-
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ
ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0
ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0
ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่
1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่
2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ
เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ
3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้ ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ
4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ
5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้ มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว
6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย ทำได้ แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้ ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน
7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
7.1 นิยาย 1 ตอน จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
- 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ
8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).
9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ
10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป
11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว
บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป
12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด
13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ
14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ
15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
(กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail
16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข
17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้
18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ
เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................
วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17
เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง
ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม
*****************************************************************************************
#ซีรีส์ลูกเพื่อนแม่
ลูกเพื่อนแม่คนที่1 รามิล เตชนะหิรัญ
SECRET GARDEN #ความลับของต้นไม้ -END- (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=66975.0)
ลูกเพื่อนแม่คนที่2 เบนจามิน เกียรติธนธาดา
MUSIC BOX #นิยายกล่องดนตรี -END- (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=68034.0)
ลูกเพื่อนแม่คนที่3 นพจินดา วรโชติเมธี
Jewelry Design #อัญมณีที่่รัก -END- (https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=69816.0)
ต้นไม้ * ดนตรี * อัญมณี * สีน้ำ [NOW]
-
WATERCOLOR
#ที่พักพิงสีน้ำ
คุณคิดว่าตัวเองเหมือนสีอะไร ?
ภาคิน พิชญเดชา
PROLOGUE
- Color-
“ ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ….”
เสียงประกาศจากจากสายการบินทำให้ภาคินที่มองออกนอกหน้าต่างหันกลับมาเก็บสัมภาระที่วางไว้ลงกระเป๋า เขาไม่ได้รีบร้อนลงจากเครื่องเหมือนผู้โดยสารคนอื่นให้เขาลงคนสุดท้ายก็ยังได้ไม่มีปัญหา ทันทีที่ลงจากเครื่องบินอากาศร้อนๆ เต็มไปด้วยฝุ่นที่ไม่ได้พบเจอมานานทำให้คินต้องเบ้หน้า เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ที่เพิ่งเปิด 85% เป็นข้อความจากแก๊งลูกเพื่อนแม่ มากสุดคือไอ้ทิมที่ตัดพ้อว่าลูกกระจ๊อกข้างบ้านไม่ยอมกลับมากรุงเทพสักทีไม่มีใครให้จิกหัวใช้เลยเหงามาก
มีแฟนเป็นตัวเป็นตนยังจะมารังควานเขาอีก
จะว่าไปคินเหมือนคนไปเรียนเมืองนอกแล้วเพิ่งกลับมาบ้านในรอบสิบปี ไอ้ข้อความยินดีต้อนรับจากทั้งแก๊งลูกเพื่อนแม่ กรุ๊ปเพื่อน กรุ๊ปทำงานหรือแม้แต่กรุ๊ปครอบครัว นี่มันก็เวอร์ไปหน่อย ดีที่ไม่ได้บอกเวลาที่จะมาถึงก็แค่บอกว่าเขาจะกลับมาที่กรุงเทพวันนี้ กลัวว่าจะถือป้ายเอาพวงมาลัยมาคล้องคอกันที่สนามบินถ้าบอกว่ามาถึงตอนไหน
แต่เหมือนจะคิดผิด....
“ไง ลูกกระจ๊อก”
พอก้าวเท้าออกมายังไม่ถึงสิบนาทีก็ต้องหยุดเดินเมื่อได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคย และแน่นอนว่าไม่ใช่แค่ไอ้ทิมคนเดียว มากันครบทั้งแก๊งลูกเพื่อนแม่ รามิลและเบนจามินกำลังยืนดูดกาแฟโบกมือขึ้นมาทักทายกันอย่างพร้อมเพรียง
“มาทำไมกันวะ”
“ทักมาประโยคแรกกูอยากร้องไห้มิตรภาพตั้งแต่สามขวบ”
“พวกมึงก็เวอร์กูก็แค่ไปต่างจังหวัด”
“สระบุรี 2 อาทิตย์ น่าน 1 อาทิตย์ ภูเก็ต 8 วัน แม่ฮ่องสอน 5 วัน สงขลา 4 วัน ขอนแก่น 6 วันและที่พีคที่สุดคือเชียงใหม่สามเดือน กูนึกว่ามึงจะซื้อที่ดินสร้างบ้านอยู่ที่นู่นแล้ว”
“รักกูขนาดนั้นเลยเบนจามิน”
“ขาดมึงหนึ่งคนกูไม่ได้กินบุฟเฟต์มาสี่จ่ายสามหลายมื้อแล้วนะ กูไม่อยากจ่ายราคาเต็ม”
“ส้นตีน เรื่องแค่นี้คุณชายเบนเดือดร้อนเหรอวะรวยจะตายห่า”
“ภาคิน ถ้ามึงรู้ราคากีตาร์แต่ละตัวของแฟนกู มึงจะต้องพกข้าวคลุกน้ำปลาไปกินที่บริษัททุกวัน เห็นตัวเลขแล้วน้ำตากูจะไหล”
“ทำไมมึงไม่ป๋าเหมือนไอ้มิล”
“ไอ้มิลเจอราคาต้นกระบองเพชรของไม้ไปเจ้าพ่ออสังหาก็ถึงกับปาดเหงื่อเลยนะไม่อยากจะฟ้อง”
“เออ ทำไมต้นกระบองเพชรราคาเท่าคอนโดเลยวะกูงงหนัก”
“แฟนทาสของไอ้ทิมประเสริฐสุดเลยสินะ”
“ไม่เถียงเลยเรื่องนี้ ไอ้พอร์ชตามใจไอ้ทิมจนกูคิดว่าถ้าไอ้ทิมอยากได้บ้านบนดาวอังคารมันก็คงจะติดต่อนาซ่าภายในสิบนาที”
บรรยากาศรอบตัวเป็นบรรยากาศเดิมๆ ทำให้คินยิ้มออกมา จริงๆ ก็ไม่ได้หวังว่าจะได้เจอแก๊งลูกเพื่อนแม่ทันทีที่กลับมาหรอก แค่คิดว่ากลับบ้านไปนอนพักสักหน่อยแล้วค่อยนัดเจอกัน แต่ก็นะสงสัยเราสี่คนคบกันมานานเกินไป เลยสื่อสารกันทางโทรจิตแทนถึงได้มารวมตัวกันที่สนามบินแบบนี้ได้ ไอ้ทิมท่าทางจะยังไม่ตื่นดีแต่ก็ยืนมองเขาตาแป๋วเลยยกมือหยิกแก้มมันซะหน่อย เดี๋ยวนี้แก้มย้วยเชียวไอ้พอร์ชน่าจะเลี้ยงดี และแน่นอนว่าเขาโดนเตะแบบเต็มแรง ร้ายกาจไม่มีเปลี่ยน
“แล้วจะไปไหนกันต่อ”
“วันนี้วันอะไรครับคุณภาคิน”
“อาทิตย์”
“แน่นอนแฮปปี้ซันเดย์ของแก๊งลูกเพื่อนแม่”
“วันนี้คิวใคร”
“กูเอง เบนจามินคนนี้”
“แล้วคิดไว้แล้วหรือยังว่าจะทำอะไร”
“คิดไว้แล้ว”
“ทำอะไรวะ ยิงปืน?”
“ผิด”
“ทำอะไร”
“เจ็ทสกี”
แน่นอนว่าเบนจามินไม่ได้หลอกเดี๋ยวนี้ไอ้เบนเริ่มเบื่อๆ การยิงปืน แล้วหันมาสนใจกีฬาเอ็กซ์ตรีม ก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ในบรรดาแก๊งลูกเพื่อนแม่เบนเป็นคนเดียวที่สนใจทางด้านกีฬา ส่วนคนที่บ่นเป็นหมีกินผึ้งคือไอ้ทิม รายนั้นเน้นแดกไม่เน้นขยับตัว ทันทีที่มาถึงที่เล่นเจ็ทสกีเบนก็กระโจนลงไปเล่นไม่วายแกล้งไอ้ทิมที่ดูจะไม่มีเรี่ยวแรงในการขับเท่าไหร่ เจ็ทสกียังดูใหญ่กว่าตัวมันเลย สงสาร คินขยับตัวไปมาเพราะรู้สึกเพลียๆ เลยขอนั่งพัก แก้วกาแฟหอมฉุยถูกวางลงตรงหน้าพร้อมกับหัวหน้าแก๊งที่นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
“เหนื่อยป่ะวะ”
“นิดหน่อยกูเดินทางจนชิน”
“แล้วนี่มีแพลนไปไหนอีก”
“ไม่มี..จะกลับมาทำร้านด้วย พ่อด่ากูฉิบหายคุณนายญาดาจะจับกูล่ามโซ่แล้ว”
“เออสมควรด่า มึงแม่งบ้าอยู่ดีๆ บอกจะเปิดร้านทำธุรกิจ วันดีคืนดีมาบอกยังไม่พร้อมขอไปเร่ร่อนก่อนแล้วก็เก็บกระเป๋าออกจากบ้านไปเฉย”
“กูก็เป็นแบบนี้นานแล้วป่ะวะไม่ชินหรือไง”
“ถามจริงในฐานะเพื่อนตาย มึงไม่คิดจะหยุดพักบ้างเหรอวะ”
“ถ้ามีอะไรที่กูอยากหยุดพักได้ ถึงเวลานั้นกูก็คงจะหยุด”
ภาคินเข้าใจคำถามของรามิล ถ้ามองจากคนภายนอกคงมองว่าเขาเป็นผู้ชายที่โคตรติสท์ อยากทำอะไรก็ทำ อยากไปไหนก็ไป บอกตามตรงเขาก็มีความสุขดี เป็นอิสระ ได้เจอใครหลายคน แต่ก็รู้อีกนั่นแหละชีวิตจริงเขาคงจะทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่ได้อย่างน้อยถ้าอายุมากขึ้นกว่านี้ก็คงจะตะลอนๆ ไปนู่นมานี่ไม่ไหวเหมือนกัน
“ได้คุยกับพี่เคหรือยัง เขากลับมาไทยถาวรเลยใช่ไหมครั้งนี้”
“ก็คุยในกรุ๊ปครอบครัว ก็เห็นว่าจะอยู่ถาวรนะเพราะพ่อกูเกษียณแล้วก็คงมารับช่วงต่อจากพ่อ”
“มึงไม่คิดจะคุยกับเขาหน่อยเหรอวะ”
“มึงก็รู้มิล พี่น้องบ้านกูไม่เหมือนไอ้เบนที่รักกันเป็นครอบครัวสุขสันต์ มันไม่สนิทกันมานานแล้วป่ะวะไม่มีเรื่องจะคุยด้วย ไลฟ์สไตล์ชีวิต หน้าที่การงานก็ต่างกันโคตรๆ”
“เอาเถอะ กูยังหวังว่าสักวันจะได้เห็นพี่น้องเคคินกอดคอกันร้องไห้อยู่นะ เหมือนวันที่พี่เคแข่งเทควันโดชนะแล้วมึงร้องไห้เหมือนชนะเอง”
“ใครจะร้องไห้วะแก่ป่านนี้แล้ว”
เรื่องครอบครัวเป็นเรื่องที่คินไม่ค่อยได้บอกใครเท่าไหร่ ก็มีแค่แก๊งลูกเพื่อนแม่ที่พอรู้ คินมีพี่ชาย พี่เค คุณากร ครอบครัวของเขาทำธุรกิจเกี่ยวกับด้านการเงินและการลงทุนและมันก็เป็นแบบนั้นมาเป็นรุ่นๆ จนกระทั่งมาถึงรุ่นเขา คินรู้ตัวตั้งแต่เด็กว่าเขาไม่ชอบตัวเลข ไม่ชอบที่จะนั่งคำนวณแก้สมการล้านแปดต่างๆ คินชอบศิลปะ ชอบวาดรูป ชอบที่จะนั่งระบายสีทั้งวันทั้งคืน ซึ่งต่างจากพี่ชาย..
คินมั่นใจว่าตอนเด็กๆ เราสองคนเป็นพี่น้องที่รักกันดี ใส่ชุดซูเปอร์ฮีโร่ เล่นแปลงร่าง เตะบอล ว่ายน้ำ ต่อเลโก้ โดยเฉพาะเทควันโดเราสองคนเริ่มเรียนพร้อมๆ กัน แต่คินรู้ดีว่าพี่ชายเขามีพรสวรรค์และชื่นชอบกีฬานี้จริงๆ พี่เคทุ่มเทและได้สายดำมาได้ง่ายๆ ต่างจากเขาที่ขี้เกียจจะสอบขึ้นสายเลยเลิกเล่น แต่เมื่อพี่เคเริ่มขึ้นม.ปลาย อยู่ดีๆ พี่ชายของเขาก็ไม่มีเวลาเล่นด้วยเหมือนเมื่อก่อน พี่เคเรียนพิเศษเยอะจนน่าปวดหัวบางวันคินก็เห็นว่าพี่เคหลับคาหนังสือ และประโยคที่คินจำฝังใจมาจนถึงทุกวันนี้
“พี่ไม่อยากเล่นเทควันโดแล้วคินเสียเวลา พี่จะอ่านหนังสือ”
ในตอนนั้นคินไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ชายที่เคยเล่นด้วยถึงไม่มีเวลาให้เหมือนเดิม สุดท้ายคินก็ได้แต่ปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไป เวลานานเข้าเราสองคนด็ไม่ใช่พี่น้องที่สนิทกันเหมือนเมื่อก่อน คินรู้ว่าพี่เคเรียนเก่งตั้งแต่แต่เด็กแล้วและแน่นอนว่าคนที่จะสืบทอดธุรกิจ ของครอบครัวเป็นใคร พี่เคเรียนคณะที่บรรดาญาติๆ ต้องการให้เรียน เกียรตินิยมอันดับหนึ่งเหรียญทองก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร และแน่นอนว่าหลานชายคนเก่งของพิชญเดชาก็ต้องได้รับคำชื่นชมยินดีอยู่แล้ว
ส่วนคิน..
“ทำไมไม่เรียนอะไรที่มันเกี่ยวกับธุรกิจครอบครัวล่ะคิน”
“วาดรูปไปทำไม”
“เรียนอะไรไม่เข้าท่า”
“ทำไมไม่เรียนคณะเดียวกับพี่ชายเรา ภาคิน”
คินไม่ได้โกรธหรอกแต่ก็นะ..นี่มันศตวรรษที่เท่าไหร่กันแล้วทำไมเขาถึงต้องมาฟังประโยคแบบนี้อีกให้เรียนอะไรเกี่ยวกับตัวเลขเขาต้องเป็นบ้าก่อนแน่ๆ คิดเลขสองหลักยัง งง ๆ อยู่เลย และแน่นอนว่าพี่น้องต้องมาพร้อมกับคำเปรียบเทียบ คินได้ยินจนชินว่าทำไมเขาถึงไม่เหมือนพี่ พี่ชายเก่งอย่างนู้นอย่างนี้แล้วเขาล่ะเก่งอะไร ดีนะที่เขาไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ถึงแม้บางครั้งบางประโยคทีได้ยินมันถึงกับจุกไปเหมือนกัน
ส่วนพี่เค..ไม่เคยที่จะปกป้องเขา
ที่เห็นมาตลอดก็แค่ยิ้มรับเท่านั้น
จะว่าไปก็นานแล้วเหมือนกันที่ครอบครัวเขาไม่ได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา พี่เคไปเรียนต่อที่อเมริกาและดูแลสาขาที่นู่น นี่ก็คงจะกลับมาไทยถาวรเพื่อรับตำแหน่งประธานต่อจากพ่อของเขา ถึงจะไม่ได้สนิทกับพี่เหมือนตอนเด็กๆ แต่ก็ใช่ว่าครอบครัวพ่อแม่ลูกเขาจะมีปัญหา พ่อกับแม่ไม่เคยว่าเรื่องที่เขาชอบวาดรูป ถ่ายภาพ กำกับงานแสดง สนับสนุนทุกอย่างด้วยซ้ำแทบจะสร้างสตูดิโอให้ ถึงแม้บางครั้งจะด่าเรื่องที่เขาชอบลอยไปลอยมาไม่หยุดอยู่กับที่สักที คินยังจำคำพูดของแม่ก่อนที่เขาจะไปเชียงใหม่ได้อยู่เลย
“แก๊งลูกเพื่อนแม่มีแฟนหมดแล้วขนาดเจ้าทิมดื้อขนาดนั้นยังมีคนมาสวมแหวนให้เลย คินของแม่จะขึ้นคานเหรอลูกแม่ไม่เลี้ยงยันแก่หรอกนะ”
ประโยคนี่ซึ้งใจตั้งแต่กรุงเทพยันดอยสุเทพ
คุณนายญาดาคุณนายแม่ของเขา
พอนึกถึงแล้วก็ตลกก่อนกลับมาแม่ยังถามแล้วถามอีกว่าเขาพาแฟนกลับมาด้วยไหม พบรักที่เชียงใหม่หรือเปล่า สารพัดคำถามที่เกี่ยวกับว่าที่ลูกสะใภ้ในอนาคต เมื่อก่อนแม่ก็ไม่ได้ตามจี้ขนาดนี้หรอก แต่เป็นเพราะไอ้แก๊งลูกเพื่อนแม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนหมดแล้ว คงกลัวว่าเขาจะโดนเพื่อนทิ้งละมั้ง ถึงถาม24ชั่วโมงขนาดนี้ คินหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาดื่มแล้วเหลือบมองหัวหน้าแก๊งที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามท่าทางหลุกหลิกเหมือนมีพิรุธทำให้คินต้องมองอย่างจับผิดก่อนจะเอ่ยถาม
“รามิล มึงมีเรื่องจะถามกูใช่ไหมไอ้สองตัวนั้นส่งมึงมาเสือกแน่นอนท่าทางแบบนี้”
“สัด ทำไมมึงรู้วะ”
“มิตรภาพตั้งแต่สามขวบนี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ”
“มันอยากรู้ว่าตอนมึงอยู่ที่เชียงใหม่สามเดือนมีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม”
“อะไรเกิด?”
“กูจะไปรู้เหรอแต่ท่าทางมึงแปลกๆ ”
“กูแปลกตรงไหน”
“มีช่วงหนึ่งที่มึงดูอารมณ์ดีมากๆ มีเรื่องอะไรดีๆ เกิดขึ้นแน่ๆ พวกกูมั่นใจ ขนาดเราไม่ได้เจอกันยังสัมผัสได้ รอบๆ ตัวมึงเหมือนเป็นสีชมพู”
“แล้วทุกวันนี้รอบตัวกูเป็นสีอะไรวะ”
“มินิมอลมากภาคินเหมือนชีวิตมึงมีแค่ขาว ดำ เทา สรุปมีอะไรหรือเปล่าหรือว่าตกหลุมรักใครที่นู่น ให้แฟนกูไปสืบไหมแฟนกูเป็นคนเชียงใหม่นะเผื่อมึงลืม”
“ตกหลุมรัก..”
“ชัวร์แน่แบบนี้..ใครวะ”
“ไม่รู้จัก”
“วอท? คืออะไรไม่รู้จัก”
“ก็กูไม่รู้จักเขาจริงๆ รามิล”
คินหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาดื่มอีกรอบก่อนจะนึกถึงบางอย่างที่เขาเอากลับมาจากเชียงใหม่ด้วย คินไม่ได้โกหกสำหรับเขาไม่รู้จักก็คือไม่รู้จัก จริงๆ ก็ไม่ได้อยากปิดบังเรื่องนี้กับแก๊งลูกเพื่อนแม่แค่รอจังหวะดีๆ แล้วค่อยเล่าทีเดียวจะดีกว่า เขาก็แค่หวังไว้ว่าเรื่องราวของเขามันจะมีภาคต่อหรือว่าบางทีมันอาจจะจบลงไปแล้วตั้งแต่ที่เชียงใหม่
คนเราจะตกหลุมรักคนที่ไม่รู้จักได้หรือเปล่า?
อย่างน้อยเรื่องนี้ก็เกิดขึ้นกับตัวเขาแล้วในตอนนี้
WATERCOLOR
“เออคิน ข้างๆ ร้านมึงมีคนมาอยู่แล้วนะไม่แน่ใจว่าเขาเปิดร้านอะไร”
เวาเกือบสี่ทุ่ม ภาคินยืนมองร้านของตัวเองที่เคยตั้งใจจะเปิดเมื่อปีที่แล้วแต่อยู่ดีๆ เขาก็เปลี่ยนใจซะดื้อๆ ดีเหมือนกันที่เลื่อนเพราะตอนนี้คินได้ไอเดียในการวาดรูปมาเยอะหลังจากที่ตะลอนๆ ไปทั้วประเทศไทย ที่จริงคินก็เคยทำงานประจำที่บริษัทโฆษณาแต่ทำๆ ไปก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่เท่าไหร่เลยลาออก คินไม่ได้เรียนคณะที่เกี่ยวกับการวาดรูปโดยตรงเพราะถือว่าการวาดรูปเป็นพรสวรรค์ นิเทศเอกโฆษณาเลยเป็นตัวเลือกในตอนนั้นแต่ก็นะชีวิตจริงก็ไม่เหมือนตอนเรียนเท่าไหร่
ตอนนั้นกลัวอดตายเหมือนกันนะแต่ดีที่ครอบครัวเขาอยู่ในธุรกิจการเงินการลงทุน คุณนายญาดาเลยจับเขาเข้าคอร์สเรียนรู้เรื่องการบริหารเงิน กองทุน เรื่องหุ้นต่างๆ นานา ถึงได้มีเงินหมุนเวียนให้ใช้ ถึงแม้ตอนเรียนนี่คินแทบกินพาราหมดกระปุกเห็นตัวเลขเยอะๆ แล้วอยากจะตายให้มันรู้แล้วรู้รอดแต่ก็ดีที่มันทำให้ทุกวันนี้ยังมีเงินซื้อข้าวกิน
อยากร้อยพวงมาลัยไปกราบคุณนายญาดาสักสิบพวง
จริงๆ การเป็นฟรีแลนซ์ก็ไม่ได้แย่สนุกด้วยซ้ำไปได้ทำงานไม่ซ้ำเจอผู้คนหลากหลาย แต่พอถึงจุดๆ หนึ่ง คินก็อยากจะมีธุรกิจของตัวเองเหมือนกันบางทีก็อยากให้รูปที่ตัวเองวาดได้ไปอยู่ในมือใครสักคนที่เขาสนใจเลยเกิดไอเดียเปิดร้านนี้ขึ้นมา ตอนบอกพ่อกับแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรคุณนายญาดาตื่นเต้นกว่าเขาอีก คงดีใจมากที่ลูกชายอย่างเขาจะอยู่กับที่สักที ส่วนพี่เคแค่บอกว่าเรื่องเอกสารทางธนาคารจะดูให้ถ้าเกิดปัญหาขึ้นมา
ร้านที่กำลังจะเปิดเรียกว่าร้านอะไรก็ไม่แน่ใจเพราะมันผสมผสานทุกอย่างไว้ในร้านเดียว หลังจากยกเลิกสัญญาเช่าตึกของไอ้มิลคินก็ตัดสินใจซื้อตึกนี้ทันทีเพราะทำเลที่นี่ดีมาก เห็นครั้งแรกก็ชอบเลย แต่ไอ้มิลด่าไปแปดวันสามคืนไม่ใช่เพราะยกเลิกสัญญาเช่า แต่เพราะไม่มีเพื่อนให้เล่นด้วยเวลาทำงานหนัก
สามสิบกว่าบ้าบอยิ่งกว่าอายุอายุสิบห้าอีกหัวหน้าแก๊งนี่มัน ..
ชั้นสองของร้านคินตั้งใจให้เป็นสตูดิโอถ่ายภาพยังไงก็มีคนในวงการที่รู้จักมาใช้ตลอดอยู่แล้ว ส่วนชั้นหนึ่งมีมุมกาแฟเล็กๆ ซึ่งแน่นอนว่าเขาชงเองเพราะไปเรียนมาด้วยตัวเอง รวมทั้งรูปภาพที่เขาวาดเองก็วางขายอยู่ในร้าน มีทั้งที่เป็นรูปภาพและโปสการ์ด และแน่นอนว่าทุกอย่างในร้านล้วนแต่เป็นสีขาวและสีดำ คินก็บอกไม่ได้ว่ามันเป็นที่เขาชอบหรือเปล่ารู้ตัวอีกทีเขาก็มีแค่สีดำและสีขาวอยู่รอบตัวไปหมดไม่ว่าจะเป็น
เสื้อผ้า กางเกง
รองเท้า เครื่องใช้ เฟอร์นิเจอร์
คิดไม่ออกเลยถ้ามันมีสีอื่นเข้ามาผสมด้วยนอกจากขาวและดำ
มันจะเป็นแบบไหนกัน
โครม!
ปัง!
คิดอะไรเพลินๆ อยู่หน้าร้านตัวเองก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อได้ยินเสียงปึงปังโครมครามดังออกมาจากร้านข้างๆ ตอนแรกตั้งใจจะไม่สนใจเห็นรามิลบอกว่าร้านข้างๆ เพิ่งเปิดได้ไม่นานเหมือนกันก็คงจะขนของจัดร้านอยู่ แต่พอจะก้าวเท้าเดินเข้าร้าน เสียงโครมครามก็ดังขึ้นอีกรอบจนต้องหยุดเดินอีกครั้ง ยังไม่ทันจะได้คิดอะไรต่อก็มีบางอย่างกลิ้งมาหยุดอยู่ตรงปลายเท้า
หลอดสี..
มันเป็นหลอดสีน้ำที่ใช้จนหมดแล้วมันบี้แบนจนคินคิดว่าไม่น่าจะเหลือสีให้บีบออกมาได้อีก นี่ก็ไม่แน่ใจว่าเจ้าของตั้งใจทิ้งหรือมันกลิ้งออกมาจากกล่องไหนสักกล่อง คินยืนรออยู่นานก็ไม่เห็นว่าจะมีใครออกมาเก็บเลยคิดเองว่าคงทิ้งแล้วเลยเลือกกี่จะเดินเข้าร้านตัวเองโดยไม่ทันเห็นว่ามีใครสักคนวิ่งออกมาร้านข้างๆ แล้วเก็บหลอดสีหลอดนั้น
ของเยอะกว่าที่คิด
ชั้นสามของร้านคินปรับปรุงให้เป็นห้องนอนมันไม่ได้หรูหราอะไรมากมาย มีแค่เตียงกับโต๊ะที่ใช้ทำงานเท่านั้นไอ้เบนเห็นครั้งแรกยังบอกว่าเหมือนห้องที่ยังทำไม่เสร็จถ้าคนอื่นมาเห็นก็คงคิดเหมือนเบน คินเริ่มเอาของออกมาจัดนี่ก็เพิ่งเริ่มรู้สึกว่าข้าวของเครื่องใช้เขามีแต่สีขาว ครีม ดำวนอยู่แค่นี้ กล่องสุดท้ายคือกล่องที่คินเอากลับมาจากเชียงใหม่และเขาก็รู้ด้วยว่าข้างในมันคืออะไร
โปสการ์ดสามสิบกว่าใบ
มันไม่ใช่โปสการ์ดเปล่าๆ มันมีข้อความเขียนไว้ทุกแผ่น
“มินิมอลมากภาคินเหมือนชีวิตมึงมีแค่ขาวกับดำ สรุปมีอะไรไหมหรือว่าตกหลุมรักใครที่นู่น ให้แฟนกูไปสืบไหมแฟนกูเป็นคนเชียงใหม่นะเผื่อมึงลืม”
“ตกหลุมรัก..”
