผมเกี่ยวมือเขาแรงไป ผมรีบชักมือกลับ

“อย่าดื้อสิครับ เดี๋ยวเวลลินจะได้กลับแล้ว”

“นายพูดอย่างนี้มากี่เดือน ริคกี้! หกเดือน! ฉันจะเอาเขากลับ!”

“สงบสติหน่อยครับคุณหนูเดี๋ยวจะเป็นข่าวใหญ่ อยากให้คุณท่านโกรธอีกหรือ กลับบ้านนะครับ”

แจสเปอร์ถูกพาออกไปต่อหน้าต่อตาผม ผมเอาตัวชนกับรั้วจนมันสั่น ถอยออกและกระแทกอีกครั้งจนเลือดบนหน้าผากไหล

พยายามทุกอย่างแต่มีคนมาดึงผมออกไปก่อน คราวนี้ห้องของผมมิดชิดกว่าเดิม ไม่มีทางไหนให้หนีออกมาอีก

“นายจะได้กลับออกไปเมื่อทำได้เหมือนคนทุกอย่าง เวลลิน”

เหมือนคนทุกอย่าง ผมทวนคำในใจ

ผมเริ่มทำความเข้าใจภาษามนุษย์อย่างจริงจังจนเข้าใจทุกอย่างที่พวกเขาพูด เขียนตัวหนังสือที่พวกเขาเขียน

อ่านสิ่งที่พวกเขาอ่าน ร่างกายของผมเปลี่ยนไป ผมสูงขึ้น เสียงเปลี่ยน ผมเรียนรู้มันหมดแล้ว

แต่ไม่มีวี่แววว่าจะได้ออกไป พวกเขายังให้ผมทำโน่นนี่ไม่รู้จบ

พี่หมาป่าบอกว่าบางทีสิ่งที่พวกเขาบอกว่าจะทำ อาจไม่เคยทำให้เลยก็ได้

ดังนั้นถ้าไม่ยอมให้ผมออกไป ผมจะหาทางออกไปเอง ผมลอบมองปืนที่ข้างเอวของผุ้คุมหน้าห้อง

มองสัญญาณฉุกเฉินไฟไหม้ จากนั้นจึงแสยะยิ้ม

ได้ ผมจะเป็นมนุษย์ให้มากกว่าที่พวกเขาคาดหวังอีก

 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------

To be continued...

เอาละสิ เวลลินอัพเกรดแล้ว แต่จะอัพเกรดไปไหนทางไหนนั้นต้องติดตามกันต่อไป
มาเร็วแบบเซอร์ไพรส์! เพราะเห็นว่าค้างกัน สปอยล์ว่าช่วงเวลาที่ห่างกันนั้น คุณหนูก็ได้ขึ้นม.ปลายเรียบร้อย
เป็นหนุ่มกันทั้งคู่ จะกลับมาเจอกันอีท่าไหนล่ะที่นี้

ถ้าใครกลัวเวลลินเป็นคนแล้วจะคิดถึงเวอร์ชั่นหมาป่าไม่ต้องเป็นห่วง หมาป่ายังไงก็คือหมาป่าค่ะ หึหึหึ

ขอบคุณสำหรับคำผิดด้วยค่า จุ้บบบ ถ้าไม่มีอะไรติดค้าง ตอนต่อไปน่าจะมาทันเที่ยงคืนวันจันทร์เหมือนเดิม
ชอบมาเลต ขออภัยเป็นอย่างยิ่งแต่งนานมากค่า แง

เพิ่มเติม

จากวิจัยจริงๆแล้วสัตว์คุยกันไม่รู้เรื่องแต่ใช้โทนเสียง ลักษณะท่าทางนะคะ นกแก้วที่พูดได้มาจากการเลียนเสียง
น้องไม่ได้พูดหรือเข้าใจความหมายแต่อย่างใด

แต่ใครจะไปรู้ลึกๆแล้ว เขาอาจคุยกันรู้เรื่อง เลยขอใช้ตรงจุดนี้หน่อย อิอิ


หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: ommanymontra ที่ 12-08-2017 01:05:12
 :hao7: :katai2-1: o13 :hao7: :katai2-1:


 :L1: :pig4: :L1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: MSeraph ที่ 12-08-2017 02:46:43
เวลลินฉลาดขึ้นเยอะมากอะ พวกนักวิจัยซึ้งแน่ๆ หึ ขังดีนัก
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: boboman ที่ 12-08-2017 04:20:44
กรี๊ดด ชอบเวลลินตอนท้ายจัง ที่บอกว่าแสยะยิ้ม รู้สึกได้ถึงความแบด 555555  :hao7:
เวลลินน่าจะใกล้ได้ออกมาละสินะ หึหึ แต่ถ้าออกมาได้ พวกนักวิจัยจะมาตามกลับอีกมั้ยเนี่ย -*-
แต่ออกมาแล้ว ก็คงโตกันหมดแล้วสินะ  :hao6:
รอตอนหน้าค่า
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: aiyuki ที่ 12-08-2017 06:04:30
น่าสงสารเวลลิน แจสเปอร์ไม่น่าพาออกมาเลย แจสเปอร์คิดว่า แบบนี้เวลลินจะมีความสุขจริงๆเหรอ นักวิจัยพวกนั้นเห็นแก่ตัวที่สุดเลย ไม่ยอมคืนตัวเวลลินให้แจสเปอร์แน่
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: ❣☾月亮☽❣ ที่ 12-08-2017 06:35:02
เขาเลือกคู่กันแล้วตั่งแต่ดมกันในป่า
สงสารลุงหมาจัง น้องแจสจะต้องมาเฝ้าตลอดแน่เลยโอ๋ๆนะทั้งสองคน
กลัวว่าเวลลินเล่นปืนจริงงานนี้อาจมีคนติดคุก
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: เป็ดอนุบาล ที่ 12-08-2017 07:00:20
มุมของเวลลินน่ารักนะ
เมื่อไรจะได้กลับมาเจอกันอีกเจอกับแปปไป ไม่พอ
รออ่านตอนต่อไปนะค่ะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: กบกระชายไทยนิยม ที่ 12-08-2017 07:13:00
แทบจะอดใจรอตอนต่อไปไม่ไหวเลยค่ะ สนุกมากจริงๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: บูมเบส ที่ 12-08-2017 07:35:20
เอาเลยเวลลินถึงเวลาที่ต้องสู้แล้ว
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: bobie ที่ 12-08-2017 07:45:45
เวลลินมันร้ายค่ะหัวหน้า 55555555
แต่ร้ายแบบนี้พี่ชอบบบ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: lizzii ที่ 12-08-2017 07:50:50
เมื่อไหร่จะได้อยู่ด้วยกันอีกนะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: Ginny Jinny ที่ 12-08-2017 07:51:06
 :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: magarons ที่ 12-08-2017 08:19:55
นางร้ายอ่ะ 55. ว่าแต่ ทำไมมาอัพเร็ว ไม่ใช่ว่ามาแทนวันจันทร์ใช่ไหมมมมม รึว่าวันจันทร์อัพอีก
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: naplatoo ที่ 12-08-2017 09:03:04
ร้ายๆแบบนี้พี่ชอบบบบ :hao7:
ว่าแต่จากกันไปนานมาก จนแจสเปอร์ขึ้นม.ปลาย แล้ว โอ้โหหห
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: ♥►MAGNOLIA◄♥ ที่ 12-08-2017 09:04:28
เวลลิน ฉลาด อัพเกรดแล้ว
ทำให้พวกนักวิจัยตายใจ เยี่ยม

สงสารได้เจอร์เปอร์แป๊บเดียว
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: Tuffina ที่ 12-08-2017 09:38:46
หมาป่ายังก็เป็นหมาป่า แค่อยู่ที่ว่าหมาป่าในคราบคน หรือ คนในคราบหมาป่า คึคึคึคึคึ :katai2-1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: fc_fic ที่ 12-08-2017 10:21:45
 :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: Y-Darkness ที่ 12-08-2017 11:00:42
 :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: แฟนตาเซีย ที่ 12-08-2017 12:02:38
มีคนรออยู่ อัพไวๆน้า ค้างมั่กๆ //เวลลินร้ายเหลือเกินนนอยากเห็นเวอร์ชั่นอัพเกรดแย้ววว  :ling1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: angel_Z4 ที่ 12-08-2017 12:05:40
ว้ายยย เขาโตกันแล้วล่ะตัวเธอ~ หึหึหึ :katai3: อะไรจะเกิดขึ้นต่อไปน่อ รอแทบไม่ไหวๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: blanchet ที่ 12-08-2017 13:14:11
โห้ยยยย ดีใจมากที่มาต่อก่อนวันจันทร์555
ชอบเรื่องนี้มากกก รอวันทั้งคู่ได้เจอกันนะะ
เวลลินดูหล่อร้ายมากจ้า :katai2-1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: พิศตะวัน ที่ 12-08-2017 15:00:47
 :hao7: :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: Ginny Jinny ที่ 12-08-2017 15:53:44
 :hao5: :hao5: :hao5:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: Ryoooo ที่ 12-08-2017 16:42:11
พวกนักวิจัย ไม่ได้คิดจะปล่อยเวลลินเลยเนี่ย
ออกไปหาเปอร์ให้ได้นะ
เศร้าตอนเค้าเจอกันที่ประตู
เป็นหนุ่มเร็วๆนะคับ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: kitty08 ที่ 12-08-2017 16:43:27
จริงๆแล้วทำไมไม่ให้แจสเปอร์มาเยี่ยมบ้างล่ะ พ่อก้อใจร้ายเกินเราว่าตอนนนี้เปอร์คงไม่ไว้ใจริคกี้และคงเกลียดพ่อมากกว่าเดิมแน่ๆเลย แล้วพวกนักวิจัยยะยอมปล่อยเวลลินไหมอ่ะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: insunhwen ที่ 12-08-2017 18:53:49
 :pig4: :L1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: Nus@nT@R@ ที่ 12-08-2017 19:10:22
เวลลินสู้ๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: MissMay ที่ 12-08-2017 19:36:11
โอยยยย ลุ้นแทนเวลลิน
เวลลินคงมองแจสเปอร์เป็นคู่ แต่แจสเปอร์ล่ะ?  :เฮ้อ:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: utamon ที่ 12-08-2017 19:57:59
ไม่เข้าใจผู้ใหญ่พวกนี้ ทำไปเพื่ออะไร สงสารทั้งคู่อ่ะ :hao5:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: badbadsumaru ที่ 12-08-2017 21:09:11
เดี๋ยวรู้อ่ะ อยู่กันดีๆไม่เป็นใช่ไหมม 5555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: puiiz ที่ 12-08-2017 21:25:08
 o13 o13 o13
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: yowyow ที่ 12-08-2017 22:03:33
 :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: กบกระชายไทยนิยม ที่ 13-08-2017 07:25:07
แอบกลัวว่า ถ้าหากเวลลินออกมาแล้ว เปอร์จะจำเวลินไม่ได้ หละไม่ได้รักเวลลินแล้ว
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: XiaoLEE ที่ 13-08-2017 11:54:30
อืม.....จะมีหักมุมเเบบจำไม่ได้มั้ยเนี่ย :hao5: :hao5: :hao5:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: S.nonsuj ที่ 13-08-2017 21:16:59
เวลลินนางทำแบบมนุษย์ได้แล้ว รีบออกไปให้ได้เร็วววว นางไม่ทิ้งสัญชาตญาณหมาป่าแน่ๆ คึคึ ปล ฮันนี่สู้ๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: Psycho ที่ 13-08-2017 23:34:33
พาหนีเข้าป่าเลยดีมั้ย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: treenature ที่ 14-08-2017 16:24:32
ใช้ตาย เขาฉลาดกว่าที่เราคาดไว้ จับตัวเขา"

ตรงนี้คือ

ให้ตาย

ใช่ไหมเอ่ย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: diltosscap ที่ 14-08-2017 21:15:55
เฝ้ารอเวลลิน  นักวิจัยที่ไม่ดี ต้องโดนเวลลินจัดการแน่นอน นักวินัยเหมือนพวกค้ามนุษย์เลย ต้องโดนจัดการ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 10 :: || 12/08/17 || p.13
เริ่มหัวข้อโดย: magarons ที่ 14-08-2017 22:37:50
กดรีเฟรชหน้านิยายอย่างใจจอจ่ออออ รอจ้าาา
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 15-08-2017 01:26:24

:: 11 ::

หลังจากที่ผมฟื้นจากยาสลบ เวลลินก็ไม่อยู่กับผมแล้ว ผมโกรธทุกคนจนไม่อยากคุยกับใคร

แต่ต้องรีบลุกขึ้นมาแต่งตัว สั่งคนขับรถให้ไปที่บ้านของเบนจามิน

ริคกี้ตามผมขึ้นมาด้วยแต่ผมไม่คุยกับเขา ไม่อยากแม้แต่จะมองหน้า

“แจสเปอร์! มาพอดีเลย ฉันเพิ่งได้นกฮูกคอลเลคชั่นใหม่มา โอ๊ย”

ผมพุ่งตรงเข้าไปหาเบนจามินทันทีที่เห็น ใช้แขนพาดเข้าที่คอและออกแรงกดจนหลังเขาชิดผนัง

เขาหน้าแดงอย่างหายใจไม่ออก ผมได้ยินเสียงพ่อบ้านและบอดี้การ์ดของเขาล้อมรอบเข้ามาแต่ยังไม่กล้าหันปืนใส่ผม

พวกเขารู้ดีว่าผมเป็นใคร และถ้าผมมีรอยขีดข่วนกลับไปเรื่องนี้จบไม่สวยแน่

“นายใช่ไหมที่เอาเรื่องเวลลินไปบอกทางการ”

“แค่ก ฉันหายใจไม่…ออก”

“บอกมา ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องหายใจอีกเลย” ผมกดน้ำหนักมากขึ้นอีก

เบนจามินตัวไล่เลี่ยกับผม แต่แรงเขามีน้อยกว่า เขาไม่มีทางสู้ผมได้ และไม่เคยสู้ได้

“คุณหนู! ให้เขาพูดก่อนเถอะครับ”

“ฉันไม่ได้ถามความเห็นนาย” ผมพูดเสียงแข็งใส่ริคกี้

“แจสเปอร์ อึก” เบนจามินพยายามใช้มือผลักผมออก น้ำตารื้นขึ้นมา ขู่แค่นี้คงพอ

ผมยอมถอยออกมายืนกอดอกมองเขาไอหน้าดำหน้าแดง

“รีบตอบก่อนที่ฉันจะหงุดหงิดไปมากกว่านี้”

“ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น”

“โกหก มีแค่นายกับโอลีเวียที่รู้เรื่องเวลลิน และเธอไม่มีทางทำอย่างนั้น ต้องเป็นนายแน่ๆ นายเกลียดเขา

ฉันจะเล่นงานนายหนักแน่” ผมเอื้อมมือไปกระชากคอเสื้อเขาง้างมือเตรียมจะต่อยแต่มีคนจับมือผมไว้

มีแค่คนเดียวที่กล้าขัดผม นั่นยิ่งทำให้ผมโมโหหนักขึ้น

“ผู้ดีไม่ตัดสินกันด้วยกำลังนะครับ การชกต่อยไม่ช่วยแก้ปัญหา”

“แก้หรือไม่มันเรื่องของฉัน อย่ามายุ่ง”

“ผมรู้ว่าคุณหนูเสียใจมาก แต่ผมจะสืบให้ว่าใครเป็นคนทำ การกล่าวหาคนผิดโดยไม่มีหลักฐานมันไม่ถูกต้อง

และคุณหนูอาจเสียใจภายหลัง ถึงยังไงเบนจามินก็เป็นเพื่อนคุณหนู ถ้าหากเขาทำจริงๆ เราค่อยจัดการด้วยวิธีอื่นดีกว่า”

ผมมองเบนจามินอย่างใช้ความคิด เขากลัวจนตัวสั่น แม้ว่าริคกี้จะพูดเป็นนัยแล้วว่าเราจัดการเขาได้

แต่เบนจามินก็ไม่สารภาพ เป็นไปได้ว่าเขาไม่ได้ทำ

“ฉันเชื่อนายเบนจามิน”

“อะ งั้น เวลลินถูกพาตัวไปแล้วเหรอ มาเล่นกับฉันก็ได้นะ ฉันว่าจะให้นายพรานไปจับหมาป่ามาเลี้ยง หมาป่าจริงๆ ดีกว่าตั้งเยอะ”

“เรื่องนั้นคงไม่ต้อง ฉันมีสัตว์ทุกพันธุ์แล้ว”

ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ ถ้าอย่างนั้นแสดงว่ามีหมาป่าอยู่ที่สวนสัตว์หลังบ้าน ผมต้องรีบกลับไป

ผมไม่สนใจเบนจามินที่พยายามชวนผมไปดูนกฮูก ผมรีบขึ้นรถและตรงไปที่กรง

มันค่อนข้างใหญ่ผมจึงต้องเดินวนหลายรอบ ผมไม่อยากเอ่ยปากถามริคกี้ แต่เขามาเดินตามหลังผมอยู่นั่นแหละ น่ารำคาญ

“ถ้าคุณหนูหาหมาป่า มันตายแล้วครับ”

“เลี้ยงยังไงให้มันตาย! ใครรับหน้าที่ ฉันจะไล่ออก!” ผมขึ้นเสียงอย่างโมโห ได้ยังไง ทำไมผมถึงไม่รู้เรื่องนี้

“หมาป่าที่โตเต็มที่จะสู้เมื่อถูกขัง มันจึงบาดเจ็บหนักตั้งแต่ตอนเคลื่อนย้ายมาจากนายพราน

คุณหนูบอกว่ามันน่าเกลียดและไม่เคยมาดูมันอีก มันพยายามหาทางออกและเอาตัวกระแทกกรงบ่อยๆ จนแผลเหวอะ

ผมจึงให้คนส่งมันไปที่ศูนย์และปล่อยมันกลับไป คุณหนูไม่เคยดูสัตว์ตัวเก่าๆ จึงไม่ได้ถามถึง”

ผมบอกอย่างนั้นเหรอ จำไม่ได้เลย

“ถ้าอย่างนั้นเวลลินจะบาดเจ็บหนัก เขาต้องสู้แน่ๆ เราต้องเอาเขากลับบ้าน ยืนทำอะไรอยู่ล่ะ บอกว่าจะช่วยนี่

ถ้าคราวนี้ช่วยไม่ได้ก็ไปเลย ฉันไล่นายออก! ไปอยู่กับพ่อหรือจะไปที่ไหนก็เรื่องของนาย ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย!”

ผมผลักอกริคกี้อย่างแรงจนเขาเซไปด้านหลัง

น่าหงุดหงิดที่ริคกี้ไม่สนใจคำสั่งผม เขายังมาปลุกผมตอนเช้า ไปรับไปส่งที่โรงเรียน แอบรายงานทุกย่างก้าวของผมให้พ่อฟัง

แต่ที่น่าหงุดหงิดกว่านั้นคือทุกคนในห้องพูดถึงเวลลิน นั่นเป็นจุดประสงค์แรกที่ผมพาเขามา ผมอยากจะอวดทุกคน

ตอนนี้ผมได้อวดแล้ว แต่เขาไม่อยู่กับผม

“เขาเดินสี่ขาจริงๆ เหรอ”

“ตอนที่ฉันเจอนะ เขาพุ่งเข้ามาจะกัดโอลีเวียด้วย เหมือนหมาสุดๆ เลยล่ะ น้ำลายงี้ไหลย้อย เล็บยาว น่าเกลียดน่ากลัวสุดๆ”

“เบนจามิน!” ผมตบโต๊ะเรียนเสียงดัง เมื่อเรื่องราวพวกนั้นไม่ได้ออกจากปากผม

แต่เบนจามินกลับเสนอหน้าเล่ารายละเอียดกับทุกคน แล้วกล้าดียังไงบอกว่าเวลลินของผมน่าเกลียด

เขาหดคอทันทีที่ผมพูด คนอื่นพยายามกล่อมให้ผมเย็นลง แต่คำพูดของพวกเขาให้ผลตรงกันข้าม

“แต่ให้เขาไปกับทางการดีแล้ว ใครจะไปรู้พวกคนป่าจะทำอะไรบ้าง”

“ไร้อารยธรรมจะตาย เห็นที่ข่าวบอกไหม เขาไม่ชอบใส่เสื้อผ้า”

“เลี้ยงสัตว์จริงๆ ดีกว่า ตอนนี้กำลังฮิตสัตว์ที่ลือกันว่าสูญพันธุ์ แต่อันที่จริงแล้วพ่อฉันมีหลายตัวเลย อย่างพวกกบเนี่ย”

“พวกนายก็จะโดนทางการยึดไปเหมือนกันถ้ายังไม่หยุดโม้” ผมพูดเสียงเย็น ทำไมจะไม่รู้เรื่องพวกนี้

ผมสะสมสัตว์เกือบทุกชนิดมาก่อน ถ้าหากทางการรู้พวกมันจะถูกยึดไปและไม่มีวันได้คืนมาอีก

ผมกลัวเวลลินจะโดนทำอย่างเดียวกัน

ผมติดตามข่าวเวลลินจากโทรทัศน์ หนังสือพิมพ์ อินเตอร์เน็ต พวกนักวิจัยขายข่าวให้กับนักข่าว บอกพัฒนาการของเขา

บอกว่าเขาน่าทึ่งแค่ไหนที่เหมือนหมาป่าและคุยกับหมาป่าได้ แต่ออกข่าวแค่เพียงไม่นานก็โดนข่าวอื่นๆ กลบไป

“ข่าวที่หลุดมาจากนายพรานนะครับ พวกเขาได้ค่าข่าวจำนวนมาก และหนีออกไปอยู่อีกเมือง เราเล่นงานเขาได้

แต่พวกเขาสามารถให้ข่าวเพื่อเรื่องที่คุณหนูเคยมีสัตว์ผิดกฎหมายได้ด้วย เราคงต้องประนีประนอม”

“ชิ พวกไว้ใจไม่ได้” ผมหัวเสีย

“พวกเขาจะชดเชยให้ด้วยแมวป่าใกล้สูญพันธุ์ รวมถึงนกและงู ถ้าคุณหนูต้องการผมจะให้คนไปรับมา”

“ฉันไม่เอา ฉันอยากเจอเวลลิน ให้ฉันไปหาเวลลินเถอะนะ แล้วฉันจะคืนดีกับนาย ฉันจะไม่โกรธนายแล้ว

ฉันแค่อยากเจอเขา ให้เราเล่นด้วยกันวันเสาร์อาทิตย์” ผมยอมขอร้องริคกี้

“ทางศูนย์บอกว่ามันจะดีกว่าถ้ายังไม่เจอกันครับ”

“มันจะดีกว่าได้ยังไง!”