“ชัวร์แน่แบบนี้..ใครวะ”
“ไม่รู้จัก”
“วอท? คืออะไรไม่รู้จัก”
“ก็กูไม่รู้จักเขาจริงๆ รามิล”
เขาไม่ได้โกหกรามิลเขาหลงรักคนไม่รู้จัก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นใคร เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ชื่ออะไร มาจากไหน หน้าตาเป็นไงสิ่งที่เขามีก็คือโปสการ์ดและลายมือของอีกฝ่าย วันที่ตัดสินใจจะรู้จักกันมากกว่าโปสการ์ดที่ส่งให้กันทุกวันมันก็สายไปแล้ว อยู่ดีๆ คุณโปสการ์ดสีรุ้งก็หายตัวไปซะดื้อๆ หายไปจากชีวิตภาคินเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทิ้งไว้แค่ข้อความบนโปสการ์ด
ที่ทำให้คินตกหลุมรัก
ตอนนี้คินเลยไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มตามหาจากตรงไหน เพราะเขาไม่รู้อะไรเลยสักอย่างขนาดแค่ชื่อจริงๆ ก็ยังไม่รู้ สุดท้ายก็เลยกลับมาตั้งหลักที่กรุงเทพก่อน เอาเถอะยังไงคินก็ยังไม่หมดหวังเชียงใหม่ไม่ได้ไกลเกินไปเลยถ้าเขาคิดจะไปแต่ก็ไม่แน่สิ่งที่เขาตามหาจริงๆ แล้วมันอาจจะอยู่ใกล้ๆ แบบคาดไม่ถึงก็ได้
โครม!
เสียงกระแทกผนังจากห้องข้างๆ ทำให้กล่องที่ใส่โปสการ์ดร่วงลงมาจากโต๊ะกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น คินถอนหายใจไม่รู้ว่าร้านข้างๆ นี่จะขนของไปถึงกี่โมงกี่ยามปึงปังโครมครามไม่หยุดสักที จังหวะที่กำลังก้มลงเก็บโปสการ์ดที่หล่นอยู่ ข้อความบางข้อความทำให้คินต้องหยิบโปสการ์ดขึ้นมาอ่านใกล้ๆ
คุณเชื่อในเรื่องพรหมลิขิตไหม? มันจะมีจริงหรือเปล่า?
เดาเลยผู้ชายติสท์ๆ แบบคุณไม่เชื่ออะไรแบบนี้แน่ๆ
เอางี้..ถ้าเราสองคนเจอกันแบบไม่คาดจะถือว่ามันคือพรหมลิขิตก็แล้วกัน
“เพ้อเจ้อจริงๆ ไร้สาระ”
ก็ถือว่าเดาถูกเขาไม่ได้สนใจเรื่องนี้เท่าไหร่ ถ้าคนเราจะรักกันมันก็ขึ้นอยู่กับใจของเราเองป่ะวะ จะมาชะตาลิขิตอะไรกัน คินเก็บโปสการ์ดลงกล่องแล้ววางไว้บนโต๊ะตามเดิม ท่าทางตอนนี้ร้านข้างๆ คงหยุดขนของแล้วเพราะเห็นเสียงเงียบไป เอาไว้พรุ่งนี้จะไปทักทายก็แล้วกันบ้านใกล้เรือนเคียงอย่างน้อยทำความรู้จักกันไว้ไม่เสียหาย
ว่าแต่ร้านข้างๆ นี่เขาเปิดเป็นร้านอะไรวะ?
WATERCOLOR
“เหมือนกูยืนอยู่ระหว่างร้านมูจิกับทอยอาร์อัส”
นั่นคือประโยคแรกจากเบนจามินหลังจากที่มันมาร่วมงานเปิดร้านของเขา มันไม่ได้มีพิธีรีตองแบบตัดริบบิ้นอะไรทั้งนั้น ก็แค่เอาป้ายมาแขนไว้ว่า open พ่อแม่ก็มาเจิมร้านด้วยการซื้อกาแฟสองแก้วและรูปวาดที่บอกว่าจะเอาไปติดที่ห้องทำงานของพี่เค ส่วนเจ้าตัวติดลูกค้าเลยมาไม่ได้..
คินไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่อะไรทุกคนก็ต้องมีธุระกันทั้งนั้น มีแค่แก๊งลูกเพื่อนแม่ก็วุ่นวายมากพอแล้ว ส่วนร้านข้างๆ คินเพิ่งรู้ว่าเป็นร้านขายอุปกรณ์เกี่ยวกับศิลปะ เห็นว่ามีคอร์สสอนวาดรูปด้วย และแน่นอนว่าร้านข้างๆ นี่ทาสีซะเหมือนสีขนมสีลูกอมตอนแรกนึกว่าโรงเรียนอนุบาล
โคตรจะตรงข้ามกับร้านเขาเลย
มาอยู่ข้างกันได้ไงวะ
“ฝากขอบคุณต้นไม้ด้วยรามิล ช่อดอกไม้สวยมาก”
“กูบอกไม้ว่าเปลืองไม่ต้องจัดหรอกสำหรับมึงดอกรักดอกเดียวก็พอ”
“กูสงสัย มึงนี่มีอะไรดีไม้ถึงรักมึงนักหนา”
“เอาช่อดอกไม้คืนกูมาเดี๋ยวนี้”
“คีตาบอกว่างๆ จะมาอุดหนุนรูปวาดมึง บอกชอบรูปพี่คินมากอยากเอาไปติดที่สถาบันถ้าวันนี้ไม่ต้องไปประชุมเรื่องงานเพลงคงมาดีดกีตาร์ที่ร้านมึง”
“แฟนเพื่อนกูทุกคนช่างประเสริฐ ประทับใจไอ้พอร์ชสุดแม่งให้นามบัตรมันเป็นของขวัญ บอกว่าถ้าจะตกแต่งร้านเพิ่มให้ติดต่อมันได้เลยสแตนบายยี่สิบสี่ชั่วโมง สรุปมันยินดีที่กูเปิดร้านหรือมันหาลูกค้าเพิ่ม”
“อย่าว่าแฟนน้องทับทิมคินเดี๋ยวไอ้ทิมโมโหร้านมึงพังภายในพริบตาเลยนะ ว่าแต่มึงทำความรู้จักร้านข้างๆ ยังวะ”
“ก็ว่าจะไปทักทายซะหน่อยแต่ยังไม่มีเวลาเลยว่ะ”
“มองจากข้างนอกโคตรตลกร้านมึงเรียบง่ายไปเลยคิน สีร้านข้างๆ แย่งซีนว่างๆ ก็ไปเรียนวาดรูประบายสีกับเขาบ้างนะชีวิตจะได้มีสีสัน”
“กูโคตรเกลียดการระบายสีน้ำตอนเรียนวาดรูปสมัยมัธยมงานสีน้ำกูทุกงาน นู่นฝีมือไอ้ทิม”
“คนบ้าอะไรบอกผสมสีน้ำยุ่งยากขี้เกียจ มึงแค่บีบสีใส่น้ำแค่นี้”
“มันก็ต้องมีจานสี พู่กัน อะไรอีกมากมายป่ะวะกูขี้เกียจหา กูชอบวาดรูปด้วยดินสอ”
“จ้า พ่องานลายเส้นก็สมกับมึงดีมินิมอลภาคิน”
“เอากาแฟไปให้ร้านข้างๆ ด้วยดิเผื่อเขาจะได้มาเป็นลูกค้าประจำ”
“เป็นไงคิดแบบผู้บริหารรามิลไม่เคยทำให้ผิดหวัง ทุกนาทีเป็นเงินเป็นทอง”
“เพราะต้นกระบองเพชรแฟนแพงมาก ขายบ้านขายคอนโดเงินก็ยังไม่พอ”
“สัด..เถียงไม่ออกเลยเรื่องจริง”
ภาคินเห็นว่าช่วงบ่ายๆ ลูกค้าเริ่มซาลงบ้างแล้วหลังจากที่ช่วงเช้าแน่นเต็มร้าน ไม่รู้ว่าไอ้พวกแก๊งลูกเพื่อนแม่จ้างมาเป็นหน้าม้าหรือเปล่า แก้วกาแฟเย็นสองแก้วถือไว้ในมือเตรียมพร้อมเห็นว่าอากาศข้างนอกก็ร้อนพอแล้วคงไม่มีใครอยากดื่มกาแฟร้อนตอนนี้สักเท่าไหร่ เลยเตรียมอเมริกาโนกับลาเต้ไว้เพราะไม่รู้ว่าร้านข้างๆ จะชอบกาแฟแบบไหน
เหมือนได้ยินเสียงเจี๊ยวจ้าวออกมาจากร้าน
คินหยุดอยู่หน้าร้านเมื่อได้ยินเสียงเด็กมากกว่าหนึ่งคนดังออกมา ไม่เหมือนโรงเรียนสอนวาดรูปเท่าไหร่เหมือนสนามเด็กเล่นมากกว่า นี่ก็ไม่รู้ว่าควรจะเข้าไปตอนนี้ดีไหมกลัวว่าเด็กจะวิ่งชนกาแฟหกใส่ด้วย คินเลยเลือกที่จะยืนรออยู่หน้าร้าน แค่เพียงไม่นานประตูหน้าร้านก็เปิดออกพร้อมกับผู้ชายคนหนึ่งที่ถือจานสีและพู่กันไว้ในมือ และแน่นอนว่ากำลังวิ่งตรงมาทางที่เขายืนอยู่
“เฮ้ย!”
คินไม่ได้ขยับตัวหนีไปไหนเมื่อเห็นอีกคนวิ่งมาทางนี้เรียกว่าหลบไม่ทันมากกว่า แก้วกาแฟลาเต้กระเด็นไปไกลเหลือแค่อเมริกาโนสีดำที่หล่นลงพื้นใกล้ๆ คินรับร่างคนตรงหน้าไว้เพราะกลัวว่าจะล้มหน้าคว่ำกระแทกพื้น และแน่นอนว่าคนที่วิ่งออกมาก็ปล่อยจานสีน้ำที่อยู่ในมือแล้วมาจับเสื้อของคินไว้ตามสัญชาติญาณ
พอทุกอย่างหยุดนิ่งคินมองคนที่เขากอดเอาไว้ทั้งตัว ผู้ชายตัวขาวผมสีน้ำตาลแดงที่ดูเตี้ยกว่าเขาเล็กน้อย ท่าทางมึนงงเหมือนค่อยๆ รวบรวมสติทำให้คินเลือกที่จะยืนนิ่งๆ ทันทีที่อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาก็เพิ่งเห็นว่ามีสีน้ำสีชมพูเลอะอยู่ที่ข้างแก้มยาวเป็นแถบส่วนแก้มอีกข้างก็มีสีชมพูถูกวาดไว้เป็นหนวดรวมทั้งปลายจมูกมีจุดสีชมพูอยู่หนึ่งจุด
แมว?
“ครูสีน้ำ!”
สีน้ำ..
เสียงเด็กที่ตะโกนออกมาจากในร้านทำให้ภาคินก้มลงมองเสื้อยืดสีเทาของตัวเอง เพิ่งรู้ว่าตอนนี้มันไม่ได้เป็นสีเทาเหมือนที่ซื้อมา จานสีหล่นอยู่ตรงพื้นด้านล่างแต่สีน้ำที่อยู่ในจานสีตอนนี้กำลังเลอะอยู่บนเสื้อยืดของเขา มันรวมกันเป็นหลายสีจนแทบแยกไม่ออก บางส่วนก็เลอะแขนเขาไปด้วยเรียกได้ว่าเลอะไปทั้งตัว พื้นกระเบื้องสีขาวตอนนี้มีกาแฟอเมริกาโนสีดำสนิทที่หกอยู่บนพื้นมันค่อยๆ รวมกับสีน้ำที่อยู่ยังหลงเหลืออยู่ในจานสี
ก็รู้นะชีวิตของเขามันอาจจะเรียบๆ ไปบ้าง
แต่ก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าจะต้องเจอสีสันคัลเลอร์ฟูลแบบนี้และขอยืนยันคำเดิม
เกลียดการระบายสีน้ำที่สุดเลยว่ะ!
เมื่อสีทั้งสองผสมกัน
มันก็จะเป็นสีของเรา
WATERCOLOR
TO BE CON
พี่คินมาแล้วค่าาาาาา
#ที่พักพิงสีน้ำ#ซีรีส์ลูกเพื่อนแม่
twitter @ribbinbo
-
ชีวิตคินจะได้มีสีอื่นบ้างนอกจากขาวกับดำ
-
:pig4: :pig4: :pig4:
ที่ว่าไม่รู้จักเนี่ย เคยเจอตัวเป็น ๆ มาก่อนหรือเปล่า? หรือเจอแค่งานภาพจากโปสการ์ด?
-
รอตอนต่อไปค่ะ
-
อยากอ่านต่อแย้วววววววว :hao7: :ling1:
-
เตรียมรับสะใภ้แก็งคนสุดท้าย :mew1:
-
มาแล้วววววววว สีน้ำและคิน
-
มาแล้ววว คนสุดท้ายของแก๊งค์ :mew1:
-
มาแล้ววว
กี๊ดดดดดดดด
:m3: :m3: :m3:
-
คุณคิน
มาแล้ววววว
-
สีสันจะบังเกิดแล้วพี่คิน..นนนน :hao3:
-
มาแล้วววว เราไถผ่านไปตอนไหน~~~ ^^"
ภาคินหนอ...กว่าจะสมหวังดังใจจะเลอะเทอะอีกกี่มากน้อย 555
-
สีน้ำคนซนหรือนี้ :hao7:
-
:3123: :L2: :L1:
รออ่านต่อ
:katai2-1:
-
น่าติดตามๆๆ :katai2-1:
-
พี่คินมาแล้ว เปิดเรื่องมาน่ารักสมกับที่รอคอย ครูสีน้ำต้องน่ารักมากแน่ๆ เลย :กอด1:
-
WATERCOLOR
#ที่พักพิงสีน้ำ
คุณคิดว่าตัวเองเหมือนสีอะไร ?
ภาคิน พิชญเดชา
CH.1
- Brown-
“คือเรากำลังเล่นอยู่กับนักเรียนกลุ่มสุดท้าย และคราวนี้กำลังโดนรุมป้ายสีก็เลยจะหนีไปตั้งตัวข้างนอกร้าน”
“.............................................”
“พอเปิดประตูออกไปเจอใครไม่รู้ยืนถือแก้วกาแฟอยู่”
“แล้ว?”
“ตอนนั้นคือเราเบรคไม่ทันและจานสีในมือก็....”
“สาดใส่เขาทั้งหมด”
“มันเป็นอุบัติเหตุณัฐ เราไม่ได้ตั้งใจจะเอาสีไปสาดใส่ใคร”
“กูบอกมึงเป็นรอบที่ล้านแล้วน้ำว่าห้ามวิ่งในร้าน”
“ก็ตอนนั้นสอนเสร็จแล้วนี่”
“แล้วรู้หรือยังสรุปเขาเป็นใคร”
“เจ้าของร้านข้างๆ มั้งเราเดาเอา ยังไม่ได้คุยอะไรกันเลยแต่หน้าตาดูรวยคงเป็นเจ้าของ”
“เสื้อเขาแพงแน่กูว่าตัวละสามหมื่น”
“ร้องไห้แล้ว เฮ้ย..แต่เราก็เลอะเหมือนกันนะ”
“มึงเลอะสีเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วน้ำ เผลอๆ เขาเลอะเยอะกว่ามึงอีกยกมือขึ้นมาสาบานเดี๋ยวนี้ว่าจะไม่วิ่งในร้านอีก”
“อย่าติงต๊องนี่สามสิบกว่าแล้ว”
“ช่วยทำตัวให้เหมือนสามสิบกว่าหน่อยเถอะ กูปวดหัว”
สีน้ำได้แต่ถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อยเมื่อญาติสนิทกำลังกอดอกถือไม้เรียว (พู่กัน) ทำท่าจะฟาดเขาอยู่ หลังจากที่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ทันทีที่ตั้งสติได้ก็ค้นพบว่าทั้งเนื้อทั้งตัวรวมทั้งเสื้อผ้าเลอะไปด้วยสีน้ำ ปกติเขาไม่ได้สนใจเท่าไหร่ว่าเนื้อตัวจะเลอะเทอะเขาชินกับมันแล้ว แต่..คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือใครก็ไม่รู้แถมยังเลอะสีน้ำแทบทั้งตัว ทั้งๆ ที่ควรจะพูดอะไรออกมาสักหน่อยแต่ทั้งสองคนต่างคนต่างยืนมองหน้ากันอยู่อย่างนั้นก่อนที่สีน้ำจะเป็นฝ่ายที่พูดขึ้นมาคนแรก
“คือ...”
“ผมขอไปล้างตัวก่อนแล้วกัน”
ท่าทางจะโมโหไม่เบาหน้านิ่งขนาดนั้น
ดีที่ไม่ต่อยเขากระเด็น
สีน้ำเห็นอีกฝ่ายเดินเข้าไปในร้านข้างๆ อ้อ...เปิดแล้วสินะเห็นปิดประตูอยู่เป็นเดือน ตอนนี้เดาไม่ออกเลยว่าเจ้าของร้านรู้สึกยังไงถ้าเป็นความประทับใจแรกน่าจะติดลบล้านไปแล้ว สีน้ำก้มลงมองพื้นกระเบื้องที่ตอนนี้เลอะไปด้วยสีและกาแฟ แปลกดีไม่ค่อยได้เห็นสีแบบนี้เท่าไหร่ แต่นี่ไม่ใช่เวลามาชื่นชมศิลปะบนพื้นกระเบื้อง เสียงตะโกนของญาติสนิทที่ดังจากในร้านทำให้สีน้ำต้องเดินกลับเข้าไป
“มึงควรไปขอโทษเขาน้ำ”
“หน้าตาดูอยากบีบคอเราอยู่”
“ก็มึงเอาสีไปสาดใส่เขาแบบนั้น”
“เราบอกเป็นรอบที่ล้านแล้วว่ามันคืออุบัติเหตุ เราไม่ได้ผิด!”
“แล้วใครผิด”
Watercolor
“ไม่ใช่ความผิดกูแน่นอนมึงดูกูเลอะไปทั้งตัวแบบนี้”
คินกำลังเอาผ้าเช็ดตัวเบาๆ หลังจากที่ไปอาบน้ำอาบท่าล้างสีที่เลอะตัวออกให้หมด นี่ก็ใช้เวลาเยอะอยู่ตอนแรกว่าแค่ล้างน้ำเฉยๆ แต่คิดว่าอาบน้ำเลยน่าจะดีสุด ทั้งขัดทั้งถูกว่าจะออก คินยกแขนขึ้นมาดูซ้ายขวาสำรวจดูว่ายังมีคราบสีหลงเหลืออยู่หรือเปล่า ทิมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าเค้าน์เตอร์คว้าคอเสื้อให้คินมายืนอยู่หน้าแล้วหยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดผมให้
“มึงเดินกลับเข้ามาแบบสีท่วมตัว กูโคตรตกใจ”
“เออ ให้ไปผูกมิตรไม่ได้ให้ไปสร้างศัตรู”
“กูยืนถือแก้วกาแฟหล่อๆ อยู่หน้าร้านนี่กูสร้างศัตรูตรงไหน”
“แล้วอยู่ดีๆ มึงเดินหนีมาเลยแบบนี้แล้วเขาทำยังไง”
“ไม่รู้ เห็นยืนอยู่หน้าร้านแต่จะให้คุยทั้งๆ ที่เลอะสีแบบนั้นก็ไม่ได้ป่ะวะ”
“ตลกฉิบหายทักทายกันสนุกสนานสมกับที่ร้านทาสีสายรุ้ง”
“สัดเอ๊ย ตอนนี้บอกตามตรงกูโคตรเกลียดสีน้ำเลยว่ะไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกันอีก!”
กึก!
“......................................................”
เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นทำให้ทุกคนหันไปมองที่หน้าประตูร้าน ผู้ชายผิวขาวผมสีน้ำตาลแดงเสื้อที่ใส่อยู่ยังคงเลอะสี ใบหน้ายังมีรอยหนวดแมวจางๆ ไว้ให้เห็น ทิมหยุดมือที่กำลังเช็ดผมให้คินค้างอยู่อย่างนั้นรวมทั้งเบนและรามิลที่ยกแก้วกาแฟค้างอยู่ท่าเดิม ทุกอย่างรอบตัวเงียบกริบจนคินจับมือทิมให้หลุดออกก่อนจะมองคนที่ยืนอยู่ที่เดิมอีกครั้ง และแน่นอนเดาได้เลยว่าเจ้าตัวจะต้องได้เย็นประโยคที่เขาพูดแน่ๆ
“เดี๋ยวผมมาใหม่แล้วกันคุณน่าจะมีแขก”
คนที่เสื้อยังเลอะสีหันหลังกลับมามองหน้าคินอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากร้านไป แก๊งลูกเพื่อนแม่ทุกคนยังคงค้างอยู่ท่าเดิมแม้ว่าเจ้าของร้านข้างๆ จะเดินออกไปจากร้านคินนานแล้ว เบนคือคนแรกที่รู้สึกตัวเลยเดินออกไปดูตั้งใจจะเอ่ยเรียกแต่ก็ดูไม่ทันเพราะอีกฝ่ายเดินเข้าร้านไปอย่างรวดเร็ว
“นั่นคือคนที่เอาสีสาดใส่มึง?”
“เออ ”
“คุณหน้าแมวน่าจะโมโหโกรธามึงอยู่นะคิน”
“ที่กูบอกว่าเกลียด กูไม่ได้หมายถึงเขานะเว้ยกูหมายถึงสีน้ำที่มันเลอะอยู่บนตัวกูเมื่อกี้”
“กูสับสนมากตอนนี้”
“คุณหน้าแมวน่าจะชื่อสีน้ำ กูได้ยินเด็กนักเรียนตะโกนเรียกชื่ออยู่”
“บาปกรรมมากมึงบอกว่าเกลียดสีน้ำต่อหน้าครูสอนศิลปะ”
“และที่สำคัญโผล่มาตอนที่มึงตะโกนว่าเกลียดสีน้ำ”
“โบ๊ะบ๊ะเป็นจังหวะซิทคอม”
แก๊งลูกเพื่อนแม่ผลัดกันพูดคนละประโยคจนคินถึงกับถอนหายใจ ตอนแรกนี่มั่นใจว่าเหตุการณ์เลอะเทอะเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วมันไม่ใช่ความผิดเขาแน่นอน แต่คินก็ตั้งใจจะไปเข้าไปคุยกับเจ้าของร้านข้างๆ ให้มันเป็นเรื่องเป็นราวก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าอยู่ดีๆ คุณสีน้ำจะโผล่มาแบบนี้และเข้ามาเจอประโยคเด็ดพอดี ความคิดที่จะผูกมิตรกับร้านข้างๆ ตามที่ไอ้มิลบอกน่าจะล่มไม่เป็นท่า
ไม่เป็นท่าจริงๆ ด้วยว่ะ
ตั้งแต่วันนั้นคินยังไม่มีโอกาสได้คุยกับครูสอนวาดรูปร้านข้างๆ สักที ที่จริงคินจะปล่อยให้มันผ่านเลยไปก็ได้แต่สำหรับเขาวันนั้นจะถือว่ามันเป็นอุบัติเหตุยังไงเราก็โตๆ กันแล้วคงไม่มานั่งทะเลาะเหมือนเด็กประถม แต่พอเจอสถานการณ์จริงๆ ก็พูดอะไรไม่ออก จะทักจะทายอะไรก็ดูเกร็งไปหมด มองหน้ากันไม่ถึงสิบนาทีก็ต่างคนต่างเดินเข้าร้านขนาดตอนเช้าเปิดประตูออกมาจากร้านพร้อมกันยังไม่มีการพูดจากันสักคำ
เป็นความสัมพันธ์ในแบบไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ
วันนี้ก็เป็นเช่นกัน คินมีงานนอกสถานที่เลยปิดร้านเร็วหน่อยจริงๆ เป็นงานด่วนกะทันหันเลยไม่ได้บอกใครไว้ ตอนออกจากร้านเห็นคุณสีน้ำกำลังยืนส่งเด็กนักเรียนกลับบ้านอยู่หน้าร้าน หน้าตาก็มอมแมมเลอะสีเหมือนเดิมตอนแรกเห็นอีกฝ่ายก็ยิ้มแย้มดีแต่พอหันมาเห็นหน้าเขาก็หุบยิ้มทันทีเหมือนกดปิดสวิตซ์ คินเลยต้องแกล้งทำเป็นมองไปทางอื่นแล้วเดินไปที่รถแทน
เจ้าคิดเจ้าแค้นเหมือนกันนะคุณครู
งานเลิกดึกกว่าที่คิดคินไม่ได้ออกกองนานมากแล้วเหมือกัน ตั้งแต่กลับจากเชียงใหม่นี่ก็คงเป็นงานแรกที่รับ ตอนแรกว่าจะกลับไปนอนบ้านแต่คิดว่าพรุ่งนี้จะมีลูกค้ามาใช้สตูดิโอก็เลยกลับมานอนที่ร้านน่าจะดีกว่า จังหวะที่กำลังจะหยิบกุญแจขึ้นมาไขก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นว่ามีถุงผ้าสีขาวห้อยอยู่ตรงลูกบิดประตู นอกจากนั้นยังมีแผ่นกระดาษที่มีรูปวาดเป็นผู้ชายตัวสูงตาเป็นขีดๆ ข้างๆ เป็นรูปผู้ชายที่ตัวเล็กกว่าสะพายกระเป๋าใส่กีตาร์ไว้ข้างหลัง
เบนกับคีตา?
คินหยิบโทรศัทพ์ขึ้นมากดดูเพิ่งรู้ว่าเบนโทรมาหาหลายสายแล้วแต่เขาไม่ว่างรับ เวลาออกกองทีไรเขาไม่ค่อยได้ยินเสียงโทรศัพท์สักเท่าไหร่ คินเลยกดโทรกลับแค่เพียงไม่นานก็มีคนรับ
“พี่คินตอนนี้พี่เบนกำลังจับน้องอันนาอาบน้ำ ในห้องน้ำเหมือนสงครามเลยเปียกทั้งคนทั้งแมว พี่คินจะคุยกับพี่เบนไหมเดี๋ยวคีย์ไปบอกพี่เบนให้”
“ไม่เป็นไร พี่แค่จะโทรมาถามเรื่องถุงที่อยู่หน้าร้าน”
“อ้อ ไส้อั่วจากเชียงรายพ่อเอามาให้เยอะเลยพี่เบนเลยเอาไปให้พี่คินด้วย แต่ไปถึงแล้วร้านปิดพี่เบนโทรหาพี่คินไม่มีคนรับ เลยฝากพี่ร้านข้างๆ ไว้”
“พี่ร้านข้างๆ ?”
“ใช่ครับ ที่เป็นครูสอนวาดรูป”
คินเงยหน้ามองไปยังร้านสีรุ้งที่ตอนนี้ปิดไฟดับสนิทไปแล้วก่อนจะหยิบกระดาษที่มีรูปวาดผู้ชายสองคนขึ้นมาดูอีกครั้ง เออ..สมกับเป็นครูสอนวาดรูปไม่มีข้อความบอกไว้ด้วยนะแต่วาดรูปลงสีเสร็จสรรพวาดไอ้เบนซะเหมือนตาตี่เป็นขีดๆ แถมยังระบายสีซะสวยงามเหมือนวาดส่งประกวด
“วันนี้คีย์ใส่เสื้อสีฟ้ากางเกงสีน้ำเงินแล้วก็สะพายกีตาร์มาด้วยใช่ไหม”
“เฮ้ย! พี่คินรู้ได้ไงอะเจอคีย์เหรอ”
คินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยิบถุงผ้าเข้าไปในร้านว่าแล้วครูสีน้ำนี่ลงรายละเอียดไว้หมดทุกอย่างขนาดสีเสื้อผ้ายังเหมือนเป๊ะๆ คินได้ยินเสียงไอ้เบนโวยวายดังลั่นคอนโดก่อนที่คินจะวางสายไปเพราะเบนกำลังต่อสู้กับน้องอันนา บ้านนี้ก็บันเทิงดีสมกับเป็นครอบครัวดนตรีตีกันตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ คินหยิบรูปวาดจากเจ้าของร้านข้างๆ ใส่ลงกล่องที่อยู่ข้างๆ กล่องโปสการ์ด
“ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน ถ้าเป็นสองสามเดือนก่อนผมคงจะเขียนใส่โปสการ์ดเล่าเรื่องครูสอนวาดรูปหน้าแมวให้คุณรู้แล้ว ผมยังหวังว่าสักวันหนึ่งเราจะมีโอกาสได้เจอกันนะ”
Watercolor
“ทำตัวลับๆ ล่อๆ ยังกะคนโรคจิตน้ำ”
“นายไร้สีนั่นกลับมาแล้วน่าจะเห็นถุงผ้าที่เราเอาไปแขวนไว้”
“เลิกเปรียบเทียบทุกอย่างรอบตัวเป็นสีได้ไหม เดี๋ยวเขาคิดว่ามึงบ้าหรอกแล้วทำไมเจ้าของร้านไฮโซมึงถึงบอกว่าเขาไร้สีวะ”
“ก็ยังไม่รู้ว่าจะให้เป็นสีอะไรดีแต่ตอนนี้ให้เป็นนายไร้สีไปก่อน”
“และจากที่เห็นสำหรับมึงคิดว่าเขาน่าจะเป็นสีอะไร”
สีน้ำปิดม่านที่แอบดูอยู่แล้วเดินกลับมานั่งบนเตียง คำถามจากญาติสนิททำให้สีน้ำหันไปมองร้านข้างๆ สีน้ำรู้ตัวดีว่าเขาชอบศิลปะมาตั้งแต่เด็กๆ อุปกรณ์ที่อยู่กับตัวตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงก็คือสมุดวาดรูปและดินสอสีไม้ พอโตขึ้นก็เริ่มรู้ว่าตัวเองหลงรักการวาดรูปสีน้ำ พ่อกับแม่ยังบอกเลยว่าตั้งชื่อเล่นเหมือนเห็นอนาคตเขาล่วงหน้า เพราะอยู่กับกับวาดรูประบายสีมาตั้งแต่จำความได้มันเลยทำให้ชอบเปรียบเทียบทุกอย่างเป็นสีแทนตัวอักษร
วันนี้มีความสุขเลยเป็นสีเหลือง
วันที่เศร้าเป็นสีน้ำเงิน
วันที่สนุกมากๆ จะเป็นสีส้ม
หรือแม้แต่คนที่ได้เจอสีน้ำชอบคิดว่าคนๆ นั้นจะเป็นสีอะไรในสายตาของตัวเองอย่างพ่อกับแม่เป็นสีเดียวกันคือสีขาวเพราะรู้สึกถึงความเรียบง่ายและสงบ ส่วนณัฐเหมือนสีม่วงเพราะมันดูลึกลับเป็นผู้ชายน่าค้นหา
ส่วนผู้ชายร้านข้างๆ..
สีน้ำนึกย้อนกลับไปวันแรกที่ได้เจอกับเจ้าของร้านสุดแสนจะมินิมอล เรายังไม่เคยได้คุยกันสักครั้งที่จริงสีน้ำก็เคืองอยู่นิดๆ ที่ได้ยินเจ้าตัวตะโกนลั่นร้านว่าเกลียดสีน้ำและไม่อยากยุ่งเกี่ยวกันอีก โห…ตอนนั้นนี่เลือดขึ้นหน้าเลยนะคนที่รักการวาดรูปด้วยสีน้ำมาทั้งชีวิตอย่างเขานี่อยากเดินเข้าไปเตะก้านคอมาก
อยากจะกระชากคอเสื้อขึ้นมาแล้วถามว่าสีน้ำไม่ดีตรงไหน! แต่ทั้งหมดนั่นทำได้แค่เพียงคิดในใจ ความเป็นจริงก็คือที่ทำได้คือกำหมัดแน่นแล้วเดินกลับมาที่ร้านตัวเอง หลังจากนั้นเราสองคนก็ไม่เคยได้คุยกันอีกทั้งๆ ที่มีโอกาสอยู่ทุกวัน สีน้ำทิ้งตัวนอนบนเตียงก่อนจะตอบคำถามที่ณัฐถามค้างไว้
“บอกไม่ถูกแต่ไม่ใช่โทนสีสว่างแน่ๆ คงต้องรู้จักเขาให้มากกว่านี้”
วันนี้ร้านสีลูกกวาดปิด และตอนนี้มีเด็กผู้หญิงมัดแกละมือหนึ่งกอดตุ๊กตากระต่าย
ส่วนมืออีกข้างกำลังกอดถุงกระดาษยืนอยู่หน้าประตู
“วันนี้น่าจะปิดทั้งวันนะครับ ร้านไม่เปิดมาตั้งแต่เช้าแล้ว”
“พอดีลูกสาวเรียนวาดรูปที่นี่ค่ะ พอดีเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศเลยซื้อขนมมาฝากครูที่สอนเขา ฉันฝากของไว้ที่คุณได้หรือเปล่าคะ”
คงจะมีธุระต้องรีบไปเพราะท่าทางดูรีบร้อน คินเลยตอบตกลงเด็กหญิงมัดแกละก็ยื่นถุงขนมให้เขาก่อนจะโบกมือบ๊ายบายแล้วขึ้นรถจากไปทิ้งคินไว้กับถุงขนมที่เขาเองก็ไม่รู้จะทำยังไงดี คินเลยเดินกลับเข้าร้านแล้วหยิบกระดาษโน๊ตขึ้นมาเขียน เออ..ลืมถามชื่อแต่คิดว่าเขาน่าจะรู้จักกันอยู่แล้ว คินเลยลุกขึ้นจะเอาถุงขนมไปแขวนไว้ที่หน้าประตูร้านแต่เดินไปไม่กี่ก้าวก็เดินกลับมาที่เดิมก่อนจะนึกอะไรได้
"ครูน้ำเห็นถุงขนมที่นาน่าฝากพี่ร้านข้างๆ ไว้หรือเปล่าคะ"
“ได้แล้วครับ ขนมเต็มเลยครูน้ำขอบใจนาน่ามากนะวันนี้ก็พาพี่จีนี่มาด้วยใช่ไหม”
สีน้ำหนีบโทรศัพท์ที่กำลังคุยอยู่พร้อมกับหยิบกระดาษโน๊ตที่มีรูปวาดเป็นลายเส้นเด็กผู้หญิงมัดแกละกอดตุ๊กตากระต่ายขึ้นมาดูใกล้ๆ ถึงมันจะเป็นลายเส้นดินสอเท่านั้นแต่รายละเอียดชัดเจนดี พี่กระต่ายที่ชื่อจีนี่เป็นตุ๊กตาตัวโปรดของลูกศิษย์เขาที่อุ้มไปไหนมาไหนด้วยตลอด นายไร้สีนี่วาดแม้กระทั่งรอยเปื้ัอนตรงข้างแก้มของตุ๊กตาตำแหน่งไม่ผิดเพี้ยนเลย
น่าจะชอบวาดลายเส้น
มิน่าล่ะถึงไม่ชอบสีน้ำ
Watercolor
“คนติสท์ๆ เขาคุยกันแบบนี้เหรอวะ”
“เขียนมันไม่ง่ายกว่าวาดเหรอ”
“คือมึงวาดรูปกันไปมาแต่ไม่คุยกันสักคำนี่คืออะไร”
“เขาคงไม่อยากคุยกับมึงคิน บอกเกลียดสีน้ำดังลั่นขนาดนั้นเป็นกูๆ จะกลับไปเอาสีน้ำมาสาดใส่มันอีกรอบ”
“แล้วไม่คิดจะคุยกันต่อหน้าบ้างเหรอวะร้านอยู่ติดกันขนาดนี้”
แก๊งลูกเพื่อนแม่ถกเถียงกันอยู่ในไลน์ หลังจากที่เขาเล่าความคืบหน้าความสัมพันธ์กับร้านข้างๆ ได้รับรู้ พอมานึกถึงแล้วก็ตลกเราคุยกันผ่านภาพวาดอย่างเดียว หลังจากน้องมัดแกละวันนั้น วันถัดๆ มาคินก็ได้รับรูปวาดอีก ตอนที่ฝนตกหนักคินได้ยินเสียงเคาะประตูหน้าร้านพอเปิดออกไปก็เจอกระถางต้นกระบองเพชรที่ต้นไม้เอามาให้วางอยู่หน้าประตู จำได้ว่าเขาเอามันไปรับแดดในตอนเช้า คงลืมเอาเข้ามาด้วย แต่ที่คินสนใจคือรูปวาดที่แปะไว้บนกระถางเป็นรูปต้นกระบองเพชรกำลังกางร่มแน่นอนมีการลงสีด้วยสีน้ำเสร็จสรรพ
และวันต่อมาฝนก็ตกหนักอีกแต่คราวนี้คินไม้ได้ลืมเอาเจ้าต้นกระบองเพชรเหมือนวันก่อน แต่สายตาเหลือบไปเห็นกระป๋องที่ใส่พู่กันวางไว้อยู่ตรงโต๊ะหน้าร้าน คินเห็นว่าไฟในร้านก็เปิดอยู่เจ้าของน่าจะลืมมากกว่าเลยรีบวิ่งไปเก็บไว้ก่อนจะหยิบกระดาษมาวาดรูปพู่กันกางร่มแปะไว้บนกระป๋องแล้ววางไว้ตรงหน้าประตู
และมันก็เป็นแบบนี้มาทั้งอาทิตย์
คินไขกุญแจเข้าร้านหลังจากที่เมื่อคืนกลับไปนอนที่บ้านมา และตอนนี้หน้าประตูกำลังมีซองกระดาษสีน้ำตาลวางอยู่แต่แปลกที่ครั้งนี้ไม่ได้มีรูปวาดเหมือนทุกครั้ง คินหยิบขึ้นมาดูใกล้ๆ เดาว่าไปรษณีย์น่าจะส่งผิดมากกว่าคินเลยอ่านที่อยู่ที่แปะไว้หน้าซอง
ธารธารา ศิริกวิน
ที่อยู่คือของร้านข้างๆ ส่งผิดแน่นอน คินถือซองกระดาษสีน้ำตาลอยู่นานก่อนจะตัดสินใจเดินไปที่ร้านข้างๆ จังหวะที่กำลังจะเคาะประตู แต่อยู่ดีๆ ประตูเปิดออกพร้อมกับคนที่คุยกันผ่านทางรูปวาดทั้งอาทิตย์ก็ยืนอยู่ตรงหน้า ท่าทางคงจะตกใจอยู่เหมือนกันเพราะคินเห็นอีกฝ่ายยืนค้างอยู่อย่างนั้น วันนี้ครูสีน้ำไม่ได้เลอะสีเหมือนทุกวันหน้าตาไม่ได้เป็นแมวเหมือนวันแรกที่เจอด้วยน่าจะเป็นเพราะเช้าอยู่ยังไม่ได้เริ่มสอน แต่ท่าทางยืนนิ่งยังกะเจอผีทำให้คินต้องพยายามกลั้นหัวเราะ
“ผมเอานี่มาให้ไปรษณีย์น่าจะส่งผิดที่อยู่มันเป็นร้านของคุณ คุณชื่อธารธาราหรือเปล่า”
“อ้อ..ใช่ครับ”
พอคินยื่นซองกระดาษสีน้ำตาลให้อีกฝ่ายต่างคนก็ต่างเงียบแต่ก็ไม่ยอมขยับตัวไปไหนเหมือนต่างคนกำลังตัดสินใจว่าจะปล่อยให้มันผ่านไปแบบนี้เหมือนทุกครั้งหรือควรจะทำอะไรสักอย่าง สุดท้ายคินก็เป็นคนเริ่มเป็นฝ่ายพูดก่อน
“ผมว่าเราควรคุยกันต่อหน้าสักทีคุณ..”
“สีน้ำครับ ผมชื่อสีน้ำ”
“ผมภาคิน เรียกคินเฉยๆ ก็ได้ผมถามได้ไหมคุณอายุเท่าไหร่ผมจะได้เรียกถูก”
“ผมน่าจะแก่กว่าคุณคิน”
“31”
“ผม 33 แก่กว่าคุณจริงๆ ด้วย”
“ที่จริงผมคิดว่าคุณน้ำอายุยี่สิบกว่า”
“ผมดูเด็กขนาดนั้นเลย”
“วันแรกที่ผมเจอคุณมีหนวดแมวแล้วก็กำลังวิ่งเล่นอยู่”
สีน้ำนึกย้อนไปวันนั้นเขาเล่นเกมแพ้เด็กๆ เลยโดนเด็กวาดหน้าซะจนหน้ากลายเป็นแมวอย่างที่เห็น พอคิดแบบนี้ก็อายขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน อายุตั้งเท่านี้แล้วยังจะเล่นอะไรเป็นเด็กๆ คุณภาคินยังคงเหมือนวันแรกที่เขาเจอแต่งตัวเหมือนเดิมเป๊ะๆ เสื้อยืดสีเทากับกางเกงยีนส์ที่จริงก็เห็นแต่งตัวแบบนี้ทุกวัน
เหมือนเหมาเสื้อสีขาว ดำ เทา มาทั้งโรงงาน
“โอเค เราจะไม่พูดเรื่องวันนั้นกันแล้วมันเป็นอุบัติเหตุผมขอโทษนะไม่ได้ตั้งใจจะเอาสีน้ำสาดใส่คุณ”
“ครับ มันผ่านไปแล้วผมก็ไม่ได้คิดอะไร”
“แต่เรื่องที่บอกว่าเกลียดสีน้ำนี่ผมไม่ลืมนะ”
“วันนั้นผมคงโมโหจริงๆ ผมไม่ถูกชะตากับการระบายสีน้ำเท่าไหร่”
“ถนัดงานลายเส้นเหรอครับ”
“ครับ แค่ไม่ถนัดการผสมสีมันยุ่งยากเลยไม่ค่อยชอบสีน้ำ”
“เจ็บจี๊ดเลย”
“ผมไม่ได้หมายถึงว่าผมไม่ชอบคุณนะ”
“ผมรู้ แล้วไม่คิดอยากจะระบายสีน้ำบ้างเหรอครับ”
“ไม่ชอบก็เลยไม่ได้สนใจ”
“เจ็บจี๊ดอีกแล้วเนี่ยแล้วมีสีที่ชอบไหมครับ”
“ไม่มีครับ”
“คุณคินดูน่าจะชอบสีขาวสีดำ ผมเดาจากร้านคุณ”
“มันดูเรียบๆ ใช่ไหมครับมันคงดูจืดๆ”
“อย่าเข้าใจผมผิดนะผมแค่เดาจากที่ผมเห็น”
“ผมอาจจะเข้าใจยากสักหน่อยขอโทษด้วย”
“ขนาดได้คุยกับคุณผมก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าคุณคินเหมือนสีอะไร”
“ผม? เหมือนสี? เมื่อกี้คุณน้ำว่าอะไรนะครับไม่ค่อยได้ยิน”
เสียงเรียกจากในร้านทำให้สีน้ำตะโกนบอกณัฐว่ากำลังจะเข้าไป คินเองก็คงต้องกลับไปเตรียมตัวเปิดร้านเหมือนกันเพราะเลยเวลาที่เปิดร้านมานานมากแล้ว จังหวะที่คินกำลังหันหลังกลับแขนเสื้อก็ถูกดึงไว้
“ถ้าวันไหนอยากระบายสีน้ำมาลงคอร์สได้นะ ผมสอนให้ฟรี”
“ผมจะเรียนไปทำไม”
“ก็อยากให้คุณคินชอบสีน้ำขึ้นมาบ้าง”
ต่างคนต่างเงียบอยู่อย่างนั้นเมื่อประโยคมันฟังดูแปลกๆ ครูสอนวาดรูปเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไปเลยยกมือขึ้นมาพร้อมกับอธิบายกลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด
“ไม่ได้หมายถึงผมนะ หมายถึงสีน้ำที่เป็นสี แต่จริงๆ ก็อย่าไม่ชอบผมด้วยถึงผมจะเคยเอาสีน้ำสาดใส่คุณก็ตาม อธิบายยังไงดีเวลาได้ยินคุณคินบอกไม่ชอบสีน้ำทีไรผมเจ็บจี๊ดตลอดเลย”
นี่เป็นคนแบบไหนวะเนี่ย
ตลกว่ะ
“ไว้ถ้าวันไหนผมสนใจสีน้ำขึ้นมาผมจะให้คุณสอนผมแล้วกัน”
คินกำลังจะเดินต่อแต่แขนเสื้อก็ยังถูกจับไว้เหมือนเดิมจนคินเริ่มจะสงสัยแล้วว่า ครูสอนวาดรูปนี่อายุมากกว่าเขาจริงเหรอวะรู้สึกเหมือนเป็นเด็กนักเรียนอยู่เลย คินตั้งใจจะหันไปถามว่ามีอะไรอีกหรือเปล่าเพราะเขาเองก็อยากจะเปิดร้านเหมือนกันนี่ก็สายมากแล้ว แต่อยู่ดีๆ คนผมสีน้ำตาลแดงก็ชูถุงในมือขึ้นมาแล้วยื่นให้เขา
“ทานข้าวเช้าหรือยังครับ ปาท่องโก๋เจ้าดังร้านหน้าปากซอย”
“……………….....................”
“สองตัวห้าบาท”
“……………….....................”
WATERCOLOR
“ได้คุยกับร้านข้างๆ แล้วเหรอวะน้ำ”
“เออ เขาชื่อภาคิน”
“แล้วเป็นไงคราวนี้เขาเป็นสีอะไร”
“ไม่รู้ว่ะยังรู้สึกว่าเข้าถึงยากนึกไม่ออกเลยว่าเหมือนสีอะไร”
“คนแรกเลยนะที่ยังไร้สี แล้วนั่นซองอะไรวะ”
“รูปที่เราบอกให้พัดส่งมา เรากลับมาเป็นเดือนๆ ละเพิ่งจะส่งมาให้”
สีน้ำเทรูปออกมาจากซองสีน้ำตาลก่อนจะหยิบขึ้นมาดูทีละใบ บรรยากาศและรอยยิ้มในรูปทำให้คนที่ดูอยู่ยิ้มออกมาถึงจะไม่ได้สะดวกสบายเหมือนอยู่ในกรุงเทพแต่ธรรมชาติตอนที่อยู่ที่นั้นก็เรียกได้ว่ามีความสุขมากจริงๆ ณัฐที่เช็ดจานสีอยู่เลยเดินมาดูเพราะเห็นญาติตัวเองเงียบๆ ไป
“คิดถึงเด็กๆ เนอะอยากกลับไปอีก”
สีน้ำยิ้มออกมา
แล้วหยิบรูปขึ้นมาดูใกล้ๆ
“อืม คิดถึงมากเลย”
กว่าจะได้เปิดร้าน
ก็สายมากแล้ว
ชีวิตภาคินหลังจากที่เปิดร้านเสร็จแล้วก็คือการชงกาแฟดำที่คินคั่วเมล็ดเองกับมือ ไอ้ทิมเคยบอกว่ายุ่งยากกว่าจะได้กินแต่ละแก้ว แต่สำหรับคินคิดว่าการที่ทำแต่ละขั้นตอนจนไปถึงลิ้มรสกาแฟมันทำให้เขารู้สึกดี หลังจากจัดการกับกาแฟเสร็จแล้วคินจะกลับมานั่งทำงานที่โต๊ะมันเป็นอย่างนี้ซ้ำๆ ทุกวัน บนโต๊ะไม่มีอะไรมากมายมีแค่แมคบุ๊คไว้ทำงาน แก้วน้ำ แจกันสีใส และแก้วกาแฟสีขาวล้วน
แต่ที่แปลกใหม่สำหรับวันนี้
คือปาท่องโก๋สีน้ำตาลสองตัว
คินมองอยู่นานว่าจะทำยังไงกับมันดี ปกติคินไม่ได้กินอะไรพวกนี้อยู่แล้วอย่างมากก็แต่แซนวิชแฮมชีสอะไรแบบนี้มากกว่า แต่พอนึกถึงหน้าคนที่ยื่นให้มาก็ทิ้งไม่ลง รอยยิ้มที่ยิ้มให้คล้ายจะบอกว่าสิ่งนี้มันอร่อยมากจริงๆ อยากให้ลอง คินเลยหยิบปาท่องโก๋สองตัวมาวางไว้ข้างกัน พอมองแบบนี้ก็แปลกดีบนโต๊ะเขาไม่เคยมีสีอื่นมาก่อนเลยนอกจากดำกับขาววันนี้มันเป็นวันแรกที่มันมีสีน้ำตาล คินเลยยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปก่อนจะกดอัพลงอินสตาแกรมและแน่นอนว่าคนที่แปลกใจกว่าใครเพื่อนคือบรรดาแก๊งลูกเพื่อนแม่
timjinda: มึงป่วยเหรอลูกกระจ๊อกทำไมมึงมีปาท่องโก๋บนโต๊ะ! @ppachara ลูกพี่ไม่สบายหนักมาดูใจด้วยพอร์ช
ramin: ในที่สุดไอจีมึงก็มีสีอื่นนอกจากสีขาวและสีดำ ps.กูมองรูปนี้นานมากจนไม้คิดว่ากูบ้าแล้วจ้องเป็นสิบนาที
ิbenktd: กูไม่เห็นมึงกินปาท่องโก๋อีกเลยหลังจากอายุสิบสองขวบ! ตกใจมาก! นอกจากแก้วกาแฟขาวดำก็ยังมีปาท่องโก๋สีน้ำตาล @Keyta มาดูพี่คินกินปาท่องโก๋!
คินเหนื่อยใจกับความเวอร์วังของแก๊งลูกเพื่อนแม่
เอาเถอะตัวเขาเองยังแปลกใจเลยส่วนแคปชั่นน่ะเหรอ
“Brown สองตัวห้าบาท”
จะว่าไปสีน้ำตาลก็สวยดี (นิดนึง)
TO BE CON
ปาท่องโก๋อร่อยนะ นี่มันนิยายรายเดือนหรือเปล่านี่!
#ที่พักพิงสีน้ำ#ซีรีส์ลูกเพื่อนแม่
twitter @ribbinbo
-
:pig4: :pig4: :pig4:
อุย....ตอนใหม่มาแล้วววววว
-
อันแน่ คินเริ่มเติมสีให้ตัวเองแล้ว เอ๊ะ ต้องบอกว่ามีคนมาเติมสีให้คินแล้ว
-
น่ารัก มีแต่คำว่าน่ารัก นี่สินะ พรหมลิขิต
ไปเริ่มคุยผ่านโปสการ์ดได้ยังไงล่ะ
ดีนะ คินไม่ใช่คนชอบโวยวายไรมาก
สีน้ำก็ดูอึน น่าเอ็นดู ทิมมีเพื่อนละนะ 5555
ชอบความวาดรูปบอกกัน น่ารักดีค่ะ
วาดยังไงให้รู้ว่า ต้องการบอกอะไร
-
ชอบความติส :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
-
ตอนบอกว่าสองตัวห้าบาทนี่แอบขำ เหมือนขายต่อ ฮา รอตอนต่อไปค่ะ
-
ชอบๆๆๆ มาต่อไวๆ นะค่ะ :3123:
-
น้องสีน้ำำำ
-
แก๊งลูกเพื่อนแม่น่ารักตลอดเลย TT
น่ารักดีคุยกันผ่านรูปวาด
-
Watercolor
#ที่พักพิงสีน้ำ
คุณคิดว่าตัวเองเหมือนสีอะไร ?
ภาคิน พิชญเดชา
CH.2
- Yellow-
เอาข้าวต้มหมูมาฝากกลัวคนโสดสนิทอดตาย
คินหยิบปิ่นโตที่ใส่ข้าวต้มหมูมาจนเต็มแถมยังมีผลไม้ที่ปอกไว้เตรียมพร้อม นึกภาพตามแล้วก็ขำใครจะไปคิดว่าภาพลักษณ์ตี๋ฮ่องกงอย่างเบนจามินแห่ง KTD จะทำอาหารได้เก่งขนาดนี้ แต่ก็นะอาหารที่ทำให้เพื่อนที่คบกันมาตั้งแต่สามขวบนี่มันช่างแตกต่างจากแฟนสุดที่รักจริงๆ คินเห็นคีตาได้กินอาหารหรูหรายังกะเชฟโรงแรมห้าดาวทุกวัน แซลมอนชิ้นใหญ่วางเต็มจานแล้วดูเขา..พอเห็นแบบนี้ก็ทำให้นึกถึงอาหารเช้าเมื่อวันก่อน
ปาท่องโก๋สองตัวห้าบาท..
ร้านมันอยู่ตรงไหนวะ
“เก็บไว้กินตอนกลางวันแล้วกัน”
คินจัดการเอาข้าวต้มหมูใส่ตู้เย็นก่อนจะคว้าเอาโทรศัพท์กับกระเป๋าตังค์แล้วเดินไปเปิดประตูร้าน ทันทีที่เขาก้าวเท้าออกมาจากประตูก็ต้องหยุดนิ่งเมื่อเห็นว่าคุณสีน้ำร้านข้างๆ กำลังตั้งท่าขี่จักรยานแต่สงสัยได้ยินเสียงเขาเปิดประตูเลยหันมามอง
“คุณคินจะไปไหนครับ”
“ว่าจะไปหาอาหารเช้าสักหน่อยแล้วคุณ..”
“ไปกินโจ๊กกันไหมครับ”
“โจ๊ก? แถมนี้มีร้านโจ๊กด้วยเหรอผมไม่เคยเห็น”
“เลยไปอีกสองซอยไม่ไกลเท่าไหร่”
“ไปด้วยจักรยานคันนี้?”