“วันเสาร์หน้ามีปาร์ตี้ที่บ้านคุณหนูเบนจามินนี่ครับ ผมจะเตรียมชุดให้”


ผู้คนลืมเรื่องราวของเขา ความทรงจำของผมก็เริ่มเลือน

มีเพียงรูปเก่าๆ ของเวลลินที่ผมหมั่นหยิบมันออกมาดูเพราะกลัวจะลืมหน้าของเขา

คืนหนึ่งผมฝันว่าเวลลินมาหาผม แต่หน้าของเขาหายไป ผมสะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก ใจเต้นรัวอย่างหวาดกลัว

ผมแอบหนีออกจากบ้านทั้งชุดนอน เดินสะเปะสะปะหาแท็กซี่ไปยังศูนย์ที่เวลลินอยู่ ครั้งแรกผมทำไม่สำเร็จ

มีบอดี้การ์ดมาพาผมกลับไป

ผมหนีครั้งแล้วครั้งเล่า ถึงกับใส่ยาสลบให้คนเฝ้า แต่ริคกี้ระวังตัวมาก เขาไม่เคยตกหลุมพรางและมาพาผมกลับบ้านทุกครั้ง

จนกระทั่งผมแอบตกลงกับคนขับรถที่บ้านโอลีเวียด้วยเงินพันเหรียญ ให้เขารอผมตอนเที่ยงคืน

ผมหนีออกจากบ้านและไปที่ศูนย์ได้สำเร็จ แต่การป้องกันที่นั่นแน่นหนากว่ามาก

ผมทำได้เพียงเกาะรั้วและหวังว่าจะเห็นเขาผ่านหน้าต่างบานไหนสักบาน ผมทำอย่างนั้นนานนับเดือนจนกระทั่งเจอเขา

มันมืดมากจนผมไม่แน่ใจ แต่ท่าทางการเดินสี่ขาและใช้จมูกดมไปทั่วนั่นต้องเป็นเขา ผมดีใจได้แค่ไม่นาน

ริคกี้ก็มาพาผมกลับ คนขับรถบ้านโอลีเวียโดนลงโทษ ผมโดนกักบริเวณ

“ฉันทำอะไรผิด พ่อไม่มีสิทธิ์มาลงโทษฉัน”

“การหนีออกจากบ้านตอนกลางคืนนั้นอันตรายมาก คุณหนูมีศัตรูรอบด้านเพียงแต่ยังไม่โตพอที่พวกเขาจะทำอะไร

ถึงอย่างนั้นเราก็ต้องระวัง”

ริคกี้เพิ่มการจับตามองผม ทุกที่ที่ผมไปมีบอดี้การ์ด มีริคกี้ ผมหนีไปหาเวลลินไม่ได้อีก

พอขึ้นม.ปลาย พ่อส่งผมไปอยู่โรงเรียนประจำ ด้วยข้ออ้างโน่นนี่ที่ริคกี้พยายามอธิบาย

อยากให้ผมโฟกัสเรื่องเรียนบ้างล่ะ เป็นโรงเรียนชั้นนำบ้างล่ะ เหตุผลจริงๆ มีแค่พ่ออยากขังผมไว้ เหมือนที่เขาทำกับเวลลิน

“ดูซิใครเอ่ย คุณหนูแจสเปอร์ตระกูลไรดัล มีเส้นสายขนาดมาตอนม.ปลายได้คงคิดว่าไม่ธรรมดา

แต่เตรียมใจเอาไว้เถอะ ที่นี่ไม่ใครคุ้มหัวนายได้หรอก คุณหนู” พวกขาใหญ่ขู่ผมตั้งแต่วันแรก

มันเป็นโรงเรียนอันดับหนึ่งของประเทศซึ่งมักจะรับตั้งแต่ม.ต้น

นักเรียนที่เข้าตอนม.ปลายถ้าไม่ใช่เชื้อพระวงศ์หรือมีความสามารถพิเศษ ก็จะเป็นลูกผู้มีอิทธิพล

ผมอยู่ในอย่างหลัง การถูกเขม่นจึงเป็นเรื่องธรรมดา

แต่สิ่งที่แย่คือผมเลยวัยแตกเนื้อหนุ่มมาแล้ว แต่ยังไม่แตกเนื้อหนุ่มสักที เสียงผมยังเหมือนเด็ก ส่วนสูงเพิ่มขึ้นแค่เล็กน้อย

ด้วยสภาพนี้ผมจึงตกเป็นเป้าโดยง่าย วันทุกวันเหมือนอยู่ในคุก ต้องทำตามตารางของโรงเรียน ตื่นมาเข้าโบสถ์

เรียงแถวทานอาหารเช้า เข้าห้องเรียน ทำกิจกรรมบังคับ เวลาพักก็โดนแกล้ง ไม่ใช่ว่าผมสู้ไม่ได้ แต่ผมไม่มีพวกต่างหาก

“นี่อะไร โอ๊ะ มนุษย์หมาป่าที่เคยเป็นข่าวเมื่อหลายเดือนก่อนรึเปล่า โถๆ คุณหนูผู้เลี้ยงมนุษย์หมาป่า เด็กโรคจิต”

“เอาคืนมานะ!” ผมยื้อแย่งรูปเวลลินในมือหัวหน้าแก๊ง

“ไหนเดินสี่ขาซิ เห่าเหมือนเพื่อนรึเปล่า ฮ่าๆๆ”

ความอดทนของผมสิ้นสุดลง ผมกระโจนใส่พวกเขา อะไรที่อยู่ใกล้มือ ผมฟาดไปไม่ยั้ง ผลน่ะเหรอ

หัวหน้าแก๊งเข้าโรงพยาบาลเย็บไปหลายแผล ส่วนผมเกือบโดนไล่ออก

เพียงแต่ริคกี้มาเคลียร์และให้ผมย้ายบ้านที่นอนเป็นอีกบ้านหนึ่ง สร้างความขายหน้าให้พ่อน่าดู แต่นั่นดีแล้ว ขายหน้าซะให้พอ

ช่วงเวลาที่ผมอยู่กับเวลลินมันสั้นกว่าเวลาที่เราจากกัน ความสุขเหล่านั้นเริ่มเลือนหายไป

ผมต้องต่อสู้กับชีวิตประจำวันที่แสนตึงเครียด ปรับตัวกับเพื่อนใหม่ ตีกับหัวหน้าแก๊งเก่า

เข้าพบคุณพ่ออธิการจนโดนสั่งห้ามไม่ให้ผมกับหัวหน้าแก๊งเจอกันอีก ผมลืมเรื่องของเวลลินไปเสียสนิทใจ

“ช่วงหลังทำตัวดี คุณท่านเลยให้มารับคุณหนูเร็วกว่ากำหนด บอกว่าอนุญาตให้ไปสวนสนุกได้

ผมเตรียมตั๋วไว้ให้ คุณหนูอยากไปวันไหนก็บอกนะครับ”

“เรื่องไร้สาระอย่างสวนสนุกฉันไม่ไปหรอก” ผมเอนหลังพิงพนักเบาะ

เพียงแค่ปีเดียวเท่านั้นที่ผมออกไป แต่กลับรู้สึกเหมือนผมถูกขังอยู่ในโรงเรียนประจำตลอดกาล

ส่วนสูงเพิ่มขึ้นมาอีกหน่อยแล้ว หน้าของผมยาวขึ้น แต่ที่เปลี่ยนไปมากที่สุดคงเป็นความรู้สึกในใจผม

ผมไม่สนุกกับการเลี้ยงสัตว์ ไม่สนุกกับปาร์ตี้ ไม่สนุกกับอะไรทั้งนั้น ผมรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างหายไป

“ถ้าอย่างนั้นชวนคุณหนูโอลีเวียมาดื่มน้ำชาด้วยดีไหม ไม่ได้เจอกันนานแล้ว คุณหนูโอลีเวียโตเป็นสาวสวยเชียวครับ”

“จะทำอะไรก็ทำ” ผมตอบอย่างขอไปที

ทุกอย่างในบ้านยังเหมือนเดิม ห้องของผมถูกดูแลรักษาเป็นอย่างดี แต่ผมไม่คุ้นเลย

ผมชินกับเตียงเล็กๆ และห้องที่ต้องแบ่งกันนอน

“อาบน้ำให้สบายตัวและไปพบคุณท่านที่ห้องนะครับ”

ผมพยักหน้ารับ ทำตามคำสั่งเหมือนหุ่นยนต์ ยังคงรู้สึกเกร็งเมื่อต้องก้าวเข้าไปในห้องของพ่อ

เขายังคงมีสีหน้าถมึงทึงราวกับไม่อยากเจอผม ในมือมีเอกสารประทับตราโรงเรียนอยู่

“เกรดดี ผลสอบที่หนึ่ง แต่ไม่มีอะไรโดดเด่น”

อยากให้โดดเด่นก็ไม่บอก ผมจะได้กลับไปต่อยไอ้ตัวโตให้ล้มคว่ำแล้วจับมันกดชักโครกเหมือนที่มันเคยทำกับผม

“ตั้งใจเรื่องการค้าระหว่างประเทศไว้ล่ะ ฉันจะให้แกเรียนต่อมหา’ลัยด้านนี้ และมารับงานส่วนส่งออกไปดูแล”

พ่อพูดอะไรยาวเหยียด แต่ผมเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง เบื่อชะมัด ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมอยากทำอะไร

ผมพยักหน้ารับทุกคำสั่งของพ่อ จนกระทั่งริคกี้เปิดประตูเข้ามาบอกว่ามีเรื่องด่วนจะคุยกันผมถึงหนีออกมาได้

“เปิดกรงสวนสัตว์ให้ฉันที แล้วไม่ต้องตามเข้ามา ฉันอยากอยู่คนเดียว”

ผมเดินอย่างไม่มีจุดหมายในสวนสัตว์จำลอง เสียงนกร้องทำให้ผมผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง ความรู้สึกคุ้นๆ นี่มันอะไร

ผมเดินไปเรื่อยจนกระทั่งเจอกรงกวาง พวกมันอยู่กันเป็นครอบครัว

ภาพของเด็กผู้ชายคนหนึ่งเอาตัวกระแทกกรงแวบเข้ามาในหัว ใจผมเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เวลลิน! ผมลืมนึกถึงเวลลินไปได้ยังไง

สองปีแล้วที่พวกเขาพรากเวลลินไปจากผม สองปีนั้นเวลลินจะยังทำอะไรเหมือนคนไม่ได้อีกเหรอ เขาเป็นยังไงบ้าง

ผมกระสับกระส่ายและเตรียมวิ่งกลับไปหาพ่อ ต้องคุยกับพ่อให้รู้เรื่อง ในจังหวะที่ผมหมุนตัว มีอะไรบางอย่างเข้ามาปะทะ

“เปอร์!!”

“??”

ขาผมลอยขึ้นจากพื้น แรงกอดรัดโอบล้อมตัวผมไว้ ริมฝีปากผมถูกจู่โจมกะทันหัน ผมตกใจและออกแรงผลัก

แต่คนตรงหน้าไม่สะเทือนแม้แต่น้อย เขาแรงเยอะกว่าหัวหน้าแก๊งที่โรงเรียน ตัวโตกว่า และกำลังอุ้มผมอยู่

“อื้อ!” ผมดิ้นสุดแรงเมื่อโดนกัดที่ริมฝีปาก

“เปอร์ แจสเปอร์” เขาผละมากระซิบข้างหูผม จมูกไล้อยู่ลงจากติ่งหูจนมาที่คอ ผมรู้สึกได้ว่าเขากำลังสูดดมไปทั่ว

เสียงของเขาแหบต่ำและไม่คุ้นเคย ผมกลัวจนตัวแข็งทื่อ คิดอะไรไม่ออก ทั้งๆ ที่ควรสู้หรือเรียกคนมาช่วย แต่ผมกลับนิ่งเงียบ

“เปอร์ เวลลินกลับมาแล้ว”

หือ? ผมสับสนและตั้งตัวไม่ทัน ริมฝีปากของผมโดนงับไว้อีกครั้ง ลิ้นร้อนไล้เลียลงมา ผมสบตากับเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ

ดวงตาสีอำพันเป็นประกายราวกับหมาป่า ผมเผยอปากจะพูดกับเขา แต่เขาใช้โอกาสนั้นสอดแทรกเข้ามาสำรวจผม

“เวลลิน?” ผมพูดได้ในที่สุดเมื่อเขาผละออก หัวใจผมเต้นอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเขายังคลอเคลียอยู่กับจมูกผม

“มาหาเปอร์”

ผมพยายามจับหน้าเขาไว้เพื่อที่จะมองชัดๆ ผิวของเขาสากและเริ่มมีเคราขึ้นเล็กน้อย ผมจำไม่ได้ว่าเวลลินหน้าตาแบบนี้

แต่ดวงตาของเขานั้นไม่ผิดแน่ ผมไม่เคยเห็นใครมีตาแบบเขา ตอนนี้เขาตัวใหญ่มากจนอุ้มผมได้ด้วยการยืนสองขา

และเขาใส่เสื้อผ้า เขาไม่เหมือนในความทรงจำผมเลยสักอย่างเดียว

“นายจริงๆ เหรอ นายไม่ได้อยู่ที่ศูนย์? เกิดอะไรขึ้น ทำไม” ผมสับสนจนเรียบเรียงคำพูดไม่ได้ เวลลินกอดผมแน่น

ยังคงใช้จมูกสูดดมแก้มผม หูผม หน้าผากของผม ท่าทางการอ้อนของเขายังเหมือนเดิม แต่ผมใจสั่นจนแทบบ้า

มันไม่เหมือนเขา แต่ก็เป็นเขา ผมทำตัวไม่ถูกแล้ว

“หนี เวลลินหนีมา”

“นายพูดได้แล้วด้วย”

“เวลลินทำได้ทุกอย่าง แต่เขาไม่ให้เวลลินออก เวลลินเลยออกมาเอง เวลลินรอเปอร์ที่นี่ แต่เปอร์หายไป เวลลินรอจนเปอร์มา”

ผมคิดตามคำพูดของเขา อย่าบอกนะว่าเขาซ่อนตัวอยู่ในสวนสัตว์จำลอง

“มีคนเจอนายหรือยัง” ผมกระซิบ เริ่มกังวลว่าจะมีใครเข้ามาเห็น

“ไม่มี”

“แล้วนายอยู่ได้ยังไง”

“เวลลินกินนก เวลลินหิว เปอร์ไม่โกรธนะ” เขาปล่อยผมลงยืนและจับแก้มผม

เมื่อกี้ผมคิดว่าเขาตัวใหญ่แล้ว แต่พอลงมายืนเทียบกันเขาตัวพอๆ กับพ่อเลย

“เด็กดื้อ บอกว่าห้ามล่าสัตว์ไง อะ” พอผมดุเขาก็ประกบปากลงมา ทำให้ผมหยุดพูดอัตโนมัติ เขาเรียนรู้การเป็นคนแล้ว

และเขารู้หรือยังว่านี่คืออะไร ผมได้คำตอบในไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นเมื่อเขาไม่ได้เลียผมอย่างที่ชอบทำ

เขากำลังจูบผม เวลลินจูบผม! เขางับและผละออก จากนั้นกลับเข้ามาทำใหม่ ผมน่าจะรู้ตั้งแต่ครั้งแรก

ในเมื่อเขาไม่ได้เลียฟันของผม แต่เหมือนสำรวจไปทั่วมากกว่า

“หยุดนะ เวลลิน พวกเขาสอนนายว่ายังไงเนี่ย” ผมหอบเพราะหายใจไม่ทัน หน้าร้อนเพราะความไม่คุ้นชินกับการกระทำแบบนี้

“สอนไม่ให้เลียปาก เลียปากเป็นของสุนัข มนุษย์จะจูบกับคู่ เวลลินจูบเปอร์ ถูกใช่ไหม” เขาพยักหน้าอย่างแข็งขัน

แถมยังก้มหน้าลงมาอีก ผมรีบเอามือปิดปากเขาไว้ อะไรเนี่ย ตกลงเขาเข้าใจจริงๆ รึเปล่า

“ไม่ถูก แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน นายต้องซ่อนไหม”

“ไม่ซ่อน เจอเปอร์แล้ว”

ผมยืนกังวลอยู่คนเดียว เพราะเวลลินยิ้มอย่างมีความสุข เขากอดผมและเอาหน้ามานัวเนีย

ว่าแต่ ถ้าเขาซ่อนตัวทำไมเขาดูสะอาด ผมได้กลิ่นสบู่จากตัวเขาด้วย ปากของเขาเองก็ไม่มีกลิ่นคาวจากเลือดสัตว์

“เวลลิน นายไปเอาเสื้อผ้ามาจากไหน”

“ขโมยมา”

“นี่นายรู้จักแม้กระทั่งคำว่าขโมย! เวลลิน นี่นายกลายเป็นคนแล้วจริงๆ” ผมอุทานอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ไม่แน่ใจว่านั่นเป็นคำชมไหม

“เวลลินเก่ง จุ๊บ”

จุ๊บอะไรอีกล่ะ ผมจะเอียงตัวหนีแค่ไหนก็สู้ไม่ได้ พอเขาใช้มือและยืนสองขาแบบนี้ผมดิ้นรนไปก็เปล่าประโยชน์

เวลลินสำรวจผม ทั้งดมทั้งจูบจนผมชักรู้สึกเหมือนถูกลวนลาม อา ว่าแต่เขารู้จักคำนั้นรึยังนะ

-----------------------------------------------------------------------------------------------------
To be continued...


เวลลินรีเทิรน์ ยังคงทำใสๆ แบ๊วๆ ใครที่เคยสงสารเวลลินไว้ อาจได้สงสารแจสเปอร์ในอนาคต
ความหมาป่าของเวลลินนั้นสูงมาก สามารถเรียนรู้อะไรในสองปีแล้วกลับมาเนียนกับเปอร์เนี่ย!!
ยังพัฒนาไม่หมด แต่จะได้พัฒนากว่านี้ถ้าเวลลินไปโรงเรียนประจำ ซึ่ง ซึ่งมีผู้ชายล้วน! แหม คงพอจะจินตนาการออก

คุณหนูผู้เย่อหยิ่งโดนแกล้งเลยเมื่อไม่มีริคกี้คอยดูแล แต่ความเอาแต่ใจยังไม่หมดไปซะทีเดียวหรอก
คุณหนูก็คือคุณหนู จะโดนแกล้งขนาดไหน ตัวเปี๊ยกขนาดไหนก็ยังสู้เขา ต้องมาโดนเวลลินรังแกแทน  :hao6:

คุณพ่อยังคงน่าหมั่นไส้แม้จะโผล่มาไม่กี่ประโยค คุมโทนน่าหมั่นไส้ต่อไปค่ะคุณพ่อ สู้เขา ฮา

แอบกลัวว่า ถ้าหากเวลลินออกมาแล้ว เปอร์จะจำเวลินไม่ได้ หละไม่ได้รักเวลลินแล้ว
อืม.....จะมีหักมุมเเบบจำไม่ได้มั้ยเนี่ย :hao5: :hao5: :hao5:

ทีแรกน้องก็จำไม่ได้ แต่ความทรงจำกับมนุษย์หมาป่าลืมได้ยากค่ะ พอเวลลินนัวเนียเข้าหน่อยเลยจำได้เอง ฮา
เรื่องรักเวลลินนั้นรักอยู่แล้ว แต่หมายความอย่างเดียวกันรึเปล่า เป็นงานหนักของเวลลินเขาล่ะ

ส่วนเวลลินหนีออกมาได้ยังไง แล้วจะทำยังไงต่อ รอติดตามมมมม
อนึ่งเด็กทั่วไปอาจไม่พัฒนาในเวลาเร็วขนาดนี้ แต่เวลลินนั้นฉลาดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว
เพิ่มความเจ้าเล่ห์ความเป็นมนุษย์เข้าไปหน่อย บู้ม เป็นโกโก้ครั้นช์แน่นอน

ขอบคุณคุณต้น treenature สำหรับคำผิดค่า พิมพ์ยังไงให้อีกตัวเป็นอีกตัว ฮือ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: BABYBB ที่ 15-08-2017 02:03:29
สองปีที่เปอร์และเวลลินเปลี่ยนไป แต่ความหื่นของเวลลินยังเหมือนเดิมเลยว้อยยยยยยย :laugh:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: badbadsumaru ที่ 15-08-2017 02:20:26
กลับมาหื่นเหมือนเดิมเลยนะ 555555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: ♥lvl♀‘O’Deal2♥ ที่ 15-08-2017 02:36:03
มารอ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: เป็ดตัวกลมจ้า ที่ 15-08-2017 03:01:22
เค้าเจอกันแล้ว ดีงามอะไรเช่นนี่  :katai2-1: :katai2-1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: angel_Z4 ที่ 15-08-2017 03:09:00
ว้าย ตายแล้ว!! :katai3: เดี๋ยวขุ่นพ่อรู้นะเออ อย่าประเดประเจ้อสิ้เวลลิน
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: boboman ที่ 15-08-2017 04:54:43
อหหห เวลลินทีความพัฒนา เจอหน้าจับจูบเลยจ้าาา  :hao7:
เรียนรูู้ได้ไวจริงๆ อิอิ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: aiyuki ที่ 15-08-2017 05:34:47
เจอกันเสียที คุณหนูเปอร์ถ้าเลิกเอาแต่ใจได้ อาจนะน่ารักกว่านี้นะ เวลลินน่ารัก แต่ 2 ปีที่ผ่านมา เวลลินอยู่กับใครอ่า
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: bobie ที่ 15-08-2017 05:57:32
เวลลินไม่เลียแล้วแต่เวลลินจูบแทน
ตายละลูกทำไมพัฒนาในเรื่องนี้ล่ะเวลลิน 5555555
แต่สงสารแจสเปอร์อ่ะ
สองปีที่ห่างเวลลินดูทรมาน
คุณพ่อเห็นลูกชายเป็นแบบนี้ทนได้ไงนะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: kitty08 ที่ 15-08-2017 06:58:47
ริคกี้กับพ่อคงต้องจัดการให้เวลลินกลับมา เพราะเปอร์เป็นหุ่นยนต์ไปแล้ว น่าสงสารเหล่าสัตว์เนอะ คนรวยนี่แย่จริง ริคกี้ก้อตามใจแบบไม่รู้เรื่อง อยากมีภาคพ่อกับริคกี้จัง
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: Ginny Jinny ที่ 15-08-2017 07:20:34
 :hao7: :hao7: :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: ♥►MAGNOLIA◄♥ ที่ 15-08-2017 07:42:12
แจสเปอร์ กับเวลลิน ต่างคนต่างทรมาน  :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ:
แต่ทั้งคู่พยายามด้วยตัวเองจนสำเร็จ  :hao5:

แจสเปอร์ ต้องไปอยู่รร.ประจำ เจอพวกนร.เกเร แต่แจสเปอร์ไม่อ่อนสู้ตลอด
เวลลิน ต้องพยายามพัฒนาตัวเองให้เป็นมนุษย์อย่างเต็มที่

แล้วเวลลินก็มาดักเจอแจสเปอร์ การพบปะที่สุดยอด
เวลลินเปลี่ยนตัวเองเรื่องเลียได้ แต่เรื่องจูบ เรื่องดม เอ้อ.....พัฒนาไปไกล
ทั้งคู่จะหลบพ้นสายตาพ่อได้มั้ยนะ รอตอนต่อไป
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: แฟนตาเซีย ที่ 15-08-2017 08:36:26
น่าสงสารเปอร์ อย่างงี้ต้องให้เวลลินจัดการ :hao6:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: บูมเบส ที่ 15-08-2017 08:39:03
วันนี้ที่รอคอย 5555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: ommanymontra ที่ 15-08-2017 10:01:49
 :katai2-1: o13 :katai2-1:

 :L1: :pig4: :L1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: Ryoooo ที่ 15-08-2017 10:09:39
หึหึหึ อยากให้ริคกี้มาเห็นเหลือเกินนนนนน
คงล้มพับอะ นัวเนียกันขนาดนี้

เวลลินรีเทิร์น เอาละ ต้องพาไปหาประสบการณ์หน่อยมั้ยเปอร์ อิอิ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: naplatoo ที่ 15-08-2017 10:16:10
กรี๊ดดดดดดดดดด ได้เจอกันแล้วววว สุดยอดด //ภูมิคุ้มกันเวลลินนี่มันยังไง กินนกดิบๆได้เลยเหรอ กลัวแล้ว 555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: MissMay ที่ 15-08-2017 10:41:54
เวลลินออกมาปุ๊ปก็ลวนลามเปอร์เลย
แหม่ ไม่ธรรมดา 5555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: Red_sister ที่ 15-08-2017 10:47:20
กร้าวใจจจ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: saseum ที่ 15-08-2017 11:38:13
ได้กลับมาเจอกันแล้ว ดีใจจัง