“ไวใจผมได้นะขึ้นมาเลย”
คินยืนมองคนที่ตบเบาะจักรยานสีเทาเหมือนเรียกเด็กๆ ให้ไปนั่ง คินเลยเดินมาหาพร้อมกับบอกว่าเขาปั่นให้จะดีกว่าเพราะดูจากขนาดตัวแล้วตัวเขาน่าจะหนักกว่าตัวคุณสีน้ำมากอยู่ คินเตรียมพร้อมก่อนจะหันไปมองคนที่นั่งอยู่ด้านหลัง พอเห็นเขามองก็ยิ้มแฉ่งเออ…คนเรามันจะร่าเริงตั้งแต่หกโมงเช้าได้ยังไงกันวะ
เหมือนโดนหลอก
ไอ้สองซอยของครูสีน้ำนี่มันไม่น่าจะใช่ใกล้ๆ เขาปั่นจักรยานมาเกินสิบนาทีแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นว่าจะมีร้านโจ๊กอยู่แถวนี้เลยสักนิด ดีที่วันนี้อากาศไม่ได้แย่เท่าไหร่ถ้าร้อนแบบแสงแดดเผาเขาอาจจะไหม้ตายไปแล้ว แถมคนที่นั่งอยู่ข้างหลังเอาแต่ชี้บอกว่าตรงนู้นตรงนั้นตรงนี้ขายอะไรบ้าง น่าจะเอนจอยอีทติ้งพอสมควรเพราะเห็นบอกกินมาแล้วทุกร้าน
“ตั้งแต่ผมเปิดร้าน ผมยังไม่เคยไปไกลเกินเซเว่นแถวร้านเลย”
“แถวนี้ของกินเยอะมากเลยนะคุณคินต้องลองมา”
“คุณน้ำก็พาผมมาแล้ววันนี้”
“หมายถึงถ้าคุณคินอยากมากินเอง กินข้าวคนเดียวบ่อยไหมครับ”
“ก็บ่อยนะ จริงๆ ก็ทุกวันผมเฝ้าร้านคนเดียว”
“ตอนนี้เรารู้จักกันแล้วหารค่าพิซซ่า บอนชอน เคเอฟซีได้เสมอ”
“ผมมีค่าเวลาคุณหิวเหรอไง”
“งั้นมาเรียนวาดรูปสีน้ำไหม”
“ไม่ดีกว่าครับ”
“ไม่หลงกลเลยนายภาคิน”
คินหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินสรรพนามที่เริ่มเปลี่ยนไปเอาเถอะถือซะว่าเป็นการขี่จักรยานกระชับมิตรก็แล้วกัน แสงแดดเวลาเกือบเจ็ดโมงเริ่มสว่างจนคินต้องรีบปั่นไปยังร้านโจ๊กที่เหมือนจะไกลกว่าสองซอยตามที่คนซ้อนท้ายบอก คินเองเพิ่งรู้ว่าร้านค้าที่เปิดตอนเช้ามีเยอะขนาดนี้ เสียงจากคุณสีน้ำยังคงบอกว่าร้านนี้อร่อยขนาดซอยแยกเล็กๆ ยังรู้ว่ามีร้านลับซ่อนอยู่
“ตรงซอยนู้นมีร้านอาหารญี่ปุ่นอยู่ด้วยครับ ซอยตรงนู้นคุณคินเห็นไหม”
“อย่ายื่นมือออกไป”
คินปล่อยมือจากแฮนด์หนึ่งข้างแล้วจับมือคนที่กำลังชี้ให้ดูซอยร้านอาหารญี่ปุ่นรวบไว้บนตัก เพราะกลัวว่าจะโดนรถเฉี่ยวไปซะก่อนเห็นยื่นออกไปซะจนสุดแขน สีน้ำเงียบลงก่อนจะมองมือตัวเองที่ถูกจับไว้แน่น..ก่อนจะเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้าง วันนี้คุณภาคินก็ยังแต่งตัวเหมือนเดิมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ ผมไม่ได้เซ็ทน่าจะเพิ่งตื่นก็ดูแปลกตาดี แต่ปกติก็ดูเซอร์ๆ แบบนี้อยู่แล้ว สีน้ำเอียงหน้ามามองคนที่ตั้งใจขี่จักรยานแต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือเขาออกสักที แต่แค่เพียงไม่นานคุณคินก็รู้สึกตัวค่อยๆ ปล่อยมือออกแล้วไปจับแฮนด์ตามเดิม
“วันนี้วันอาทิตย์คุณคินว่ามันเป็นสีอะไร”
“แดง? ไม่ใช่แดงเหรอครับ”
“วันนี้ของผมเป็นสีเหลือง”
“คุณน้ำดูชอบเปรียบเทียบทุกอย่างเป็นสี”
“ทุกคนที่รู้จักผมก็บอกแบบนั้นนะ มันดูบ้าๆ ใช่ไหม”
“เฮ้ย ผมไม่ได้หมายถึงแบบนั้น อย่าเข้าใจผมผิดมันก็ดูเหมาะกับคุณดีแล้วทำไมคุณถึงบอกว่าวันนี้เป็นสีเหลือง”
“ไม่บอกหรอกครับแล้วคุณคินคิดว่าวันนี้ของคุณเป็นสีอะไร”
“แดงมั้ง”
“ทำไมเป็นสีแดง”
“ก็วันนี้วันอาทิตย์”
คินตอบคำถามก่อนจะจอดจักรยานหน้าร้านโจ๊กที่คนเยอะพอสมคววร คนที่นั่งซ้อนท้ายอยู่ลงจากจักรยานก่อนจะบอกก็จริงวันนี้วันอาทิตย์เป็นสีแดงก็ถูกของคุณ แล้วเดินเลยไปจองโต๊ะคินได้แต่มองตามคนที่เดินน้ำหน้าไป สำหรับเขาทุกๆ วันก็เหมือนกันหมดจะวันจันทร์ถึงวันอาทิตย์จะให้แยกๆ เป็นสีๆ อะไรเขาไม่เคยทำ แค่รู้สึกว่าวันนี้ก็เป็นวันอาทิตย์สีแดงที่ไม่น่าเบื่อดี
และก็เป็นวันแรกที่อาหารเช้าของเขาเปลี่ยนไป
แก๊งลูกเพื่อนแม่กรี๊ดแน่ถ้าวันนี้ได้รู้ว่าเขากินโจ๊กแทนกาแฟดำ
ร้านโจ๊กรสชาติดีคุณลุงคนขายให้เครื่องเยอะมากคนที่พามากินยิ้มแก้มปริเมื่อเขาบอกว่าอร่อย เป็นการกินอาหารเช้ากับคนที่เพิ่งรู้จักแต่ก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไรมีบางช่วงที่เราคุยกัน และบางช่วงที่ต่างคนต่างเงียบเพราะมัวแต่กินโจ๊กและคุณน้ำก็เป็นอีกคนที่กลั้นหัวเราะตอนที่เขาบอกชื่อแก๊งเพื่อนสนิทให้ฟัง
“แก๊งลูกเพื่อนแม่?”
“ครับมีสี่คนมีผม เบน ทิมแล้วก็รามิลเป็นหัวหน้า”
“มีหัวหน้าด้วยเหรอครับ”
“มีไปงั้นๆ คนที่มีอำนาจตัวจริงคือทิม”
“มีอำนาจขนาดไหนเนี่ย”
“ขนาดที่ว่าบังคับให้พวกผมไปดรีมเวิลด์ตอนอายุสามสิบได้”
“เดี๋ยวนะ เหมือนผมจะเคยเจอคนหนึ่งที่ตัวสูงๆ ตี๋ๆ วันนั้นเขาฝากของไว้ให้คุณคิน”
“นั่นเบนจามิน”
“อ้อ มีอีกคนสะพายกีตาร์มาด้วยแก้มป่องๆ”
“แฟนเบนครับชื่อคีตาเป็นนักแต่งเพลง ผมว่าคุณน้ำต้องเคยฟังเพลงที่คีตาแต่ง จริงๆ วันแรกที่เราเจอกันแก๊งลูกเพื่อนแม่ผมก็อยู่กันครบนะ”
“ตอนนั้นโมโหอยู่จำใครไม่ได้หรอกจำได้แต่หน้าคุณคิน”
“แค้นไม่เลิกเลย”
“คำว่าเกลียดสีน้ำนี่ฝังใจจนผมเก็บไปฝันร้าย แต่พวกคุณดูสนิทกันดีโตกันขนาดนี้แล้วก็ยังเจอกันทุกวัน”
“เดี๋ยวพวกมันก็มาอีกเราเจอกันบ่อยอยู่แล้วครับ เมื่อก่อนเราเจอกันเช้ากลางวันเย็นเดี๋ยวนี้มีแฟนก็เลยติดแฟนกัน”
“มีแฟนกันหมดแล้วเหรอครับแก๊งลูกเพื่อนแม่”
“มีหมดแล้วครับ”
“อ้อ..โอเค”
“เหลือผม”
“ครับ?”
“เหลือผมคนเดียวที่ยังไม่มีแฟน ตอนนี้ผมยังไม่มีใคร”
อยู่ดีๆ บทสนทนาก็เงียบไปทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ยังคุยกันเรื่องแก๊งลูกเพื่อนแม่ไม่หยุด คุณสีน้ำไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่พยักหน้ารับรู้แต่คินก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่อาจเพราะแสงแดดที่ส่องเข้ามาทำให้เห็นใบหน้าของคุณน้ำแดงขึ้นมาอาจจะร้อนละมั้งเพราะเห็นดื่มน้ำไปสองแก้วแล้ว…
กว่าจะขี่จักรยานกลับมาก็ถึงเวลาที่ต้องเปิดร้าน แต่หน้าร้านของคุณสีน้ำตอนนี้มีผู้ชายใส่แว่นตัวสูงมานั่งรออยู่ท่าทางสนิทสนมกันดีเพราะเห็นอีกฝ่ายยกมือขยี้ผมคุณน้ำซะจนยุ่งเหยิง
“พี่แวะมาหาวันนี้จะไปบ้านรุ่งอรุณด้วย”
“น้ำไม่ได้ไปนานมากเลย”
“เด็กๆ ที่นั่นคิดถึงน้ำกันหมด เดี๋ยวนี้มีแต่คนเอาของไปบริจาคแต่ไม่ค่อยมีใครไปสอนอะไรเด็กเท่าไหร่”
“น้องๆ ที่นั่นชอบวาดรูปนะเอางี้น้ำไปด้วยดีกว่า พี่ภูมิรอก่อน”
“แล้วน้ำไม่สอนเหรอไง”
“มีสอนอีกทีตอนเย็นเลยเดี๋ยวให้ณัฐเฝ้าร้านไปก่อน”
“ก็มีแค่เราสองคนเท่านั้นแหละที่ไปหา ถ้ามีคนวาดรูปได้ไปหาเด็กๆ อีกก็คงจะดี”
โครม..
เสียงของหล่นตรงหน้าประตูจากร้านข้างๆ ทำให้คนทื่ยืนคุยกันอยู่หน้าร้านหันไปมอง ภาคินเอ่ยขอโทษเพราะคิดว่าตัวเองทำเสียงดังรบกวน เลยรีบเก็บบรรดาม้วนฟิล์มที่ทำหล่นไว้ใส่กล่อง สีน้ำก้มลงเก็บฟิล์มที่กลิ้งมาตรงเท้าขึ้นมาถือไว้ก่อนจะเดินไปหาคินที่กำลังเอื้อมมือไปรับแต่อีกฝ่ายกลับไม่ให้ง่ายๆ
Watercolor
“ถ้าวันไหนคุณคินว่างมาสอนเด็กๆ วาดรูปได้นะครับ”
นั่นคือประโยคจากคุณสีน้ำก่อนที่อีกฝ่ายจะยื่นม้วนฟิล์มพร้อมกับบอกที่อยู่ของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ คินพยักหน้ารับเท่านั้นแต่ไม่ได้ตอบตกลงหรือปฏิเสธ ตอนสายของวันอาทิตย์คินนั่งทำงานไปเรื่อยๆ แต่รู้สึกว่าเขาไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ชื่อบ้านรุ่งอรุณลงไป แค่เพียงไม่นานข้อมูลต่างๆ ก็ปรากฏให้เห็น คินค่อยๆ เคาะนิ้วกับโต๊ะเหมือนใช้ความคิด
สุดท้ายป้ายหน้าร้านก็เปลี่ยนเป็น close
บ้านรุ่งอรุณเป็นสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ไม่ได้ใหญ่มาก เด็กที่นี่ส่วนใหญ่เป็นเด็กที่อายุไม่เกินสิบสาม ทันทีที่เขาจอดรถเจ้าหน้าที่ก็พาเขามาที่ห้องกระจกที่อยู่ด้านหลัง คินเอ่ยขอบคุณก่อนจะกอดอกยืนมองครูสีน้ำที่กำลังก้มหน้าวาดรูปอยู่ พู่กันในมือค่อยๆ แต้มสีน้ำลงบนกระดาษสีขาว ตรงหน้ามีบรรดาเด็กๆ นั่งมองกันตาแป๋วถึงแม้ในมือของเด็กจะเป็นสีไม้ไม่ใช่สีน้ำ เดาว่าคงกลัวจะเลอะเทอะเลยให้ใช้สีไม้แทน
“วันนี้ใครอยากได้กระต่ายบ้าง เดี๋ยววันนี้ครูจะสอ..”
สีน้ำยังพูดไม่ทันจบประโยคเพราะคนที่เปิดประตูเข้ามาแล้วยิ้มให้ บรรดาเด็กๆ ที่นั่งอยู่ต่างมองตามคนที่เข้ามาใหม่กันตาแป๋วก่อนที่สีน้ำจะบอกให้เด็กๆ เรียกคินว่าพี่คิน เพราะคินไม่ถนัดวาดสีน้ำเลยเอามาแค่ปากกาเมจิกสีดำมาแท่งเดียว แต่ดูเด็กๆ จะตื่นเต้นกันมากพากันมารุมพี่คินกันใหญ่
“ปากกาวาดรูปได้ด้วยเหรอคะ”
“ได้สิคะ หนูอยากได้รูปอะไร”
“กระต่ายค่ะพี่คินวาดให้หนู”
สีน้ำท้าวคางมองภาคินที่ตอนนี้จะฮอตป๊อปปูล่าในบรรดาเด็กๆ บ้านรุ่งอรุณ เสียงดังเจี๊ยวจ้าวแย่งกันกันให้คุณคินวาดรูปตามที่ตัวเองอยากได้ กว่าจะได้ครบทุกคนก็ทำเอาหมดแรงสีน้ำเห็นท่าทางสะบัดมือไปมาของคนที่นั่งข้างๆ ก็ได้แต่หัวเราะเบาๆ รูปวาดสุดท้ายเป็นรูปหุ่นยนต์ตัวใหญ่ก่อนที่เด็กผู้ชายจะยกมือไหว้แล้ววิ่งเอาไปเป็นแบบแล้วตัวเองวาดตาม
“สีน้ำผมตกกระป๋องแน่ๆ เจอปากกาเมจิกคุณคินไป”
“เดี๋ยวเด็กๆ ก็เบื่อครับส่วนมากก็ชอบแบบมีสีสันมากกว่า”
“ไม่นึกว่าคุณคินจะมาวันนี้”
“ก็อยากลองทำอะไรแบบนี้บ้าง คุณน้ำน่าจะมาบ่อยคุณดูสนิทกับเด็กๆ”
“ครับ ก่อนที่ผมจะเปิดร้านก็มาบ่อยเหมือนกัน แต่หลังจากกลับมาที่กรุงเทพนี่ก็เพิ่งมีเวลามา”
“ผมนึกว่าคุณเป็นคนกรุงเทพซะอีก”
“ผมเป็นคนกรุงเทพแต่ก่อนหน้านี้ผมไปอยู่ที่อื่นมา ที่จริงผมเปิดร้านก่อนหน้าคุณคินแค่เดือนเดียวเอง”
“ไปทำงานต่างจังหวัดเหรอครับ”
“ทำงาน..เรียกว่าทำงานก็ได้ครับ”
“ผมถามได้ไหมว่าที่ไหน”
“เชียงใหม่ครับ”
กึก..ปลายปากกาเมจิกสีดำหยุดชะงักก่อนจะหันมามองคนข้างๆ ที่กำลังจุ่มพู่กันสีเหลืองแล้วระบายลงกระดาษสีขาวตรงหน้า คงเพราะว่าเขาเงียบไปไม่พูดอะไรต่อคุณน้ำเลยหยุดระบายสีแล้วเงยหน้าขึ้นมามองคล้ายจะถามว่าเป็นอะไร คินเลยส่ายหน้าก่อนจะหยิบปากกาเมจิกมาวาดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
“ลองระบายสีน้ำไหม”
“ไม่กลัวผมทำเลอะเหรอครับ”
“ไม่เท่าวันแรกที่เราเจอกันหรอก”
พอคิดถึงวันนั้นก็หัวเราะออกมาทั้งคู่ก่อนที่คินจะลองระบายสีน้ำตามที่คุณครูบอก พอเห็นเขาตกลงคุณน้ำก็ยิ้มอย่างดีใจจัดการเลื่อนอุปกรณ์ต่างๆ มาใกล้ๆ คินหมุนพู่กันในมือไปมาไม่กล้าที่จะทำอะไรเพราะเอาเข้าจริงก็ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ ตอนแรกตั้งใจแค่เอาพู่กันจุ่มสีน้ำแล้วระบายๆ แต่คุณน้ำให้ลองตั้งแต่ผสมสีเอง คนที่เกลียดการระบายสีน้ำมาตั้งแต่เด็กต้องมาทำอะไรแบบนี้มันก็เป็นเรื่องยากพอสมควร
“ใส่น้ำเยอะไปอย่าคนสีแบบนั้น”
คินหยุดพู่กันในมือก่อนจะหัวเราะเบาๆ จนสีน้ำต้องเงยหน้าขึ้นมามองพลางถามว่าหัวเราะทำไม คินยกมือสองข้างคล้ายจะบอกว่าไม่ใช่เรื่องอะไร
“ผมแค่รู้สึกเหมือนโดนครูดุจริงๆ แล้วก็ผมลืมไปแล้วว่าที่จริงคุณน้ำอายุมากกว่าผม”
“ไม่เห็นจะเรียกว่าพี่เห็นเรียกคุณตลอด”
“คุณน้ำก็เรียกผมว่าคุณคินเหมือนกัน”
“น้อ..”
“อย่าคิดจะเรียกผมว่าน้องด้วย ถ้าจะเรียกแค่คินเฉยๆ ก็พอ”
“กลายเป็นผมที่โดนคุณคินดุ”
“เอาไว้เรารู้จักกันมากกว่านี้เรื่องเรียกชื่อค่อยคิดก็ได้ครับ ตอนนี้ถนัดแบบไหนก็เรียกแบบนั้นไปก่อน”
“ผมไม่รู้จะให้คุณคินเป็นสีอะไรดีแต่คุณเป็นคนที่ใจเย็นและมีเหตุผลมากๆ ”
“เปรียบเทียบคนเป็นสีด้วยเหรอนี่”
“แน่นอน”
“ผมไม่มีสีเหรอตอนนี้? เป็นผี?”
“ไม่ใช่สีแบบนั้นจะอธิบายยังไงดี”
“เข้าใจครับ”
“เข้าใจว่าอะไร”
“เข้าใจว่าตอนนี้ผมไม่มีสี แต่ถ้าวันไหนคุณน้ำรู้แล้วว่าผมเป็นสีอะไรช่วยบอกผมด้วยแล้วกัน”
สีน้ำพยักหน้าตกลงก่อนจะหยิบปากกาเมจิกสีดำของคินมาวาดลงกระดาษบ้าง คงเพราะไม่ได้วาดแบบนี้มานานมากแล้วรูปภาพมันเลยตลกๆ คินเหลือบมองรูปตัวการ์ตูนผู้ชายที่คุณน้ำวาดก็รู้ทันทีว่าไอ้เด็กผู้ชายที่ทำท่าทางกวนๆ นั่นหมายถึงใคร คินเลยเปลี่ยนจากระบายสีท้องฟ้ามาวาดรูปด้วยสีน้ำเพราะไม่ถนัดรูปมันเลยเลอะเทอะจนมองแทบไม่ออกแต่ไอ้หนวดแมวที่อยู่บนหน้าก็รู้ว่านั่นคือใคร
“ผมเชื่อแล้วว่าคุณคินไม่ถนัดสีน้ำ”
“ผมบอกคุณแล้วมันดูไม่เป็นรูปด้วยซ้ำ ผมบังคับข้อมือไม่ค่อยได้เลย”
“หน้าผมเลอะไปหมด มีชัดแค่หนวดแมว”
“สุดความสามารถแล้วครับคุณครู”
“ขอได้ไหมรูปนี้”
“เละขนาดนี้เอาไปทำอะไร”
“เก็บไว้ดูพัฒนาการผมจะคอยดูว่าจะมีสักวันไหมที่คุณคินจะวาดรูปผมด้วยสีน้ำแล้วเหมือนตัวจริง”
ภาคินส่ายหน้าทันทีเพราะดูมันเป็นเรื่องที่ยากมากๆ สำหรับเขาตอนนี้แค่ผสมสีให้พอดียังทำไม่ได้เลย แต่พอเห็นท่าทางจริงจังของอีกฝ่ายคินก็เลยตัดสินใจยกรูปวาดที่มันดูเลอะเทอะจนมองแทบไม่ออกให้ มีการเขียนคะแนนข้างล่างกระดาษว่า F อีกต่างหาก แต่สักพักคินก็เห็นว่าคุณน้ำเอาพู่กันจุ่มสีเหลืองแล้วแต้มเป็นจุด พอเห็นว่าเขามองอยู่เจ้าตัวก็เงยหน้าขึ้นมาบอก
“วันนี้สีเหลือง”
เอ้อ..วันนี้วันอาทิตย์สีแดงนะคุณครู
นั่งวาดรูปเล่นกันอยู่ดีๆ เด็กๆ ที่เริ่มระบายสีเสร็จก็รีบวิ่งเข้ามาหาทั้งสองคนเพื่ออวดผลงานของตัวเอง สีน้ำคงจะคุ้นเคยกับเด็กมากกว่าภาคินเลยถูกเด็กๆ ล้อมรอบตัว คินเงยหน้าขึ้นมามองไปรอบๆ ห้องก็เห็นว่ามีเด็กผู้หญิงผมแกละยังคงก้มหน้าก้มตาระบายสีภาพวาดตรงหน้าไม่เลิก คินเลยลุกแล้วเดินไปนั่งลงข้างๆ
“ยังระบายไม่เสร็จเหรอคะ”
“หนูอยากระบายสีสวยๆ เหมือนของครูน้ำค่ะ”
“ฝึกไปเรื่อยๆ หนูก็จะเก่งเหมือนครูน้ำ”
ภาคินเห็นเด็กผมแกละเงยหน้ามายิ้มแฉ่งจนตาหยีก่อนจะก้มลงระบายสีต่อ คินเพิ่งเห็นว่าข้างๆ เด็กผู้หญิงมีแฟ้มพลาสติกสีขาววางอยู่พอเห็นเขามองอย่างสนใจเด็กผมแกละก็หยิบมาให้เขาดูใกล้ๆ พร้อมกับบอกว่า ครูน้ำวาดรูปสวยมากๆ เลยค่ะอันนี้ครูน้ำวาดไว้ให้หนู
คินพอจะเข้าใจข้างในแฟ้มเป็นรูปภาพที่ระบายด้วยสีน้ำทุกรูป มันเป็นรูปวาดง่ายๆ ไม่ได้ซับซ้อนอะไร มีรูปขนม ผลไม้ ของเล่น ตุ๊กตา ฟุตบอล แล้วก็รูปเด็กผู้หญิงผมแกละเป็นรูปสุดท้ายภาคินนึกไปถึงรูปของตัวเองที่เพิ่งวาดไปแล้วก็หัวเราะเบาๆ มันเทียบไม่ได้กับรูปของคุณน้ำเลยด้วยซ้ำ ภาพที่เขาวาดเหมือนเด็กสามขวบเพิ่งเริ่มจับพู่กันไม่มีผิด คินมองรูปในมือก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าตรงลายเซ็นข้างล่างกระดาษมีสีเหลืองแต้มเป็นจุดอยู่ มันเหมือนกับเมื่อกี้ที่คุณน้ำทำ คินเลยเปิดย้อนดูรูปก่อนหน้านี้มันกมีจุดสีเหลืองเหมือนกันทุกรูป
“สีเหลืองตรงนี้..”
“ตรงไหนคะ”
“ตรงนี้พี่คินสงสัยจังทำไมถึงมีจุดสีเหลืองทุกรูปเลยคะ”
“อ้อ..ครูน้ำบอกว่าสีเหลืองคือความสุขค่ะ”
“ความสุข?”
“ใช่ค่ะ ครูน้ำบอกว่าสีเหลืองของครูน้ำคือวันที่มีความสุขค่ะ”
ภาคินเงยหน้าขึ้นมองครูสีน้ำที่ตอนนี้ยังคงโดนเด็กๆ รุมให้วาดรูปอยู่อีกด้าน
แล้วนึกถึงประโยคของคุณน้ำที่บอกออกมาตอนที่กำลังขี่จักรยาน
“วันนี้ของผมเป็นสีเหลือง”
เป็นครูสอนวาดรูปที่ตลกดีนะ
Watercolor
คินกลับมาเปิดร้านอีกทีตอนสี่โมงเย็น ก่อนจะกลับคุณน้ำแวะเอาดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่กลับร้านไปด้วยบอกว่าวันนี้มีสอนวาดรูปดอกไม้ คินก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่ปกติเขาใช้เยอะขนาดนี้เลยเหรอวะ นึกว่าใช้แค่ไม่กี่ดอกเอาเถอะ ครูสอนศิลปะก็คงจะมีเทคนิคของเขา
วันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่ลูกค้าเยอะเต็มร้าน คินยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ในร้านกำลังอธิบายถึงที่มาของโปสการ์ดต่างๆ ว่ามันคือสถานที่ไหนในประเทศไทยบ้าง ทันทีที่ลูกค้ากลุ่มสุดท้ายออกไปเสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น ทันทีที่เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่าทิมกับพอร์ชยืนถือกล่องขนมพร้อมกับโบกมือทักทาย ตั้งแต่เขามาเปิดร้านที่นี่แก๊งลูกเพื่อนแม่ก็แวะเวียนมาหากันทุกวัน เหมือนเจอฐานทัพใหม่หลังจากที่ไอ้รามิลบ่นเรื่องทุกคนชอบไปนั่งเล่นที่ร้านดอกไม้ของแฟนมัน
“ขนมเค้กอร่อยมากซื้อมาฝาก”
“สำหรับกูของหวานก็เหมือนกันหมดทิม”
“เมื่อไหร่มึงจะเลิกเรียกขนมทุกอย่างว่าเค้ก คนบ้าอะไร”
“พวกมึงกลัวกูอดตายเหรอไงวะ เมื่อเช้าไอ้เบนก็เอาข้าวต้มมาให้ตอนนี้มึงก็เอาขนมมาให้ เผลอๆ ไอ้มิลอาจจะเอากระเช้าผลไม้มาให้กู”
“นี่แหละมึงแก๊งลูกเพื่อนแม่มิตรภาพตั้งแต่สามขวบยันสามสิบ”
ถึงคินจะบ่นไปเรื่อยเปื่อยแต่เขาก็ขอบใจแก๊งลูกเพื่อนแม่มากจริงๆ ถึงแม้ว่าทุกคนจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนกันหมด แต่ทุกคนก็ใช่ว่าจะลืมความเป็นเพื่อนที่คบกันมานาน และเขาเองก็ดีใจที่แฟนของแก๊งลูกเพื่อนแม่เข้าใจความสัมพันธ์ของพวกเขา วันก่อนต้นไม้ก็มาหาพร้อมกับเอาต้นกระบองเพชรมาให้
เจ้าหนูคีตาของเบนจามินก็แวะมาซื้อรูปที่เขาวาดเอาไปฝากพ่อที่เชียงราย ส่วนไอ้แฟนเด็กของทิมถึงจะชอบพูดจากวนตีนอยู่บ่อยๆ แต่คินเองก็มั่นใจว่าถ้าเขาต้องการจะตกแต่งร้านเพิ่มพอร์ช พชร ก็พร้อมจะช่วยเต็มที่ถึงแม้ว่างานมันจะล้นมือแค่ไหนก็ตาม เออ..พอพูดถึงก็เดินมาหาพอดี
“วันนี้ผมจะมาเหมารูปที่คุณคินวาดไปติดที่ทำงานเอาไว้เรียกลูกค้า ไอ้มีนจะต้องชอบแน่ๆ”
“แค่นี้คิวสถาปนิกพชร ยาวไปถึงดาวอังคารแล้วนะที่กูเห็น”
“แต่ผมมีเวลาให้ทับทิมเหมือนเดิมไม่ต้องห่วงนะคุณคิน กลับบ้านตรงเวลากินข้าวพร้อมหน้ากอดกันก่อนนอนทุกคืน”
“กูอยากถีบมึงออกไปนอกร้านว่ะพอร์ช”
พอเขาทำท่าจะถีบจริงๆ พอร์ชก็รีบเดินหนีไปหาทิมที่กำลังเงยหน้าดูรูปภาพที่เขาอยู่ คินท้าวคางมองทั้งคู่อยู่อย่างนั้นจะว่าไปไอ้พอร์ชนี่ก็รักทับทิมมันเหลือเกิน การแสดงออกทั้งสายตาการกระทำไม่เคยเปลี่ยนไปเลย สงสัยท่าทางไอ้ทิมตอนเลือกรูปที่แขวนอยู่คงน่ารักเกินไปพอร์ชเลยเดินเข้าไปใกล้แล้วจูบตรงข้างขมับเบาๆ จนทิมต้องหันมาทำหน้าดุใส่ แต่ก็นั่นแหละหน้าตาทับทิมนพจินดาก็ยังคงน่ารักเหมือนเดิมไม่เห็นจะน่ากลัวตรงไหน พอร์ชเลยเดินมาซ้อนข้างหลังพรอ้มกับเอาคางวางลงบนกลุ่มผมของทิมมันเป็นภาพที่น่ารักดีพอมองอย่างนี้ทับทิมก็เหมือนเด็กลงไปอีกทั้งๆ ที่อายุสามสิบกว่าแล้วแท้ๆ
คิดอะไรเพลินๆ อยู่ดีๆ ก็มีดอกกุหลาบสีแดงยื่นมาตรงหน้า
ก่อนที่คุณน้ำจะเอียงหน้ายิ้มแฉ่งพร้อมกับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลที่จ่าหน้าซองถึงเขา
“ไปรษณีย์ส่งผิดร้านตลอดเลย ผมเพิ่งเห็นมันวางอยู่บนโต๊ะณัฐน่าจะลืมเอามาให้คุณ”
“สอนเสร็จแล้วเหรอครับ”
“ครับ..พอดีกำลังเก็บดอกกุหลาบที่ผมใช้สอนวาดรูปเลยถือติดมือมาด้วย อยากได้ไหมครับเหลืออยู่สามดอก ผมเก็บไว้ดอกหนึ่งให้คุณคินสองดอก”
“ให้ผม?”
“คุณคินต้องไม่ชอบดอกกุหลาบแน่ๆ”
“ก็ไม่ได้ชอบดอกไม้อะไรเป็นพิเศษผมเฉยๆ หมด”
“คำตอบสมเป็นคุณมากๆ ดอกกุหลาบผมนี่เศร้าเลย”
“แต่ไหนๆ คุณก็ถือมาแล้วใส่แจกันไว้ตรงเคาน์เตอร์ก็ได้ครับ”
คินรับดอกกุหลาบสีแดงสองดอกมาใส่แจกันแล้ววางบนเคาน์เตอร์พอเอามาตั้งแบบนี้ก็แปลกดี ของทุกอย่างในร้านของภาคินแทบจะเป็นสีดำสีขาวทั้งหมด พอมีแจกันดอกไม้ที่มีดอกกุหลาบสีแดงสองดอกตั้งอยู่มันก็ดูเด่นขึ้นมาทันที คุณสีน้ำพอเห็นรูปวาดในร้านก็เลยขอตัวไปเดินดูใกล้ๆ จังหวะเดียวกับที่ลูกค้าผู้หญิงที่เลือกโปสการ์ดอยู่แถวเคาน์เตอร์พอเงยหน้าขึ้นมามองแจกันที่ใส่ดอกกุหลาบก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้
“ดอกกุหลาบสวยจัง”
“ขอบคุณครับ”
“ทำไมถึงมีสองดอกล่ะคะ ทุกทีเวลาใส่แจกันเห็นใส่กันสามดอก”
“คนให้เขาให้มาแค่สองดอกครับ”
“จำนวนดอกกุหลาบมีความหมายนะคะ”
“ความหมายเหรอครับผมไม่เคยรู้เรื่องอะไรแบบนี้เลย”
“ค่ะ ที่ฉันรู้มาก็คือดอกกุหลาบหนึ่งดอกหมายถึงรักแรกพบ แต่ถ้าสองดอกหมายถึงต่างคนต่างหลงเสน่ห์ซึ่งกันและกัน”
ทันทีที่ลูกค้าผู้หญิงพูดจบคุณสีน้ำก็เดินกลับมาตรงเคาน์เตอร์พอดีและแน่นอนว่าต้องได้ยินที่ลูกค้าบอกแน่ๆ ถึงได้ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นเดาว่าคุณน้ำก็คงไม่ได้นึกถึงความหมายอะไรนี่หรอกนี่ก็บังเอิญให้เขาแบบไม่ได้ตั้งใจ พอเห็นท่าทางคนที่ยืนตัวแข็งทื่อภาคินได้แต่ยิ้มขำก่อนจะหยิบดอกกุหลาบสองดอกขึ้นมาพร้อมกับหันมามองคุณสีน้ำที่ยืนอยู่
“ดอกกุหลาบสองดอกนี่ยังให้ผมอยู่ไหม”
“งั้นคุณคินเอาไปให้หมดเลย”
สีน้ำยื่นดอกกุหลาบหนึ่งดอกที่เหลืออยู่ในมือให้ภาคินที่เอื้อมมือมารับไว้ แต่ทันทีที่คุณลูกค้าผู้หญิงที่ยังยืนอยู่ที่เดิมบอกความหมายของดอกกุหลาบสามดอกให้รู้ คุณสีน้ำก็เอ่ยขอตัวกลับร้านซะดื้อๆ แถมยังรีบเดินจนเกือบจะชนประตูเวลาเขินจนทำอะไรไม่ถูกนี่ไม่เหมือนคนที่อายุมากกว่าเขาเข้าไปใหญ่
“แต่ดอกกุหลาบสามดอกหมายถึงฉันรักเธอนะคะ”
คินก้มลงมองดอกกุหลาบสามดอกในมือ
ที่ได้มาแบบ งงๆ ก่อนจะยิ้มออกมา
คินเข้าใจมาทั้งชีวิตว่าวันอาทิตย์เป็นสีแดง
แต่ถ้ามันจะเป็นสีเหลืองมันก็โอเคอยู่นะ
ว่าไหม?..
TO BE CON
ตอนนี้ของพี่คินจะเป็นตอนสุดท้ายของซีรีส์แก๊งลูกเพื่อนแม่ในปี 2019 ค่ะ
ขอไปเที่ยวปีใหม่ก่อนะคะกลับมาปีหน้าเลย ขอบคุณทุกคนที่อยู่ด้วยกันมาทั้งปี ถึงเราจะต่อนิยายช้ามากๆ
แต่ก็ยังรออ่านกันอยู่ ขออภัยแล้วก็ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ
เมอรี่คริสมาสแอนด์แฮปปี้นิวเยียร์นะคะทุกคนนนนนนนน
เรามารีสตาร์ทชีวิตในปี 2020 กันเถอะมามีความสุขให้โลกสดใส
และแก๊งลูกเพื่อนแม่จะอยู่กับเราไปจนถึง 2020 (แน่ล่ะค่ะเพราะเป็นนิยายรายเดือน)เวง 55555
#ที่พักพิงสีน้ำ#ซีรีส์ลูกเพื่อนแม่
twitter @ribbinbo
-
ครูสีน้ำน่ารัก..กกก สดใส :impress2:
-
ต่อไปนี้ทุกวันของคินน่าจะเป็นสีเหลืองแหละน้า
-
:pig4: :pig4: :pig4:
พี่สีน้ำต้องปิ๊งน้องคินก่อนแน่เลย ถึงได้เป็นวันนี้สีเหลือง
ในขณะที่น้องคินก็เริ่มจะตกหลุมพรางของพี่สีน้ำเข้าให้เสียแล้วสินะ อิอิ
-
ระวังหลงเสน่ห์ครูสีน้ำนะ เอะหรือว่าครูสีน้ำจะหลงเสน่ห์ภาคิน :hao7: :hao7:
-
สีน้ำน่ารัก :L1:
-
น่ารักไม่เปลี่ยนเลยสำหรับนิยายซีรี่ส์แก้งค์นี้ไม่คิดว่าสะใภ้คนสุดท้ายจะโตกว่าแต่ก็น่ารักมากๆรออ่านตอนต่อไปค่ะ ไปเที่ยวให้ปลอดภัยและมีความสุขนะคะ
-
โอ้ยน่ารักมากกกกกกกก ทั้งคินทั้งสีน้ำเลย :o8:
-
ละมุน
อ่อนโยน
ในความรู้สึก
-
:mew1: :mew1:น่ารักมากๆเลยค่ะพี่คิน
-
สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้านะคะ รออ่านเสมอค่ะ ปีนี้แก้งลูกเพื่อนแม่ไปเคาน์ดาวน์ที่ไหนกันคะเนี่ยยย
-
เขินเลยคุณครู
-
อะไรคือเขินเค้าคะ สีน้ำ ภาคินยังไม่ทันทำไรเลยนะ
ทั้งตอนบอกไม่มีแฟน ทั้งตอนดอกกุหลาบสองดอก สามดอก
เอ็นดูสีน้ำ โลกสดใสมากเลย และพาภาคินออกมาจากโซนได้ด้วย
ภาคินเป็นคนไม่ค่อยอะไรมาก แบบเฉยๆ กับทุกสิ่ง
อินเฉพาะที่อยากอิน และกับแก็งค์ลูกเพื่อนแม่ แค่นั้น
แต่ตอนนี้ ภาคินกำลังจะอินตามสีน้ำบ้างละนะ
วันนี้เป็นสีเหลืองนะคะ ภาคิน
-
ฉันมารอนักเขียนที่หน้าเล้าเป็ดทุกวันเลยจ้าาาาาา ขอบคุณที่แต่งนิยายสนุกๆให้อ่านนะคะ ตามอ่านทุกเรื่องเลย แนะนำให้เพื่อนไปอ่านตาม เพื่อนอินมากค่ะ สู้ๆนะคะ
-
ทำไมผู้ชายอายุ 33 ถึงได้น่ารักขนาดนี้ :กอด1:
-
สีน้ำน่ารักจังแอบชอบน้องคินหรือเปล่านะ :hao7:
-
ชอบบบบบบบบบบบ
-
Watercolor
#ที่พักพิงสีน้ำ
คุณคิดว่าตัวเองเหมือนสีอะไร ?
ภาคิน พิชญเดชา
CH.3
- Red-
เดี๋ยวนี้อาหารเช้าภาคินแปลกใหม่ทุกวัน
กาแฟดำขมๆ ตกกระป๋องไปเลยเมื่อเจอโจ๊ก ข้าวต้ม ปาท่องโก๋ ลูกชิ้นทอด
ตอนเช้าพอเปิดประตูหน้าร้านเพื่อจะยกกระถางต้นกระบองเพชรให้รับแดดเหมือนทุกวัน แต่พอหมุนลูกบิดกลับพบว่ามีบางอย่างแขวนไว้ตรงประตู หยิบขึ้นมาดูถึงเห็นว่าเป็น หมูปิ้งห้าไม้มีข้าวเหนียวพร้อมเสร็จสรรพ ยอมรับเลยว่าไม่ได้กินอาหารแบบนี้มานานเขาขี้เกียจจะตื่นไปซื้อ ทุกวันนี้กาแฟดำแก้วเดียวก็พอแล้ว
นอกจากอาหารเช้าแล้วยังมีโพสต์อิทที่มีรูปวาดเล่าเรื่องราวในแต่ละวัน วันนี้เป็นรูปเด็กผู้ชายชูสองนิ้วยิ้มแฉ่งส่วนมืออีกข้างถือหมูปิ้งไว้สามไม้ เออ...ตอนแรกนึกว่าวาดตัวเองแต่ไอ้เสื้อยืดสีเทากางเกงสีดำก็รู้เลยว่าไอ้เด็กผู้ชายนี่มันเขาชัดๆ
ทุกอย่างเหมือนหมดนะ
ยกเว้นไอ้รอยยิ้มนี่น่าจะไม่ใช่ ตั้งแต่วันนี้เขายังไม่ได้ยิ้มเลย
คินวางถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งไว้ตรงเคาน์เตอร์ก่อนจะเดินไปมุมโน้นมุมนี้เพื่อจัดของ พอจัดเพลินๆ ก็ลืมเวลาไปซะสนิทไม่รู้ตัวเลยว่าเวลามันล่วงเลยมาเกือบจะสิบเอ็ดโมงแล้ว อาหารเช้าก็ไม่ได้กินตามเคย จังหวะที่กำลังหยิบโปสการ์ดขึ้นมาใส่ไว้บนชั้นเสียงเรียกจากหน้าร้านทำให้คินต้องหันหลังกลับไปมอง
“กินหมูปิ้งข้าวเหนียวยังครับผมเอามาแขวนไว้ตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าแล้ว”
“เออ..ผมยังไม่ได้กินอะไรเลย”
ครูสีน้ำโผล่หน้ามาตรงหน้าประตู เสื้อผ้าหน้าผมดูยุ่งเหยิงตรงแก้มขาวๆ มีรอยเปื้อนสีแดงเป็นแถบๆ คินยังไม่เคยเห็นครูสอนศิลปะคนไหนมีสีเลอะไปทั้งตัวแบบครูสีน้ำมาก่อน อย่างมากก็แค่มือเท่านั้น
“จะเที่ยงแล้วครับคุณคิน”
“พอดีเมื่อวานผมมีงานเข้ามากะทันหันครับทำเพลินไปหน่อย เพิ่งนอนไปตอนตีสี่เอง”
“วันนี้เลยเปิดร้านสาย”
“ตอนแรกว่าจะไม่เปิด แต่มันดันตื่นขึ้นมาพอดี”
“หมูปิ้งผมเย็นหมดแล้ว ไม่อร่อยแน่”
“ผมกินได้หมดไม่ซีเรียส แล้วทำไมเลอะสีแบบนั้นล่ะครับ”
“มีคลาสเช้าครับ พอดีวันนี้ผมเปิดร้านครึ่งวันเลยเลื่อนคลาสมาเช้าหน่อย”
“แล้วต้องเลอะสีขนาดนี้เลย”
“ผมสนุกไปหน่อยเรื่องปกติ”
“ยังกะเด็กสามขวบ”
“คุณเด็กกว่าผมอีกนายภาคิน”
“ผมไม่รู้สึกว่าผมเด็กกว่าเลย”
“ทำไมเรามาเถียงกันเรื่องนี้ได้ แล้วเมื่อไหร่คุณคินจะกินหมูปิ้งผมเนี่ย”
“เริ่มรู้สึกหิวๆ ขึ้นมาเหมือนกันแล้วครับ กินกาแฟไปแค่แก้วเดียว”
“คุณคินก็บ้างานเหมือนกันนะ”
“ผมว่าผมยังโอเคอยู่ ถ้าคุณน้ำได้เจอพอร์ชแฟนทิมจะเข้าใจคำว่าบ้างานของจริง”
“ขนาดเขาบ้างานยังมีแฟนเลยคุณ”
“กว่าจะมันจะได้ทิมเป็นแฟนผ่านการดราม่าน้ำตาท่วมมาแล้ว”
คินนั่งลงบนเก้าอี้หมุนด้านหน้าเคาน์เตอร์ แต่พอเห็นโพส์ทอิทที่เป็นรูปวาดตัวการ์ตูนผู้ชายก็เลยหยิบขึ้นมาดูใกล้ๆ คนที่วาดให้ก็ยืนหน้าเปื้อนสียิ้มแฉ่งอยู่ตรงหน้า พอเขาชูให้ดู คุณสีน้ำก็เลยหยิบมาเทียบกับหน้าเขา
“ผมวาดหมือนไหม”
“เสื้อผ้าหน้าผมเหมือน แต่มีอย่างเดียวที่ไม่เหมือน”
“เฮ้ย มันจะไม่เหมือนได้ไง”
“ผมไม่ได้ยิ้มแบบนี้ จริงๆ ก็ไม่ได้เป็นคนยิ้มง่ายเท่าไหร่”
ทันทีที่เขาพูดจบคุณสีน้ำก็ทำหน้าตลกๆ แลบลิ้นปลิ้นตา คงอยากทำให้เขายิ้มเหมือนตัวการ์ตูนที่ตัวเองวาด แต่คงไม่รู้ว่าเขาไม่ได้เป็นพวกเส้นตื้นอะไรทำนองนั้นเลย แต่คินไม่ได้บอกให้คุณน้ำหยุดทำท่าทางบ้าๆ บอๆ เลยสักนิดได้แต่ยืนกอดอกมองดูครูสอนวาดรูปเอียงหัวซ้ายขวาไปมาอยู่อย่างนั้น ได้ยินเสียงบ่นเบาๆ ว่าเส้นลึกจริงๆ
พอเห็นอีกฝ่ายทำท่าจะยอมแพ้คินเลยยกมือขึ้นมาก่อนจะเช็ดเบาๆ ตรงรอยเปื้อนสีแดงบนแก้มขาว คนที่กำลังทำหน้าตาตลกๆ หยุดนิ่งทันที สีน้ำใช้สายตากวาดไปทั้วใบหน้าของคินก็ยอมรับตรงๆ ว่าหน้าตาดี ขนาดเป็นคนไม่ได้แต่งตัวอะไรมากมายก็แค่เสื้อยืดสีพื้นๆ กางเกงยีนส์ก็ยังหล่ออยู่ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่สีน้ำละสายตาจากคนตรงหน้าไม่ได้
“ระวังหน่อยครับคุณครู สีจะเลอะไปถึงตาแล้ว”
ทั้งน้ำเสียงและสัมผัสตรงแก้มทำให้สีน้ำรู้สึกเขินขึ้นมาซะดื้อๆ รู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนแปลกๆ สายตาก็มองซ้ายมองขวาทีไม่ยอมสบตากับคนคินตรงๆ คินเองก็หยุดเช็ดเมื่อเห็นว่าคุณน้ำมีท่าทางแปลกๆ ยิ่งเขามองคนตรงหน้ามากเท่าไหร่คุณน้ำก็ยิ่งแสดงอาการมากเท่านั้น
เขิน?
อยู่ดีๆ คินก็ค่อยๆ ยิ้มออกมาทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ยังทำหน้าเฉยๆ เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องยิ้มเมื่อเห็นว่าอาการเขินที่มันดูตลกๆ ของคุณน้ำ คินไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินแต่รอยเปื้อนตรงแก้มมันเกือบจะถึงปลายหางตาอยู่แล้ว เขาก็เลยจะเช็ดออกให้เฉยๆ แต่ก็นะ
เขินแบบนี้ก็น่ารักดี
“คุณยิ้มแล้ว”
“ครับ?”
“ตอนนี้คุณคินยิ้มแล้ว”
สีน้ำยกรูปการ์ตูนเด็กผู้ชายที่ตัวเองวาดขึ้นมาเทียบอีกครั้งและแน่นอนว่าคินยังคงยิ้มอยู่อย่างนั้น แต่อยู่ดีๆ ก็เงียบกันทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไรต่อ และสีน้ำก็เหมือนจะเขินขึ้นมาอีกครั้งเลยเอาโพส์ตอิทไปแปะลงบนเสื้อของคิน แล้วก็ขอตัวไปเก็บของที่สอนไว้ พูดเร็วซะจนคินฟังแทบไม่ทัน ลงท้ายแค่ว่าอย่าลืมกินหมูปิ้งด้วยแต่อยากให้กินแบบร้อนๆ ไว้วันหลังจะซื้อมาให้ใหม่ แล้วก็เดินเลี้ยวเข้าร้านตัวเองไป
เออ..เวลาเขินแล้วตลกดีว่ะ
กลัวจะเดินชนประตูเข้าสักวัน
คินก้มลงดึงโพส์ตอิมรูปตัวการ์ตูนขึ้นมามองอีกครั้ง ก็ไม่คิดว่าตัวเองจะหลุดยิ้มออกมาเหมือนกัน สายตาเหลือบไปเห็นรอยเปื้อนสีแดงบนนิ้วคงเป็นสีที่มันเลอะอยู่บนแก้มของคุณสีน้ำ จะว่าไปตั้งแต่รู้จักกับคุณสีน้ำมาชีวิตเขาดูมีสีสันขึ้นเยอะมีสีเลอะอยู่ที่ตัวเขาแทบทุกวัน คินลองดเช็ดมือกับทิชชู่เปียกแต่สีแดงที่ติดอยู่ไม่มีทีท่าว่าจะออกเลยสักนิด
สีน้ำนี่มันล้างออกยากขนาดนี้เลยเหรอ
แต่ก็นะ..ให้มันเลอะแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
Watercolor
เพิ่งเคยมาครั้งแรกหลังจากที่ได้ยินชื่อมานาน
ร้านดอกไม้ SECRET GARDEN
สีน้ำเงยหน้าขึ้นมามองป้ายชื่อร้านที่ติดอยู่ข้างหน้าประตู วันนี้ปิดร้านครึ่งวันเพราะตอนเย็นจะไปเยี่ยมอาจารย์ที่เคยสอนวาดรูปกันมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เลยคิดว่าควรจะมีของติดไม้ติดมือกันบ้าง พอถามในกลุ่มเพื่อนๆ ทุกคนก็เลยบอกให้เป็นดอกไม้น่าจะดีคนมีอายุน่าจะชอบ ก็เลยมีคนแนะนำร้านนี้มา จริงๆ ก็ได้ยินชื่อเสียงร้านนี้อยู่แล้วแต่ไม่เคยได้ใช้บริการสักที
“เชิญครับ”
ทันทีที่เดินเข้ามาในร้านคนที่กำลังตัดกิ่งไม้อยู่ตรงหลังเคาน์เตอร์ก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ โห…ยิ้มสวยมากขนาดเขาเป็นผู้ชายยังรู้สึกว่าสวยเลย เดาว่าน่าจะเป็นเจ้าของร้าน สีน้ำไม่เคยรู้เลยว่าเวลาที่เขาจะซื้อดอกไม้สักช่อนี่มันต้องเริ่มจากตรงไหนมันเลยดูเก้ๆ กังๆ ไปหมด ปกติเขาก็แค่ซื้อดอกกุหลาบไปให้เด็กนักเรียนวาดรูปแค่นั้น แต่คุณเจ้าของร้านที่แนะนำตัวว่าชื่อต้นไม้ใจดี พยายามช่วยเขาเลือกดอกไม้อย่างเต็มที่
มิน่าล่ะลูกค้าถึงได้ติดใจกันขนาดนี้
“พี่ไม้ครับ ชั้นกระบองเพชรตรงมุมด้านซ้ายเอาขนาดนี้ดีไหมครับ หรือว่าใหญ่กว่านี้พี่ไม้ชอบแบบไหน”
“มิลบอกพี่ว่าเอาแค่นี้ก็พอ กลัวว่าจะรับน้ำหนักไม่ไหวพอร์ชว่าไงล่ะถามความเห็นสถาปนิกดีกว่า”
“ผมตามใจลูกค้าครับเนรมิตได้หมด คุณมิลบอกผมไว้แค่ประโยคเดียว”
“บอกว่า”
“แบบไหนก็ได้ที่ไม้อยากได้ เรื่องเงินไม่เกี่ยงพี่รวยมาก”
“หมั่นไส้จริงๆ เลยรามิล”
ผู้ชายที่ใส่ผ้ากันเปื้อนของร้าน SECRET GARDEN เดินมาจากด้านหลังพร้อมกับกางแปลนห้องอะไรสักอย่างให้คุณไม้ดู ก่อนจะหัวเราะคิกคักกันอยู่สองคนแต่สิ่งที่ทั้งสองคนคุยกันสีน้ำเองรู้สึกคุ้นชื่อแปลกๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน
พอร์ช?
รามิล?
“พี่ไม้ติดลูกค้าอยู่เหรอครับ เดี๋ยวผมเข้าไปแก้แบบก่อนแล้วกันเออ..ทิมบอกผมว่าใกล้ถึงกันแล้วน่าจะประมาณสิบนาที”
ทิม?
ยังไม่ทันจะได้คิดอะไรต่ออยู่ดีๆ ประตูหน้าร้านก็เปิดออกพร้อมกับคนตัวเล็กแก้มยุ้ย ข้างหลังสะพายกีตาร์เข้ามาในร้าน คุณไม้เลยเดินเข้าไปหาก่อนจะรับกีตาร์จากคนตัวเล็กมาวางตรงหลังเคาน์เตอร์ สีน้ำพยายามมองหน้าคนตัวเล็กเพราะรู้สึกว่าคุ้นหน้าอย่างบอกไม่ถูก
“พี่เบนกับพี่มิลจอดรถอยู่ครับ พี่ทิมกับพี่คินกำลังมาพอร์ชเสร็จยังคีย์หิวข้าวจะแย่แล้ว”
“เบนขุนเราจนแก้มยุ้ยขึ้นเยอะเลยคีตา”
เบน? คีตา? คิน?
“แก๊งลูกเพื่อนแม่”
สีน้ำพูดออกมาโดยไม่รู้ตัวเพราะเขารู้แล้วว่าทำไมถึงได้คุ้นชื่อทุกคนนัก ต้นไม้หันมามองลูกค้าคนล่าสุดที่ยืนอยู่กลางร้าน พอร์ชเองที่เดินจะเอาแบบที่แก้มาให้ต้นไม้ดูก็หยุดเดินเมื่อได้ยินสิ่งที่สีน้ำบอกออกมา คีตาเอียงหน้าออกมามองก่อนจะนึกขึ้นได้เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูหน้าร้านเปิดอีกครั้ง
“สรุปกินอะไรดีวะกูคิดมาตลอดทาง เจ้าหนูคีตากูไอ้นู่นก็เบื่อไอ้นี่ก็ไม่เอาไม่รู้จะกินอะไร”
“ถ้าถามไม้ ไม้ก็บอกกินได้หมดแฟนมึงอยากกินอะไรทิมเอาไอ้พอร์ชเป็นตัวตัดสิน”
“พอร์ชกินเหมือนที่กูอยากกิน”
“เผด็จการแม้กระทั่งเรื่องอาหาร พอร์ชนี่มันลูกไก่ในกำมือชัดๆ เคยเถียงมึงชนะบ้างไหม งั้นกูเอาคนไม่มีแฟนตัดสินภาคินมึงต้องเลือกแล้ว”
“วนมาที่กูจนได้ ถ้าวันไหนกูมีแฟ…คุณสีน้ำ”
คินยังไม่ทันจะพูดจบประโยคสายตาก็เหลือบไปเห็นคนที่ยืนอยู่กลางร้าน SECRET GARDEN ทุกคนในร้านพร้อมใจกันเงียบแล้วมองไปยังลูกค้าคนเดียวที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ สีน้ำเริ่มทำตัวไม่ถูกเมื่อทุกสายตาจ้องมาที่เขาคนเดียวเลยกวักมือเรียกภาคินให้เดินเข้ามาหาเพราะเขาเองก็ไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงให้ทุกคนเข้าใจ
“ครูสอนวาดรูปที่อยู่ข้างร้านพี่คินนี่”
พอคุณคีตาพูดขึ้นมาทุกคนก็ร้องอ้ออกมาพร้อมกันก่อนจะเดินเข้ามาแนะนำตัวทีละคน จากวันนั้นวันที่คุณคินเคยเล่าเรื่องแก๊งลูกเพื่อนแม่ให้ฟังก็ไม่นึกว่าวันนี้จะได้เจอครบแก๊งขนาดนี้ คุณไม้เอ่ยขอโทษที่นอกเรื่องจนไม่ได้จัดดอกไม้ให้สักทีแต่เขาก็บอกเองว่าไม่เป็นไร เขาไม่ได้รีบยังไงเขาก็เข้าไปหาอาจารย์ตอนเย็นอยู่แล้ว
“ไปทานข้าวกันไหมครับคุณน้ำ เดี๋ยวไม้จะปิดร้านช่วงบ่ายสามชั่วโมงรอดอกไม้มาส่ง”
“คุณอยู่กับเพื่อนผมไม่กวนดีกว่า”
“ไม่กวนหรอกครับ แก๊งลูกเพื่อนแม่ผมไม่น่ากลัวอ้อ…มีคนหนึ่งที่น่ากลัว”
สีน้ำหัวเราะอออกมาเมื่อมีบางอย่างโยนใส่หัวคุณคินเต็มๆ แน่นอนว่าคนที่โยนมาคือคุณทิมที่เรียกคุณคินว่าลูกกระจ๊อก เออ..ดูมีอำนาจเหนือใครจริงๆ ด้วยขนาดแค่นั่งอยู่เฉยๆ สีน้ำยังรู้สึกถึงความแสบออกมาเลย แต่ยอมรับว่าเป็นผู้ชายที่หน้าตาน่ารักมากยังกะตุ๊กตา แฟนหวงน่าดูมิน่าล่ะคุณพอร์ชถึงเอาแต่กอดไม่ปล่อย
สุดท้ายสีน้ำก็มาทานข้าวกับแก๊งลูกเพื่อนแม่
และสงสัยมากว่าคุณคินชินกับฉากสวีทของบรรดาแก๊งลูกเพื่อนแม่ได้ยังไง
สีน้ำตักซุบเข้าปากเงียบๆ พร้อมกับมองไปยังคุณรามิลกับคุณไม้เขาก็ไม่ได้หวานแหววอะไรขนาดนั้นหรอก แค่คุณรามิลคอยตักอาหารให้คุณไม้ตลอดเวลา มีบ้างที่คุณไม้เอาอะไรที่คุณมิลไม่กินออกจากจานให้นอกจากนั้นก็มีคุยกันหัวเราะกันบ้างแต่สายตาคุณมิลไม่ละสายตาจากคุณไม้สักนาที
“เอาสลัดไหมหรือไม้อยากกินอย่างอื่น”
“พอแล้วมิล เต็มโต๊ะไปหมด”
“ไม้ผอมลงเดี๋ยวแม่หาว่าผมเลี้ยงแฟนไม่ดี”
“เวอร์ตลอดรามิล น้ำหนักผมก็ขึ้นๆ ลงๆ เป็นเรื่องปกติ”
และคู่ต่อมาคือคุณเบนกับคีตา สีน้ำเห็นคุณเบนหั่นสเต็กในจานตัวเองแต่ก็เอาชิ้นเนื้อตักใส่จานคีตาที่นั่งจิ้มมั่นฝรั่งบดอยู่ข้างๆ คีตาน่าจะเด็กกว่าคุณเบนเยอะเหมือนกันยิ่งแต่งตัวกันคนละแนวแบบนี้ก็ดูน่ารักดี คุณเบนแต่งตัวในชุดทำงานเนี๊ยบตั้งแต่หัวจรดเท้าสมกับเป็นผู้บริหาร ส่วนคีตายังใส่เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่กางเกงห้าส่วนเหมือนวัยรุ่นทั่วไป แต่การที่นั่งเคี้ยวตุ้ยๆ แก้มยุ้ยขยับขึ้นขยับลงมันก็น่าเอ็นดู
“อยากกินอันนี้”
“พี่เบนทำอร่อยกว่านี้อีก”
“ตัวเองทำอร่อยทุกอย่างเลยนะ”
“ถ้าไม่ทำงานที่ KTD พี่จะเปิดร้านอาหารแล้ว”
“มีนักดนตรีในร้านยัง”
“ไม่จ้างหรอกกินจุ”
และก็เถียงกันทุกห้านาที คุณคินบอกว่าคู่นี้ก่อนจะเป็นแฟนกันเคยตีกันมาก่อนถึงขั้นกระชากคอเสื้อจะต่อยกันอยู่รอมร่อ ดูไม่น่าเชื่อมากๆ คุณเบนนจามินดูหลงคีตาแบบที่โงหัวไม่ขึ้นเห็นจับแก้มยุ้ยๆ นั่นทุกห้านาที
และคู่สุดท้าย..