ว่าแต่เวลลินซ่อนตัวยังไงเนี่ย หลบมาอยู่ตรงนี้นานรึยัง
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: กบกระชายไทยนิยม ที่ 15-08-2017 15:23:19
ในที่สุดก็กลับมาเจอกันอีก ริกกี้นะริกกี้! ต้องให้แจสเปอร์โกรธให้นานๆ เลย !
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: เป็ดอนุบาล ที่ 15-08-2017 17:31:28
 o13 o13 o13 o13 o13 o13 o13 o13 o13 o13 o13
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: MSeraph ที่ 15-08-2017 18:22:31
แจสเปอร์เหมือนโดนสตาฟไว้อะ
ทั้งความรู้สึก ความสนใจต่อสิ่งรอบตัว
แต่ในส่วนของเวลลินนั้นนนนร
พัฒนาไปมากจนระแวงเลยค่ะ5555
ที่เห็นน่ารักๆนั่นจริงๆใช่มั้ยย เนียนนรึป่าววว
เจ้าเล่ห์สุดๆไปเลยยย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: Nus@nT@R@ ที่ 15-08-2017 18:29:53
วิลเลนหนีออกมานานรึยัง
เป็นไปได้ไงซ่อนตัวแล้วไม่มีใครเห็น
งานนี้ถ้าพ่อรู้จะถูกจับแยกอีกรึป่าว
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: utamon ที่ 15-08-2017 19:06:39
แอบน้ำตาซึมเลย เวลลินกับเปอร์ได้เจอกันแล้ววว ตั้ง2ปีเชียวนะ :hao5:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: พิศตะวัน ที่ 16-08-2017 00:10:17
 :hao7:  :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: G-NaF ที่ 16-08-2017 02:19:55
หนีออกมาเค้าไม่ตามหากันให้วุ่นหรอ แล้วถ้ารู้ว่าอยู่กับเปอร์ จะโดนอะไรกันอีกมั้ยนะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: yowyow ที่ 16-08-2017 12:36:28
 :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: daisyskies ที่ 16-08-2017 16:24:12
เวลลินลูกกกกกก คือเก่งมากกก พัฒนาการไวมาก
กลัวใจจะมีดราม่าเรื่องที่เวลลินรัก แต่แจสเปอร์(ยังไม่รู้ตัวว่า)รัก
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: S.nonsuj ที่ 16-08-2017 20:18:07
เวลลิน เจ้าหมาหื่น เจ้าเล่ห์สุด แต่เราชอบนะ เนียนอีกเยอะๆๆ คึคึ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: lizzii ที่ 17-08-2017 01:44:03
โอ้ยๆๆๆ ได้มาเจอกันแล้ว
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 11 :: || 15/08/17 || p.14
เริ่มหัวข้อโดย: cookie_ ที่ 20-08-2017 02:04:42
เวลลินเริ่ดสุดดด
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 29-08-2017 01:34:13


:: 12 ::

“คุณหนูครับ อยู่ในสวนสัตว์รึเปล่าครับ” เสียงตะโกนของริคกี้ทำให้ผมรีบผลักหน้าเวลลินออก

แต่เขายังกอดผมแล้วเอียงหน้าซุกอยู่ตรงคอ เขาบอกว่าเขาเหมือนคนทุกอย่างแล้ว

แต่ท่าทางของเขากลับเหมือนหมาตัวโตที่กำลังดีใจ

“นายจะถูกส่งกลับไปถ้าริคกี้เห็น กลับไปซ่อนซะ”

“ไม่”

“อย่าดื้อได้ไหม ฉันจริงจังนะ”

“คุณหนู…”

บ้าจริง! เสียงริคกี้ดังอยู่ด้านหลังผมนี่เอง ผมจับมือเวลลินไว้แน่นก่อนหันไปเผชิญหน้ากับคนใจร้าย

ผมจะไม่ยอมให้ใครพาเวลลินไปจากผมอีกเป็นครั้งที่สอง ริคกี้เลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่อยู่ด้านหลังผม เขาถอนหายใจ

“ไม่คิดว่าเขาจะออกมาทันทีหลังจากที่เจอคุณหนู”

“??” ผมกำลังจะต่อต้านถ้าริคกี้เข้ามาแย่งเวลลิน แต่กลับต้องหยุดชะงัก

“หมายความว่ายังไง”

“มีที่เดียวที่เขาจะมาคือที่นี่ ทางศูนย์ทราบข้อนั้นอยู่แล้วจึงส่งคนมาเฝ้าไว้ตั้งแต่วันแรก

เฝ้าอยู่หนึ่งสัปดาห์เต็มก็ไม่เห็นวี่แววของเวลลิน พวกเขาจึงออกไปตามหาที่อื่น เวลลินมาที่นี่ในสัปดาห์ที่สอง

เขาเข้ามาทางด้านหลังของสวนสัตว์พร้อมกับหมาป่าอีกหนึ่งตัว ตอนนั้นสัญญาณเตือนผู้บุกรุกดังและเขาหนีไปก่อน

เขาทดลองบุกรุกอยู่หลายจุดในบ้าน จนผมกังวลว่าทางการจะวกกลับมา จึงแกล้งปิดสัญญาณ

เขาอาศัยอยู่ในสวนสัตว์ก่อนหน้าที่คุณหนูจะกลับมาห้าวันครับ”

“หมายความว่านายรู้ทุกอย่าง แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้? ริคกี้ ฉันรักนาย ดีกันนะ ฉันไม่โกรธแล้ว”

ผมยิ้มกว้างและกระโดดเข้ากอดริคกี้ แต่เอวผมกลับถูกรั้งไว้ เวลลินกระชากผมกลับไปจนตัวผมกระแทกอกเขาเสียงดัง

“อะไรเวลลิน บอกแล้วว่าริคกี้จับฉันได้ ไอ้หมาป่าขี้หวง” ผมเขย่งเท้าลูบหัวเขาอย่างอารมณ์ดี

สีหน้าเขาไม่พอใจเท่าไหร่ แต่พอผมลูบหัวเขาก็ยิ้ม

“ผมอยากรู้ว่าเวลลินเปลี่ยนไปยังไงบ้าง และผลลัพธ์น่าแปลกใจมาก เขาขโมยเสื้อผ้าในห้องคนงาน

และเดินก้มหน้าเวลาที่เจอคนงานคนอื่น คนงานของเราตัวใหญ่และมองเผินๆ มีรูปร่างคล้ายเขาทำให้ไม่มีใครตื่นตระหนก

ผมเอาเทปจากกล้องให้คุณท่านดูด้วย”

“อ้าว นายไม่ได้ตั้งใจจะช่วยฉันนี่ สุดท้ายก็ฟ้องพ่ออยู่ดี ขี้ฟ้อง”

ริคกี้เบ้หน้านิดหน่อยเมื่อโดนผมว่า แต่เขาตัดสินใจพูดต่อ

“ผมมีหน้าที่ต้องรายงานครับ ผมจะโดนลงโทษหากไม่ทำตามคำสั่ง”

“โดนซะบ้างก็ดี จะได้เจ็บเท่าที่ฉันเจ็บ รู้ใช่ไหมละว่าความรู้สึกที่ทำอะไรไม่ได้มันเป็นยังไง

นายอยากไม่อยู่ข้างฉันเอง ฉันไม่มีวันลงโทษนายแน่”

“ผมช่วยคุณหนูเท่าที่ช่วยได้ เพราะผมทราบดีว่าคุณท่านชอบคนเก่ง คนฉลาด และคนที่จงรักภักดี ผมจึงให้ท่านดูเวลลิน

ผมคิดว่าเวลลินมีทั้งสามข้อนั้น ช่วงเวลาไม่นานที่เขาออกไปเขากลับพัฒนาจนเหมือนมนุษย์

เหมือนแม้กระทั่งรู้จักการทำตัวกลมกลืน และเขาจงรักภักดีกับคุณหนู

ผมโน้มน้าวท่านไปว่า คุณหนูควรมีบอดี้การ์ดส่วนตัวที่ไว้ใจได้ เพราะคุณหนูจะอายุสิบแปดในปีหน้า

คุณหนูต้องมีเรื่องให้ปวดหัวอีกมากนัก และเวลลินเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด”

“บอดี้การ์ด?” เวลลินทวนคำ เขาเอียงคออย่างไม่เข้าใจ

“ครับ บอดี้การ์ดคือคนที่ปกป้องไม่ให้คุณหนูได้รับอันตราย นายจะได้อยู่กับคุณหนูตลอดเวลาถ้านายเป็นบอดี้การ์ด”

ริคกี้อธิบาย

“เวลลินเป็นบอดี้การ์ด!”

“แต่มันอันตราย เขาไม่รู้จักการใช้ปืนด้วยซ้ำ” ผมรีบเอามือปิดปากเวลลินไว้ เขาเอาหน้ามาถูๆ มือผม

นี่ไม่ใช่เวลามาอ้อนนะ เขาทำผมไขว้เขวแล้วเนี่ย

“คุณหนูคิดว่าอย่างนั้นเหรอครับ”

“มีอะไรที่ฉันไม่รู้” ผมขมวดคิ้วทันทีกับท่าทีของริคกี้

“ทางการบอกว่าเวลลินยิงคนไป 24 คนในหนึ่งชั่วโมงตอนที่เขาหนี เขาเป็นอันตรายและต้องการตัวเขากลับด่วน

เขาใช้ปืนเป็น และใช้ได้ดีเสียด้วย โชคดีที่ปืนในมือเขาเป็นปืนยาสลบ ไม่อย่างนั้นเวลลินคงไม่ได้อยู่ที่นี่

แต่ต้องไปอยู่ในคุกแทน แต่เพราะคุณท่านได้ยินประโยคนั้นถึงอยากได้ตัวเวลลินกลับคืนมา”

“ยิง?” ผมตกใจตาแทบถลน นึกภาพเวลลินทำแบบนั้นไม่ออกเลย

“เขาไม่เคยฝึกใช้มัน แต่ยิงโดนคนมากขนาดนั้นนับว่ามีทักษะดีเยี่ยม ถ้าหากเขาได้ฝึกสักหน่อย

ผมคิดว่าเขาคงทำได้อีกหลายอย่างที่เราคาดไม่ถึง ดูจากสีหน้าคุณท่านคงถูกใจเขาไม่น้อย”

ถูกใจ? ผมไม่แน่ใจนักว่านั่นเป็นคำที่ดีรึเปล่า แต่อย่างน้อยพ่อคงทำให้เขากลับมาอยู่กับผมได้

“แล้วจะทำยังไงกับทางการล่ะ เขาอยากได้ตัวเวลลินคืน”

“ถ้าหากเป็นเรื่องที่คุณท่านต้องการแล้ว คุณหนูไม่ต้องกังวลเลยครับ ผู้พิพากษา เจ้าหน้าที่ศาล

ทุกคนล้วนเป็นฝ่ายท่านทั้งนั้น เพียงแต่เราต้องแน่ใจว่าเวลลินไม่มีพฤติกรรม…เอ่อ สัมผัสตัวคุณหนูมากกว่าความจำเป็น

จูบครั้งนั้นคุณท่านไม่พอใจมาก ผมเองก็คิดว่าเขาไม่ควรทำอย่างนั้นอีก”

ริมฝีปากของผมเจ็บแปลบขึ้นมาทันทีที่ได้ยิน ในสวนสัตว์ ห้องนอนผม และห้องน้ำเป็นส่วนที่ไม่มีกล้องวงจรปิด

ดังนั้นคงไม่มีใครเห็นจูบเมื่อสักครู่ที่ค่อนข้างจะ…รุนแรง

“เขาคงไม่ทำแล้วล่ะ เขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว ใช่ไหมเวลลิน”

“ใช่” เวลลินตอบทันควัน

“คุณหนู…ปากแดงมากครับ”

“นี่เหรอ ฉันเผลอกัดปากไง! ฉันตื่นเต้นที่เจอเวลลิน” ผมรีบเม้มปาก

“ผมคงต้องคุยกับเวลลินสักหน่อย คุณหนูไปพักผ่อนนะครับ ผมให้แม่บ้านเตรียมน้ำชาและของว่างไว้แล้ว

ส่วนห้องของเวลลินผมจัดให้เป็นห้องถัดจากผม เพราะฉะนั้นห้องผมอยู่ตรงกลางนะครับ”

“ได้ไง ฉันจะนอนกับเวลลิน! เราเพิ่งได้เจอกันนะ”

“ไม่ได้ครับ คุณท่านไว้สั่งเด็ดขาดและผมเห็นด้วยกับคำสั่งนี้”

“แค่คืนเดียวก็ได้ ฉันคิดถึงเวลลิน นะ ริคกี้” ผมลงทุนจับมือเขาอย่างอ้อนๆ ผมไม่ได้อ้อนริคกี้นานแล้วนะ เขาต้องใจอ่อนสิ

“อา ไม่ได้ครับ แค่เรื่องปากของคุณหนูที่ผมจะทำเป็นไม่รู้ แต่ต่อไปต้องไม่มีอีก เวลลิน นายจูบคุณหนูไม่ได้”

“จูบได้ แค่ไม่ให้พ่อรู้ก็พอ” ด้วยความหมั่นไส้ริคกี้ผมจึงสวนกลับ เขาหรี่ตามองผมอย่างดุๆ แต่ผมไม่กลัวหรอก

ริคกี้ใจร้ายกับผม ผมก็จะใจร้ายกับริคกี้ ผมโน้มคอเวลลินลงมาจูบ ไม่ใช่แค่จุ๊บเหมือนตอนเด็กๆ

ผมงับริมฝีปากเวลลินไว้คิดว่าเขาจะตอบสนองเหมือนเมื่อครู่ แต่เวลลินแค่อยู่นิ่งๆ มองผม

“เวลลินไม่จูบ” เขาจับแก้มผมไว้และดันหน้าผมออก

“เฮ้อ หัวใจผมจะวาย ดีมากเวลลิน ส่วนคุณหนูได้โปรด อย่าทำกับผมแบบนี้เลยครับ

คุณหนูก็รู้ว่าผมบอกคุณท่านแค่เรื่องที่บอกได้เท่านั้น”

“ฉันไม่สนใจริคกี้หรอก อยากทำอะไรก็ทำ” ผมย่นจมูกใส่ริคกี้

ถึงแม้ว่าเขาจะอยู่ฝ่ายพ่อ แต่ลึกๆ แล้วผมยังเชื่อว่าริคกี้ไม่อยากให้ผมโกรธเขาไปมากกว่านี้

เขาทำหน้าเศร้าๆ ทุกครั้งที่ผมไม่ยอมคุยด้วย ผมเกือบใจอ่อนหลายต่อหลายครั้ง

แต่พอเขาส่งผมไปโรงเรียนประจำ ผมจึงไม่ใจอ่อนกับเขาอีก

ผมจูงมือเวลลินออกมาจากสวนสัตว์และประสานสายตาเข้ากับพ่อที่เดินตรงมาพอดี เกือบไปแล้ว

ถ้าพ่อมาเร็วกว่านี้และเห็นตอนที่ผมจูบเวลลินล่ะก็แย่แน่

“ไง เวลลิน”

“สวัสดี”

“!?” ผมตกตะลึงอีกครั้งเมื่อเห็นเวลลินโค้ง เขาทักทายและทำความเคารพเป็นด้วย

ช่วงเวลาที่เขาหายไปมันเหมือนกับผมได้เวลลินคนใหม่กลับมา ตัวตนหนึ่งที่ผมไม่รู้จัก

กับอีกตัวตนหนึ่งในสวนสัตว์ตอนที่มีแค่เราสองคน

“โฮ่ ไม่แยกเขี้ยวขู่ฉันแล้วเหรอ”

ผมเห็นประกายในดวงตาของพ่อ ผมไม่เคยเห็นมันมาก่อน ที่ริคกี้บอกว่าถูกใจคงเป็นเรื่องจริง

สีหน้าที่เหมือนกำลังสนุกน่าขนลุกกว่าเวลาพ่อดุหลายเท่า

“ไม่”

“นายรู้รึเปล่าว่าการโกหกคืออะไร”

“รู้”

“ถ้าอย่างนั้นนายก็จงใจปลอมตัวเพื่ออยู่ในบ้านฉัน”

“ใช่”

การถามคำตอบคำของเวลลินก็น่ากลัวไม่แพ้กัน ทำไมผมไม่รู้สึกถึงเวลลินหมาป่าตัวโตน่ารักเมื่อครู่

ตอนนี้เขาเหมือนคนมาก เหมือนมากจนผมกลัว

“กล้าดีนี่ ฉันมีสิทธิ์จะลงโทษนาย ส่งนายเข้าคุก รู้จักไหมคุกนะ เหมือนกรงที่เอาไว้ขังสัตว์ แต่เราขังคน และฉันขังนายได้”

เวลลินยิ้ม ผมไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม ผมเห็นเขายิ้มที่มุมปาก

“ขังได้…ก็หนีได้”

“เวลลิน” ผมพึมพำ เขาไม่ได้แยกเขี้ยวขู่แต่กลับมีอะไรบางอย่างบ่งบอกถึงการคุกคามมากกว่าท่าทางพวกนั้น

อาจเป็นสายตาที่จดจ้องพ่อผม สีหน้า หรือบรรยากาศที่แผ่ออกมา เขาไม่กลัวพ่อผม ก่อนหน้านี้เขายังดูลังเลและไม่แน่ใจ

แต่ตอนนี้พวกเขาจ้องกันไปมา เหมือนมีประกายไฟในตาของทั้งคู่

“แจสเปอร์ไม่ใช่หมาป่าในฝูงของนาย”

“ผมก็ไม่ใช่หมาป่า”

โอ้ เวลลินว่าอะไรนะ แม้แต่สรรพนามที่เขาใช้ยังไม่เหมือนเดิมเลย

“นายเข้าใจมันดีกว่าที่ฉันคาด แต่นายยังไม่ฉลาดมากขนาดนั้นหรอกนะ ถ้าฉันอยากจับนายส่งทางการก็ทำได้

ฉันแค่อยากแน่ใจว่าเก็บนายไว้มีประโยชน์มากกว่าส่งนายไป”

เวลลินขมวดคิ้วเล็กน้อย ผมคิดว่าประโยชน์ยาวๆ ยากๆ เขาอาจไม่เข้าใจ

“ผมไม่สนใจ”

“นายไม่สนใจฉัน?”

“ใช่”

“สนใจแต่แจสเปอร์งั้นสิ”

“ใช่”

ตกลงเขาเข้าใจอะไรบ้างเนี่ยผมไม่กล้าเดาแล้ว แต่ความมั่นใจในการพูดถึงผม ทำให้ผมเผลออมยิ้ม

ผมชอบความรู้สึกที่เวลลินต้องการผม

“ไวใช้ได้นี่” พ่อยื่นมือไปใกล้หน้าของเวลลินกะทันหัน แต่เวลลินคว้ามือของพ่อไว้ได้เร็วพอกัน

ผมได้ยินเสียงมือของทั้งสองคนผ่านอากาศด้วยซ้ำ มือของเวลลินกำอยู่ตรงข้อมือของพ่อแน่นเขาขยับมันเหมือนจะบิด

แต่พ่อยกขาเตะเข้าที่ข้างลำตัวของเวลลินก่อน แรงเสียจนเกิดเสียงดัง เวลลินเซแต่ไม่ได้ปล่อยมือ

“คุณท่าน!”

ริคกี้รีบวิ่งไปห้ามทัพเมื่อพ่อถูกดึงให้ล้มลงและเวลลินกระโดดขึ้นด้านบน เสี้ยววินาทีหนึ่งผมเห็นเวลลินอ้าปาก

แต่ลังเลที่จะกัด

“สัญชาตญาณสูง บุกเป็น แต่ป้องกันไม่เป็น”

พ่อใช้จังหวะนั้นเอาขาตวัดเท้าของเวลลินจนเขาล้มคว่ำกับพื้นหญ้า ส่วนตัวเองลุกขึ้นมาปัดเศษใบไม้ออกจากเสื้อ

ผมไม่เคยเห็นพ่อสู้มาก่อน พ่อเป็นนักธุรกิจจะทำเรื่องพวกนี้เป็นไปทำไม ผมนึกว่าพ่อใช้แค่บอดี้การ์ดเสมอ

“ไม่ เวลลิน” ผมรีบกอดเขาไว้เมื่อเขาเตรียมจู่โจมพ่ออีกรอบ เมื่อเขาโกรธ ความเป็นหมาป่าฉายชัดออกมาทั่วร่างกาย

มันยังไม่หายไปไหน

“ฉันว่าฉันชอบนาย ริคกี้เตรียมเอกสาร เด็กนี่คงมีอะไรให้เรียนรู้อีกเยอะ”

“พ่อจะให้เขาอยู่ใช่ไหม!?”

“ลองดู ถ้าทำตัวมีประโยชน์ ฉันโอเค”

ผมยิ้มกว้าง ดีใจจนไม่มีคำพูดอะไรหลุดออกจากปาก ผมเห็นพ่อชะงัก ไม่รู้ว่าทำไม แต่ผมรีบลูบหัวเวลลินและดึงเขาขึ้นมายืน

“คุณหนูเองก็ชอบเวลลินมากครับ ตั้งแต่ไปโรงเรียนประจำ คุณหนูไม่ยิ้มอย่างนี้เลย” ผมได้ยินเสียงริคกี้ดังแว่วมา

“แค่เด็กคนนึงไม่รู้ติดอะไรนักหนา เอาเถอะ สอนสิ่งที่เขาควรรู้ โดยเฉพาะการปฏิบัติตัว แจสเปอร์

พ่อหวังว่าตอนนี้ลูกโตพอที่จะรู้ว่าควรทำอะไรแล้วนะ”

“ครับ” ผมตอบรับ อารมณ์ดีเสียจนไม่อาจหงุดหงิดพ่อได้

ผมเสียดายนิดหน่อยที่ไม่ได้นอนกอดเวลลิน แต่อย่างน้อยเขาก็อยู่กับผมแล้ว ผมเล่าเรื่องเพื่อนๆ ให้เขาฟัง

และฟังเวลลินเล่าถึงชีวิตในศูนย์

“เวลลินเขียนหนังสือ อ่าน พูด กินข้าว บางครั้งต้องทำอะไรแปลกๆ”

ระหว่างที่ผมฟังริคกี้ก็แอบฟังอยู่ด้วย ผมเห็นเครื่องบันทึกเสียง ทีแรกยังไม่เข้าใจว่าอัดเสียงเวลลินทำไม

จนเขาเล่าถึงการทดลองหลายๆ อย่าง เห็นได้ชัดว่าเขากลายเป็นหนูทดลอง บางอย่างมันทำให้เขาเจ็บ

แต่เขาต่อต้านไม่ได้ เขาโดนยิงยาสลบบ่อยครั้ง แต่บางทีหลับไปนานแค่ไหนก็จำไม่ได้

ผมรู้สึกโกรธจนอยากกระชากคอคนพวกนั้นมาต่อยสักที ไหนบอกว่าแค่พาไปฝึกไง

“เราชนะแน่ครับคุณหนู” ริคกี้ยิ้มออกในที่สุด

“ว่าแต่ นายบอกว่านายกินนก ปลอมตัวเป็นคนงานแล้ว ทำไมไม่กินข้าวด้วยกันไปเลยล่ะ จะกินนกทำไม” ผมฉุกคิดขึ้นมาได้

“เวลลินมีพี่หมาป่า กินด้วยกันกับพี่หมาป่า”

“หมาป่า! ไหน อยู่ที่ไหนฉันอยากเห็น”

“จะดีเหรอครับคุณหนู”

“เขาไม่กัดฉันหรอก ฝูงของเวลลินไม่กัดฉัน ใช่ไหมเวลลิน”

“พี่หมาป่าใจดี” เวลลินพยักหน้า

เรากินของว่างเสร็จพอดีจึงกลับไปที่สวนสัตว์ เวลลินให้พี่หมาป่าซ่อนตัวอยู่หลังกรงไฮยีน่า

พอเขาส่งเสียงหอนเรียกผมก็ได้ยินเสียงหอนกลับมา

“ว้าว ฉันคิดถึงเสียงหอนของนาย ดีจังที่นายยังไม่ลืม”

เวลลินพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างตื่นเต้นเมื่อผมชม  เขาส่งเสียงหอนเบาๆ เอาใจผมอีกสองสามที

จนผมเห็นขนสีเงินก้าวออกมาจากมุมมืด ขนยาวดูหนานุ่มและตัวที่ใหญ่โตทำให้ผมอยากพุ่งเข้าไปหา

ผมคิดถึงการนอนในขนฟูๆ ของมัน แม้ว่าจะเคยนอนแค่วันสองวันเท่านั้น

“สวัสดี ฉันแจสเปอร์” ผมเผลอแนะนำตัว ลืมไปว่าหมาป่าคุยกับผมไม่ได้ มีแค่เวลลินเท่านั้นที่คุยกับผมได้

“พี่หมาป่าบอกว่าดีใจที่ได้เจอ”

“คุยกันรู้เรื่องเหรอ! พระเจ้า ริคกี้ นี่มันมหัศจรรย์” แม้แต่ริคกี้เองยังมีท่าทีประหลาดใจ