“ทับทิมต้องกินข้าวก่อนจะสั่งขนม”
“นี่คือคำสั่งเหรอ”
“เรื่องอื่นผมยอมทิมหมด แต่เรื่องนี้ไม่ได้ทิมไม่ชอบกินข้าว”
“งั้นพอร์ชต้องป้อนแล้ว ไม่ค่อยอยากกินข้าวเท่าไหร่”
“อย่าคิดว่าผมไม่กล้า จูบทิมตอนนี้ยังได้น่ารักจนคนมองเยอะแยะไปหมด”
“งั้นต้องชิงจูบก่อน”
อู้หูว..สีน้ำถึงกับวางส้อมลงกับจานเมื่อเห็นว่าคุณทิมเอียงหน้ามาหอมแก้มแฟนเบาๆ น่าจะไม่มีคนได้เห็นเพราะทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก แต่เพราะเขานั่งมองทั้งคู่อยู่แล้วเลยเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ในบรรดาแก๊งลูกเพื่อนแม่คู่นี้น่าจะหวานสุดแล้ว กอดกันตลอดเวลา ทั้งจับมือ จับแก้ม ทั้งซบ ทั้งอ้อน พอรู้มาจากคุณคินมาบ้างว่าคุณพอร์ชอายุน้อยกว่าคุณทิมเลยเรียกว่าแฟนเด็ก แต่ก็นะ..ก็แฟนเด็กจริงๆ ทั้งอ้อนทั้งกวน
อายุน้อยกว่า…
สีน้ำเผลอหันมามองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ คุณคินก็แค่กินอาหารปกติไม่ได้มีท่าทีผิดแปลกตรงไหน แต่พอหันมาเห็นว่าเขามองอยู่ก็เลยถามว่ามีอะไร สีน้ำไม่ได้ตอบแต่เงยหน้ามองแต่ละคู่แล้วหันมามองหน้าคินอีกที พอเห็นแบบนั้นคินก็พอรู้ว่าตอนนี้คุณสีน้ำรู้สึกยังไง
“เลี่ยนใช่ไหมครับ”
“เฮ้ยไม่ใช่ๆ แค่คิดว่าน่ารักดี”
“นี่แค่เบาๆ ผมเจอจนชินแล้ว”
“ทนได้ไงเนี่ย”
“ภูมิต้านทานมีเยอะมั้งเลยไม่ค่อยรู้สึกอะไรเห็นพวกมันมาตั้งแต่เจอกันจีบกันตีกันแล้วก็รักกัน แล้วคุณน้ำล่ะครับ”
“ผมทำไม”
“ไม่รู้ว่าผมถามคำถามนี้ดีไหม”
“ขนาดนี้แล้วคุณคิน ถ้าไม่ถามจะเอาสีน้ำมาป้ายหน้าคุณ”
“มีแฟนไหมครับหรือมีคนที่คุยด้วยแล้ว”
ทั้งๆ ที่เป็นคำถามปกติแต่ไม่รู้ว่าทำไมสีน้ำรู้สึกแปลกๆ ยิ่งคุณคินวางช้อนแล้วเท้าคางรอฟังคำตอบแบบนี้สีน้ำเลยต้องทำเป็นหยิบน้ำขึ้นมาดื่มแก้เก้อ แต่เหมือนคุณคินจะไม่ปล่อยคำถามนี้ไปง่ายๆ เพราะเอาแต่จ้องไม่ยอมละสายตาไปไหน
“ไม่มีครับไม่ได้คุยกับใครเลย”
สีน้ำหันกลับมาสนใจอาหารตรงหน้าตามเดิม ไม่ได้หันกลับไปมองว่าตอนนี้คุณคินทำหน้าแบบไหนอยู่เห็นแว๊บๆ ว่าพยักหน้ารับรู้ก็เท่านั้น เออ..เขาก็คงถามไปตามมารยาทเท่านั้นละมั้งสีน้ำเลยหยิบมีดขึ้นมาหั่นไก่ทอดตรงหน้าแต่อยู่ดีๆ คุณเบนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็พูดขึ้นมา
“คิน มึงยิ้มกับสปาเก็ตตี้ทำไมวะอร่อยขนาดนั้นเลย”
....................
....................................................
-
......................
........................................
Watercolor
แก๊งลูกเพื่อนแม่สนิทกันมากคุยกันได้ทุกเรื่องเมื่อกี้คุยเรื่องงานที่ซีเรียส ตอนนี้กำลังมาเรื่องวิธีจีบของเด็กสมัยนี้ หัวข้อนี้มาจากไหนไม่รู้แต่เป็นการถกเถียงที่ไม่จบไม่สิ้นมาเกือบสิบนาทีแล้ว
“เฮ้ย สมัยนี้เขาก็ส่งไลน์ ไดเร็คไอจีกันป่ะวะ”
“เราจีบพี่ยังไงนะคีตา”
“ผมจีบพี่เบนตอนไหนกัน”
“อ้าวแล้วคุณเบนกับคีย์เป็นแฟนกันได้ไง”
“เรื่องมันยาวมากพอร์ช รู้ว่าตอนแรกเกลียดกันฉิบหายไอ้เบนแกล้งคีตาสารพัด แล้วดูตอนนี้ยกหุ้น KTDให้คีตาได้คงทำไปแล้ว”
“โห คุณเบนนี่ไม่เบา”
“มึงมีสิทธิ์มาโหเหรอไอ้ทาสพอร์ช คนที่เจอเพื่อนกูครั้งแรกที่ผับเล่นเกมห่าเหวอะไรไม่รู้แล้วก็มาร้องไห้น้ำตานองหน้า”
“คลาสสิคสุดคือไม้ก้บไอ้มิล รักไอ้มิลมาได้ยังไงสิบปีอะไม้สองวันก็นานเกินพอ”
“อ้าวสัดเบน มึงนี่เพื่อนกูตั้งแต่สามขวบจริงป่ะวะ”
“สรุปเราสามคนนี่ไม่มีใครรักแรกพบทั้งนั้น อยู่ด้วยกันแล้วค่อยๆ รักเออกูสงสัยคนเราจะรักคนที่เราไม่เคยเจอกันได้ป่ะวะ แบบหลงรักกันจากอะไรบางอย่าง”
“คำถามมึง งง มากไม่เคยเจอกันแล้วจะรักกันได้ยังไง”
“ก็กูสงสัย”
“ได้ครับ”
ทั้งโต๊ะที่กำลังเถียงกันอยู่เงียบลงเมื่อคนที่พูดออกมาคือคุณสีน้ำ ภาคินที่นั่งอยู่ข้างๆ เลยหันมามองเพราะเขาก็ไม่คิดว่าคุณน้ำจะตอบบแบบนี้
“คุณน้ำเคยชอบคนที่ไม่เคยเจอกันเหรอครับ เฮ้ย..ผมถามได้ไหม”
สีน้ำบอกเบาๆ ว่าไม่เป็นไร
ก่อนจะยิ้มออกมา
“เคยครับ”
“แล้วคือคุณน้ำไม่รู้จักเขา”
“ก็ไม่เชิงไม่รู้จักผมจะบอกยังไงดี ผมคุยกับเขาทุกวันแต่เราไม่เคยเจอกันและไม่เคยรู้เลยว่าชื่อจริงๆ เขาชื่ออะไร ระหว่างผมกับเขามันเริ่มต้นไม่เหมือนคนอื่นเท่าไหร่”
“แล้วคุณน้ำไม่อยากรู้จักเขาเหรอครับ”
“อยากครับ แต่เหมือนมันก็สายไปแล้ว”
“แล้วตอนนี้..”
“ผมไม่ได้คุยกับเขาแล้ว ไม่รู้ด้วยว่าตอนนี้เขาเป็นใคร ทำอะไรหรืออยู่ที่ไหน”
พอเห็นทุกคนทำหน้าเครียดสีน้ำเลยยิ้มออกมาก่อนจะบอกว่าให้ทุกคนผ่อนคลายไม่ต้องซีเรียสเรื่องมันผ่านมาแล้ว เขาไม่ได้เป็นอะไรคุณเบนยกมือขึ้นมาจับหน้าอกตัวเองพร้อมกับบอกรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ใจ มันก็เป็นท่าทางที่ดูโอเวอร์จนตลกมีการหันไปรั้งคีตาที่นั่งอยู่ข้างๆ ให้เข้ามาซบ
“คุณน้ำจะได้เพลงรักจากคีตาแน่นอนครับ เก็บค่าลิขสิทธิ์แรงบันดาลใจในการแต่งเพลงได้เลยตั้งชื่อเพลงตอนนี้ยังได้ รักเธอคนที่ฉันไม่รู้จัก”
สีน้ำหัวเราะกับชื่อเพลงที่คุณเบนตั้งขึ้นมาเล่นๆ แต่พอหันมามองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่รู้ว่าทำไมคุณภาคินถึงเอาแต่มองหน้าเขาอยู่อย่างนั้น ขนาดเขาเอามือปัดผ่านหน้าไปมาก็ยังไม่รู้สึกตัวจนสีน้ำต้องยกเมนูขึ้นมาให้ดู
“สั่งขนมไหมครับคุณคิน พานาคอตต้าไหม”
“ไอ้คินไม่รู้จักพานาคอตต้าหรอกครับคุณน้ำ มันเรียกขนมทุกอย่างบนโลกว่าเค้ก”
“พานาคอตต้าไม่ใช่เค้กสักหน่อย”
“มันเหมือนกันหมดผมจำชื่อเรียกไม่ได้”
พอคุณคินบอกมาอย่างนั้นสีน้ำเลยเอากระดาษมาวางไว้ใกล้ๆ แล้วหยิบปากกาที่มีหลายสีในแท่งเดียวขึ้นมาวาดรูปพานาคอตต้าลงไป มีการแยกชั้นสีแดงให้เห็นชัดๆ
“นี่เรียกพานาคอตต้านะครับ จริงๆ มันอาจจะมีรสอื่นแต่ผมชอบสตรอว์เบอร์รี่มากที่สุด”
คินมองรูปวาดที่คุณสีน้ำวาดแล้วยิ้มนี่ถ้ามีสีน้ำให้ระบายคุณครูคงทำไปแล้ว จังหวะที่กำลังสั่งขนม อยู่ดีๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาที่โต๊ะพร้อมกับทักทายคุณสีน้ำ แก๊งลูกเพื่อนแม่เดาว่าคงเป็นผู้ปกครองของเด็กนักเรียนที่มาเรียนวาดรูปกับคุณน้ำเพราะได้ยินแว่วๆ เรื่องคอร์สเรียนวาดรูป
“น้องปุ๊กกี้เป็นเด็กดีครับ ไม่ดื้อไม่ซนตั้งใจเรียนมากคุณกอล์ฟสบายใจได้”
“ได้ยินแบบนี้ก็ผมก็ดีใจ ปกติหลานผมซนตลอดแต่พอไปเรียนวาดรูปกับคุณน้ำ ก็กลับมาบอกว่าครูที่สอนน่ารักอย่างนู้นอย่างนี้”
“ครับ ผมก็ไม่ได้น่ารักอะไรหรอกครับคงไม่เคยดุเด็กมากกว่าก็เลยเป็นครูที่ดูใจดี”
“แต่ผมว่าที่ปุ๊กกี้พูดก็จริงนะครับ”
“ครับ?”
“ครูสีน้ำน่ารักจริงๆ ”
คุณกอล์ฟพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติแต่สายตาแพรวพราวจนสีน้ำเองเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ อย่างน้อยตอนนี้ก็มีคนอยู่ด้วยเยอะแยะ ขณะที่ยังคุยกับคุณกอล์ฟมือข้างขวาของสีน้ำก็หยิบปากกาขึ้นมาวาดรูปตัวการ์ตูนผู้ชายกำลังแหกปากร้องไห้ ภาคินที่นั่งอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นเลยกลั้นหัวเราะแล้วคว้าปากกาในมือสีน้ำมาวาดตัวการ์ตูนผู้ชายใส่เสื้อคลุมซูเปอร์แมนให้อยู่ข้างๆ ผู้ชายที่กำลังร้องไห้อยู่
“ขนมมาช้าจังวะสั่งไปตั้งนานแล้ว”
อยู่ดีๆ คินก็ยกแขนพาดแขนไปบนเก้าอี้ตัวข้างๆ ก่อนจะเลื่อนมือมาที่หัวไหล่สีน้ำแล้วสุดท้ายก็วางไว้เฉยๆ ตรงเอวก่อนจะรั้งให้สีน้ำเขยิบเข้ามาใกล้จนแทบจะนั่งตัก คนที่โดนกอดตัวแข็งทื่อแต่คินก็ส่งสายตาให้รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไรอยู่ เหมือนตอนนี้สีน้ำเองก็คิดอะไรไม่ออกได้แต่นั่งอยู่เฉยๆ ปล่อยให้ภาคินกอดอยู่อย่างนั้น คินเลยก้มลงมองมือของคุณน้ำที่วางอยู่บนตักตัวเองส่งสัญญาณ จนสีน้ำต้องยกมันมาวางบนตักของคินแทน
“ตอนนี้ใกล้จะจบคอร์สแล้ว คอร์สหน้าถ้าน้องปุ๊กกี้จะต่อแจ้งชื่อกับณัฐได้เลยนะครับ”
“แจ้งกับคุณน้ำได้ไหมครับ ยังไงผมก็เป็นคนมาส่งปุ๊กกี้มาเรียนอยู่แล้ว”
คินแกล้งเหลือบสายตามามองคนที่ยืนอยู่ก่อนจะก้มลงมากระซิบเบาๆ เฉียดแก้มขาวไปมา แน่นอนว่าทุกอย่างอยู่ในสายตาของคุณกอล์ฟ ยิ่งคินกระชับกอดสีน้ำมากขึ้นเท่าไหร่ระยะห่างทั้งสองคนมันก็น้อยลงเรื่อยๆ จนสุดท้ายคุณกอล์ฟต้องเอ่ยขอตัวถอยทัพกลับไป สีน้ำถอนหายใจเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินไปไกลแล้ว
“น้องปุ๊กกี้ต้องไม่มาเรียนกับผมแล้วแน่ๆ”
“มาเรียนอยู่แล้วเผลอๆ คุณอากอล์ฟจะตามมาเรียนด้วย”
“แล้วนี่คุณคินทำแบบนี้ทำไม”
“ก็เห็นวาดรูปให้ผมช่วย”
“วิธีอื่นไม่มีแล้วเหรอไง”
“ผมเจอแบบนี้มาเยอะถ้าไม่ใช่วิธีแบบนี้สลัดไม่หลุดหรอก หรือว่าคุณน้ำชอบเขา”
“ไม่ได้ชอบ”
“งั้นวิธีนี้ดีสุดเชื่อผม”
“ถ้าน้องปุ๊กกี้ไม่มาเรียนกับผมแล้ว เด็กชายภาคินต้องมาเรียนวาดรูปสีน้ำกับผมแทน”
“ทำไมผมถึงเป็นเด็กชายภาคิน”
“ก็คุณเด็กกว่าผม”
“ผมลืมไปแล้วว่าตัวเองเด็กกว่าคุณ แต่เรื่องเรียนวาดรูประบายสีน้ำนี่ผมขอผ่าน”
“ไม่ชอบสีน้ำ” / “ไม่ชอบสีน้ำ”
“รู้เลยว่าจะพูดว่าอะไร”
พอพูดเรื่องนี้ก็หน้าตูมขึ้นมาทันที ยิ่งอยู่ใกล้กันแบบนี้ทำให้คินเห็นหน้าชัดๆ พูดถึงเรื่องนี้ไม่ได้เลยของขึ้นตลอด ยิ่งเขากลั้นหัวเราะคุณครูสีน้ำก็ดูจะยิ่งโมโหมียกมือขึ้นมาทุบเขาอีกต่างหาก
“สักวันเถอะคุณคินจะตกหลุมรักสีน้ำ”
“ตกหลุมรักเลยเหรอ”
“ใช่!”
“ถ้าตกหลุมรักจริงผมจะไม่เลิกรักง่ายๆ นะ”
“ก็ดี…”
สีน้ำเงียบลงทั้งๆ ที่ตั้งใจจะเถียงต่อแต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดอะไรไม่ออก ยิ่งได้เห็นหน้าคุณคินยิ้มๆ แบบนี้ก็ยิ่งทำอะไรไม่ถูกแล้วก็เพิ่งรู้ตัวว่าทั้งโต๊ะอาหารตอนนี้มันเงียบแปลกๆ สีน้ำเลยหันมามองและแน่นอนว่าสายตาทุกคนจ้องมาที่เขาเป็นจุดเดียวท่าทางของทุกคนเหมือนเจอเรื่องประหลาด
“คือ..คุณกอล์ฟมีหลานชื่อน้องปุ๊กกี้เดินไปตั้งนานแล้ว คือ..คิน”
เบนพยายามจะพูดต่อแต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดดีหรือเปล่าเพราะเห็นว่าทั้งสองคนยังคงอยู่ท่าเดิม มือไอ้คินยังกอดเอวคุณน้ำไว้แน่นแถมหน้ายังอยู่ใกล้กันไม่มีทีท่าว่าใครสักคนจะเขยิบตัวออกมา พอเห็นท่าทางของคุณเบนสีน้ำเลยรู้สึกตัวค่อยๆ ถอยกลับมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม คินเองก็แกล้งทำเป็นขยับมือไปมา
ต้นไม้ที่นั่งมองอยู่ได้แต่ยิ้มออกมากับท่าทางของทั้งคู่ อยู่ดีๆ ก็มีเศษกระดาษปลิวตกลงมาใต้โต๊ะ ต้นไม้เลยก้มลงไปหยิบขึ้นมาดูพอเห็นรูปตัวการ์ตูนก็พอเดาได้ว่าใครเป็นเป็นคนวาดรามิลเห็นแฟนตัวเองยิ้มอยู่อย่างนั้นเลยชะโงกหน้ามาดูบ้าง
“นี่คินกับคุณสีน้ำคุยกันแบบนี้เหรอเนี่ย”
“ไม่มีตัวอักษรเลยมีแค่ตัวการ์ตูน”
“เดี๋ยวนี้ยังมีคนจีบกันด้วยรูปวาดอยู่อีก”
“วิธีจีบมีตั้งเยอะแยะไม่ใช่แค่คุยกันอย่างเดียวนี่”
“ก็จริง คุณยังจีบผมด้วยต้นกระบองเพชรเลยนะครับคุณพฤกษา”
“จีบอะไรผมให้มิลเฉยๆ หรอก”
“จีบติดต้องดีใจสิ”
“รามิลเดี๋ยวตีเลยนะ”
รามิลมีการยกมือขึ้นมาทำท่าจีบให้ดู ท่าทางติงต๊องจนต้นไม้ต้องหัวเราะออกมาก่อนจะเงยหน้ามองภาคินกับสีน้ำ ไม่รู้ว่าตอนนี้ทั้งคู่คุยกันเรื่องอะไรแต่สิ่งที่รู้คือ ภาคินดูสดใสขึ้นยิ้มเก่งขึ้น หัวเราะบ่อยขึ้น ต้นไม้ก้มลงมองรูปตัวการ์ตูนในกระดาษมันเป็นรูป พานาคอตต้าถ้วยโต ข้างๆ มีเด็กผู้ชายแหกปากร้องไห้ข้างๆ เด็กผู้ชายก็ยังมีอีกคนที่ใส่เสื้อคลุมซูเปอร์แมน
น่ารักดี..
ในที่สุดขนมที่สั่งไว้ก็มาเสิร์ฟ คุณสีน้ำน่าจะชอบขนมนี่มากเพราะเห็นยิ้มไปกินขนมไป คินลองหยิบมาหนึ่งถ้วยก่อนจะใช้ช้อนตักลงไปบนเนื้อสีขาวพร้อมกับซอสสตรอว์เบอร์รี่ พอเห็นสีของซอสก็เลยเอ่ยถามคนที่นั่งกินขนมอยู่ข้างๆ
“วันนี้ของคุณน้ำเป็นสีอะไร สีเหลืองไหม”
“ไม่ใช่สีเหลืองผมไม่บอกคุณคินหรอก”
“งั้นผมจะบอกของผม”
“ให้ผมเดา มีเทา สีขาว สีดำ”
“ชีวิตผมดูมืดมนขนาดนั้นเลย”
“ก็ผมเห็นคุณคินมีแต่สามสีนี้ ทั้งเสื้อผ้า ทั้งของในร้าน”
“วันนี้ของผมเป็นสีแดง”
“สีแดง? ทำไมถึงเป็นสีแดง”
"วันนี้ผมจำพานาคอตต้าราดซอสสตรอวเบอรรี่ได้แล้วก็..”
คินเอียงตัวก่อนจะกระซิบเบาๆ
ให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน
“ตอนเช้าแก้มคุณเปื้อนสีแดงและตอนนี้หน้าคุณสีน้ำก็แดงมากด้วยเขินเหรอครับ”
พอได้ยินแบบนั้นคนที่กำลังตักขนมอยู่หยุดชะงักแล้วยกมือขึ้นมาจับหน้าตัวเอง สายตาลอกแลกเหมือนเมื่อเช้าไม่มีผิดพอเห็นเขามองคุณน้ำก็เอาแต่ถามซ้ำๆ ว่าหน้าแดงอยู่เหรอพอเห็นเขาพยักหน้าเจ้าตัวก็เขยิบเก้าอี้ออกไปห่างๆ เอามือจับแก้มไปกินขนมไปคงกลัวว่าเขาจะเห็นว่ามันแดงมากกว่าเดิม
ปกติไม่เคยชอบสีแดงเลยนะเป็นสีที่ไม่เคยมองว่าสวย
แต่สำหรับคินวันนี้จะเป็นสีอะไรไม่ได้เลย
นอกจากสีแดงเท่านั้น
TO BE CON
ps: แก้มน้องนางนั้นแดงกว่าใคร
็HNY 2020 ค่าาาาาช้าไปสิบเก้าวัน พี่คินมาแล้ว!
อ่านตอนเก่าวันอีกรอบหนึ่งก่อนได้ค่ะ ทุกคน แงงงงง
#ที่พักพิงสีน้ำ#ซีรีส์ลูกเพื่อนแม่
twitter @ribbinb
-
แก้มน้องนางนั้นดีกว่าใคร
-
น่ารัก..กกก คู่นี้มาแรงแซงทางโค้ง ต้องหวานหยด มดกัด แน่นวล :ling1:
-
โอ๊ยยย ใจละลาย ^^
-
งื้ออออออออออออ เขากำลังจีบกัน :hao7:
-
น่ารักมากตอนนี้ เคมีดีไปหมดดดดดดดด
-
เยยยยย้ มาแล้วๆๆ รอตั้งนานแหนะ :katai2-1:
-
แก็งลูกเพื่อนแม่เตรียมต้อนรับสมากชิกใหม่ :mew1:
-
จากทั้ง3เรื่องที่ผ่านมาเราชอบการเริ่มต้นของคู่นี้ที่สุดเลย มันเป็นน่ารักมากๆ รอตอนต่อไปนะคะ
-
:pig4: :pig4: :pig4:
-
ครูสีน้ำน่ารักจังเลยอ่ะ ลูกกระจ๊อกจะต้องตกหลุมรักแน่นอน :laugh:
-
หวานทุกคู่ ไม่มีคู่ไหนน้อยหน้า
-
พึ่งเปิดเจอ ไปย้อนอ่านมาทุกเรื่องเลย รอติดตาม
-
Watercolor
#ที่พักพิงสีน้ำ
คุณคิดว่าตัวเองเหมือนสีอะไร ?
ภาคิน พิชญเดชา
CH.4
- Orange-
“ไหน..เรามาคุยกันตามประสาแก๊งลูกเพื่อนแม่ที่คบกันมาตั้งแต่สามขวบหน่อยซิ”
รามิลตบๆ ลงบนเตียงของทิมให้ทุกคนที่กระจัดกระจายกันอยู่ตามมุมห้องให้มารวมตัวกัน วันนี้แก๊งลูกเพื่อนแม่มีนัดทานข้าวที่บ้านของครอบครัววรโชติเมธี คุณย่ากาญจนาเตรียมอาหารต้อนรับยังกะภัตราคารห้าดาว ตามประสาคนสูงวัยหลังจากทิมย้ายไปอยู่บ้านพอร์ชคุณย่าก็ทำท่าเหมือนไอ้ทิมมันย้ายไปอยู่ต่างประเทศ ทั้งๆ ที่จากบ้านพอร์ชมาบ้านทิมใช้เวลาแค่สิบห้านาทีเท่านั้นแถมตั้งแต่ไอ้คินเปิดร้านก็ไม่ค่อยได้กลับบ้านอีก คุณย่าถึงกับตัดพ้อว่าพอแก่แล้วบรรดาดาลูกหลานพากันหายหน้าหายตา นี่ก็บอกให้พวกเขาสี่คนนอนค้างด้วยกันที่นี่
เล่นใหญ่ซะขนาดนั้นแก๊งลูกเพื่อนแม่ก็เลย
หอบหิ้วชุดนอนมานอนบ้านไอ้ทิมกันให้ครบทั้งแก๊ง
“ครั้งนี้มีปัญหาหัวใจใครไหม”
“ตั้งแต่เรื่องไอ้ทาสพอร์ชผ่านไปด้วยดีก็ไม่มีหัวข้อนี้เลยว่ะ”
“แก๊งเราเป็นคลับฟรายเดย์ตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ภาคิน มึงนึกดีๆ ตั้งแต่ไอ้มิลสับสนเรื่องไม้แม่งเรียกประชุมวันละร้อยรอบ ไม่มีเรื่องอื่นเลยอีหัวหน้าแก๊งแม่งมีปัญหาอยู่เรื่องเดียว”
“ทำไม กูสับสนกูโง่เรื่องความรักกูผิดเหรอ”
“ดีนะไอ้เบนฉลาดเรื่องความรัก พอรู้ตัวว่ารักคีตาแม่งไม่สนห่าเหวอะไรเลยจะเอาให้ได้อย่างเดียวฉากคุกเข่าสารภาพกับเจ้าสัวกรรณเฮียบอยยังเปิดให้กูดูอยู่จนถึงทุกวันนี้”
“ยังอยูอีกเหรอวะเมื่อไหร่มันจะหายไปจากโลกใบนี้ แต่ที่พีคสุดคือไอ้ทิมเรียกประชุม กูนี่สติแทบหลุดแล้วเรื่องใหญ่ด้วยนะโธ่..ทับทิมของพี่เบน”
“ส้นตีนจริงๆ เบนจามิน”
“เหลือแค่มึงแล้วภาคิน รอมึงเปิดอยู่ทุกวินาที”
ทิมกระเถิบตัวมานอนลงข้างรามิลตามด้วยภาคินที่ดึงเสื้อเบนให้มานอนด้วย ถ้าใครมาเห็นก็คงต้องหัวเราะออกมาเพราะทุกคนใส่ชุดนอนแบบเดียวกันแต่คนละสีแถมยังนอนเรียงกันเหมือนโรงเรียนประจำ พอมาถึงเรื่องของคินเจ้าตัวกลับไม่พูดอะไรเอาแต่นอนยิ้มจนทิมต้องยกตัวขึ้นมามองหน้า
“ครูสอนวาดรูปคนนั้น..”