ผมย่อตัวลงนั่งที่พื้นยื่นมือไปด้านหน้า รอจนพี่หมาป่าดมมือผม แล้วจึงยื่นหน้ามาดมแถวคอและแก้ม

เวลลินส่งเสียงประหลาด พี่หมาป่ารีบถอยออก

“เวลลินไม่ให้เลีย” เขาอธิบายเมื่อผมทำหน้าสงสัย

“อ๋อ ไม่เห็นเป็นไรเลย พี่น้องในฝูงนายก็เคยเลียหน้าฉัน ทำไมกลับมารอบนี้ขี้หวงจัง” ผมยื่นมือไปลูบขนพี่หมาป่า

ท่าทางของมันดูผ่อนคลาย

“ลูบเวลลิน” บ่นไม่ทันขาดคำ เขาดึงมือผมออกจากพี่หมาป่าไปไว้บนหัวตัวเองแทน หน้าเขาบูดบึ้งเล็กน้อย

ผมรู้สึกเหมือนพี่หมาป่าหัวเราะ ผมไม่เข้าใจภาษาหมาป่าแต่เหมือนรู้ขึ้นมาชั่วครู่ อาจเป็นเพราะผมคลุกคลีกับเวลลินมากไป

“ฉันลูบนายจนเมื่อยมือแล้วนะวันนี้ ฉันอยากกอดพี่หมาป่า”

“กอดเวลลิน”

“นายไม่มีขนนุ่มๆ สักหน่อย”

“มีก็ได้”

“นายจะไปหามาจากไหนเล่า!” กลายเป็นผมที่หัวเราะบ้าง ท่าทีดื้อรั้นของเขามันน่ารัก ผมลืมตอนที่เขาคุยกับพ่อไปในทันที

“หนวดกับเครานายขึ้นแล้วเหรอ ฉันไม่มีหนวดเลย ทำไมโตช้านักก็ไม่รู้ เพราะแบบนี้เลยโดนแกล้งตลอด”

ผมยอมผละมือจากพี่หมาป่ามาสำรวจใบหน้าเขาอย่างจริงจังอีกครั้ง รูปทรงของใบหน้าเขาเปลี่ยนไป

ดูโตขึ้น คมขึ้น ผมเอามือลูบร่องรอยหนวดเคราของเขา

“คุณหนูโดนแกล้งหรือครับ”

“ฉันไม่ได้คุยกับนาย ไม่ต้องมาแอบฟัง ไปทำงานอย่างอื่นสิ พ่อบอกว่าให้จัดการเอกสารของเวลลินไม่ใช่เหรอ”

ผมสวนกลับริคกี้อย่างขุ่นเคือง

“ผมคิดว่าคุณหนูเกเร…”

“ใช่ ฉันเกเร ฉันโดนลงโทษไปแล้ว อยากจะบ่นย้อนหลังหรือไง”

ริคกี้ยอมเงียบเมื่อเห็นผมหงุดหงิด


คืนนั้นผมกลับเข้าห้องนอนเพียงลำพังแม้ว่าอยากจะนอนกับเวลลินมากแค่ไหน

อย่างน้อยผมก็อุ่นใจที่เราอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน พรุ่งนี้จะได้ตื่นมาเจอกันอีก ความเหงาในใจผมจางหายไปอย่างง่ายดาย

ถ้าเวลลินไปโรงเรียนด้วยกันก็ดีสิ ผมไม่ค่อยมีเพื่อนที่โรงเรียนเลยเพราะคนอื่นกลัวจะโดนแกล้งที่มาเป็นเพื่อนผม

บางคนก็กลัวเพราะรู้ว่าผมเคยซัดหัวหน้าแก๊ง

“แกร๊ก” เสียงแปลกๆ ที่ระเบียงทำให้ผมที่กำลังเคลิ้มหลับสะดุ้งตื่น

“ใครน่ะ” ผมรีบหยิบปืนจากเซฟและย่องไปตรงหน้าต่าง มันเหมือนเสียงคนเอามือขูดกระจก

พอผมแง้มผ้าม่านดูจึงเห็นเวลลินอยู่ในชุดนอนคล้ายกันกับผม

“มาได้ยังไงเนี่ย” ผมรีบเปิดประตูให้เขา อากาศด้านนอกเย็นเกินไป

“กระโดด เวลลินกระโดดมาจากห้อง”

ผมเอียงหัวออกไปมอง ระเบียงของทั้งสามห้องไม่ได้ติดกัน แต่ไม่ไกลเกินไป ที่แน่ๆ คนธรรมดาคงไม่กล้ากระโดด

แต่นี่คือเวลลิน เขาไม่เคยทำอะไรปกติ

“นายนี่ ฉันดุนายไม่ลงเลย เพราะฉันอยากนอนกับนายเหมือนกัน แต่พรุ่งนี้เช้าเราต้องรีบตื่น นายต้องกลับห้องตัวเองนะ”

“เวลลินรู้” เขาพยักหน้า

ผมเองก็รู้ว่าเวลลินฉลาด และเริ่มคิดว่าเขาชักฉลาดมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อผมล็อกระเบียงและกลับไปบนเตียง

เขาพลิกตัวผมหงายหลังลงบนฟูกนุ่ม ริมฝีปากตามมาประกบอย่างไม่รั้งรอ อะไรเนี่ย ผมตั้งตัวไม่ทัน

“ไหนนายบอกไม่จูบ ฉันคิดว่านายเข้าใจแล้ว”

“เวลลินเข้าใจ”

“แต่นายกำลังจูบฉัน เดี๋ยวสิ เดี๋ยว” ผมถดตัวหนี รู้สึกเหมือนจมหายลงไปในฟูกเมื่อน้ำหนักตัวเขากดทับลงมา

ผมคิดไปเองรึเปล่าว่าจูบของเขามันเปลี่ยนไปเรื่อยๆ สีหน้าของเขาครุ่นคิด พอผมส่งเสียงในลำคอเขาจะผละออกมายิ้ม

สัมผัสของเขาดีขึ้นทุกครั้งที่เราจูบกัน เขากำลังศึกษาผม ให้ตายสิ ผมไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ

“พอแล้ว นอนกันเถอะ”

“เปอร์ไม่ชอบ?”

“ถามอะไรของนาย”

“เวลลินชอบ”

“เวลลิน” ผมเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่แหบจนเกือบหายไป เมื่อเขาเลียคอผม รู้สึกเหมือนจะถูกกินแต่ไม่เหมือนคราวก่อน

ตอนนั้นมันรุนแรง  น่ากลัว แต่ตอนนี้เขาสูบพลังผมไปจนหมดจากการจูบ

หนวดและเคราที่เพิ่งขึ้นของเขาเลื่อนผ่านผิวหนังผม จู่ๆ เขาก็หยุดและล้มตัวลงนอน ผมหายใจหอบ มองเขาอย่างงุนงง

“นอนเนอะ”

เนอะอะไรเล่า ทำไมผมรู้สึกเหมือนถูกแกล้งก็ไม่รู้


-----------------------------------------------------------------------------------------------------
To be continued...

วรั้ย ริคกี้โดนคุณท่านลงโทษอะไรไปบ้างแล้วเนี่ย  :hao6:

ส่วนเวลลินนี่ยังไงคะลูก ซ่อนหูซ่อนหางเนียนไหม แจสเปอร์เริ่มสงสัยแล้วนะ
เรื่องเข้ามาซ่อนที่บ้านคนเดาถูกเยอะจัง ริคกี้ต้องรู้แน่ พ่อคนที่ตรวจตราทุกสิ่งจะปล่อยหมาตัวโต กับหมาป่าเข้ามาได้ยังไง
คุณหนูสุดที่รักงอนริคกี้มาก เจ้าตัวก็ต้องหงอย อยากหาทางเอาใจคุณหนูกลับมาเหมือนกันค่ะ

คุณท่านมองคนเป็นนะคะ เห็นว่าเวลลินฉลาดอาจมีประโยชน์
แต่ความฉลาดของเวลลินเหมือนดาบสองคม ความซวยจะมาตกที่คุณหนู
เวลลินเข้าใจนี่เข้าใจอะไรบ้าง ความร้ายกาจของนางยังมาไม่หมด จะค่อยๆ แบไต๋ทีละตอน ฮา

ขอโทษที่หายไปนานนะคะ วันนี้จะมาต่อดันต้องดูเรื่องคนก๊อบนิยาย บอกว่าอย่าดื้อไปด้วย ฮึ่มมม เลยมาช้า




หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: badbadsumaru ที่ 29-08-2017 02:00:46
เวลลินร้ายกาจใช่ย่อย 55555
แอบหนีมานอนด้วยเฉย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: puiiz ที่ 29-08-2017 02:15:41
 :mew1: :mew1: :mew1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: toru10969 ที่ 29-08-2017 02:17:29
มานงมาเนอะอะไร~ เดี๋ยวนี้ร้ายกาจเจ้าเล่ห์มาก สงสารคุณหนู โดนกินแน่ :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: MSeraph ที่ 29-08-2017 04:04:12
ว่าแล้วว่าเวลลินกลับมารอบนี้ต้องไม่ธรรมดา
ร้ายกาจเจ้าเล่ห์ขึ้นเยอะเลยยย
เก็บหูหางเขี้ยวเล็บดีๆละเวลลิน
เปอร์เริ่มสงสัยแล้วน้าาาา
รอค่าาาา
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: G-NaF ที่ 29-08-2017 04:08:43
โอ้ยน่ารัักกกกกก เปอร์จะต้องโดนเวลลินหลอกกินสักวันแน่ๆ  :laugh:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: bobie ที่ 29-08-2017 06:06:43
ร้ายไม่เบาน่ะเวลลิน
อยู่เป็นด้วย 5555555
ริคกี้กับคุณท่านต้องปวดหัวแน่ๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: aiyuki ที่ 29-08-2017 06:42:07
เวลลินต้องร้ายบ้าง เอาให้คุณท่านไม่กล้าขวางเลยนะ หมั่นไส้คุณท่านที่สุดอ่ะ ใจร้ายมากมาย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: naplatoo ที่ 29-08-2017 07:15:45
โอ้ยยยยย เวลลินร้ายมากกก แล้วก็น่ารักมากกกก เหมือนหมาตัวโตๆเลยยย แต่เข้าใจอะไรมากขึ้นเยอะ น่ารักอะ :-[
เปอร์ก็น่ารัก โอ้ยยยยยยย ดีต่อใจ :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: VarainDark ที่ 29-08-2017 08:39:36
เป็นหมาป่าที่ขี้หวง แถมลวมลามเก่งจริงๆเลย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: kitty08 ที่ 29-08-2017 09:04:30
เวลลินเท่สุดๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: MissMay ที่ 29-08-2017 09:12:44
เวลลินจอมฉวยโอกาส 5555
แจสเปอร์ตามไม่ทัน
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: บูมเบส ที่ 29-08-2017 09:19:18
ชอบจังเลยเวลลิน อยากได้บ้าง
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: BABYBB ที่ 29-08-2017 09:52:23
ชอบความร้ายกาจนี้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ คือแกล้งเปอร์หรอ มานงมาเน้อะ ฮือออออออ หมาเวลลินเจ้าเล่ห์ :laugh:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: utamon ที่ 29-08-2017 10:16:30
เวลลินร้ายกาจมากกกกกก กรี๊ดดดด :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: อิ๊อ๊ะชะเอิงเอย ที่ 29-08-2017 11:32:11
เปอร์ต้องโดนตอดเล็กตอดน้อยตลอดแน่เลย  :-[ :-[
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: Ryoooo ที่ 29-08-2017 13:07:39
หืออออออออ น้องเวลลินเปลี่ยนไป๊
คุณท่านว่าไงคะ
อย่ามัวแต่ลงโทษริคกี้น่าาา
แจสเปอร์จะโดนกินแล้วววว
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: Glitterycandy ที่ 29-08-2017 13:32:28
เวลลินต้องใช้คำว่า..อยู่เป็น คือปรับตัวเก่งมากกกก

ชอบคำว่า เวลลินไม่จูบ อยู่กับเปอร์นี่มุ้งมิ้งเชียว 555555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: แฟนตาเซีย ที่ 29-08-2017 13:33:55
แง๊ มาแล้วววคิดถึงเรื่องนี้ที่สู๊ดดดด
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: ♥►MAGNOLIA◄♥ ที่ 29-08-2017 14:25:57
เวลลินพัฒนาแล้ว สามารถใช้ชิตแบบคนทั่วไป
เรียนรู้ที่จะอยู่แบบคน พูด อ่าน เขียนได้
เก็บซ่อนความในใจ ความต้องการ ความรู้สึกเป็น
และแสดงออกอย่างเหมาะสมกับสถานการณ์

แต่ถืงอย่างไรเวลลิน ยังคงชอบสัมผัสคุณหนู
ยังคงหวง เวลาที่ใคร หรือคุณหนูจะไปสัมผัสใคร
แม้หมาป่าชราก็ไม่ยอม อยากแต่ให้คุณหนูสัมผัสตัวเอง

เวลลิน ยังรู้จักหยอกแกล้งกับอารมณ์ ความรู้สึกของคุณหนูด้วย
แบบกอดจูบเปอร์ แล้วชวนนอนจริงๆซะและ
เหอะๆ.....ทำให้เปอร์อยาก แล้วจากไป
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: กบกระชายไทยนิยม ที่ 29-08-2017 15:00:38
ดีใจมากเลยค่ะที่ได้อ่านต่อ เวลลินตอนนี้เหมือนอัพเลเวลตัวเองขึ้นมาเยอะมากจากเวล 2-3 โดดไปเป็นเวล 80-90 สนุกมากเลยค่ะ ><
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: เป็ดอนุบาล ที่ 29-08-2017 15:21:30
เจ้าเล่ห์สมกับเป็นหมาป่านะเวลลิน
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: ♥lvl♀‘O’Deal2♥ ที่ 29-08-2017 15:28:17
มาแล้ว
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: boboman ที่ 29-08-2017 16:20:33
ทำไมอยู่ดีๆ ตอนท้ายเวลลินก็ชะงัก กลัวหยุดไม่ได้เหรอออ 55555
เวลลินขี้หวงมากก ชอบค่ะ 5555555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: Zetnezz ที่ 29-08-2017 16:30:35
 :L2: :L2: :L2:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: k2blove ที่ 29-08-2017 17:27:46
มาแนวบอดี้การ์ด ชอบๆ
 :really2:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: Ginny Jinny ที่ 29-08-2017 18:07:19
 :กอด1: :กอด1: :กอด1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: ommanymontra ที่ 29-08-2017 18:51:30
 :L1: :pig4: :L1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: mild-dy ที่ 29-08-2017 21:32:03
 :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: yowyow ที่ 29-08-2017 22:50:37
 :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: angel_Z4 ที่ 30-08-2017 21:15:24
วรัยส์ ปะป๊ายอมรับ(ในระดับหนึ่ง)ด้วย ความฝันไม่ไกลเกินเอือมแล้วล่ะเวลลิน!! :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: morningpaper ที่ 31-08-2017 06:05:49
แอบคิดล่วงหน้าไปถึงตอนที่เวลลินเก่งกว่านี้ ฉลาดกว่านี้แล้วก็โต้กับคุณพ่อได้มันส์หยดกว่านี้แล้วขำ 555555 คุณพ่อคงรอคอยคนขัดขาแบบเวลลินมาทั้งชีวิต คิดซะว่าสีสันนะคะคุณพ่อ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: fahdekkom ที่ 31-08-2017 07:30:20
ดีนะที่เวลินรู้จักระงับอารมณ์ไม่งั้นแจสเปอร์โดนขย้ำแน่ๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 12 :: || 29/08/17 || p.15
เริ่มหัวข้อโดย: พิศตะวัน ที่ 31-08-2017 10:03:56
 :hao7: :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 01-09-2017 19:14:13
(ตอนพิเศษสั้นๆ ย้อนกลับไปช่วงที่เวลลินออกจากศูนย์)


:: การหลบหนี ::


“รหัสสองห้าเก้า สัญญาณเตือนไฟไหม้ดังที่ตึก B ตรวจสัญญาณและเคลื่อนย้ายคนไข้ด่วน ตอนนี้เครื่องปล่อยน้ำอัตโนมัติทำงานแล้ว”

เสียงวอจากเจ้าหน้าที่และเสียงกรีดร้องวุ่นวายของคนไข้เด็กจำนวนมากทำให้ทั้งตึก B โกลาหล

เวลลินนั่งอยู่บนเตียงจ้องมองกล้องวงจรปิดที่ถูกถอดสายออก และไฟแช็กในมือ โดยปกติแล้วสัตว์ป่าไม่ชอบไฟ

เวลลินเองก็เช่นกัน เขากลัวมากในครั้งแรกที่เห็น จากนั้นเขาจึงเรียนรู้ว่าหากควบคุมมันได้ ไม่มีอะไรต้องกลัว
   
ใช่ ตอนนี้เวลลินไม่มีอะไรต้องกลัว

เขาได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างจากที่นี่และพัฒนาอย่างรวดเร็วในเวลาอันสั้น

เหตุผลหนึ่งที่ทำให้เวลลินเรียนรู้เร็วกว่าเด็กทั่วไปอาจเป็นเพราะแรงผลักดันของการอยากเจอแจสเปอร์อีกครั้ง

เขาทำได้ทุกวิถีทางเพื่อออกไป

“เวลลิน ไม่ต้องกลัวนะ สัญญาณอาจเสีย มันไม่มีอะไร เราจะออกไปที่ที่ปลอดภัยก่อน เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยเราจะกลับมาใหม่”

ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าหน้าห้อง เวลลินกระโดดเข้าไปใต้เตียง ปิดหูและคู้ตัวราวกับกลัวสัญญาณเตือนภัยที่ดังไม่หยุด

เวลลินเรียนรู้การโกหกมาจากคำที่พี่หมาป่าบอก ‘ทำในสิ่งที่พวกเขาต้องการ’ และ ‘เป็นเด็กดี พวกเขาจะเชื่อนาย’

เวลลินทำพลาดหลายครั้งในการพยายามหลบหนี เขาเริ่มจดจำว่าระหว่างทางเดินมีคนเฝ้ายามกี่คน

และจะเปลี่ยนคนเวลาไหน เวลลินเรียนรู้ว่าพละกำลังของเขาไม่อาจช่วยให้เขาออกไปได้

เวลลินได้ดูหนัง ละคร และอ่านหนังสือหลายประเภท เขารู้แล้วว่าควรทำยังไงเมื่ออยู่ต่อหน้ามนุษย์

“พี่หมาป่า พี่หมาป่า”

“พี่หมาป่าจะปลอดภัย เราจะให้คนพาเขาไปยังที่ปลอดภัยด้วย มานี่สิเวลลิน มันแค่เสียงดังเท่านั้น

นี่คือสัญญาณเตือนภัยที่ฉันเคยสอนไง” หนึ่งในนักวิจัยพยายามหลอกล่อเวลลินให้ออกมาจากใต้เตียง

“ไม่ พี่หมาป่า”

“ใครก็ได้ไปเอาหมาป่าออกจากกรงที เราต้องใช้มันเป็นเหยื่อล่อเวลลิน เร็วๆ นะ” นักวิจัยตะโกนบอกคนอื่นในทีม

ไม่นานนักพี่หมาป่าก็มาอยู่ข้างเวลลิน ข้อดีของการที่ถูกเลี้ยงมาโดยหมาป่าคือ ไม่ว่าพวกเขาจะคุยอะไร มนุษย์ไม่มีทางเข้าใจ

“นี่เหรอแผนนาย ยังไงเราก็หลุดออกไปไม่ได้ง่ายๆ หรอก เหนื่อยเปล่า”

“ได้สิ คอยดูนะ ผมจะกลัว กลัวสุดๆ เลย”

เวลลินพึมพำตอบพี่หมาป่า ทันทีที่พวกเขาออกไปตรงทางเดิน มีเสียงร้องไห้ของเด็ก พยาบาลและนักวิจัยวิ่งกันให้วุ่น

คนไข้เด็กบางคนเห็นพี่หมาป่ายิ่งกรีดร้องอย่างหวาดกลัว เวลลินแกล้งทำตัวสั่นและอุ้มพี่หมาป่าไว้ เริ่มออกวิ่งสะเปะสะปะ
ท่ามกลางความวุ่นวายทำให้นักวิจัยคิดว่าเวลลินแตกตื่นจริงๆ

“เวลลิน กลับมาก่อน”

มีหรือที่เวลลินจะฟัง เขาวิ่งกระแทกทุกคนจนเจอบันได

“พี่หมาป่าลงไปข้างล่างและซ่อนตัวไว้ ผมจะตามไป”

“แต่ถ้านายโดนจับล่ะ”

“ไม่ ครั้งนี้จะไม่โดนจับอีกแล้ว”

น้ำเสียงจริงจังของเวลลินทำให้หมาป่าตัวโตตัดสินใจกระโดดลงจากอ้อมกอด

วิ่งลงบันไดปะปนกับฝูงชนที่รีบแหวกตัวหนีเพราะกลัวจะโดนกัด

เวลลินรอจนเจ้าหน้าที่ถือปีนวิ่งตามเขามาจึงทำการกระแทกให้ล้ม แย่งปืนมาถือเองและยิง

เขาเคยใช้มันแล้ว เมื่อได้ใช้เป็นครั้งที่สองจึงง่ายกว่าเดิม เขาวิ่งพร้อมคนไข้คนอื่นไปจนเกือบถึงชั้นหนึ่ง

แต่นักวิจัยที่ดูแลเขามาดักรออยู่ด้านล่างพร้อมเจ้าหน้าที่ เวลลินไม่ลังเลที่จะยิงทุกคนที่เห็น 

“เวลลิน โอ๊ะ เขาตั้งใจจะหนี เขามีปืนยาสลบ เจ้าหน้าที่เฝ้าประตูทางออก…”

เสียงของนักวิจัยหายไปเมื่อเวลลินกระโจนเข้าปิดปาก

นักวิจัยเคยอยู่กับเวลลินตอนที่เป็นเด็กดีทำตามคำสั่ง

เขาไม่เคยโดนเรี่ยวแรงมหาศาลบีบหน้าเอาไว้จนรู้สึกราวกับกระดูกจะแตก ดวงตาของเวลลินวาววับในความมืดดูน่ากลัว

สัญชาตญาณของเหยื่อมักกลัวผู้ล่าเสมอ ตัวของนักวิจัยสั่นเทิ้มเมื่อรู้ว่าสิ่งที่เขาคิดว่าเชื่อง แท้จริงแล้วไม่ใช่เลย

“จับตัวเวลลินได้แล้ว ไปรอที่ข้างตึกเอ กำลังพาตัวลงไป”

เวลลินกรอกเสียงลงในวิทยุสื่อสารแทนเมื่อนักวิจัยถูกยิงยาสลบจนหมดสติ

ไม่มีใครรู้ว่าเขาพูดได้คล่องเทียบเท่าคนทั่วไป เขาพูดได้และเข้าใจทุกอย่างที่มนุษย์พูด

เขาแค่ไม่มีความจำเป็นอะไรต้องพูดกับพวกที่หลอกเขา

เวลลินจู่โจมเจ้าหน้าที่คนสุดท้ายด้วยกระสุนยาสลบก่อนจะเอาเสื้อผ้าของเขามาเปลี่ยนกับตัวเอง

ยืนอยู่ในกลุ่มคนอย่างกลมกลืน เขาตระหนักได้ในนาทีนั้นว่ามนุษย์ช่างโง่เขลาขนาดไหน

ถ้าหากว่ามีหมาป่าที่ไม่ใช่ฝูงของเขาแทรกเข้ามา เขาจะรู้ได้ทันทีจากกลิ่นที่ไม่ใช่พวก แต่มนุษย์ไม่รู้

“ไปพี่หมาป่า เราต้องไปกันแล้ว”

“โอ้” หมาป่าขนสีเงินอุทานในลำคอเมื่อเห็นเวลลิน จากเด็กน้อยที่ไม่รู้อะไรเลยเติบโตจนเหมือนมนุษย์

“เราจะออกไปได้ยังไง ที่นี่เหมือนกรงขนาดใหญ่”

“ออกไป เหมือนที่คนออกไปนั่นแหละ”

เมื่อพ้นประตูหน้าออกมาได้ เวลลินจึงให้พี่หมาป่าหลบอีกครั้ง ก่อนจะลอบมองเจ้าหน้าที่ซึ่งเฝ้าประตูรั้วอยู่

มันเป็นทางเข้าออกของรถและมีเพียงที่กั้นสีแดงขาวอันหนึ่งเท่านั้น เวลลินก้มมองพุ่มไม้ข้างตัวและจุดไฟแช็ก

“เฮ้ย ตกลงไฟไหม้จริงๆ เหรอ ฉันได้กลิ่นไหม้”

“ฉันก็ได้กลิ่น เฮ้ย นั่นไฟ!”