“ทำไม”
“มึงมีซัมติงกับเขากูมองไม่ผิด”
“มึงเห็นอะไรล่ะ”
“มึงกอดเขาด้วย”
“พวกมึงก็รู้ว่าเพราะอะไรทำไมกูถึงต้องทำแบบนั้น”
“มึงอยู่ใกล้กับเขามากๆ เกือบจะจูบกันอยู่แล้ว”
“แล้วต้องนั่งห่างกันขนาดไหน”
“มึงทำเขาหน้าแดง”
“อันนี้ความผิดกูตรงไหนกัน”
“มึงฉลาดจริงๆ ว่ะคินเป็นไอ้เบนยอมรับว่าชอบเขาตั้งแต่กูถามคำถามแรกแล้ว”
“สัดทิม กูแค่ซื่อตรงกับความรู้สึกชอบก็บอกว่าชอบไม่ยึกยักโยเยยุกยิกแบบไอ้คินหรอก”
“กูยังไม่ได้ชอบ”
“เฮ้ยๆ มีคำว่ายังว่ะ”
“กูรู้ว่าพวกมึงเป็นคนแบบไหนเรื่องความรัก”
“ไหนบอกมาซิคุณชายทับทิม นพจินดา”
“รามิลเป็นคนรักเดียวใจเดียว เวลารักใครก็รักอยู่คนเดียวไม่ชายตามองใครทั้งนั้น แล้วมึงเบนจามินเมื่อก่อนชอบหลายคนแต่รักคนเดียว”
“ส่วนมึงทับทิม ไม่เคยรักใครเลยจนมาเจอไอ้พอร์ช”
“และนายภาคิน รักคนยากมากแต่หยอดคนโคตรเก่ง”
“ทำไมกูดูเลวไปเลยวะ”
“แต่มึงหยอดเฉพาะคนที่มึงสนใจนะคินถ้ามึงไม่สนใจเขา คนอื่นเข้ามาคุยด้วยมึงยังไม่อยากจะคุยเลย”
“เมื่อไหร่จะเข้าเรื่องคุณสีน้ำขอเวอร์ชั่นจริงจัง รามิลมึงเปิดเรื่องซิ”
รามิลที่นอนฟังทั้งสามคนเถียงกันอยู่นานได้แต่หัวเราะเพราะภาคินเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ฉลาดเป็นกรดมันสมองของกลุ่ม เรื่องที่จะให้ยอมรับตรงๆ รามิลเดาได้เลยว่าไม่มีหรอกเค้นถามไปเถอะ ตอนนี้คินกำลังโดนทิมกอดแขนด้านขวาข้างซ้ายก็มีเบนติดหนึบอยู่สงสารมันจริงๆ โดนต้อนจนตัวลีบ
“คิน มึงสนิทกับเขามากขึ้นใช่ไหม”
“ก็สนิทมั้งร้านอยู่ข้างกันเจอหน้ากันทุกวัน บางครั้งเขาก็ซื้ออาหารเช้าให้กูสารพัดสิ่ง อย่างน้อยกูก็ไม่อดตาย”
“จีบเหรอวะ?”
“ไม่น่าใช่ อาจะเป็นคนเฟรนลี่คนหนึ่ง”
“ถ้ามนุษย์สัมพันธ์ดีเขาทำแบบนี้กับทุกคนมึงเคยเห็นเขาซื้อให้คนอื่นไหม”
“ไม่รู้ว่ะไม่เคยเห็น”
“ลองถาม กูรู้ว่ามึงฉลาดที่จะถามอ้อมๆเพื่อให้ได้คำตอบ”
“แล้วถ้ารู้คำตอบแล้วมันยังไงต่อ”
“อันนี้ก็อยู่ที่ตัวมึงแล้วคิน ถ้ามึงรู้ว่าเขาทำแบบนี้ให้มึงแค่คนเดียวมึงจะรู้สึกยังไง”
ภาคินเงียบลงก่อนจะนอนคิดเรื่องที่รามิลพูด เอาจริงๆ เขาก็เคยสงสัยเรื่องนี้อยู่เหมือนกันแต่พอเห็นหน้าคุณสีน้ำในทุกๆ วันมันก็ลืมไปหมด มันกลายเป็นความเคยชินตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้แค่ว่าทุกวันในตอนเช้าเขาจะเปิดประตูหน้าร้านแล้วก็เจอถุงผ้าใส่อาหารแขวนไว้บางวันก็เจอเจ้าตัวยืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าประตู แล้วถ้าการเอาใจใส่ที่คุณน้ำทำอยู่ทุกวันนี้มีแค่เขาคนเดียวที่ได้รับมันก็คงเรียกได้ว่า
พิเศษ..
“แค่นี้มึงก็นอนยิ้มแล้วอะภาคิน”
“และทำไมกูจะยิ้มไม่ได้”
“ตลกว่ะ วันแรกที่เจอกันเขายังเอาสีน้ำมาสาดใส่มึงอยู่เลย แล้วไอ้คินผู้ซึ่งเกลียดการระบายสีน้ำเข้าไส้ถ้าได้แฟนเป็นครูที่สอนวาดรูปสีน้ำ กูเห็นภาพคุณครูคนนั้นเอาสีน้ำสาดใส่มึงทุกวันแล้วนะคิน”
“มึงคิดไปไกลมากเบน”
“เกลียดอะไรได้อย่างนั้นแม่งมีจริง”
“กูเกลียดสีน้ำที่เป็นสี”
“แต่ชอบคนที่ชื่อสีน้ำ”
“กูยังไม่ได้ชอบ” / “กูยังไม่ได้ชอบ” /“กูยังไม่ได้ชอบ”
“เวลาพวกมึงประสานเสียงนี่น่ากลัวฉิบหาย”
“มึงหูแดงคิน”
“อย่ามากล่าวหากู”
“เลิกลักแล้ว”
“เลิกลักเหี้ยไร”
รามิลได้แต่นอนมองภาคินถูกรุมซ้ายขวา เบนกับทิมก็เอาแต่แกล้งไม่คินไม่เลิกเอาเถอะนานๆ ทีคินถึงจะมีจุดอ่อนให้แกล้งได้ รามิลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปสามคนที่กำลังหยิบหมอนมาฟาดใส่กันเหมือนตอนเด็กๆ ถึงตอนนี้จะโตกันสามสิบกว่ารามิลก็ยังชอบช่วงเวลาที่เราได้นอนคุยกันแบบนี้อยู่ดี
“เมื่อกี้เสียงดังกันอยู่เลย ตอนนี้หลับกันหมดแล้วมั้ง”
“คุณย่าคะ แก๊งลูกเพื่อนแม่อายุเท่าไหร่กันแล้วยังมาเดินตรวจเหมือนตอนประถมอยู่อีก”
พลอยเดินตามคุณย่ากาญจนาที่เดินมาหยุดอยู่หน้าห้องทิมหลานรัก ลองเอาหูแนบกับประตูก็ไม่ได้ยินเสียงคุยกันเหมือนเมื่อกี้เลยตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป ภาพที่เห็นตอนนี้ทำให้คุณย่ากาญจนาและพลอยยิ้มออกมา แก๊งลูกเพื่อนแม่ มิล เบน คินและทับทิมตัวโตจนแทบจะเลยเตียงของทิมอยู่แล้ว แต่ทั้งสี่คนก็ยังนอนเรียงกันเหมือนตอนเด็กๆ รามิลนอนหงายโดยมีทิมนอนกอดอยู่ ภาคินกับเบนแขนขาพาดกันไปมาไม่รู้ว่าหลับไปทั้งๆ ที่ยังตีกันอยู่หรือเปล่า คุณย่ากาญจนาเดินเข้าไปห่มผ้าให้ทั้งสี่คนที่หลับสนิทก่อนจะยิ้มออกมา
“ในสายตาของย่า เจ้าสี่คนนี้ก็ยังเป็นเด็กผู้ชายใส่ชุดเอี๊ยมคนละสีวิ่งเล่นไปมาเหมือนเดิมนั่นแหละ”
Watercolor
ข้าวต้มกระดูกหมู
วันนี้เป็นเมนูใหม่ที่สีน้ำไม่เคยซื้อมาให้ภาคินมาก่อน ร้านข้ามต้มชอบเปิดตามใจฉัน หายไปเป็นอาทิตย์เลยก็มีพอเปิดทีคนก็ต่อแถวรอยาวเป็นกิโล ดีนะที่เขาอดทนมากพอไม่งั้นเลิกรอตั้งแต่เห็นแถวแล้ว สีน้ำหยุดอยู่หน้าร้านภาคินเมื่อเห็นว่ามีผู้ชายคนหนึ่งอยู่ในชุดทำงานยืนถือถุงอาหารเต็มสองมือ แต่ท่าทางเหมือนตัดสินใจอยู่ว่าจะเข้าหรือไม่เข้าไปในร้านดี
“ขอโทษนะครับ มาหาคุณภาคินหรือเปล่าครับ”
“อ้อ..ครับคือ”
“ร้านน่าจะยังไม่เปิดถ้าคุณจะรอ เข้ามารอที่ร้านผมก่อนก็ได้”
“ไม่เป็นไรครับผมมีประชุมผมฝากของให้คินหน่อยได้ไหมครับ”
“ได้ครับ”
สีน้ำรับบรรดาถุงขนมมาถือไว้เอง พอเดินเข้ามาใกล้ๆ ถึงได้เห็นหน้าอีกฝ่ายชัดๆ หน้าคล้ายคุณคินอยู่นะแต่ดูมีอายุแถมการแต่งตัวก็ยังเนี๊ยบกว่าคุณคินมากๆ ทั้งเสื้อทั้งกางเรียบแทบไม่มีรอยยับสักรอย สีน้ำเหลือบไปเห็นตราธนาคารตรงเนคไทด์ทำให้รู้ว่าคนตรงหน้าทำงานอยู่ที่ไหน
“เดี๋ยวครับให้บอกคุณคินว่าจากใคร”
ไม่รู้ว่าเขาเองถามอะไรผิดหรือเปล่าเพราะเห็นอีกฝ่ายชะงักไปพร้อมกับบอกว่าไม่ต้องบอกก็ได้ว่าจากใคร ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรต่อก็เห็นอีกฝ่ายรีบร้อนขึ้นรถน่าจะมีประชุมด่วนจริงๆ สีน้ำหันกลับมาตั้งใจจะแขวนถุงอาหารไว้ตรงประตูจังหวะเดียวกับที่ประตูหน้าร้านของภาคินเปิดออกพอดี สีน้ำเลยชูถุงอาหารขึ้นมาแล้วยิ้มให้
“ทำไมวันนี้มันถึงเยอะขนาดนี้ครับ”
“จริงๆ ของผมมีแค่ถุงเดียวส่วนที่เหลือ..”
คินเปิดดูบรรดาถุงอาหารสองถุงแต่เห็นแค่กล่องอาหารก็พอรู้แล้วว่าใครเป็นเจ้าของ อาหารทั้งหมดมันเป็นของโปรดเขาทั้งนั้นและมันก็มีแค่คนเดียวที่รู้ว่าเขาชอบกินอะไร
“เขายังไม่ทันได้บอกชื่อแต่หน้าคล้ายๆ คุณคิน”
พี่เค..
สีน้ำไม่รู้ว่าอาหารสองถุงนั้นมันมีอะไรผิกปกติหรือเปล่าเพราะเห็นว่าแววตาของคุณคินดูเศร้าแปลกๆ แต่มันก็แค่แว๊บเดียวเท่านั้นก่อนที่คุณคินจะกลับมาเป็นปกติตามเดิม
“ครับ ว่าแต่ไหนอาหารเช้าผม”
“คุณคินจะกินของผมเหรอ มีของแพงหรูหราให้เลือกตั้งหลายอย่าง”
ภาคินหยิบถุงข้าวต้มมาถือไว้ก่อนจะบอกว่าถุงนี้แน่ๆ สีน้ำเลยหยักหน้าพร้อมกับนั่งลงข้างๆ คินเลยจัดการเทข้าวต้มใส่ชาม ข้าวต้มกระดูกหมูหอมฉุยดูน่ากินดีจังหวะที่คินกำลังจะตักข้าวต้มเข้าปากก็นึกอะไรขึ้นมาได้
“ลองถาม กูรู้ว่ามึงฉลาดที่จะถามอ้อมๆเพื่อให้ได้คำตอบ”
“ข้าวต้มนี่ขายตรงไหนผมไม่เคยเห็น”
“ตรงซอยเก้านู่น แต่อาทิตย์หนึ่งเปิดสักสองวันได้มั้ง วันนี้เขาก็เพิ่งเปิดคนต่อแถวโคตรยาว”
“แสดงว่ามันต้องอร่อยมาก”
“แน่นอน..คุณคินลองชิมแล้วบอกผมว่าอร่อยไหม”
“แล้วคนอื่นเขาว่ายังไงกันบ้างครับ”
“ถามใครล่ะ ก็ผมซื้อให้คุณคินเนี่ย”
“อ้าว..ก็คนอื่นๆ ที่คุณน้ำซื้อให้เขาบอกว่ายังไงบ้าง”
“ผมไม่รู้เพราะผมซื้อให้คุณคินคนเดียว”
“…………………………………………….”
“เดี๋ยว..นี่แกล้งอยู่ใช่ไหม”
“แกล้งอะไร”
“คุณคินยิ้มเจ้าเล่ห์มากๆ ”
“เหรอ ผมยิ้มแบบไหน”
คินแกล้งยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ก่อนที่สีน้ำจะยกมือขึ้นมาดันไหล่กว้างไว้ แต่คินก็ยังไม่ยอมเลิกยิ้มแถมยังยักคิ้วหลิ่วตาจนครูสีน้ำต้องบอกให้หันกลับไปกินข้าวต้มได้แล้วเดี๋ยวจะเย็นซะหมด
“จริงๆ เลยนายภาคิน”
“สู้ไม่ได้ก็เรียกชื่อจริงตลอดเลยนะคุณครู”
“ถ้ากวนมากๆ จะเรียกเด็กชายภาคิน”
“แล้วเมื่อไหร่จะเรียกคินเฉยๆ พอร์ชยังเรียกทิมว่าทิมเฉยๆ เลยทิมแก่กว่าตั้งหลายปี”
“ก็เขาเป็นแฟนกัน”
“ต้องเป็นแฟนกันเท่านั้นสินะถึงจะเรียกชื่อเฉยๆ ได้”
“ก็แฟนกันเขาจะเรียก..ไรวะเนี่ยคุณคิน!”
“โอเคๆ คุณครูอย่าเพิ่งตีผม ผมจะกินข้าวเช้าแล้วครับกินแบบสงบเสงี่ยมเรียบร้อย”
“วันนี้เป็นเช้าที่คุณคินยิ้มเยอะมากๆ เมื่อก่อนนะหน้านิ่งจนผมเดาอารมณ์คุณไม่ถูกเลย”
คินตักข้าวต้มเข้าปากก่อนจะเหลือบมองคนพูดไปด้วย คุณสีน้ำเป็นคนที่ตื่นเช้าและยังร่าเริงทุกวันถ้าเป็นเขานะตื่นก่อนเจ็ดโมงเขาคงไม่มีอารมณ์มายิ้มแป้นแล้นแบบนี้ได้ คินเงยหน้ามองไปรอบๆ ร้านตัวเอง ภายในร้านเขาก็ยังเป็นสีเดิมๆ เหมือนที่เห็นอยู่ทุกวัน สีดำ สีขาว สีดำ สุดท้ายสายตาก็เขาก็หยุดอยู่ที่คุณน้ำที่ยังคงยิ้มอยู่
“แลกกันไง คุณน้ำซื้ออาหารเช้าให้ผมคนเดียวผมก็ยิ้มให้คุณน้ำคนเดียว”
ครูสอนวาดรูปมือหนักมาก มั่นใจว่าไม่ได้พูดอะไรผิดแต่คุณน้ำบ่นพึมพำว่า วันนี้โดนแกล้งเยอะไปแล้วเลยขอตีสักทีเลยโดนฟาดมาตรงไหล่หนึ่งป๊าบแล้วก็เดินกลับร้านเพราะเห็นมีคลาสสอนต่อ คินเลยกลับมาสนใจข้าวต้มกระดูกหมูในชาม อยู่ดีๆ ก็นึกถึงคำพูดของรามิลที่เคยคุยกัน
“อันนี้ก็อยู่ที่ตัวมึงแล้วคิน ถ้ามึงรู้ว่าเขาทำแบบนี้ให้มึงแค่คนเดียวมึงจะรู้สึกยังไง”
ดีใจไหมเขาก็ไม่รู้แต่ตอนนี้หยุดยิ้มไม่ได้เลยว่ะ
ไอ้คำว่าซื้อให้คุณคินคนเดียวนี่มันมีผลต่อใจเขาขนาดนี้เลยเหรอวะ
ช่วงบ่ายลูกค้าค่อยซาลงหน่อยหลังจากที่ช่วงสายๆ แน่นเต็มร้านจนคินหัวแทบหมุน พอมีเวลาเลยมาจัดตารางสตูดิโอ เพราะช่วงนี้มีคนมาเช่าเยอะจนตารางมันชนกันไปหมด เสียงคุยกันนอกร้านที่ดังเข้ามาทำให้คินลุกขึ้นไปเปิดประตูก่อนจะเห็นว่าคุณสีน้ำยืนคุยกับผู้ชายคนหนึ่งที่เขาเคยเจอมาแล้ว
คุณกอล์ฟมีหลานชื่อน้องปุ๊กกี้
พอเห็นท่าทางอึดอัดของคุณสีน้ำคินเลยเลือกที่จะยืนกอดอกพิงประตูรอดูเหตุการณ์อยู่อย่างนั้น ไอ้คุณอากอล์ฟนี่ท่าทางจะตื้อไม่เลิกขนาดตอนนั้นเขาแสดงออกให้รู้ว่าเขากับคุณน้ำเป็นอะไรกันยังจะไม่เลิกจีบอีก ท่าทางคุณน้ำเหมือนอยากหาตัวช่วยเต็มทนมองซ้ายมองขวาจนดูน่าสงสารและแน่นอนจะมีใครล่ะนอกจากภาคินคนนี้
“สีน้ำ”
เสียงเรียกที่ดังขึ้นมาทำให้ครูสอนวาดรูปหันมามองก่อนจะรีบเดินเข้ามาหาคินท่าทางดีใจเหมือนเจอสมบัติร้อยล้านอยู่ตรงหน้าทำให้คินต้องกลั้นยิ้ม มีการถอนหายใจอย่างโล่งอกอีกต่างหาก
“คุณน้ำจะกอดผมหรือจะให้ผมกอดคุณ”
“ยังไงนะ”
“ผมถามก่อนเพราะกลัวว่าคุณจะไม่โอเค เขายังตื้อไม่เลิกใช่ไหม”
“ครับ เขาดูไม่เชื่อว่าผมมีแฟนแล้วและเขาก็ไม่เชื่อด้วยว่าคุณคินเป็นแฟนผม”
“นับหนึ่งถึงสามเขากำลังจะเดินมา เอาไง”
“แล้วผมต้องทำอะไร”
“หนึ่ง”
“เมื่อกี้บอกให้กอดเหรอ”
“สอง”
“โอเค..อยากทำอะไรก็ทำเลย! ไม่อยากคุยกับคุณกอล์ฟแล้วไม่รู้จะปฏิเสธยังไงเหมือนกัน”
ทันทีที่คุณน้ำบอกมาแบบนั้นภาคินก็คว้าเอวเข้ามากอดไว้แน่นสีน้ำเลยต้องยกมือขึ้นมากอดเอวคินไว้เช่นกัน คนที่กำลังเดินเข้ามาหาหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า สีหน้าของคุณอากอล์ฟดูลังเลคล้ายกับยังไม่เชื่อความสัมพันธ์ของทั้งคู่
“ผมเห็นคุณคุยอยู่กับน้ำนานแล้วมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ”
“ผมมารอรับปุ๊กกี้ครับ”
“อีกนานเหรอครับ”
“ปุ๊กกี้เพิ่งเข้าไปเรียนกับครูณัฐเองครับน่าจะอีกนาน ผมเลยมาคุยกับคุณครูสีน้ำรอ”
“แล้วนี่คุยกันเสร็จหรือยัง”
“ก็ไม่ได้มีอะไรสำคัญหรอกครับ เรื่องทั่วๆไป”
“อ้อ ถ้าไม่สำคัญขอพาน้ำไปก่อนนะครับ”
“เดี๋ยวครับคือคุณ…”
“ผมชื่อภาคิน มีอะไรอยากถามหรือเปล่าครับแต่ที่จริงผมมีคำถามอยากถามคุณกอล์ฟเหมือนกันนะ แต่คิดว่าจะปล่อยไปก่อนคราวหน้าถ้าผมยังเจอคุณพยายามจะจีบสีน้ำอีก เราคงต้องคุยกันหน่อย"
“……………………………………”
“จีบแฟนคนอื่นหน้าตาเฉยนี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ นะคุณอาของน้องปุ๊กกี้”
คุณกอล์ฟถึงกลับชักสีหน้าก่อนจะบอกว่าขอตัวก่อนเดี๋ยวค่อยกลับมารับปุ๊กกี้ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะเชื่อมากน้อยแค่ไหนแต่ครั้งนี้น่าจะหัวเสียไม่เบา คินก้มลงมองแขนของคุณสีน้ำที่ยังคงกอดเอวเขาอยู่ พอเห็นเจ้าตัวยังกอดเขาอยู่อย่างนั้นคินเลยเลือกที่จะยื่นอยู่ท่าเดิม
“วิธีนี้มันจะดีเหรอถ้าเราหลอกเขาอย่างนี้ก็ต้องหลอกไปตลอดน่ะสิ”
“สนุกดี เคยสงสัยว่าเวลาไอ้ทิมกวนประสาทคนอื่นนี่มันสนุกตรงไหนวันนี้ผมเข้าใจแล้ว”
“แล้วถ้าวันไหนคุณคินมีแฟนขึ้นมาจริงๆ ผมจะต้องบอกคุณกอล์ฟว่ายังไง”
“ถ้าผมมีแฟนขึ้นมาจริงๆ..”
“ก็ใช่ไง ถ้าเกิดแฟนคุณคินมาตบผมขึ้นมาจะทำยังไงกันล่ะทีนี้”
คินก้มลงมองคนที่ยังอยู่ในอ้อมกอด หน้าตายุ่งเหยิงเหมือนเป็นเรื่องเครียดระดับชาติพอเห็นแบบนี้ก็อยากจะแกล้งขึ้นมาอีกรอบ คินกระชับกอดให้แน่นขึ้นก่อนจะเอนตัวมากระซิบข้างๆ หูและแน่นอนว่าเขาโดนฟาดไม่ยั้งจากครูสอนวาดรูป
“แล้วคุณสีน้ำจะตบตัวเองทำไมล่ะครับ”
วันนี้โดนครูตีทั้งวันเลยเว้ยเด็กชายภาคิน
Watercolor
หลังจากโดนตีไปเกือบสิบทีคุณน้ำก็หายเข้าไปในร้านก่อนจะเดินเข้ามาหาคินอีกรอบพร้อมกับกระดาษวาดรูปในมือ คินเห็นมันเป็นแบบร่างคร่าวๆ แต่ก็ไม่แน่ใจว่ามันคืออะไรพอได้คุยก็เลยรู้ว่ามันคือแบบร่างของใบโบรชัวร์
“บ้านรุ่งอรุณจะจัดงานครับ เป็นงานเล็กๆ แค่จัดแสดงรูปวาดที่เด็กๆ วาดเพราะงบประมาณไม่ได้เยอะเท่าไหร่ผู้อำนวยการก็เลยอยากให้ผมช่วยเรื่องใบประกาศ”
“ผมไม่ค่อยถนัดเรื่องนี้จริงๆ ผมวาดรูปเป็นอย่างเดียวเลยมาถามความเห็นคุณคินน่าจะดีกว่า”
คินรับกระดาษในมือจากคุณน้ำมาดูใกล้ๆ เท่าที่เห็นงานไม่ได้ยากส่วนมากเป็นรูปวาดของเด็กๆ คินพยักหน้าพร้อมกับบอกว่าเดี๋ยวเขาจัดการให้เอง ดีที่คุณน้ำมีไฟล์รูปภาพพร้อมอยู่แล้วเลยไม่ต้องกลับไปที่บ้านรุ่งอรุณอีกรอบ ภาคินเลยนั่งทำใบโบรชัวร์ไปด้วยพร้อมกับเหลือบมองคนที่นั่งขีดๆ เขียนๆ วาดรูปอยู่ข้างๆ เรื่องราวที่คุยกันตอนแรกมันเป็นแค่เรื่องงานอย่างเดียวแต่หลังๆ ก็เริ่มคุยเรื่องอื่นบ้าง
“รู้ไหมตอนนี้ผมอยากกินอะไร”
“หิวแล้วเหรอครับ”
“อยากกินเฉาก๊วยใส่น้ำเป๊ปซี่”
ทันทีที่ได้ยินมือที่จับเมาส์ปากกาหยุดชะงักก่อนที่ภาคินจะหันมามองคนที่นั่งวาดถ้วยขนมอยู่ข้างๆ อยู่ดีๆ ข้อความในโปสการ์ดที่คินเคยได้รับก็แวบขึ้นมาในหัว มันเป็นลายมือที่เขียนไว้ว่า
เคยกินเฉาก๊วยใส่น้ำอัดลมป่ะคุณ โคตรอร่อยเลยโดยเฉพาะน้ำเป๊ปซี่
ถ้าวันไหนเรามีโอกาสได้เจอกันอยากให้คุณลองนะ
“เงียบทำไมอะคิดว่าผมกินอะไรแปลกๆ อยู่แน่ๆ”
“ไม่หรอก ผมเคยรู้จักคนที่เคยกินแบบคุณ”
“เฮ้ย จริงป่ะผมบอกณัฐแล้วว่ามีคนกินเฉาก๊วยใส่น้ำเป๊ปซี่เหมือนผมไอ้ณัฐชอบด่าว่ากินอะไรไม่เหมือนคนอื่น ถ้าคุณคินเจอเขาบอกเขาด้วยนะว่ามีผมที่กินอยู่”
“ผมก็หวังว่าสักวันผมจะเจอเขานะ”
คินพูดเบาๆ ก่อนจะหันกลับมาทำงานตามเดิม พอตั้งใจทำงานทุกอย่างก็เงียบลงคุณน้ำเองก็วาดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ตอนแรกก็วาดปกติมีชะโงกน้ามาดูงานที่เขาทำบ้าง บางครั้งก็เอนตัวลงไปนอนแล้วก็เด้งตัวขึ้นมาวาดรูปใหม่ท่าทางแบบนั้นมันทำให้คินต้องอมยิ้มก่อนจะบอก
“เอาสีน้ำมาระบายก็ได้นะถ้าคุณเบื่อ”
“เดี๋ยวร้านคุณเลอะ”
“ผมไม่ว่าหรอก เห็นคุณน้ำเอาปากกาสีดำวาดรูปแล้วผมเองก็ไม่ชิน”
“หมายความว่าไง”
“เจอคุณน้ำทีไรเลอะสีตลอด มีทุกสีอยู่บนตัวแต่ไม่เคยเห็นมีสีดำ”
“ผมไปเอาสีน้ำมาได้จริงๆ นะ”
“ได้ครับ”
ท่าทางเหมือนเด็กได้ของเล่นเจ้าตัวยิ้มแฉ่งแล้วก็วิ่งไปเอาอุปกรณ์มา ตอนแรกคินนึกว่าจะมาทั้งหลอดสี พู่กัน จานสีแต่คุณน้ำก็เอามาแค่กระดาษวาดรูปกับกล่องพาสติกสีขาว น่าจะเป็นสีน้ำแบบพกพามีพู่กันสีน้ำมาเสร็จสรรพ เออเดี๋ยวนี้มีแบบนี้ด้วยเว้ยทีตอนนั้นยังหลอกล่อให้เขาผสมสีเองอยู่เลย
“ตรงนี้คุณน้ำจะเอาเป็นรูปภาพของเด็กหรือรูปบ้านรุ่งอรุณดี”
“บ้านรุ่งอรุณก็ได้ครับ อีกด้านหนึ่งมีรูปวาดของเด็กๆ เยอะแล้ว”
“เด็กๆ วาดแต่ผลไม้เนอะ”
“มันก็วาดง่ายสุด วาดกลมๆ แล้วก็มีจุกมีก้านอย่างส้มที่ผมกินอยู่ตอนนี้ก็วาดแบบนี้เลย”
“อร่อยไหมล่ะส้ม”
“อร่อยครับ ไม่มีเมล็ดด้วย”
“กินอีกก็ได้เดี๋ยวแม่ผมก็เอามาให้ใหม่”
สีน้ำเอาส้อมจิ้มชิ้นส้มแล้วถือค้างไว้ลังเลอยู่นานว่าจะเอายังไงดี สุดท้ายก็ยื่นให้คนที่นั่งทำงานอยู่ข้างๆ ภาคินเหลือบมองก่อนจะกินส้มที่อีกคนป้อนให้ อยู่ดีๆ บรรยากาศก็เงียบขึ้นมาซะดื้อๆ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ยังคุยกันตามปกติ พอเห็นภาคินเอาแต่ยิ้มมืออีกข้างก็ขยับเมาส์ปากกาไปมา สีน้ำเลยหันมาวาดรูปในกระดาษตามเดิม
“คุณวาดรูปอะไร”
“วาดส้ม”
“ไหนส้ม”
“นี่ไง ผมนั่งระบายสีอยู่นี่”
“อยากได้ส้ม”
“ยังวาดไม่เสร็จเลย”
“ส้มแบบเมื่อกี้”
สีน้ำเริ่มรู้แล้วว่าอีกคนต้องการอะไรเลยจัดการจิ้มส้มแล้วยื่นให้แต่คุณคินก็ไม่ยอมรับจนต้องยื่นให้ถึงปาก ท่าทางสบายจนเกินเหตุสีน้ำเลยจิ้มสีส้มไปตรงแขนคินหนึ่งที จุดสีส้มเด่นชัดตรงแขนทำให้คินก้มลงมองก่อนจะหยิบปากกาเมจิกสีดำมาจุดลงบนแขนขาวของครูน้ำคืนบ้าง
“เลอะหมดแล้ว”
“เคยเห็นแต่เลอะสีอื่น เลอะสีดำซะบ้าง”
“อย่างนี้ผมต้องป้ายคุณคินทุกสีแล้ว มินิมอลดำเทาขาวขนาดนี้”
“วันนี้คุณน้ำดูไม่เหมือนคุณครูเท่าไหร่”
“วันนี้ผมทำไม”
“ดูยุ่งวุ่นวายเหมือนเด็กประถม อยู่นิ่งๆ ไม่เกินสิบนาทีเลย”
“ขอโทษละกันครับจากนี้จะนั่งระบายสีเงียบๆ หรือว่าผมควรกลับร้านก่อนคุณคินจะได้ทำงานได้ถนัดๆ”
“น่ารักดี”
“…………………”
“ยุ่งวุ่นวายแบบเมื่อกี้มันน่ารักดีนั่งระบายสีอยู่ข้างๆ ผมนี่แหละไม่ต้องไปไหนหรอก”
คุณสีน้ำหยิบพู่กันจุ่มสีส้มก่อนจะระบายสีเงียบๆ พอเห็นเขามองอยู่อย่างนั้นก็เอาปากกาพู่กันมาป้ายสีส้มที่แขนเขาอีกรอบ คินเลยเอาปากกาเมจิกสีดำวาดอีโมจิหน้ายิ้มลงบนแขนคุณน้ำบ้าง กลายเป็นว่าตอนนี้แขนของเขาและคุณน้ำเลอะไปด้วยสีน้ำสีส้มและปากกาเมจิคสีดำ ไม่คิดเหมือนกันว่าคนที่ไม่ชอบการระบายสีน้ำอย่างเขาจะยอมให้สีน้ำมาเลอะบนตัวอีกเป็นครั้งที่สอง
ถ้าเป็นเมื่อก่อนระหว่างสีส้มกับสีดำเขาคงเลือกสีดำโดยไม่ลังเล
แต่ตอนนี้คิดว่าสีส้มมันก็สวยเหมือนกัน อีกอย่าง..