เจ้าหน้าที่สองคนรีบวิ่งมาดู ช่วงเวลาแค่นาทีเดียวก็เกินพอสำหรับเวลลิน เขารีบพาพี่หมาป่าวิ่งออกไป

เป็นครั้งแรกที่เวลลินหลบหนีได้สำเร็จ เขาดีใจและตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ทุกสิ่งรอบข้างช่างไม่คุ้นเคย

เสียงรถบนถนนทำให้เขาสะดุ้ง เวลลินรู้จักรถ และไม่ค่อยชอบมันเท่าไหร่

“ผมไม่รู้ว่าแจสเปอร์อยู่ไหน”

“อ้าว” หมาป่าอุทาน เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของเวลลินจึงต้องช่วยหาทางออก “ไปให้ไกลก่อนแล้วกัน”

เวลลินนั้นแข็งแรงและว่องไว ความเร็วในการวิ่งของเขาทำให้หนีไปไกลกว่าที่ทางการคาด

หมาป่าน้อยที่เพิ่งเติบโตเป็นหนุ่มอุ้มหมาป่าสูงวัยพาวิ่งไปจนพ้นเขตเมือง แถบนั้นเป็นสลัมอันเต็มไปด้วยคนไร้บ้าน

และคนยากจน เมื่อพวกเขาเห็นเวลลินในเสื้อผ้าคล้ายตำรวจและหมาป่าตัวโตทำให้แตกตื่นกันยกใหญ่

“ไม่กัดนะ อยู่ด้วย…ได้ไหม” เวลลินลูบหัวพี่หมาป่าให้ดู

“ไม่ได้เป็นตำรวจหรอกเรอะ”

เวลลินส่ายหน้าและบอกจะขอแลกเสื้อผ้า ถึงแม้เป็นชุดเจ้าหน้าที่แต่เป็นของใหม่คุณภาพดี จึงมีคนยอมแลกกับเวลลิน

เขาเปลี่ยนจากชุดของเจ้าหน้าที่เป็นเสื้อเก่าๆ ซึ่งขาดหลายจุดและกางเกงรุ่งริ่ง

คืนนั้นเวลลินขดตัวนอนท่ามกลางอากาศหนาวอยู่ในตรอกที่อับชื้น ยังดีที่มีขนของหมาป่าช่วยเพิ่มความอบอุ่น

ก่อนหน้านี้เวลลินไม่ค่อยรู้สึกสะทกสะท้านกับความหนาวอาจเพราะรายล้อมด้วยหมาป่าฝูงใหญ่

ตอนนี้เวลลินรู้จักหนาวและร้อน โชคดีที่ยังมีความอดทนสูงกว่ามนุษย์ทั่วไป ไม่อย่างนั้นเวลลินอาจหนาวจนช็อก

เขาเพียงแค่ต้องอดทนกับความหิวไปก่อนหนึ่งคืน

เมื่อทุกอย่างสงบลง นักวิจัยถึงได้พบว่าเวลลินหายไป พวกเขาออกตามหาทุกทีแต่ไม่พบ

เพราะไม่คิดว่าเวลลินจะไปไหนได้ไกล

“อยู่นี่อาหารต้องหาจากถังขยะเอานะ ถ้าเจอที่เพิ่งทิ้งใหม่ๆ ก็ดีไป แต่ฉันไม่แบ่งให้หรอก ไปหาเอาเอง”

เวลลินนึกฉงนที่สถานที่นี้ไม่เหมือนบ้านของแจสเปอร์ ไม่เหมือนศูนย์ มนุษย์มีอะไรให้เขาต้องเรียนรู้อีกมากจริงๆ

เขาแค่พักอยู่กับคนเหล่านั้นหนึ่งคืนจากนั้นจึงเดินเท้าออกชานเมืองไป

เวลลินเจอละแวกที่มีแต่หญ้าขึ้นสูง ฟาร์ม และบ้านคนที่มีเล็กน้อย ยังมีสัตว์ป่าประเภทพอสซั่ม กระรอก และหมูป่าให้เวลลินล่า

“นายนี่แปลกดีจริง บทจะเหมือนคนก็เหมือน พอจะเป็นหมาป่าก็เหมือนอีก นายชอบแบบไหนมากกว่า ในศูนย์ หรือแบบนี้”

หมาป่าที่ออกแรงล่าไม่ไหว นั่งกินอาหารที่เวลลินหามาให้ พลางมองเด็กหนุ่มอย่างสนใจ

“ผมชอบเวลาอยู่กับแจสเปอร์ที่สุด”

“นายชอบเขามากเลยนะ”

“ใช่”

“เขาก็ชอบนายเหรอ”

“ใช่”

“นายมั่นใจจนฉันกังวล แล้วไม่อยากกลับป่าหรือไง หมาป่าส่วนใหญ่ไม่ชอบเมือง ถ้าเป็นไปได้ก็อยากกลับกันทั้งนั้น

แต่ฉันอยู่ในเมืองมาตลอดชีวิต ฉันกลับไปไม่ได้แล้ว ท่าทางของนายยังเหมือนหมาป่ามากกว่าฉันอีก”

“อยาก แต่แจสเปอร์อยู่ที่นี่”

“นายชอบแจสเปอร์มากกว่าป่า?”

“อื้อ สร้างครอบครัวกับแจสเปอร์ อยู่กับแจสเปอร์”

“อา” หมาป่าซึ่งผ่านโลกมนุษย์มาพักใหญ่ครางในลำคอ

เขากังวลกับสิ่งที่ได้ยินเพราะมนุษย์ที่เคยรู้จักไม่มีทางให้ความสุขกับหมาป่า หรือมนุษย์หมาป่าอย่างเวลลินได้

ใจหนึ่งเขาไม่อยากให้เวลลินกลับไปหามนุษย์อีก แต่เพราะรอยยิ้มเวลาที่เวลลินเล่าถึงแจสเปอร์

ทำให้หมาป่าชราอยากเห็นตัวจริงสักครั้ง

“เราจะหาแถวนี้ก่อน แต่ผมคิดว่าไม่มี กลิ่นไม่คุ้นเลย”

เวลลินอยู่ชานเมืองไม่กี่วันจึงเดินทางกลับเข้ามาในเมืองตอนกลางคืน หาที่ให้หมาป่าหลบซ่อน หาอาหาร

จากนั้นเมื่อพระอาทิตย์ตกเวลลินจึงค่อยออกไปดมสำรวจ เมื่อไม่มีกลิ่นที่คุ้นจึงเดินทางต่อ

เวลลินใช้เวลาไม่นานนักจึงกลับมายังคฤหาสน์ไรดัล พยายามเข้าไปในนั้นจนสำเร็จแต่กลับไม่ได้กลิ่นแจสเปอร์เลย

เขาพบเพียงริคกี้และผู้ชายตัวสูงใหญ่ที่เขาไม่ชอบ

“เขาอาจจะไปที่อื่นแล้ว” หมาป่าพึมพำ

ตอนนั้นเวลลินเศร้ามาก เขาไม่รู้ว่าควรตามหาแจสเปอร์ที่ไหนต่อจึงได้แต่รออยู่ในสวนสัตว์

เวลลินเป็นเด็กดีไม่กินกวางเพราะแจสเปอร์เคยห้ามไว้ แต่เวลลินและพี่หมาป่าหิวจึงจำเป็นจะต้องหาอาหารอื่นกิน

จนกระทั่งวันที่กลิ่นหอมอันแสนคุ้นเคยลอยมาแตะจมูก เวลลินเห็นแจสเปอร์ลงมาจากรถ

“เปอร์มา แจสเปอร์มา”

“ไหน คนไหน” พี่หมาป่าทำจมูกฟุดฟิด พยายามมองตามเวลลิน จนพบกับเด็กผู้ชายแปลกหน้าที่ไม่แสดงออกถึงอารมณ์ใดๆ

“เปอร์ คิดถึงเปอร์”

“ใจเย็นๆ ออกไปให้เขาจับนายหรือไง รอก่อน”

เวลลินพ่นลมออกจากจมูกอย่างหงุดหงิด กลิ่นของแจสเปอร์ไกลออกไปจนจางหาย เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้

เขาไม่อยากให้แจสเปอร์หายไปไหนอีก เขาอดทนรอจนแจสเปอร์เดินเข้ามาในสวนสัตว์

เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีคนอื่นจึงคว้าแจสเปอร์มาหา กลิ่นที่แสนคิดถึงทำให้ยั้งใจไว้ไม่อยู่ อยากดมไปหมดทั้งตัว

แจสเปอร์แทบไม่เปลี่ยนไปเลย เขายังเหมือนเดิมทุกอย่าง แต่เวลลินโตขึ้นจนอุ้มแจสเปอร์ได้ กอดแจสเปอร์ได้

และจูบแจสเปอร์ได้ เวลลินเรียนมาหมดแล้วว่าต้องทำอย่างไรมนุษย์ถึงชอบ เวลลินเห็นมันในโทรทัศน์

เพียงแต่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าทำแล้วจะรู้สึกดีกว่าการเลียที่หมาป่าทำมากขนาดนี้

เขาคงเป็นมนุษย์จริงๆ

-----------------------------------------------------------------------------------------------------
To be continued...

มีแต่คนไม่ไว้ใจเวลลิน 5555 เอามาปล่อยว่าเวลลินมีอีกมุมหนึ่งที่คุณหนูไม่เห็นและอาจไม่ได้เห็นด้วย
มาสั้นๆ ไถ่โทษที่หายไปนานเมื่อสัปดาห์ก่อน แถมทุกคนกรีดร้องคุณท่านกับริคกี้ แถมอะไรเอาใจสักหน่อย

ฮันนี่ : มีคนอยากรู้เรื่องของคุณท่านกับริคกี้บ้าง พร้อมเปิดเผยไหมคะ
ริคกี้ : เปิดอะไรครับ ไม่มีอะไรที่ปิดนี่ครับ
คุณท่าน : อ๋อเหรอ

ฮันนี่ : แล้วเรื่องลงโทษ...ริคกี้โดนลงโทษยังไงเหรอคะ
คุณท่าน : ก็เรียกมาที่ห้องก่อนนอน
ริคกี้ : และสั่งงานเพิ่มเยอะๆ ครับ!
คุณท่าน : ใครให้ขัดจังหวะฉันริคกี้ อยากโดนเพิ่มใช่ไหม
ริคกี้ : ผมว่าคุณท่านต้องไปทำงานแล้ว อีกห้านาทีจะสายนะครับ
คุณท่าน : มีเวลาอีกตั้งห้านาที ตอบได้อีกเยอะ *ไขว้ห้างอย่างสบายใจ*

ฮันนี่ : เรียกมาที่ห้องแล้วยังไงต่อค่ะ
ริคกี้ : ไม่ให้ถามแล้วครับ!
คุณท่าน : ฉันอยากตอบ
ริคกี้ : เอริค
คุณท่าน : เดี๋ยวนี้เรียกชื่อจริง? อยากโดนใช่ไหม
ริคกี้ : คุณท่านครับ อีกสามนาที

ฮันนี่ : ตอนอยู่กันสองคนเรียก เอริค แทน คุณท่านเหรอคะ
คุณท่าน : ฉันชอบให้เรียกตอนลงโทษ แต่เรียกตอนอื่นแสดงว่าอยากให้ลงโทษ
ริคกี้ : หมดเวลา! ไปขึ้นรถครับ เร็วครับ!
คุณท่าน : ฉันว่ายังเหลืออีกสองนาที
ริคกี้ : ไม่เหลือแล้วครับ!

-----------------------------------------------------
มาสปอยให้น้ำลายยืดกันเล่น เชิญจินตนาการกันต่อได้ตามอัธยาศัย
ถ้าถามว่าจะมีตอนพิเศษไหม คิดว่าอาจมี spin-off แยกให้ (ไม่ยาวแต่ไม่สั้น) แต่ไว้ก่อนนะ อิอิ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: แฟนตาเซีย ที่ 01-09-2017 20:42:32
มาให้อยากแล้วจากไป
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: magarons ที่ 01-09-2017 21:02:10
โอยยย ชอบ คุณท่านกับริคกี้
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: BABYBB ที่ 01-09-2017 21:02:48
เอริคก็มา!!!! ลงโทษกันยังไง อยากรู้ววววว อยากไปมุดใต้เตียงงงงงงงง :laugh:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: utamon ที่ 01-09-2017 21:19:14
เดี๋ยวๆ ทำไมคุณท่านกับริคกี้มาแย่งซีน 55555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: ♥►MAGNOLIA◄♥ ที่ 01-09-2017 22:19:32
เวลลิน มีพัฒนาการเรียนรู้ไวมาก
ผูกพัน ผูกติดกับเปอร์สุดๆ
     
เวลลิน แจสเปอร์  :กอด1: :กอด1: :กอด1:
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: เป็ดอนุบาล ที่ 01-09-2017 22:24:33
ดิ้นตายยย
อยากอ่านคุณท่าน
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: บูมเบส ที่ 01-09-2017 22:43:21
 :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: yummiie ที่ 01-09-2017 22:57:40
อยากอ่านริคกี้มากเลย :hao6:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: MSeraph ที่ 01-09-2017 23:08:21
เวลลินพาร์ทนี่จะว่านางร้ายก้ไม่ใข่
แต่ก้ไม่ซื่อสดใสเหมือนแต่ก่อนแล้วว
รู้ทันขึ้น เจ้าเล่ห์ขึ้น แต่น่ารักเหมือนเดิม
ในส่วนของตอนท้ายยนั้นนนน
กร๊าววใจเหลือเกินค่าาาา
รอออ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: sirin_chadada ที่ 01-09-2017 23:14:36
อื้อหือเวลลิน นายเผ็ชมาก ฮา
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: JellyKei ที่ 01-09-2017 23:24:19
เวลลินร้ายมาก แอบเป็นห่วงยัยหนูเปอร์เบาๆ ต้องปากบวมทุกวันแน่ๆฮือ55555555555555
คู่คุณท่านกับริคกี้เป็นอะไรที่น่ารอคอยมากๆเลยค่ะ ต้องเผ็ชแน่ๆ :katai2-1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: mild-dy ที่ 01-09-2017 23:29:11
 :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: aiyuki ที่ 02-09-2017 00:06:21
คุณท่านมีโมเม้นท์แบบนี้ด้วยเหรอเนี่ยยยย โอ้ยยยย อยากเห็นอีกกกก
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: kitty08 ที่ 02-09-2017 00:37:46
ึเวลลินสุดยอด o13
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: badbadsumaru ที่ 02-09-2017 01:34:08
เวลลินฉลาดเกินนนนน ยอมใจ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: naplatoo ที่ 02-09-2017 02:31:38
เวลลินน่ารักก :ling1: :ling1: :ling1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: พิศตะวัน ที่ 02-09-2017 14:19:50
 :hao7: :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: bobie ที่ 02-09-2017 14:32:16
เวลลินร้ายไม่เบาาาา
แต่ดี ร้ายแบบนี้จะได้สู้รบกับคุณท่านได้ อิอิ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: Ginny Jinny ที่ 02-09-2017 18:11:59
 :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: yowyow ที่ 02-09-2017 22:42:38
 :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: ommanymontra ที่ 03-09-2017 00:03:33
 :katai2-1: o13 :katai2-1:

 :L2: :pig4: :L2:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: @Lucifer_Prince@ ที่ 03-09-2017 10:34:27
กลับมาอ่านอีกทีเริ่มไปไกลแล้ว
แต่ดีไม่ไกลมาก
คุณหนูลูกหนูยังเด็กมาก  เวลลินมันเจ้าเล่ห์นักหนูต้องระวังหน่อยนะ
เดี๋ยว​หนูก็ตกอยู่ในสภาพเดียวกะริคกี้หรอก
รอตอนต่อไปจย้าาา
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: piaspias ที่ 03-09-2017 14:52:28
ชอบ น่ารัก
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: ❣☾月亮☽❣ ที่ 03-09-2017 15:08:12
รักนี้ต้องมีดมตลอด ๆ น่ารักมากๆเลยค่ะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: labelle ที่ 03-09-2017 19:22:53
น่าติดตามมากค่ะ แหวกแนวดี ลุ้นมากด้วย

ตอนนี้แจสเปอร์คงไม่อยากให้เวลลินเป็นสัตว์เลี้ยงแล้วนะ หรือยังคิดอยู่
เวลลินฉลาดมาก ถึงมากที่สุด เจ้าเล่ห์ด้วย แต่รักเป็น ว้าววว

พ่อกับริคกี้ ถ้าให้จิ้นเอง คือไกลมากแล้วค่ะ 55555

ลุ้นตอนหน้าค่ะ นอกจากจูบแล้ว จะมีพัฒนาการเรื่องอื่นอีกไหม
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: การหลบหนี :: || 01/09/17 || p.16
เริ่มหัวข้อโดย: myd3ar ที่ 03-09-2017 22:11:28
เวลลิน พัฒนาขึ้นเยอะเลย
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 05-09-2017 03:50:53

:: 13 ::

ผมตื่นขึ้นมาในตอนเช้าพร้อมกับที่นอนซึ่งว่างเปล่า

หน้าต่างเปิดค้างไว้มีลมหนาวพัดเข้ามาจนผมต้องลุกขึ้นไปหยิบเสื้อคลุมที่ข้างเตียงมาสวม

เวลลินกลับมาแล้ว ผมฝันไปรึเปล่านะ ด้วยความไม่แน่ใจทำให้ผมเดินออกไปที่ระเบียง พยายามมองไปยังห้องที่ถัดจากริคกี้

“เวลลิน”

ผมลองส่งเสียงเรียก เริ่มจากกระซิบค่อยๆ ดังขึ้นจนเป็นเสียงพูดปกติ เวลลินวิ่งออกมาที่หน้าต่างในจังหวะนั้น

“ไปกินข้าวเช้ากัน” ผมยิ้มกว้างและป้องปากตะโกน

ผมมีความสุขจนหุบยิ้มไม่ได้ แม้ว่านี่เป็นการนั่งร่วมโต๊ะอาหารเช้ากับพ่อเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่จำความได้

ผมนึกไม่ออกว่าเรากินข้าวเช้าพร้อมกันครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ก่อนที่ริคกี้จะมารึเปล่า

“นายใช้มีดเป็น” พ่อหรี่ตาลงมองเวลลินที่นั่งข้างผม เขาหั่นสเต็กด้วยท่วงท่าที่เหมือนพ่อเอามากๆ

ผมเดาว่าเขาดูพ่อทำก่อนแล้วจึงทำตาม

“เก่งแล้ว”

รอยยิ้มของเวลลินตอนที่ผมชมยังดูเหมือนก่อนที่เราจะห่างกัน แต่ความนิ่งของเขาทำให้ผมไม่ค่อยคุ้นเคย

เวลลินมองพ่ออยู่ตลอด ผมไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไร และผมไม่รู้ว่าพ่อคิดอะไร พวกเขาเอาแต่จ้องกัน

“ผมส่งเอกสารให้ทางการแล้วว่าเราต้องการได้ตัวเวลลินคืน พร้อมบอกว่าถ้าทางการเล่นลูกไม้

เราพร้อมส่งหลักฐานการถูกทดลองจากปากของเวลลินให้นักข่าวทันที ตอนนี้อยู่ในระหว่างการพิจารณา

แต่ผมคิดว่าพวกเขาไม่อยากเสี่ยงตกเป็นจำเลย ด้วยอายุและอุปนิสัยของเวลลินตอนที่ถูกพาไปถือว่ายังเด็กมาก

และปกป้องตัวเองไม่ได้” ริคกี้ยืนอยู่ด้านหลังพ่ออีกที ในมือเขามีเอกสารเป็นปึก

“แจสเปอร์”

“ครับ” ผมสะดุ้งเพราะไม่คิดว่าอยู่ดีๆ พ่อจะเรียกชื่อผมขึ้นมา

“ต่อไปเวลลินจะเข้ามาเป็นคนในตระกูล แค่เหมือนคนคงไม่พอ เขาต้องทำได้ดีด้วย ช่วงนี้ปิดเทอมอยู่

พ่อจะให้ริคกี้ดูว่าเขาสามารถไปเรียนได้ไหม”

“ไปเรียน! ที่เดิมกับผมเหรอ พ่อจะให้เขาไปกับผม”

“ไม่ต้องดีใจออกนอกหน้านัก ทำไม ที่โรงเรียนไม่มีเพื่อนหรือไง”

ประโยคแทงใจดำของพ่อทำให้ผมสะอึก ผมปรับสีหน้า ไม่อยากให้พ่อมีเรื่องมาว่าผมเพิ่มอีก

“มีหรือไม่มีพ่อจะสนใจทำไม แค่เรียนให้ได้ที่ 1 ทุกวิชาก็พอแล้วนี่”

“ที่ฉันส่งแกไปโรงเรียนนั้นเพราะมีแต่คนระดับเดียวกัน ลูกชายเจ้าของธุรกิจระดับโลกทั้งนั้น สร้างคอนเนคชั่นไว้

มันจำเป็นกับแกในอนาคต ทำธุรกิจตัวคนเดียวไม่มีใครเขาทำได้หรอก จะคบแบบจริงใจหรือไม่จริงใจมันเรื่องของแก

ดูให้เป็น อย่าให้มาสร้างความเดือดร้อนกับตระกูลได้เป็นพอ”

ผมเม้มปาก คำก็ตระกูลสองคำก็ตระกูล ถ้าเลือกได้ผมไม่อยากเกิดมาใช้นามสกุลไรดัลหรอก พ่อทำให้อาหารมื้อนี้ไม่อร่อย

ผมวางส้อมลงเพราะไม่ต้องการจะกินต่อแล้ว การที่พ่อไม่เคยมาร่วมโต๊ะอาหารเช้าอาจเป็นเรื่องที่ดี

ผมไม่อยากเริ่มต้นเช้าวันใหม่ด้วยการมองหน้าตาบูดบึ้งของพ่อ

“เวลลินอ่านหนังสือได้ และมีความจำที่ดี คงเข้าไปเรียนกับคุณหนูได้

แต่ต้องมีค่าธรรมเนียมรับเข้ามากกว่าตอนที่คุณหนูไปเรียนนะครับ”

“เงินเล็กๆ น้อยๆ ให้เขาไป”

ถึงแม้ทางการจะยังอยากได้ตัวเวลลินอยู่ แต่พวกเขาไม่กล้าเสี่ยงกลายเป็นตัวร้ายในสายตาคนทั้งประเทศ

เวลลินจึงกลายเป็นคนในตระกูลไรดัลอย่างเต็มรูปแบบ  ข่าวของเวลลินถูกตีแผ่ออกไปอีกครั้ง

แต่รูปบนหน้าหนังสือพิมพ์และโทรทัศน์ยังคงใช้รูปเขาสมัยเด็ก

มีนักข่าวมากมายอยากมาสัมภาษณ์แต่ริคกี้บอกพวกเขาว่าเวลลินต้องการความเป็นส่วนตัว

อันที่จริงเวลลินกำลังเตรียมตัวเพื่อไปโรงเรียนกับผม

“ทุกเช้าหลังทานอาหาร เราจะต้องไปที่โบสถ์และสวดมนต์ เวลลินสวดมนต์เป็นไหม ฉันจะสอน”

“สวดมนต์?”

“เหมือนสรรเสริญพระเจ้าไง”

“พระเจ้า? สรรเสริญ?”

อา นี่เป็นเรื่องที่ยากเกินกว่าผมจะอธิบายได้ ผมเหลือบมองริคกี้อย่างหาตัวช่วย

หนุ่มผมแดงมีท่าทีดีใจเมื่อผมเริ่มร้องขออะไรจากเขาบ้าง หลังจากที่ผมจงใจทำเหมือนเขาเป็นอากาศมาตลอดหนึ่งปี

“เป็นความเชื่อของมนุษย์น่ะ พวกเราเชื่อว่าพระเจ้าสร้างโลก ต้นไม้ ใบหญ้า และมนุษย์ เราจึงสวดมนต์เพื่อเป็นการขอบคุณ”

“พระเจ้าสร้างเวลลิน?”

“เอาเป็นว่าทำๆ ไปก่อน พอได้เรียนรู้มากขึ้นนายคงเข้าใจเอง” ผมตัดบทและจับมือเขาให้ประสานกันไว้ด้านหน้า

ทำท่าสวดมนต์ให้เขาดู

“มนุษย์แปลกดี ทำไมต้องไปโรงเรียน”

“เราจะได้เรียนสิ่งที่จำเป็นต่อการทำงานไง”

“…ทำงาน”

“ทำงานแล้วจะมีเงินเยอะๆ เอามาซื้ออะไรก็ได้”

“ซื้อป่าได้ไหม”

“พอเป็นไปได้ แต่ต้องรวยมากๆ นะ”

เวลลินมีสีหน้าครุ่นคิด ริคกี้คงเห็นผมจนใจที่จะพูด จึงโน้มตัวมาหาหมาป่าขี้สงสัย

เขารู้อะไรหลายอย่าง แต่ยังคงไม่รู้อีกหลายอย่าง

“มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อน เราไม่ได้เอาชนะกันด้วยพละกำลัง แต่ด้วยอำนาจ

และมันไม่ใช่สิ่งที่ได้มาโดยง่ายเหมือนการล่าสัตว์ ถ้านายอยากอยู่กับคุณหนู

นายต้องมีมัน การเรียนเป็นสิ่งหนึ่งที่จะทำให้นายเข้าใกล้การมีอำนาจ”

“อำนาจ” เวลลินพึมพำในลำคอ เขากำลังจดจำ

“รู้สึกเหมือนริคกี้กำลังหลอกเด็กอยู่เลย”

“เขาเรียกว่าสร้างแรงจูงใจครับ”

“มาต่อเรื่องอื่นกันดีกว่า เราต้องทำเวรด้วย ฉันจะสอนเวลลินกวาดบ้าน ล้างจาน มานี่สิ” ผมคว้ามือเวลลินวิ่งเข้าไปในบ้าน

การทำความสะอาดไม่เคยเป็นเรื่องโปรดของผม แต่การสอนเวลลินต่างหากที่ทำให้ผมสนุก

เวลลินจามเมื่อฝุ่นฟุ้งขึ้นมาในอากาศ เขาเอาแต่ถามว่าพื้นสกปรกยังไง ทำไมต้องเอาฝุ่นออกไป

เขาไม่กลัวแมลงสาบและไม่คิดว่าจำเป็นต้องฆ่ามันเพราะมันไม่ใช่อาหาร

“ต้องกวาดเพราะคุณหนูชอบครับ”

และเป็นอีกครั้งที่ริคกี้เอาผมมาหลอกล่อ แค่บอกว่าผมพอใจและอยากให้ทำ เวลลินจะขยันขันแข็งในการเรียนรู้ทันที

อีกวันหนึ่งเขากวาดบ้านสะอาดเอี่ยมและโชว์ที่โกยผงให้ผมดูด้วย ริคกี้ต้องรีบบอกว่าที่บ้านไม่ต้องทำ มีคนทำให้

“ไม่ให้เปอร์ชอบคนอื่นนะ”

“อ่า ผมควรทำยังไงดีเนี่ย” ริคกี้กุมขมับ ผลจากการใช้ผมเป็นเหยื่อล่อ ทำให้เวลลินต้องการทำทุกอย่างเอง

เพราะกลัวผมไปชอบแม่บ้านที่กวาดพื้น

การสอนเรื่องพื้นฐานให้เวลลินกลายเป็นเรื่องยากที่สุด แต่การสอนคณิต ภาษา กลับราบรื่นจนน่าแปลกใจ

อะไรที่ไม่ต้องใช้เหตุผลหรือการอธิบายมาเกี่ยวข้องเวลลินทำมันได้ดีทั้งหมด สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคงไม่พ้นทักษะการกีฬา

ฟุตบอล บาสเกตบอล ว่ายน้ำ แบตมินตัน คริกเก็ต เขาทำได้ดีทั้งหมด

“แต่ที่โดดเด่นที่สุด คงจะเป็นเรื่องยิงปืนนะครับ”

ผมเห็นด้วยกับริคกี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาเคยโดนยิงด้วยกระสุนยาสลบบ่อยรึเปล่าถึงได้ติดใจนัก พอเราสอนเขาใช้มัน

เขายิงปืนได้ตรงเป้าไม่มีหลุดสักนัด ไม่ว่าจะเป็นเป้านิ่งหรือเป้าเคลื่อนที่ แม้แต่คนคุมสนามยังต้องชม

“แต่ห้ามยิงคนนะเวลลิน ถ้านายทำร้ายคน นายจะต้องติดคุก เหมือนกับว่าต้องกลับเข้าไปในห้องทดลอง

นายจะไม่ได้เจอคุณหนูอีก”

“ยิงนกได้ กระต่าย?”

เราเคยพาเขาไปล่าสัตว์ และเวลลินสนุกมากทีเดียว เขาเพิ่งค้นพบวิธีล่าแบบใหม่โดยไม่ต้องวิ่งตาม

สายตาของเขาดีมากจนแทบไม่มีสัตว์หนีไปจากเขาได้

“ที่นี่มีกฎข้อห้ามหลายอย่าง ฉันจะค่อยๆ สอนนายแล้วกัน”

บางทีผมก็แอบสงสารริคกี้นิดๆ เขาต้องทำงานให้พ่อจนหัวหมุน และมาตามตอบคำถามเวลลินอย่างระมัดระวัง

ถ้าเขาเข้าใจอะไรผิดๆ ไปล่ะเป็นเรื่องแน่ และทุกอย่างที่เขาถามมักอธิบายยากเสมอ

“มนุษย์ทำอะไรเยอะแยะเลย”

“สนุกไหม มีอะไรให้ทำเยอะกว่าวิ่งไปมาเนอะ”

“สนุก พี่หมาป่าก็สนุก”

หลังจากสอนหลายสิ่งหลายอย่างกับเวลลินมาทั้งวัน เราจะมาเล่นกับพี่หมาป่าที่สวนสัตว์ เจ้าหมาป่าตัวโตดูไม่ค่อยมีแรงนัก

แต่ยังสามารถเดินไปมาตามบอล และคลอเคลียกับเวลลินได้ พักหลังนี้เขายอมให้พี่หมาป่าดมแก้มผม และให้ผมกอด

แต่ยังคงไม่ยอมให้เลียอยู่ดี แถมตกกลางคืนเขาจะมาเคาะหน้าต่างห้องผม จู่โจมผม ทั้งกอดทั้งดมทั้งจูบมั่วไปหมด

“ทำไมเวลลินดื้อ อย่างอื่นฟังฉันตลอด บอกว่าไม่ให้จูบ”

“เปอร์ จุ๊บ”

พอผมทำเสียงจริงจัง ขมวดคิ้ว หรือทำหน้าโกรธ เขาจะทำคอตก หน้าหงอย เศร้าจนผมทำใจโกรธต่อไม่ได้

โดนจูบจนเจ็บปากทุกคืน

“แล้วเจ้าสาวฉันจะทำยังไงล่ะ ฉันโดนนายจูบขนาดนี้”

“เจ้าสาว?”

“ไว้โตก่อนแล้วค่อยคุยเรื่องนี้ก็ได้ เรายังเด็กอยู่ ฉันไม่รีบมีเจ้าสาวหรอก ยังไม่อยากให้เวลลินมีด้วย ตอนนี้มีแค่เราสองคน”

ผมมุดตัวกอดเวลลินไว้ จู่ๆ ความคิดที่ว่าเขาอาจมีเจ้าสาวเหมือนกันก็ทำให้ผมไม่ชอบใจ

“เวลลินโตแล้ว”

“แต่ฉันยัง”

“รอเปอร์โต”

ประโยคอะไรของเขา ผมไม่ได้เอามาใส่ใจมากนักเพราะคิดว่าเวลลินคงเรียบเรียงคำไม่ถูก

ความอบอุ่นจากอ้อมกอดเขาทำให้ผมเคลิ้มหลับอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าจะรู้สึกได้ถึงริมฝีปากที่คอยแต่ก่อกวนอยู่แถวแก้มและคางผม แต่ผมเริ่มชินเสียแล้ว

เขาชอบจูบไปเรื่อย คงเป็นนิสัยของหมาป่า

“เปอร์ของเวลลิน”

“อื้อ” ผมอือออในลำคอ ฟังไม่รู้เรื่องนักว่าเขากระซิบอะไร

ช่วงเวลาปิดเทอมของผมนั้นแสนสั้น คงเพราะผมมีความสุขมากที่ได้สอนเวลลินให้ก้าวเข้ามาในโลกของผม

เวลลินเวลาทำหน้าสงสัยนั้นน่ารัก เวลลินเวลาทำหน้าจริงจังพยายามเก่งเพื่อผมก็น่ารักอีก

“ทางโรงเรียนส่งจดหมายตอบรับแล้วว่าเวลลินสามารถเข้าเรียนชั้นเดียวกับคุณหนูได้ ผลสอบของเขาดีเยี่ยม

ผมยังแปลกใจเลยครับที่เขาทำได้ถึงขนาดนี้ ทั้งๆ ที่ตอนเรียนดูไม่เข้าใจอะไรตั้งมากมาย”

“จริงเหรอ นายจะได้ไปกับฉัน เก่งมากเวลลิน ขอบคุณนะ”

ผมกระโดดกอดเวลลินและจุ๊บทั่วหน้าของเขาอย่างไม่เกรงกลัวสายตาริคกี้

ผมดีใจมากจริงๆ และรู้ว่าทั้งหมดที่เวลลินต้องมานั่งท่อง นั่งจำเรื่องของมนุษย์เป็นเพราะผมอยากให้เขาทำ

เป็นเพราะเขาอยากอยู่กับผม

“ไม่จุ๊บ”

“รู้แล้วๆ ไว้ฉันจุ๊บต่อคืนนี้เนอะ” ผมกระซิบข้างหูพ่อหมาป่า ไหล่เขาแข็งเกร็งขึ้นมาทันที เวลลินตื่นเต้นใหญ่

วันนี้เป็นวันดี ผมจะใจดีกับเขาเป็นพิเศษ ถือซะว่าเป็นรางวัลของเด็กขยัน

“ผมดีใจที่คุณหนูมีเพื่อนนะครับ ถ้าหากโดนรังแกอีกบอกผมได้”

“ถึงจะบอกริคกี้ก็ไม่ช่วยอะไรหรอก ถ้าริคกี้บอกบราเธอร์ ฉันได้โดนแกล้งหนักกว่าเดิม เหมือนพวกเด็กอมมือขี้ฟ้อง

เรื่องเด็กๆ แบบนั้นฉันจัดการเองได้”

“ครับ ผมทราบว่าคุณหนูเก่ง ผมแค่เป็นห่วง”

ใจผมอ่อนยวบกับเสียงของริคกี้ แต่ไม่ได้เด็ดขาด ริคกี้ไม่ยอมช่วยผมกับเวลลิน ผมยังไม่ยอมคืนดีด้วยหรอก

ผมเม้มปาก กอดเวลลินเอาไว้แน่นพยายามไม่สบตาหงอยๆ ของริคกี้

“ผมต้องทำเรื่องส่งคุณหนูไปโรงเรียนประจำ แต่ไม่ใช่เพราะไม่อยากเจอนะครับ คุณท่านต้องการให้คุณหนูมีอนาคตที่ดี

ผมคิดถึงคุณหนู…ตลอดเลย”

“ไม่ต้องพูด ห้ามพูด ไม่เชื่อหรอก”

“ไม่เชื่อก็ไม่เป็นไรครับ”

ริคกี้! คนใจร้าย ผมผละออกจากเวลลินและพุ่งตัวไปกอดริคกี้เอาไว้แทน

ได้ยินเสียงเวลลินหายใจฟึดฟัดและเอื้อมมือมาจับไหล่ผม ผมเลยคว้าเขามากอดด้วย กอดกันสามคนเนี่ยแหละ

“ฉันคิดถึงริคกี้” ผมพึมพำเสียงแผ่ว นึกอายขึ้นมาหลังพูดจบ

“อะไรนะครับ”

“หิวแล้ว! ไปเตรียมขนมสิ เป็นแค่คนของพ่อฉันไม่อยากพูดด้วยหรอก ทำหน้าที่ของนายเลย

เร็ว! ยิ้มทำไม ฉันไม่อนุญาตให้ยิ้ม” ผมรีบดีดตัวห่างจากเขา เดินไปนั่งบนเก้าอี้และกอดอกไว้

“สโคนแบบดั้งเดิมของโปรดคุณหนู และชา Earl Grey นะครับ”

ทำเป็นเอาใจผมด้วยของโปรด เมื่อกี้แค่บรรยากาศมันพาไปหรอก

“คิดถึงเวลลินไหม” เจ้าหมาป่าขี้หวงกระตุกชายเสื้อผม

“คิดถึงสิ คิดถึงมากกว่าริคกี้ล้านๆ เท่า คิดถึงที่สุด ตอนนี้นายมาเป็นที่หนึ่ง” ผมได้โอกาสทำเมินพ่อบ้านผมแดง

หันมาจิ้มจมูกเวลลินแทน

“เปอร์ที่หนึ่งของเวลลิน”

เขาคงแค่พูดเลียนแบบผม แต่พอฟังแล้วหัวใจกระตุกยังไงไม่รู้

“ใช่ ห้ามใครมาเป็นที่หนึ่งแทนนะ”

“ไม่มี”

“นายเป็นเด็กดีของฉัน แค่นายคนเดียวที่ฉันเชื่อว่าจะไม่มีวันทำฉันเสียใจ”

“ไม่เสียใจ ไม่ทำ” เวลลินพยักหน้าตาม

“เก่งมาก หมาน้อย” แม้ว่าตอนนี้เขาจะตัวใหญ่เกินกว่าจะเรียกว่าหมาน้อย แต่ผมคิดว่ามันเป็นคำที่เหมาะกับเขาดี

“หมาป่า” เวลลินแก้คำ

“ตกลงเป็นหมาป่าหรือคน”

“เปอร์อยากให้เป็นอะไร ก็เป็นอันนั้น”

พอตกกลางคืน เวลลินทวงรางวัลผมจนพอใจ เขาจูบไปทั่ว ตรงนั้นทีตรงนี้ที

แถมยังซุกหน้าลงมาตรงกลางตัวผม ทำเอาผมต้องเอามือปิดปากเกือบส่งเสียงดังให้ริคกี้วิ่งมา

ผมต้องตีเขาแล้วทำหน้าดุๆ เขาถึงยอมกลับมาจุ๊บแก้มกับปากแทน

“เวลลินอยากเลีย”

“หือ”

“เลียได้ไหม”

เลียอะไร? คำถามเขาทำให้ผมใจสั่นอย่างตื่นตระหนก เขาไม่รอให้ผมตอบแต่ซุกลงมาที่อกผม

เวลลินปลดกระดุมเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ผมมึนงงจนกระทั่งสัมผัสของเวลลินทำให้ผมสะดุ้ง

เหมือนมีอะไรแล่นไปทั่วตัว ผมตกใจจนไม่มีเสียง เวลลินเงยหน้ามองผมเล็กน้อยแล้วจึงก้มลงเลียต่อ

“เวลลิน เดี๋ยว!!” ผมหายใจกระชั้น กางเกงถูกร่นออกไปอยู่ที่ข้อเท้า ส่วนที่เวลลินกำลังจ้องอยู่มันเหมือนกับเวลลินในคืนนั้น

ผมรู้มันคืออะไร เพื่อนๆ ที่หอเคยคุยกันเรื่องนี้ เพียงแต่ผมยังไม่เคยมีความรู้สึกอยากสัมผัสตัวเองมาก่อน

มันเป็นความรู้สึกแบบนี้เองเหรอ

“ไม่เป็นไร เวลลินรู้ เวลลินทำได้”

“ทำอะไร พวกเขาสอนอะไรนาย”

เวลลินจูบผม เป็นการจูบที่ปลุกปั่นให้ผมลืมว่าสิ่งที่กำลังทำมันควรหรือไม่ เวลลินสัมผัสผม

จากการที่เป็นคนสอนมาตลอดหลายสัปดาห์ ตอนนี้กลับเป็นฝ่ายถูกสอนเสียเอง

มือของเขาอยู่บนส่วนตื่นตัวของผมชักนำจนผมกลัวจะส่งเสียงดัง ผมจึงเผลอกัดมืออีกข้างของเวลลินเข้า

แววตาของเขาเป็นประกายวาบ

เขาชอบให้กัด…และเขาพลิกตัวผมลงกับเตียง

“ไม่เวลลิน ไม่เอา ฉันกลัว”

“ไม่กลัว”

“ฮึก”

“เปอร์ ไม่ร้อง เปอร์”

ท่าทีคุกคามของเวลลินสงบลงเมื่อน้ำตาผมไหลออกมาเพราะโดนเขากัด เวลลินกัดหลังผมหลายจุด

ผมไม่ชอบเวลาเขาเป็นแบบนี้ เขาผละออกจากหลังผม

สัมผัสจนมันเสร็จสิ้นเขาจึงพลิกตัวผมกลับและเลียน้ำตาให้เหมือนที่เคยทำ

“เวลลิน?”

“ไม่ทำ เวลลินไม่ทำเปอร์เสียใจ”

ผมเผลอหัวเราะเมื่อได้ยินเขาพูดอย่างนั้น ผ่อนคลายลงทันที

“วันนี้เป็นเด็กไม่ดี นายน่ากลัว นายจะกินฉัน”

“ไม่กินเปอร์ ไม่มีทาง” เวลลินย้ำ เอาจมูกมาคลอเคลียแก้มผม

ผมต้องไปอาบน้ำใหม่อีกครั้งเพราะโดนเลียเสียทั่วตัว พอกลับออกมาเวลลินก็ออกไปแล้ว ผมมึนงงและสับสน

ไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไรกับสถานการณ์นี้ ผมรู้ว่ามันไม่ควรเกิดขึ้น แต่…แต่ผมไม่ได้โกรธเขา

“วันนี้ฉันเลยต้องนอนคนเดียวเหรอ ไอ้หมาป่า” ผมยังรู้สึกเจ็บแปลบตามรอยกัดเหล่านั้น ฟันของเขาไม่ได้แหลมคมเท่าเดิม

มันก่อให้เกิดความรู้สึกอีกแบบที่ปนมากับความเจ็บปวด ถ้าเวลลินไม่หยุด มันจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปกันนะ

ตั้งแต่คืนนั้น เวลลินไม่ได้มาหาผมที่ห้อง แม้ว่าผมจะส่งเสียงเรียกแต่เขาก็เงียบสนิท พอเจอกันข้างนอกเขาดูปกติดี

ตั้งใจเรียนและทำเตรียมตัวทุกอย่างจนวันเปิดเทอมมาถึง ผมหงุดหงิดเล็กน้อยที่เวลลินไม่อ้อนผม

“เวลลิน?”

แต่พอเห็นเวลลินในเครื่องแบบนักเรียน คำถามทั้งหลายที่ผมเตรียมจะพูดกับเขาพลันหายไป

เวลลินในเสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุมถึงคอ สวมทับด้วยเสื้อกั๊กดำเข้ารูป กางเกงดำ

รองเท้าหนังมันเงา และผ้าคลุมสีดำที่ชายยาวถึงหัวเข่า ดูดีแบบที่ผมไม่ได้คาดคิด ริคกี้สอนเขาให้เสยผมขึ้นด้านบน

เขาหล่อมาก หล่อจนผมลืมภาพที่เขาเคยเป็นหมาป่าไปจนหมด เวลลินกลายเป็นมนุษย์แล้ว

“เปอร์?”

“นายทิ้งฉันให้นอนคนเดียวมาเป็นอาทิตย์ แล้วมาทำตัวหล่อแบบนี้เหรอ” ผมพึมพำแทบไม่ได้ศัพท์ ไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไร

“เวลลินอยากจูบเปอร์” เขาก้มตัวมากระซิบ คงกลัวริคกี้ได้ยิน

“ก็ทำสิ นายไม่เคยต้องสนใจนี่”

“กลัวเปอร์เสียใจ”

เดี๋ยวนะ เขาหมายถึงจูบอะไร แบบไหน? ผมสบตากับเขา ดวงตาสีอำพันที่แสนใสซื่อมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่

เหมือนดวงตาของหมาป่าที่หิวกระหาย ดึงดูดให้ผมตกหลุมพราง ผมเป็นเจ้านายเขามาตลอด เขาเป็นสัตว์เลี้ยงของผม

แต่ทำไมตอนนี้ ผมรู้สึกเหมือนตกเป็นเหยื่อ

“คืนนี้…ไปจูบได้ไหม?”

แล้วทำไมหัวใจผมเต้นแรงจัง มันอะไรกันเนี่ย

-----------------------------------------------------------------------------------------------------
To be continued...

ครึ่งตอนบนใสๆ แต่ครึ่งตอนล่างนี่มันอะไรกันนะ
คุณหนูโตเป็นหนุ่มแล้ว จุดพลุฉลอง! เวลลินไปเร่งโตให้คุณหนูทำไมคะ
เด็กๆ จะไปโรงเรียนกันแล้ว เวลลินคงทำการอุกอาจได้ยากกว่าเดิม น่าสงสารเขานะคะ เป็นหมาป่าที่หิวโหยมาก

สำหรับโรงเรียนคุณหนูแอบศึกษาจาก อิตัน คอลเลจ โรงเรียนชายล้วนของอังกฤษมาประกอบ
ชุดนักเรียนฮอกวอตส์มาก ประมาณนี้ค่ะ แอร๊ย
(https://i.pinimg.com/564x/8b/c6/7f/8bc67f696e80befffd65502a235d72c5.jpg)
เครดิตภาพ : https://www.pinterest.com/pin/84794405460298902/

เป็นแค่การอ้างอิงประกอบ ไม่ได้ให้อยู่โรงเรียนนี้เลยน้า

ว่าแต่เวลลินกลัวเปอร์เสียใจจริงๆ หรือกำลังหลอกเจ้านายน้อยของตัวเองให้ติดกับกันแน่น้า
อยู่ห่างไกลตาคุณท่านกับริคกี้แล้วด้วยสิ  :hao7: :hao7: :hao7:  ให้คู่ใหญ่เขาสวีตกันไป คู่เล็กเตรียมจู่โจมแล้ว
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: เป็ดอนุบาล ที่ 05-09-2017 04:29:31
      ลืมภาพคุณหนูเอาแต่ใจไปเลยตอนนี้เจอแต่ภาพคุณหนูที่น่ารัก
เวลลินไม่ต้องพูดถึงยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่าตัวละครตัวนี้มีเสน่ห์ :mew1: :mew1: :mew1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: คนคิ้วท์คิ้วท์ ที่ 05-09-2017 04:48:05
เวลลินนี่สมกับเป็นหมาป่าจริงๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: aiyuki ที่ 05-09-2017 05:48:32
เพราะเวลลินเลยทำให้ความเอาแต่ใจของคุณหนูน่ารักขึ้นมา จริงไ คุณหนูนี่ก็เหมือนคุณท่านนะเนี่ย 5555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: Glitterycandy ที่ 05-09-2017 05:58:11
นึกภาพเวลลินกับเปอร์อยู่..โรงเรียนประจำ..ด้วยกัน

ไม่รอดแน่นอน ทางสะดวก เสร็จหมาน้อย เอ้ย หมาป่าแน่ๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: kitty08 ที่ 05-09-2017 07:12:04
คุณหนูโตช้า เวลลินโตเร็ว รับรองไปร.ร. เวลลินต้องเป็นคนดังแน่ๆ แรกๆอาจโดนท้าทายดูถูกแต่สักพักจะกลายเป็นหัวหน้า บุคลิกของเวลลินเป็นนายคนอยู่แล้ว งัดข้อกับนายท่านแน่ๆ นายท่านคงต้องเปลี่ยนใจเอาเวลลินขึ้นแทนเพราะเปอร์คงไม่ไหว
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: hoshinokoe ที่ 05-09-2017 07:20:45
นี่มันนิยายรักใสๆกับนายหมาป่าใช่ไหมคะ ทำไม สิบแปดบวกตลอดเวลาอยู่ห้องนอน 555 แต่ชอบนะ อิอิ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: k2blove ที่ 05-09-2017 07:58:04
 :hao6:
ทำอ่านไปแล้วรู้สึกหื่นๆ ก็ไม่รู้ หรือเรารู้สึกไปเอง  :z1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: เอฟเอฟ ที่ 05-09-2017 08:11:35
ร้ายกาจจ  :hao3:  :impress2:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: Zetnezz ที่ 05-09-2017 09:14:09
 :L2: :L2: :L2:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: bobie ที่ 05-09-2017 09:47:48
ครึ่งตอนหลังนี่มันอะไรรรรร
ทำไมพ่อหมาป่ามันร้ายขนาดนี้ 55555
แล้วที่บอกรอเปอร์โตก่อนนี่ยังเวลลิน
เปอร์โตแล้วจะทำอะไรหรอออ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: lizzii ที่ 05-09-2017 09:53:00
เสร็จแน่ๆ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: Aumy8059yaoi ที่ 05-09-2017 10:18:57
รอตอนต่อไปแทบไม่ไหวแล้วววววว
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: badbadsumaru ที่ 05-09-2017 11:57:36
อื้อหือ เวลลินรอแจสเปอร์โตด้วยอ่ะ
ทำไมร้ายกาจอย่างนี้
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: บูมเบส ที่ 05-09-2017 11:58:34
เวลลินอยากกินเปอร์ 5555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: ♥lvl♀‘O’Deal2♥ ที่ 05-09-2017 14:20:06
สมกับเป็นหมาป่า อยากกินลูกเสือก็เข้าไปลากในกรงเสือเลย ถถถ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: boboman ที่ 05-09-2017 14:21:57
เวลลินนนน หมาป่ายังไงก็ยังคงเป็นหมาป่าา ร้ายกาจจีจี  :hao6: :hao6:
ขอลงขอเลียอะไรกันโต้งๆ เขินนะ >///< 5555555
รอตอนหน้าค่า
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: แฟนตาเซีย ที่ 05-09-2017 14:22:42
ค้างตล๊อดเรื่องนี้ :katai5:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: ❣☾月亮☽❣ ที่ 05-09-2017 14:58:32
กินที่บ้านไม่สะดวกคงต้องกินที่โรงเรียนแล้วล่ะเนอะเวลลิน
จูบไปจูบมาเลียไปเลียมา.........เอร์จะทนไหวไหมน้า
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: BABYBB ที่ 05-09-2017 15:43:31
เวลลินมันร้ายยยยยยยย หลอกให้เหยื่อตายใจ คิดถึงจนเป็นฝ่ายมาหาเอง ละก็จะจับเค้ากินใช่มั้ย  :laugh: โคตรร้ายอ่ะ หมาป่าเจ้าเล่ห์
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: ommanymontra ที่ 05-09-2017 16:35:56
 :3123: :pig4: :3123:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: utamon ที่ 05-09-2017 19:19:51
หมาป่าก็คือหมาป่า ออกล่าได้ตลอด o3
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: MSeraph ที่ 06-09-2017 02:48:52
หมาป่าก้ยังเป็นหมาป่าแหละนะ
หลอกล่อให้ตายใจ
อ่อยเหยื่อจนเหยื่อเดินเข้ามาหาเอง
สุดท้ายก้จับกินตอนลับสายตาทุกคน
สุดๆไปเลยยยเวลลิน
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: JellyKei ที่ 06-09-2017 07:42:22
 ยัยหนูเปอร์เกือบโดนกินแล้ว :hao7: :hao7: :hao7:
เปอร์ยังมองเวลลินเป็นแค่ลูกหมาของตัวเองอยู่ แต่เวลลินดูท่าทางจะมองไปไกลกว่านั้นนะ ใจเย็น รอเปอร์โตอีกหน่อยก่อน :hao6:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: กบกระชายไทยนิยม ที่ 06-09-2017 10:58:03
หมาป่ากำลังวางแผนจับลูกแกะกินอยู่...
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: Ginny Jinny ที่ 08-09-2017 18:22:54
 :hao7: :hao7: :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: Glitterycandy ที่ 11-09-2017 00:50:10
ลงชื่อรอเวลลินแจสเปอร์
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 13 :: || 05/09/17 || p.17
เริ่มหัวข้อโดย: BeeQ ที่ 11-09-2017 01:51:15
อ่านทันแล้วจ้า ชอบเวลลินมาก อนาคตต้องแซบแน่ๆ :z1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 12-09-2017 02:23:45


:: 14 ::
   
เวลลินไปบอกลาพี่หมาป่า เพราะเราพาสัตว์เลี้ยงไปด้วยไม่ได้

ผมกำชับให้ริคกี้คอยดูแลและพาพี่หมาป่าไปเดินเล่นบ่อยๆ จะได้แข็งแรง

จากนั้นริคกี้จึงพาผมและเวลลินไปส่งที่โรงเรียนประจำ

มันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่ในรถมีคนนั่งอยู่ข้างผม วันนี้ทุกอย่างแปลกไปหมด

“นายไม่กลัวรถแล้วเหรอ” ผมชวนคุย ยังจำครั้งแรกที่เขาได้ยินเสียงรถได้ เขาทั้งขู่ทั้งพยายามจะกัด

ส่งเสียงแข่งกับเครื่องยนต์จนปวดหู

“ไม่ ไม่มีอะไรที่เวลลินกลัว”

“แต่นั่งเกร็งเลยนะ”

“เวลลินไม่กลัว เวลลินไม่ชอบ”

“อ๋อ จับมือไหม” ผมยื่นมือไปตรงหน้าเขา ผมเคยต้องขึ้นเครื่องบินตอนเด็กๆ และกลัวมาก

ริคกี้จับมือผมไว้ตลอดตอนเครื่องขึ้นผมจึงกลัวน้อยลง ถึงเวลลินจะบอกว่าเขาไม่กลัว แต่คิ้วของเขาขมวด

ตามองไปด้านนอกอย่างระแวง ความเร็วของรถคงทำให้เขาไม่สบายใจ ถ้าได้นั่งบ่อยๆ ต่อไปคงชินเอง

“??” เขาเอียงคอมองมือผม

“นายจะรู้สึกปลอดภัย เอามือมาสิ” ผมไม่รอให้เขาคิดต่อแต่คว้ามือที่กำเบาะรถแน่นมาจับไว้เอง

เวลลินยังคงนั่งเกร็งอยู่พักหนึ่ง เขาค่อยๆ ผ่อนคลายลงเมื่อเห็นว่ารถแล่นด้วยความเร็วคงที่

“มนุษย์ชอบจับมือเหรอ”

“อื้อ เป็นบางครั้ง ส่วนจับมือแบบนี้คือการทักทาย ฉันสอนนายแล้วจำได้ไหม อีกเดี๋ยวนายต้องเจอเพื่อนๆ และรุ่นพี่อีกเยอะ

นายต้องทักทายเป็นนะ” ผมสาธิตการจับมือให้เขาดูอีกครั้ง แต่เวลลินมีสีหน้าไม่พอใจ

“เวลลินไม่อยากจับมือ”

“ทำไมล่ะ”

“ไม่ชอบ”

“อา งั้นเหรอ” ผมดึงมือกลับเมื่อได้ยินเขาพูดอย่างนั้น แต่แปลกจังเขาชอบกอดชอบนัวเนียมากแต่กลับไม่ชอบจับมือ

“ไม่ใช่ จับเปอร์ได้ ไม่จับคนอื่น” เวลลินคว้ามือผมกลับไป

“อีกอย่างนะเวลลิน นายคงได้เห็นฉันจับมือกับคนอีกเพียบเลยล่ะ”

“ไม่ให้”

“มันเป็นมารยาททางสังคม นายต้องเข้าใจ”

“ไม่เข้าใจ”

เวลลินเริ่มดื้อแล้ว ผมหันไปสบตากับริคกี้ผ่านทางกระจกมองหลัง ริคกี้เองก็ถอนหายใจอย่างปลงตก

“เดี๋ยวผมจะเข้าไปคุยกับผู้ดูแลบ้านและกัปตันบ้านของคุณหนูให้ดูแลเวลลินเป็นพิเศษนะครับ คุณหนูอยู่บ้านอาเธอร์ใช่ไหม

คงต้องให้เวลลินอยู่ด้วย ขืนอยู่แยกคงได้ก่อเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน ไม่ก็วิ่งออกจากบ้านมาหาคุณหนู”

หอพักสำหรับให้นักเรียนนอนจะถูกแบ่งออกเป็นบ้านทั้งหมด 25 หลัง โดยมีชื่อเรียกแตกต่างกันไป

ในแต่ละบ้านจะมีเด็กทุกชั้นรวมกันประมาณ 50 คนขึ้นไป มีผู้ดูแลบ้านคอยคุมความเรียบร้อย

และมีรุ่นพี่ที่โตสุดรับหน้าที่เป็นกัปตันอีกหนึ่งคน โดยนอนห้องละสองคนมีพื้นที่เป็นส่วนตัวดีไม่ค่อยอึดอัด

แต่ปีแรกผมดันโชคร้ายเจอหัวหน้าแก๊ง หลังจากเปลี่ยนมาอยู่บ้านหลังใหม่ผมก็นอนคนเดียวครึ่งเทอม

ปีนี้ผมจะไม่ต้องเหงาอีกแล้ว ผมมีเวลลินมาด้วย

“สวัสดีแจสเปอร์ ปีนี้พี่เป็นกัปตันดูแลบ้านนะ ส่วนนี่…เวลลินใช่ไหม”

ผู้ชายผมทองรูปร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนแบบเดียวกับผมออกมาต้อนรับ เขามีดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลและมีรอยยิ้มที่เป็นมิตร

ผลการเรียนดีเลิศ กิจกรรมเด่น เข้ากับทุกคนได้เป็นอย่างดี ผมกะไว้แล้วว่าเขาคงได้เป็นกัปตันในปีนี้

“รู้จักเวลลินด้วยเหรอครับ ลอร์ดเดนนิส” ผมจับมือทักทายกับพี่เขา เห็นเวลลินจ้องเขม็ง

ยังดีที่ไม่กระชากผมตัวปลิวเหมือนตอนอยู่กับริคกี้

“อย่าเรียกพี่แบบนั้น เรียกพี่เดนนิสพอ ส่วนเรื่องเวลลินใครจะไม่รู้จักบ้างข่าวออกครึกโครม แต่ไม่เหมือนที่คิดเอาไว้เลย

เขาดูดีนะเนี่ย ตัวโตมากด้วย พาไปเล่นรักบี้น่าจะดี บ้านเราไม่ค่อยมีคนตัวใหญ่ๆ เลย”

พี่เดนนิสเป็นลูกขุนนาง แต่ไม่เคยพูดเรื่องยศตัวเอง แถมไม่ชอบให้ใครใช้คำราชาศัพท์ใส่

แต่ด้วยอะไรหลายๆ อย่างผมว่าพี่เขาเหมือนเจ้าชายมาก

การที่ผมได้มาเรียนที่นี่ ทำให้ผมรู้สึกได้เป็นครั้งแรกว่าบ้านของผมไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรปานนั้น

ที่นี่มีคนยศสูงกว่า รวยกว่ามากมาย ที่แรกผมรับไม่ได้หรอกที่ไม่ได้เป็นที่หนึ่ง

จากที่ต้องคอยหาของมาประชันกันก็ทำไม่ได้ เพราะมีกฎห้ามนำของที่ไม่เกี่ยวกับการเรียนมา

อาจอนุโลมให้ได้เป็นบางอย่าง สัตว์เลี้ยงก็ไม่มีให้อวด แต่พอเวลาผ่านไป

กลับเป็นความสบายใจเล็กๆ ที่ผมไม่ต้องพยายามหาโน่นหานี่เพื่อชนะเพื่อนๆ อีกอย่างผมไม่ค่อยมีเพื่อนให้อวดแล้ว

“เวลลินจับมือทักทายสิ” ผมสะกิดเตือนคนข้างตัวเสียงดุ เมื่อพี่เดนนิสยื่นมือมาตรงหน้าแต่เจ้าหมาป่ากลับยืนจ้อง

“สวัสดี” แต่เวลลินกลับใช้การโค้งแทน

“โอเค คงไม่ชอบจับมือ แต่คิดว่าเวลลินน่าจะชอบที่นี่ โรงเรียนเรามีต้นไม้เยอะแยะไม่อึดอัด

ถ้ามีอะไรที่ไม่เข้าใจมาถามพี่ได้ พี่ต้องดูแลน้องๆ ทุกคนอยู่แล้ว เรื่องกฎของบ้านไม่มีอะไรมาก

เช็คชื่อตอนสามทุ่มครึ่งที่ห้องนอน หลังสี่ทุ่มต้องไม่ทำเสียงดัง เช็คชื่ออีกครั้งแปดโมงก่อนอาหารเช้า

ห้ามทะเลาะเบาะแว้งหรือใช้กำลังกันในบ้าน กฎยิบย่อยอื่นๆ ให้แจสเปอร์สอนหรือไม่ก็อ่านในคู่มือ”

ผมกับเวลลินเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสาม ของผมมีแค่กระเป๋าขนาดกลางหนึ่งใบเพราะไม่ได้เอาอะไรกลับบ้านมาก

ส่วนเวลลินจะใหญ่กว่าหน่อย แต่เขาก็ไม่ค่อยมีของใช้จุกจิกอะไร พกมาแค่ของจำเป็นเท่านั้น

“ยินดีต้อนรับเข้าสู่บ้านอาเธอร์นะเด็กๆ อย่าลืมให้ความร่วมมือกับกิจกรรมด้วย พี่ไปคุยกับคุณริคกี้ก่อน

คงเป็นเรื่องของพวกเราแหละ”

เมื่อประตูห้องปิดลงจึงเหลือแค่ผมกับเวลลิน ห้องนอนของโรงเรียนไม่ใหญ่มากนัก เตียงจะอยู่ด้านบนต้องปีนบันไดขึ้นไป

ส่วนด้านล่างเตียงจะเป็นโต๊ะสำหรับเขียนหนังสือ ทำการบ้าน อีกฝั่งของผนังเป็นตู้เสื้อผ้า มีหน้าต่างที่ตรงกลาง

“เอาเสื้อผ้าออกมาแขวนสิมันจะได้ไม่ยับ โอ๊ะ อะไรเวลลิน” ผมสะดุ้งเมื่อเขาวางกระเป๋าไว้กลางห้องและพุ่งตัวมาที่ฝั่งผม

ทำจมูกฟุดฟิดที่โต๊ะ ทำจมูกฟุดฟิดที่เตียง และสุดท้ายก็มาดมแก้มผม

“กลิ่นเปอร์ ห้องเปอร์”

“ใช่ ฉันอยู่มาเกือบปีก็ต้องมีกลิ่นฉันสิ”

“ดีใจ ห้องเปอร์ นอนกับเปอร์” เขากอดผมแน่นเอาหน้าถูไถตรงไหล่และข้างแก้ม เวลลินเวอร์ชั่นหมาน้อยทำให้ผมยิ้มได้ทุกที

“อือ ดีใจเหมือนกัน แต่รีบเก็บของเถอะ ฉันจะได้พาไปดูว่าตรงไหนเอาไว้ทำอะไรบ้าง

อีกเดี๋ยวคงถึงเวลาข้าวกลางวัน อาหารที่นี่อร่อยนะ”

แต่ละบ้านก็มีเชฟประจำบ้านเพื่อทำอาหารเช้ากลางวันเย็น และขนมของว่างสำหรับพักดื่มชาตอนสายกับตอนบ่าย

บ้านอาเธอร์นั้นเชฟทำอาหารอร่อยกว่าบ้านเก่าที่ผมอยู่ ถือเป็นโชคดีของผมที่ก่อเรื่องกับเจ้ายักษ์

“คุณหนูครับ ผมกลับแล้วนะครับ”

หลังจากช่วยเวลลินเก็บของผมก็พาเขาลงมาดูห้องนั่งเล่นส่วนกลางของบ้าน มีโซฟาหนานุ่มมากมายให้นั่งเล่น

แถมยังมีหมากรุก เครื่องเล่นต่างๆ ตอนนั้นเองที่ริคกี้ออกมาจากห้องของผู้ดูแล

“อืม จะไปไหนก็ไป” ผมบอกปัดอย่างไม่สนใจ

“ถ้ามีอะไรรีบบอกผู้ดูแลนะครับ ผมมาหาคุณหนูได้ทันที”

“ดูแลพ่อไปเถอะ ฉันมีเวลลินแล้ว”

“ยังโกรธผมอยู่อีกเหรอครับ”

“เปล่า แต่ไม่อยากคุยด้วยเท่าไหร่ เดี๋ยวมีคนมาหาว่าเป็นคุณหนูติดพี่เลี้ยงอีก ริคกี้จะทำให้ฉันโดนล้อ ไปสิ กลับได้แล้ว

เดินทางตั้งหลายชั่วโมง กว่าจะถึงพ่อคงบ่นแย่เลย เอะอะเรียกหาแต่ริคกี้ ไม่รู้ใครเป็นลูกกันแน่”

ผมดันหลังริคกี้ออกไปทางประตูบ้าน

“อ๋อ งอนคุณท่านนี่เอง”

“ไม่ได้งอน ไม่อยากยุ่งด้วยทั้งสองคนนั่นแหละ”

“ครับ ทราบแล้ว ไว้ปิดเทอมเจอกันนะครับ ผมจะเตรียมของโปรดไว้ให้”

ผมพยักหน้า พยายามไม่มองหลังของริคกี้ที่เดินไปขึ้นรถ

“คิดถึงริคกี้เหรอ”

“เปล่า คิดถึงอะไร เพิ่งไปเมื่อกี้เอง เราไปดูข้าวกลางวันกันเถอะ”

เวลลินมองหน้าผมแต่ไม่ได้พูดอะไร เขาเดินตามผมมาที่ห้องอาหารขนาดใหญ่

ได้กลิ่นหอมของเนื้อหมูรมควันที่เชฟกำลังหั่นเรียงไว้ให้เด็กๆ ไปตัก ไก่ย่างบาร์บีคิวราดซอส ขนมปัง สลัด

เด็กนักเรียนส่วนใหญ่กลับเข้าหอมาหมดแล้วเพื่อเตรียมเรียนพรุ่งนี้เช้า แถวที่ต้องต่อไปรับอาหารจึงค่อนข้างยาว

“เวลลินหยิบจานตรงนี้แล้วคีบของที่อยากกินนะ ทำตามฉัน”

“นี่คือเวลลินเหรอ” รุ่นน้องและรุ่นพี่หลายคนเริ่มมองมาทางพวกผม

“ครับ บ้านเรามีสมาชิกใหม่คือเวลลิน ไรดัล ชั้นม.ปลายปีสอง เขายังไม่ค่อยคุ้นกับอะไรหลายอย่าง

มีแรงเยอะมากและอาจทำให้พวกเราเจ็บตัวได้ เพราะฉะนั้นอย่าไปแหย่เล่นนะครับ พี่ขอเตือนไว้ก่อน”

พี่เดนนิสที่เพิ่งเข้ามาในห้องอาหารประกาศเสียงดัง ริคกี้คงบอกวีรกรรมไว้ว่าเวลลินทำอะไรได้บ้าง

“แรงเยอะจริงเหรอ มาลองหน่อย” รุ่นพี่กล้ามบึ้กคนหนึ่งยืนขึ้น

“ให้เด็กกินข้าวก่อนดีกว่าไหม”

“แสดงว่าท่านลอร์ดไม่ห้าม คืนนี้เจอกันไอ้น้อง”

พวกเขาหัวเราะกันอย่างครื้นเครง พอรวมตัวกันหลายๆ คนก็เสียงดังเอะอะแบบนี้เสมอแหละ

พี่เดนนิสส่ายหัวอย่างเอือมๆ พลางมาต่อแถวรับข้าวหลังเวลลิน ผมชักเริ่มกังวลเสียแล้ว

เพราะที่นี่คือโรงเรียนชายล้วนดังนั้นบางครั้งพวกเขาก็เล่นกันรุนแรง ผมกลัวว่าเวลลินจะไม่เล่นไปด้วยแต่เผลอเอาจริงเนี่ยสิ

“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น เวลลินตัวอย่างกับหมีป่า คงไม่เป็นอะไรหรอก ตอนเราโดนรับน้องพี่ก็ช่วยไว้ไม่ใช่เหรอ”

พี่เดนนิสยิ้มปลอบเมื่อเห็นผมขมวดคิ้ว

ครั้งแรกของการรับน้องที่บ้านเก่าผมปากดีเอาไว้เยอะ แต่ถึงเวลาจริงดันกลัวโน่นนี่และเผลอพูดว่าจะฟ้องริคกี้

ผมจึงโดนหัวหน้าแก๊งล้อเลียนและกลั่นแกล้งมาตลอด พอย้ายมาบ้านนี้ก็ใช่ว่าการรับน้องจะเบากว่ากัน

ผมโดนหนักเพราะย้ายมากลางคันคนเดียวจึงตกเป็นเป้า แถมแรงผมยังน้อยจนดูปวกเปียกในสายตาคนอื่น

แต่ครั้งนั้นพี่เดนนิสก้าวเข้ามาขอทำแทนทุกอย่าง เรื่องดีๆ ไม่กี่เรื่องในโรงเรียนก็คือได้เจอคนดีๆ อย่างพี่เขาเนี่ยแหละ

เห็นหน้าทีไรคิดถึงริคกี้ทุกที

“ผมไม่ได้กลัวเขาจะโดนแกล้ง แต่เวลลินยั้งมือไม่เป็นนะครับ”

“อืม ถ้างั้นก็ปล่อยให้พวกหัวโจกได้รับบทเรียนไป เราไม่ต้องกังวล อย่าให้มันบานปลายเกินไปก็พอ

คุณริคกี้บอกว่าแจสเปอร์คุมเขาได้นี่”

“อา ผมก็หวังว่าอย่างนั้น”

เวลลินมองผมสลับกับมองหน้าพี่เดนนิส เขาพ่นลมหายใจออกทางจมูก มันเป็นการแสดงความหงุดหงิด

เพียงแต่ผมไม่เข้าใจว่าเขาหงุดหงิดอะไร พอได้รับอาหารเสร็จเวลลินรีบจับข้อมือผมลากออกไปนั่งที่มุมห้อง

ใครจะมานั่งด้วยเขาก็มองตาขวาง แต่พี่เดนนิสนั่งลงตรงข้ามผมพลางสบตาหมาป่าอารมณ์เสีย

“เวลลิน นายไม่ชอบฉันเหรอ”

“ไม่ชอบ”

“เวลลิน! อย่าถือสาเลยครับ เขาคงไม่ชอบใครทั้งนั้น” ผมแทรกพลางจิ้มไก่ยัดเข้าปากเวลลินให้เขาหยุดพูด

เขาเคี้ยวตุ้ยๆ แต่ยังคงจ้องหน้าพี่เดนนิส

“ไม่ชอบใครนอกจากแจสเปอร์ถูกไหม”

“…” ใจผมหล่นวูบไปชั่วขณะ เพราะไม่แน่ใจว่าคนอื่นคิดยังไงกับคำนี้

“คุณริคกี้บอกมาแล้วน่ะ ฉันเข้าใจว่าเวลลินรู้จักแค่แจสเปอร์ คงต้องปรับตัวสักหน่อย เราด้วยนะ

เข้าหาเพื่อนบ้างอยู่มาหนึ่งปีแล้วไม่มีเพื่อนเลยใช่ไหม”

“ไม่มีคนอยากเป็นเพื่อนกับผมหรอก ผมอยู่กับเวลลินสองคนดีแล้ว”

“สามเป็นไง”

“??”

“พี่ด้วย” พี่เดนนิสส่งยิ้มเจ้าชายมาอีกแล้ว เขามีเพื่อนเยอะแยะจะมาอยู่สามคนกับผมทำไมล่ะ

ผมคงทำหน้างงพี่เขาถึงได้หัวเราะ

“มีคนอยากเป็นเพื่อนกับเราเยอะแยะ ยิ้มบ้าง พูดเยอะๆ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาขมวดคิ้วใส่ทุกคนใครจะกล้าคุยด้วย

ตัวเล็กนิดเดียวแต่ซัดฟีลิป ลูกเจ้าของคาสิโนจนคว่ำ คนคงเห็นเราเป็นนักเลงไปแล้ว”

ฟีลิปคือหัวหน้าแก๊งที่ผมพูดถึงบ่อยๆ ผมไม่ชอบขี้หน้าจนไม่อยากจะเรียกชื่อ

อายุก็เท่ากันทำตัวใหญ่คับฟ้าต้องมีลูกกระจ๊อกเดินขนาบข้างตลอด

“คบกันก็หวังผลทั้งนั้น ไม่คบใครจะดีกว่า”

“มองโลกแง่ร้ายจังครับ”

“พี่จะบอกว่าคุยกับผมไม่หวังผลอะไรเลยเหรอ ผมไม่เชื่อหรอก” อย่างน้อยเขาคงคิดว่านี่เป็นการทำหน้าที่กัปตันที่ดี

เพราะก่อนหน้านี้เขาก็ไม่ได้เข้ามาคุยอะไรกับผมมาก พอเป็นกัปตันเลยต้องดูแลน้องๆ ที่อาจมีปัญหา เช่น ผม

“อืม หวังอยู่นิดนึง แต่ไม่ใช่เรื่องร้าย วางใจได้ครับ”

เรากินข้าวกลางวันกันไม่นานนัก พี่เดนนิสก็ต้องไปทำความรู้จักกับน้องๆ ที่เพิ่งเข้ามาใหม่ทั้งหมด

ผมจึงพาเวลลินไปเดินดูรอบโรงเรียน

“อันนี้เป็นตึกนิทรรศการ ไว้มาเรียนศิลปะหรือจัดแสดงผลงานที่นี่ แต่ไม่ใช่วิชาบังคับถ้าเวลลินไม่สนใจไม่ต้องเรียนก็ได้

ฉันเองก็เลือกเรียนดนตรีมากกว่า เรามีโรงละครเอาไว้แสดงละครและดนตรีด้วยนะ เปิดให้คนนอกเข้าดูได้”

ผมพาเวลลินไปตรงโน้นตรงนี้จนฟ้าเริ่มมืดจึงพาเดินกลับโซนบ้านพัก

และต้องชะงักกลางทางเพราะร่างสูงใหญ่ของศัตรูที่ยืนพิงต้นไม้มองมาทางผม

“ไงคุณหนู คราวนี้กลับมาพร้อมมนุษย์หมาป่า”

ฟีลิปยืนอยู่ตรงนั้น ผมเลื่อนมือไปจับเวลลินไว้เพราะแค่มีโทนเสียงคุกคามแววตาของเวลลินก็เปลี่ยนไปทันที

เขาจับความรู้สึกได้และตอบสนองไวมาก

“แหมๆ จับไม้จับมือ ทำไมกลัวฉันเหรอ”

“ใครกันแน่ที่ต้องกลัว แผลบนหน้าผากนายมันยังไม่จางเลย หรือว่าอยากได้อีก” ผมกระตุกยิ้มเยาะ

พยายามดึงตัวเวลลินให้เดินผ่านมันไป ระหว่างที่สวนกันผมเพิ่งสังเกตว่าเวลลินตัวโตพอๆ กับศัตรูของผม

ฟีลิปไม่ดูเหมือนยักษ์อีกแล้ว เพราะเวลลินดูเหมือนกว่า แต่อันที่จริงไม่มีใครดูเหมือนยักษ์เท่าพ่อผม

นั่นน่ะยักษ์ทั้งภายนอกภายใน ถ้ายังน่ากลัวไม่ได้ครึ่งของพ่อ อย่าหวังว่าผมจะกลัวเลย

“ปากดีตลอด ตอนนั้นนายฟาดฉันได้เพราะฉันไม่ทันตั้งตัว แน่จริงสู้กันตรงๆ นายก็แพ้” เจ้านั่นยื่นมือมาคว้าข้อมือผมไว้

ผมสะดุ้งโหยง เวลลินเหลือบตามามองทันที ผมรีบกระตุกมือเวลลินมองขู่ไม่ให้เขาพุ่งไปจู่โจม

“ปล่อยมือ” เวลลินส่งเสียงลอดไรฟัน

“ทำไม หวงเจ้าของเหรอหมาน้อย ดูสิ แรงมีแค่นี้จะบิดมือตัวเองออกยังทำไม่ได้ จะร้องไห้งอแงฟ้องริคกี้อีกไหม

หรือว่าฟ้องน้องหมาดี เวลลินช่วยเค้าๆ” ฟีลิปจับข้อมือผมชูขึ้นในอากาศ ผมต้องเขย่งตัวตาม

เขาไม่เคยลงไม้ลงมือกับผมหรอกเพราะรู้กฎของโรงเรียนดีจึงทำแค่กวนประสาทให้ผมโมโห

ถ้าผมสติหลุดและต่อยเขาหรือทำอะไรให้มีแผลล่ะก็ผมจะโดนหักคะแนนเพิ่มทันทีหลังจากโดนไปแล้วครั้งหนึ่ง

ตอนนี้ผมรู้ว่าเขากำลังทำอะไร เขากำลังกวนโมโหเวลลิน ผมพยายามออกแรงเอามือตัวเองคืนก่อนที่อะไรๆ จะแย่

“เวลลินไม่ หยุดเลย ห้ามขยับ ฉันจัดการเองได้” ผมใช้อีกมือที่ห้ามอยู่สั่งเวลลินเมื่อเขาเคลื่อนตัวไปใกล้ฟีลิป

เวลลินมองผมอย่างไม่เข้าใจ

“เลี้ยงด้วยอะไรจ๊ะทำไมเชื่องแบบนี้ สั่งให้หมุนรอบตัวแล้วเห่าได้ไหม”

“เลี้ยงด้วยอะไรก็เรื่องของฉัน ที่แน่ๆ ถึงเขาเป็นหมาป่าก็ดีกว่าหมาบ้าอย่างนาย กัดไปทั่ว ไม่เห็นทำอะไรที่มีประโยชน์

พ่อนายคงภูมิใจมากสิ กีฬาก็ไม่ได้เรื่อง เรียนก็ไม่เอาไหน และฉันรู้นะว่าพวกนายแอบเอาเหล้าเข้ามากิน”

“จะฟ้องเหรอ คุณหนูขี้ฟ้อง ได้กินน้ำชักโครกอีกรอบแน่ถ้ายังปากสว่าง” มันยื่นหน้าลงมาใกล้ผม กระซิบขู่อย่างหงุดหงิด

“โอ๊ย” ผมเผลอร้องเบาๆ เมื่อแรงบีบที่มือมันหนักขึ้น ทันทีที่เวลลินได้ยินเสียงผม เขาตรงเข้ามาจับข้อมือฟีลิปข้างที่กำผมไว้

บีบแน่นจนได้ยินเสียงดังกร๊อบสองครั้ง ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมากจนผมสั่งให้เขาหยุดไม่ทัน

ฟีลิปร้องอย่างเจ็บปวดและทรุดตัวลงนั่งที่พื้นกุมข้อมือตัวเองไว้ ฝ่ามือเขาหงายเหมือนไร้เรี่ยวแรง

“เวลลิน! นายกล้าทำแบบนี้กับฉันเหรอ ซี๊ด ข้อมือฉัน”

“อย่าแตะแจสเปอร์” เวลลินผลักฟีลิปจนนอนหงาย และตามไปจับที่ข้อมืออีกข้าง เสียงของเขาคุกรุ่นฟังดูน่ากลัว

“เกิดอะไรขึ้นน่ะตรงนั้น!”

แสงจากไฟฉายส่องมาที่พวกเราสามคนทำให้เวลลินชะงัก ผมรีบดึงตัวพ่อหมาป่าให้ลุก

จะหนีก็ไม่ทันเมื่อบาทหลวงที่มาเช็คความเรียบร้อยตอนกลางคืนเห็นหน้าผมชัดๆ เข้าแล้ว

พวกเราทุกคนจึงถูกส่งตัวไปที่ห้องบาทหลวงใหญ่ซึ่งคอยดูแลระเบียบ ฟีลิปฟ้องนั่นนี่มั่วไปหมด

ส่วนเวลลินยืนนิ่งเงียบรอจนโดนถาม

“คนนี้จับมือเปอร์ บีบๆ เปอร์เจ็บ เวลลินปกป้องเปอร์”

“เวลลินที่มาจากป่าใช่ไหม” คุณพ่อถามอย่างใจเย็น

“อือ” เวลลินพยักหน้า

“ที่นี่ไม่ใช่ป่า เราจะไม่ใช่กำลังกัน”

“เขาใช้ เวลลินจะทำยังไง ต้องช่วยเปอร์”

ผมยืนอึ้งกับการแสดงออกของเวลลิน เมื่อครู่เขายังดูโกรธมาก แต่ตอนนี้เขาเหมือนเด็กน้อยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

ใครมาเห็นเขาแบบนี้ก็ต้องรู้สึกว่าเวลลินเป็นหมาน้อยหู่ลู่ที่เผลอกัดรองเท้าจนพังและไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรผิด

“พ่อเข้าใจ เรามีวิธีปกป้องโดยไม่ทำร้ายคนอื่น แต่มันอาจเข้าใจยากสักหน่อย

พ่อจะให้ผู้ดูแลบ้านช่วยอบรมนายอีกทีนะ ครั้งนี้จะยังไม่มีโทษ”

“ได้ยังไงครับ ดูมือผมสิ! โอ๊ย” ฟีลิปพยายามชูมือขึ้นแต่กลับต้องเบ้หน้า

“พ่อไม่เพิ่มโทษให้ก็ดีเท่าไหร่แล้วฟีลิป อย่าเที่ยวหาเรื่องไปเรื่อย กับเด็กใหม่ต้องมีเรื่องมีราวกันตลอด

แล้วก็คนที่ตัวเล็กกว่าทั้งหลายอีก ที่นี่สอนให้รังแกคนอ่อนแอกว่างั้นหรือ ถ้าเวลลินไม่อยู่ด้วยจะรังแกอะไรแจสเปอร์อีก”

“…” ฟีลิปหาคำโต้แย้งไม่ได้ เขาจึงมองมาทางผมอย่างแค้นๆ แทน

พวกผมถูกปล่อยตัวกลับมาที่บ้านพักทันเวลาอาหารเย็น เวลลินอารมณ์ดีขึ้นแล้ว เขาอ้อนให้ผมลูบหัวก่อนเปิดประตูเข้าบ้าน

“เวลลิน ตกลงนายเข้าใจไหมว่าห้ามทำร้ายใครที่นี่”

“เข้าใจ”

“ไม่ทำแบบวันนี้อีก ตกลงนะ”

“ไม่ตกลง”

“อ้าว” ตกลงเขาเชื่อฟังผมหรือไม่เชื่อฟังกันแน่ สับสนจัง

“เวลลินปกป้องเปอร์ ถ้าเปอร์เจ็บ มันเจ็บ” เขาเอียงหน้ามากระซิบข้างหู

“ฉันปกป้องตัวเองได้”

“เวลลินจะทำให้”

หมาป่า นี่มันหมาป่าชัดๆ ผมขนลุกเกรียวเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่แสนจริงจังนั่น พอผมมองเขาก็ยิ้มน่ารัก

ไม่เชื่อแล้ว ไม่เชื่อความเป็นหมาน้อยน่ารักนี่อีกแล้ว

“คืนนี้เวลลินจะได้รางวัลจุ๊บๆ ไหม”

“ไม่”

“อ้าว” คราวนี้เขากลับเป็นฝ่ายเลียนเสียงผมแทน

ชักรู้สึกว่าไอ้จุ๊บๆ ของเขาเนี่ยมันอันตรายขึ้นทุกวัน เพราะฉะนั้นไม่ให้แล้ว

ไม่เด็ดขาด! ผมยืนยันกับตัวเอง แม้ว่าพอถึงเวลาจริงๆ ก็ต่อต้านไม่ได้ทุกทีไป


-----------------------------------------------------------------------------------------------------
To be continued...

เอาละสิ งานเข้าเวลลินแล้ว คุณหนูเริ่มไหวตัวทัน เริ่มระวังตัว
แต่อันที่จริงพอโดนเวลลินอ้วนและเนียนใส่ทีไรก็เผลอคล้อยตามทุกที ฮา

เปิดตัวคุณพี่เดนนิส ท่านลอร์ดผู้หล่อเหลา บทของเขาจะเป็นอย่างไรโปรดติดตาม
ส่วนฟีลิปนั้นเป็นตัวร้ายที่น่าสงสาร เพิ่งรู้ชื่อตอนนี้ข้อมือหักเลย เล่นกับใครไม่เล่น เล่นกับหมาป่านะคะ
ตอนหน้าให้เวลลินมาเล่าบ้างว่ามาโรงเรียนรู้สึกยังไง จะได้เห็นมุมมองอีกด้านที่แจสเปอร์ไม่รู้
เวลลินรู้อะไรแค่ไหน อะไรที่เข้าใจและไม่เข้าใจบ้าง มาดูกันนน
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: เป็ดอนุบาล ที่ 12-09-2017 03:25:37
“อ้าว”  :mc4: :mc4: :mc4: :mc4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: G-NaF ที่ 12-09-2017 03:38:26
เดนนิสดูเป็นคนดีเกินไป จนมองว่าจะเป็นตัวร้ายในคาบผู้ชายแสนดีมั้ยนะ ระแวงสุด 555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: MSeraph ที่ 12-09-2017 04:16:08
เปอร์เริ่มรู้ตัวแล้ว
แต่เวลลินก้ไม่ได้เดือดร้อนแต่อย่างใด
เพราะเปอร์ขัดอะไรไม่ได้อยู่ดี555
หมาป่าเจ้าเล่ห์ตัวน้อยๆ น่ารักกก
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: fc_fic ที่ 12-09-2017 05:39:19
 :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: เอฟเอฟ ที่ 12-09-2017 05:47:00
นึกหน้าตอนเวลลินร้องอ้าว  :man1: 555555 รอตอนต่อไปนะ รักเวลลิน  :mew1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: diltosscap ที่ 12-09-2017 05:52:51
เวลลินเท่มากหลงรักแล้ว พี่เดนิสชอบเปอร์รึเปล่า
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: Ginny Jinny ที่ 12-09-2017 07:06:11
 :กอด1: :กอด1: :กอด1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: bobie ที่ 12-09-2017 07:21:44
พี่เดนนิสผู้แสนดี
อย่าเป็นตัวร้ายเลยนะน้องขอ
ส่วนเปอร์นี่ไม่น่าจะปฏิเสธเวลลินรอด 555555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: k2blove ที่ 12-09-2017 08:36:41
มีคนมาปกป้องเราแบบนี้บ้างก็ดีนะ รักตายเลย  :กอด1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: naplatoo ที่ 12-09-2017 08:48:51
โถๆๆๆๆๆ กว่าจะรู้ตัวนะคุณหนูแจสเปอร์~ 555555
อยากอ่านตอนเวลลินแล้ว เวลลินฉลาดอยากรู้ว่าคิดอะไรอยู่ 5555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: JellyKei ที่ 12-09-2017 09:12:40
พี่เดนนิสเป็นพระรองพอนะห้ามร้าย 55555555555
เวลลินยังคงหวงเปอร์ได้คงเส้นคงวา เสียใจด้วยนะที่เปอร์ไหวตัวทันไม่ยอมให้จุ๊บแล้ว :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: Glitterycandy ที่ 12-09-2017 09:39:53
แจสเปอร์น่าจะรู้ตัวช้ากว่านี้หน่อย อย่างน้อยให้ผ่านคืนเข้าหอคืนแรกไปไรงี้ 5555
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: บูมเบส ที่ 12-09-2017 10:53:12
หมาป่าเจ้าเลห์
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: อิ๊อ๊ะชะเอิงเอย ที่ 12-09-2017 11:15:42
ท่านลอร์ดชอบเปอร์แน่  o8

ส่วนเวลลินหมาป่ายังไงก้เป็นหมาป่าละนะ o3 o3
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: ♥►MAGNOLIA◄♥ ที่ 12-09-2017 11:38:55
เหมือนเดนนิส แอบชอบแจสเปอร์นะ
ท่าทางเวลลินดูออกว่า เดนนิส ชอบเปอร์ของตัวเอง

ฟิลลิป ชอบแกล้งแจสเปอร์
เพราะชอบแจสเปอร์เหมือนกันสินะ

เวลลิน หวง ปกป้องแจสสุดๆ ชอบบบบ  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: ommanymontra ที่ 12-09-2017 12:28:29
 o13

 :3123: :pig4: :3123:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: พิศตะวัน ที่ 12-09-2017 17:09:11
 :hao7: :hao7:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: fahdekkom ที่ 12-09-2017 18:17:58
เวลลินน่ารัก
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: ♥lvl♀‘O’Deal2♥ ที่ 12-09-2017 18:25:38
เดี๋ยวก็ให้ เวลลินเจ้าเล่ห์ตัวพ่อ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: utamon ที่ 12-09-2017 18:46:55
เอาจริงๆก็แอบระแวงพี่เดนนิสเหมือนกันนะ :mew5:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: VarainDark ที่ 12-09-2017 19:06:45
หมาป่าจอมชั่วร้ายตัวจริงต้องยกให้เวลลินแล้วล่ะ
ถึงขั้นเล่นละครตกตาได้นี่ไม่ธรรมดาแล้วนะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: aiyuki ที่ 12-09-2017 19:34:04
เวลลินอยากได้รางวัล จุ๊บๆนี่เอง 55555 ทำดีต้องจุ๊บ ปกป้องเปอร์ต้องจุ๊บ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: BABYBB ที่ 12-09-2017 21:17:39
แสดงเก่ง อ้อนเก่ง จุ๊บเก่ง :laugh:
พี่เดนนิสนี่จะไม่ร้ายในภายหลังใช่มั้ยคะ กลิ่นไม่ค่อยจะดีเลย :hao4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: แฟนตาเซีย ที่ 12-09-2017 21:30:56
 :o8:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: Zetnezz ที่ 12-09-2017 22:19:53
 :L2: :L2: :L2:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: kitty08 ที่ 13-09-2017 14:11:13
เวลลินระวังหางโผล่น่ะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: กบกระชายไทยนิยม ที่ 13-09-2017 15:52:17
เวลลินไม่ใช่ยักษ์ แต่เป็นหมาป่าทั้งข้างนอกและข้างใน...
แจ๊สเปอรร์แกะน้อย  :กอด1:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: labelle ที่ 14-09-2017 21:57:09
แจสเปอร์หลงเวลลินหนักมาก แค่ยังไม่รู้ตัวว่าหลงแบบไหน

เวลลินชัดเจนไปอีกค่ะ ใครก็ห้าม ใครก็ไม่ได้ ได้แค่เวลลินคนเดียว
ความซื่อก็ดีไปอย่างนะ น่ารักดี

คืนนี้เวลลินได้จุ๊บหนักแน่
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: yowyow ที่ 16-09-2017 00:24:15
 :pig4: :pig4: :pig4:
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: silverrain ที่ 16-09-2017 16:17:16
เวลลินหมาป่าผู้อยู่เป็น
รู้จักปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์
หมาป่ามันร้ายค่ะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 14 :: || 12/09/17 || p.18
เริ่มหัวข้อโดย: drasil ที่ 17-09-2017 02:56:29
อ่านรวดเดียวจบเลยยย รอติดตามตอนต่อไปนะคะ
หัวข้อ: Re: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: 15 :: || 19/09/17 || p.19
เริ่มหัวข้อโดย: ฮันนี่~ ที่ 19-09-2017 06:17:26

:: 15 ::

( :: เวลลิน :: )

ผมกับแจสเปอร์อาบน้ำใส่ชุดนอนเรียบร้อยแล้ว กลิ่นสบู่ของที่นี่ไม่เหมือนกลิ่นของที่บ้านเท่าไหร่ แต่ยังคงหอมอยู่

“นี่อะไรอ่ะเวลลิน ฉันคุ้นจัง” เขาหันมาเห็นตุ๊กตาหมีบนเตียงผม มันนิ่มกว่าตอนแรกที่ได้มามากเพราะผมกอดและดมมันทุกวัน

“ของเปอร์ ได้มาที่ศูนย์”

“มันหายไปตอนไหนฉันไม่ได้สังเกตเลย แต่นายรู้ด้วยเหรอ”

“มีกลิ่นเปอร์ แต่ตอนนี้จะหมดแล้ว ไม่เป็นไร เวลลินมีเปอร์ ไม่กอดตุ๊กตา กอดเปอร์” ผมโน้มตัวลงกอดตัวเล็กๆ นั่นไว้

ดมผมสีน้ำตาลของเขา แก้มเขา อยากจุ๊บอีกแล้ว ผมผละออกมองริมฝีปากตรงหน้า ล็อกเป้าหมายเตรียมจู่โจม

“หยุดเลยเวลลิน บอกว่าไม่ให้ไง ว่าแต่ขนาดตุ๊กตานายยังได้กลิ่นฉัน ตกลงนายเป็นคนจริงๆ เหรอ จมูกหมาป่าชัดๆ”

เขาเอามือขึ้นกั้น ผมเลยจุ๊บโดนมือแทน ถึงมือเขาจะนิ่ม แต่ผมชอบปากมากกว่านี่นา

ในขณะที่ผมจับข้อมือเล็กไว้เตรียมจู่โจมอีกรอบ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น พร้อมเสียงของคนที่ผมไม่ชอบขี้หน้าเอาซะเลย

“แจสเปอร์ เช็กชื่อครับ” 

“เวลลินปล่อยก่อน อื้อ” อาศัยจังหวะนั้นจุ๊บเป้าหมายอย่างรวดเร็ว แจสเปอร์ขมวดคิ้ว “ถ้าไม่ฟังอีกฉันจะย้ายห้อง”

“ไม่จุ๊บก็ได้” ผมรีบปล่อยตัวหอมๆ ให้วิ่งไปเปิดประตู

ไม่ชอบใจเลย โรงเรียนมีคนเยอะแยะไปหมด มีคนมาคุยกับคู่ของผม จับมือเขา กอดเขา แต่ผมทำอะไรไม่ได้

แจสเปอร์บอกว่ามันเป็นการทักทาย ยังดีที่มนุษย์ไม่ทักทายเหมือนหมาป่า ไม่อยากนั้นผมคงทนยืนมองเฉยๆ อย่างนี้ไม่ได้แน่

“แจสเปอร์ เวลลิน อยู่ครบนะ”

และนี่คือคนที่ผมไม่ชอบมากที่สุด ‘เดนนิส’ ผมจะจำชื่อนี้ไว้ขึ้นใจ ผมไม่ชอบดวงตาสีฟ้าที่มองตามแจสเปอร์เกือบตลอดเวลา

จะมองคู่ของผมทำไม ไปหาคู่ตัวเองแล้วมองเสียให้พอสิ ผมจับข้อมือแจสเปอร์และดึงให้มาอยู่ด้านหลังผม

เมื่อมนุษย์ผมทองไม่ยอมเดินไปห้องอื่นเสียที

“อะไรเวลลิน อย่ายืนขวางทาง”

“เวลลินอยากยืนตรงนี้”

“มีคนอยากเจอเวลลิน” เดนนิสแทรกอีกแล้ว ผมคุยกับแจสเปอร์อยู่นะ

“พวกพี่ๆ ชมรมรักบี้เหรอครับ จะรับน้องกับเวลลินจริงเหรอ พี่ก็รู้ข่าวฟิลิป เขาทำฟิลิปข้อมือหัก จะให้เขาทำอะไรเพิ่มอีก”

แต่คู่ของผมกลับเอียงหน้าออกมาคุย ผมจับลูกบิดประตูอยากจะปิดใส่หน้าเขาให้ไปๆ เสียที

ผมอยากนอนกอดเปอร์จะแย่แล้ว อุตส่าห์อดใจไม่ปีนระเบียงไปหาตั้งหลายวัน

“ชมรมยูโดก็มาด้วย พวกบ้าพลังทั้งนั้น เจ็บตัวนิดห