วันนี้ส้มก็หวานดีด้วย
TO BE CON
ps: คิน : ยังไม่ได้ชอบ!
มีคนบอกว่าชื่อ #นิยายเราคล้องจองกัน
จริงๆ แล้วชื่อตัวละครก็คล้องนะคะ
พฤกษา - รามิล
เบนจามิน -คีตา
พชร - นพจินดา
ธารธารา - ภาคิน
ว๊าว!! ตั้งเองตื่นเต้นเอง 555555
#ที่พักพิงสีน้ำ#ซีรีส์ลูกเพื่อนแม่
twitter @ribbinb
-
:pig4: :pig4: :pig4:
เมื่อไรจะรู้ว่าทั้งสองคนคือคนในโปสการ์ดที่คุยกันในตอนนั้น
-
ทำไมเขิน :katai2-1:
-
ชอบคู่นี้มากๆเลยค่ะ :-[
-
บรรยากาศรอบตัวเขามันฟุ้งไปหมดดด TT
-
แก็งลูกเพื่อนแม่มีปาร์ตี้ชุดนอนด้วย น่าร๊ากกกก :mew4:
-
ต่อให้ไม่มีอิตากอล์ฟอะไรนั่น เขาก็หยอดกันสม่ำเสมอนะเออ
-
เด็กชายภาคินหยอดเก่งจริงๆ :hao7: :hao7:
-
จ๊ะ ไม่ชอบสีน้ำ ก็ชอบได้แล้ว ตอนนี้ส้มก็หวานแล้ว
อะไรจะเกินกว่านี้ก็ไม่ได้แล้วเนาะ ขยันทำสีน้ำเขินจริงเลย
ภาคินผู้ยังไม่ชอบสีน้ำ แต่การกระทำไปไกลมากจ้า
สีน้ำเหมือนเด็กน้อย น่าเอ็นดู แบบตัวเล็กตัวน้อยมากน่ะ
จะว่าวอแวก็ไม่ใช่ แต่เข้าหาแบบเนียนๆ มาก จับฟัด
-
WATERCOLOR
#ที่พักพิงสีน้ำ
คุณคิดว่าตัวเองเหมือนสีอะไร ?
ภาคิน พิชญเดชา
CH.5
- blue-
“คินทำไมมึงมีอาหารเช้ามาเสิร์ฟถึงที่แต่ของพวกกูต้องโทรสั่งวะ”
คนที่กำลังจะเอาช้อนเข้าปากหยุดชะงักเมื่อบรรดาเพื่อนๆ ที่มาใช้บริการสตูดิโอทักขึ้นมา เพิ่งรู้ตัวว่าทุกสายตาที่กำลังรออาหารมาสั่งจ้องมาที่จุดเดียว สภาพทุกคนตอนนี้เหมือนซอมบี้เพราะโต้รุ้งกันถึงเช้า นานแล้วเหมือนกันที่เขาทำงานข้ามวันข้ามคืนแบบนี้ พอเสร็จงานก็คิดว่าจะนอนพักสักแปดชั่วโมงแต่เพิ่งนึกได้ว่ามีอาหารเช้าจากครูสีน้ำรออยู่
เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้เจอหน้าคุณน้ำเลย น่าจะงานยุ่งแต่อาหารเช้านี่ไม่เคยขาด ถึงไม่ได้ให้กับมือแต่ก็แขวนไว้ที่หน้าประตู วันนี้ก็เหมือนกัน ตอนแรกว่าจะเงียบๆ แล้วนะเรื่องนี้แต่พอเพื่อนทักขึ้นมาแบบนี้ก็ไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดี
“สรุปใครซื้อให้”
“หรือมึงจ้างแม่บ้าน”
“กิ๊กเหรอวะ”
“เห็นเงียบๆ ร้ายไม่เบา”
ภาคินส่ายหน้าไปมาเมื่อบรรดาพวกเพื่อนเริ่มเดาไปเรื่อยเปื่อย เรื่องอะไรจะบอกปล่อยให้มัน งง ไปอย่างนี้นี่แหละ จัดการอาหารเช้าเสร็จ เพื่อนก็ยื่นตารางสตูดิโอของอาทิตย์นี้มาให้พร้อมกับบอกว่ามีงานเพิ่มอีกสามงานคงใช้สตูดิโอยาว ในฐานะเจ้าของธุรกิจเขาก็ต้องดีใจอยู่แล้ว ตั้งแต่เปิดร้านมา นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ตารางแน่นขนาดนี้
“เออคิน..มีงานถ่ายรูปกับตัดต่อของพี่เต มึงจะรับป่ะวะ เขาฝากถามกูมาเห็นมึงงานยุ่ง”
“งานของพี่เตกูรับหมด”
“กูว่าแล้วรุ่นพี่ผู้มีพระคุณของมึง”
“ช่วยกูตั้งแต่เรื่องเรียนและเก็บซากเวลาแดกเหล้าแล้วเมาหัวทิ่ม”
“แต่มึงจะไหวแน่เหรอวะคิน กลัวมึงอยู่ดีๆ ล้มฟุบตายห่าไปซะก่อน”
“เบาๆ ไม่ได้หนักอะไร”
“จ้า ทำงานหนักขนาดนี้เก็บเงินแต่งเมียแน่ๆ แก๊งลูกเพื่อนแม่มึงมีฟงมีแฟนกันหมดละ ขนาดไอ้จิ๋วตัวแสบทิมยังมีเลยมึง”
“ไปเรียกมันตัวแสบเดี๋ยวเจอมันวีน”
“ก็เพื่อนมึงน่ะตัวจี๊ดเลย หน้าตาโคตรน่ารักแต่แกล้งคนเก่งฉิบหาย มึงอย่ามาเปลี่ยนเรื่องตอบมาจะแต่งงานใช่ไหม”
“ให้กูแต่งกับใคร”
“เอ๊า..แล้วเจ้าของอาหารเช้านี่ไม่ใช่เหรอไง”
“……………………………………………..”
“กูถือคติเงียบใส่ถือว่ามีพิรุธ แต่กูรู้สึกได้อย่างหนึ่ง”
“อะไรวะ”
“มึงมีชีวิตชีวาขึ้นเยอะเลยว่ะ ยิ้มบ่อยด้วยและกูรู้สึกถึงความรักนิดๆ แบบนิดนึงจากตัวมึง ก่อนหน้านี้มึงเฉยมากเหมือนกูมีเพื่อนเป็นหุ่นยนต์”
“หุ่นยนต์เลยเหรอะวะ”
“เออดิ มึงทำอะไรซ้ำๆ แต่งตัวสีเดิมๆ ใช้ชีวิตแบบเรียบๆ เหมือนตั้งโปรแกรมไว้ ถามจริงมีแฟนเหรอวะ?”
ต่อให้เพื่อนเค้นให้ตายคินก็ยังคงไม่ยอมตอบคำถามเพื่อนอยู่ดี พอเห็นว่าเขาเอาแต่ลีลาก็พากันมาแย่งข้าวผัดกุ้งในจานกันใหญ่ดีนะที่ยกจานหนีทัน เอาจริงคินก็ไม่เคยสังเกตตัวเองเลยว่าเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง เขาก็ยังใช้ชีวิตเหมือนเดิมทุกวัน แต่ก็นะตัวเองจะไปรู้ได้ยังไงถ้าคนรอบข้างไม่บอก
กูรู้สึกถึงความรักนิดๆ
คินก้มลงมองข้าวผัดกุ้งที่อยู่ตรงหน้า
ความรักเหรอ? ไม่รู้ว่าใช่หรือเปล่าแต่ไม่เจอหน้าคนที่หาข้าวเช้ามาให้หลายวันแล้ว
เหงา? คิดถึง? คินเองก็ไม่รู้ว่าจะใช้คำไหนดี
Watercolor
สัปดาห์นรก
ไม่ได้ใช้คำนี้มานาน
ภาคินเคยด่าพอร์ชเรื่องที่ทำงานหนักเกินตัว แต่ตอนนี้เขากำลังทำเหมือนที่พอร์ชทำ ที่จริงเขาไม่ได้บ้างาน ตั้งแต่เรียนนิเทศเวลาที่ใครมาขอให้ช่วยอะไรเขาก็ช่วยทำหมด ถือว่าเป็นประสบการณ์ด้วย พอเรียนจบมาพวกที่รู้จักกันอยู่แล้วต่างก็พากันมาใช้บริการกันไม่เลิก ดีที่ทุกคนเห็นเป็นธุรกิจเลยให้คินคิดเงินตามแบบลูกค้าทั่วไป อันที่จริงเพราะเป็นคนที่รู้จักอยู่แล้วคินก็เลยทุ่มสุดตัว
“คิน หน้ามึงโคตรไม่ไหวไปหาอะไรกินแล้วนอนพักไป”
“กี่โมงแล้ว”
“หกโมงจะครึ่งแล้ว”
“เช้าตั้งแต่เมื่อไหร่วะ”
“ไปพักบ้างเหอะมึง แก๊งลูกเพื่อนแม่มึงแม่งประเสริฐสั่งอาหารมาให้มึงด้วยวางอยู่บนโต๊ะ”
คินยกมือขึ้นมาลูบหน้าเบาๆ พลางมองไปที่บรรดาอาหาร ที่แก๊งลูกเพื่อนแม่สั่งมาให้ สงสัยกลัวเขาอดตายปริมาณมันถึงได้เยอะขนาดนี้ ทันทีที่นึกอะไรขึ้นได้คินเงยหน้ามองนาฬิกาก่อนจะวิ่งลงไปข้างล่างแล้วรีบเปิดประตู แผ่นหลังที่คุ้นตาทำให้คืนเอื้อมมือไปคว้าข้อมือคนตรงหน้าแล้วดึงเข้าหาตัว
เพราะไม่ทันได้ตั้งตัวสีน้ำเลยยกมือขึ้นมาจับเสื้อภาคินไว้แน่น แล้วเงยหน้าขึ้นมามองตั้งใจจะเอ่ยถาม แต่ก็ต้องเงียบลงเมื่อเห็นว่าภาคินกำลังยิ้มอยู่ ถึงแม้ว่าใบหน้าหล่อจะดูเหนื่อยล้ากว่าทุกวัน
“คุณคิน”
“ได้เจอหน้าสักที”
“ครับ?”
“คนอะไรเอาแต่อาหารมาให้ไม่อยู่รอให้เจอเลย”
“นี่คุณไหวหรือเปล่า”
“ไม่ไหวผมทำงานหนักมาก”
“ดูจากสภาพก็น่าจะเดาได้อยู่ คุณไม่ได้เปิดร้านมาหลายวันแล้วด้วย”
“คุณน้ำก็หาย”
“พอดีผมต้องไปช่วยงานที่บ้านรุ่งอรุณทุกวันเลยครับ อาทิตย์นี้ก็มีงานแล้วเลยไม่ค่อยว่างเท่าไหร่ งานที่คุณคินช่วยทำใบโบรชัวร์”
“แล้วไม่อยากเจอหน้าผมเหรอ”
“เดี๋ยว”
“คุณน้ำ”
“ครับ”
“ผมเหนื่อยมากเลย”
“……………………………………….”
นี่คือกำลังอ้อน?
ถึงคุณคินจะไม่ได้ทำหน้าบ๊องแบ้วอะไรแบบนั้น แต่น้ำเสียงก็ไม่ใช่โทนเสียงปกติเรียกว่าอะไรดี ดูซอฟๆ หวานๆ แต่ดูจากใต้ตาที่ดูคล้ำและท่าทางเหมือนจะสลบทุกนาทีที่พูดว่าเหนื่อย ก็น่าจะเป็นเรื่องจริง สีน้ำไม่ได้ตอบอะไรคนตรงหน้าแต่ขยับตัวเข้าหาพร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบตรงแผ่นหลังกว้างเบาๆ ไม่มีคำพูดอะไรนอกจากการสัมผัสเท่านั้น คินปล่อยข้อมือขาวที่จับไว้แล้วเปลี่ยนมาโอบเอวคุณน้ำให้เข้ามาใกล้ๆ แทน ภาคินหลุดยิ้มเมื่อเห็นว่าใบหน้าของคุณน้ำเริ่มแดงขึ้นมา พอเห็นว่าเขายิ้มมือที่ลูบหลังอยู่ก็เปลี่ยนมาเป็นตีเบาๆ แทน
“จะซบก็ได้….นะ”
เหมือนรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ภาคินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะซบหน้าลงตรงลาดไหล่เล็กนั่น ทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมาเขาทำงานจนลืมวันลืมคืน ตั้งใจจะมาดักรอคุณน้ำที่เอาอาหารเช้ามาให้ทุกเช้าแต่รู้ตัวอีกทีก็เลยเวลาไปแล้วแล้ว มันเลยคลาดกันทุกวันดีที่วันนี้ไม่เป็นเหมือนวันอื่น
ทั้งๆ ที่ร้านก็อยู่ข้างกัน
ไม่เจอกันแค่สองสามวันเขาเป็นถึงขนาดนี้ได้ไงวะ
“วันนี้ของคุณน้ำเป็นสีอะไร”
“ไม่ได้คิดไว้ แล้วคุณคินล่ะคิดว่าวันนี้เป็นสีอะไร”
“สีฟ้าแล้วกัน”
“ฟ้า? ทำไมถึงเป็นสีฟ้าล่ะครับ”
“ท้องฟ้าสวยและคนใส่เสื้อสีฟ้าทำให้หายเหนื่อย”
สีน้ำเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เห็นอยู่ตอนนี้มันก็สวยอย่างที่คุณคินบอก แต่คนใส่เสื้อสีฟ้า? สีน้ำก้มลงมองชุดที่ตัวเองใส่อยู่เพิ่งเห็นว่ามันเป็นสีฟ้าเขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองใส่เสื้อสีอะไร พอเข้าใจที่ภาคินบอกก็เริ่มทำอะไรไม่ถูกท่าทางเขินมากๆ แต่หนีไปไหนไม่ได้ทำได้แค่ขยับตัวยุกยิกๆ อยู่ตรงนี้ คินเลยต้องกระซิบบอกบางอย่าง คนที่กำลังดันตัวออกเลยต้องอยู่นิ่งๆ อีกครั้ง
“ผมยังไม่หายเหนื่อยเลย”
คินถือถุงผ้าใส่อาหารกลับเข้ามาในร้าน และทันทีที่เปิดประตูบรรดาเพื่อนๆ ก็ต่างพากันสะดุ้งแล้วแยกย้ายไปนั่งกินอาหารเช้าตามมุมร้าน ท่าทางมีพิรุธโคตรๆ คินรู้อยู่แล้วว่าเพื่อนทุกคนต้องแอบมองเขาจากในร้าน ไม่งั้นไม่ทำท่าทางแบบนี้หรอก แต่ก็คงไม่มีใครกล้าที่จะถามขึ้นมา คินหัวเราะก่อนจะบอกเพื่อนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหาร
“มึงจะกินซาลาเปาหมูแดงจิ้มน้ำปลาพริกไม่ได้นะ กูกลัวมึงตาย”
เสียงโห่แซวบวกคำด่าลอยตามมาไม่หยุดแต่ภาคินโบกมือลาให้เพื่อน
ก่อนจะเดินเลี้ยวไปทางห้องครัวด้านหลัง
“คนส่งอาหารเช้าน่ารักไม่ใช่เล่นๆ เลยว่ะ”
“ทำไมไม่พาเข้ามาในร้านกูแอบมองจนตาจะเหล่ไอ้คิน”
“เช้านี้มึงดูสดใสขึ้นมาทันทีในขณะที่พวกกูมืดมนมาก”
“ไอ้คินไอ้ชั่วทุกคนสภาพใกล้ตายเหมือนกันหมด แต่ทำไมมึงมีใครโผล่มาให้กอดตั้งแต่เช้า กูจะสาปแช่งมึงแล้วภาคิน!”
Watercolor
งานเสร็จสักที..
ดีที่ได้ไอ้ทิมมาช่วยไม่งั้นเขาอาจจะตายคาร้านไปแล้วก็ได้ ถ้าสมัยเรียนมหาวิทยาลัยมีแฝดบริหารอย่างเบนจามินกับรามิล พวกเขาสองคน ภาคินกับนพจินดาก็เป็นคู่หูดูโอ้ข้ามคณะ ตอนเรียนต่างคนต่างเรียกมาช่วยทำงานจนบรรดาเพื่อนเองยัง งง ที่เราสามารถทำงานแทนกันได้ทั้งๆ ที่เรียนไม่เหมือนกันเลย นี่แหละมั้งมิตรภาพตั้งแต่สามขวบของแก๊งลูกเพื่อนแม่ แต่มันจะดีกว่านี้ถ้าไอ้ทิมไม่ลากแฟนมันมาด้วย พอมาถึงไอ้พอร์ชก็เริ่มเลย
“ใครสั่งใครสอนผมว่าอย่าบ้างานให้มันมากนัก เอาเวลาไปให้แฟนบ้างอ้อ..ผมลืมไปคุณคินไม่มีแฟน”
ดูมัน..ทำไมไอ้ทาสพอร์ชมันเหิมเกริมขนาดนี้
จะด่ามันทีไอ้ทิมก็จ้องเขม็ง โวะ!..ไอ้พวกเห็นแฟนดีกว่าเพื่อน!
คินนอนลืมตาอยู่บนเตียง หลังจากที่หลับไปเกือบสิบชั่วโมง พอร่างกายได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ก็รู้สึกเหมือนได้เติมพลัง หน้าจอโทรศัพท์ที่บ่งบอกเวลา ทำให้คินรู้ว่ามันเลยเวลาอาหารเช้ามานานมากแล้ว ไม่รู้ว่าวันนี้คุณน้ำเอาอาหารเช้ามาให้เขาหรือเปล่า เมื่อสองสามวันก่อนก็ไม่มีแขวนไว้ให้ด้วย วันแรกที่เปิดประตูแล้วไม่เจอถุงอาหารเขายืนนิ่งอยู่หน้าร้านเกือบสิบวิมีแค่โพส์ทอิทที่วาดรูปเด็กผู้ชายตัวเลอะสีกำลังยุ่งวุ่นวายอยู่กับกองงาน นั่นแหละคนเราเขียนคำว่ายุ่งคำเดียวเขาก็เข้าใจแล้ว ก็นะ..การวาดรูปก็สมกับเป็นครูสีน้ำดี
แต่หายไปทั้งอาทิตย์แบบนี้เขาโคคตรู้สึกไม่ชิน นี่ก็กินกาแฟดำเปล่าๆ มาหลายวันแล้ว
กาแฟที่ชงเองมาหลายปีจืดชืดขึ้นมาซะดื้อๆ เป็นอะไรมากไหมวะเขาเนี่ย..
ภาคินเดินลงมาข้างล่างตรงส่วนร้าน นี่ก็ปิดร้านมาหลายวันแล้วลูกค้าก็โทรมาถามเยอะเหมือนกัน ก็ว่ามะรืนนี้จะกลับมาเปิดตามปกติ คินเปิดประตูหน้าร้านก็พบว่ามันไม่มีถุงอาหารแขวนไว้ ท่าทางคุณน้ำยังคงงานยุ่งไม่เลิก..หรือว่าเบื่อจะซื้อให้แล้ววะ เพราะมัวแต่คิดเรื่องนี้วนไปวนมาอยู่ในหัวเลยไม่เห็นว่ามีใครเปิดประตูออกมาจากร้านข้างๆ ท่าทางแปลกๆ ของคินทำให้อีกคนต้องยกมือขึ้นมาโบกๆ ไปมาตรงหน้า
“คุณคินครับ”
“…………………………”
“โอเคนะครับ”
“คุณณัฐ”
“ไม่สบายหรือเปล่า ผมเห็นคุณยืนทำหน้าเครียดอยู่นานแล้ว”
“พอดีผมเพิ่งทำงานเสร็จสมองมันเลยมึนๆ นิดนึง”
“พักผ่อนบ้างนะครับ คุณคินเป็นเหมือนสีน้ำมันเลย นี่ก็ไม่ยอมพักทำงานติดกันมาทั้งอาทิตย์แล้ว”
“คุณน้ำงานยุ่งมากเหรอครับ ผมไม่ได้เจอเลย”
“งานสอนไม่เท่าไหร่หรอกครับ แต่ตอนนี้มีงานที่บ้านรุ่งอรุณด้วย น้ำไปช่วยเต็มตัวเลยไม่มีเวลาพัก เออ..พรุ่งนี้นะครับงานที่บ้านรุ่งอรุณถ้าคุณคินว่างมาร่วมงานได้นะชวนเพื่อนมาก็ได้มากันเยอะๆ เด็กๆ คงดีใจ”
คุยอะไรต่ออีกสักพักคุณณัฐก็ขอตัวไปสอน ภาคินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อดูตารางงาน พรุ่งนี้เขาตั้งใจจะพักอีกวันแล้วค่อยกลับมาเปิดร้าน ยังไงก็ว่างอยู่แล้วแต่ก็ไม่รู้ว่าอยู่ดีๆ โผล่ไปที่งานครูสีน้ำจะตกใจหรือเปล่า แต่ก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้งอย่างน้อยใบโบรชัวร์งานนี้เขาก็ทำด้วยตัวเองเลยนะ ยังไงก็ขอไปชื่นชมผลงานสักหน่อย
“เหมือนเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นมาแล้วเลยว่ะ”
“บ้านรุ่งอรุณคือที่ไหนนะ”
“ให้กูไปช่วยงานว่าที่แฟนมึงใช่ไหมคินเอาตรงๆ ”
ปฏิกิริยาแต่ละคนของแก๊งลูกเพื่อนมันน่าฟาดกระบาลจริงๆ หลังจากที่เขาบอกว่าพรุ่งนี้ถ้าว่างให้ไปช่วยงานที่บ้านรุ่งอรุณหน่อย วันนี้มีรวมแก๊งที่ร้าน SECRET GARDEN และสถานที่นัดพบของแก๊งนั้นก็คือโรงเรือนกระบองเพชรที่รามิลจ้างไอ้พอร์ชออกแบบให้ใหม่ พอทำใหม่ก็สวยปื๊งจนเขาเองยังเคยถ่ายรูปอัพลงในไอจีคนเข้ามาชื่นชมกันใหญ่
“ก็คือไอ้มิลเคยให้เราไปช่วยขายต้นกระบองเพชรของไม้ และมึงภาคิน…เหตุการณ์แบบเดียวกันเป๊ะ”
“กูไม่ได้มีเจตนาไม่ดีแบบไอ้มิล”
“เจตนาไม่ดีอะไรวะ ตอนนั้นกูบริสุทธิ์ใจ”
“มึงจะให้พวกกูไปขายต้นไม้แล้วมึงก็จะไปอยู่กับไม้สองคน”
“กูพูดแบบนั้นด้วยเหรอ”
“พูด!”
“ไม้อย่าไปฟัง มิลไปช่วยไม้เพราะอยากช่วยจริงๆ”
พอสู้ไม่ได้ก็หันไปอ้อนแฟนแทน ต้นไม้ก็พอรู้ล่ะว่าใครพูดจริงใครที่เฉไฉไอ้แฟนตัวโตเป็นหมีแต่ทำท่าเหมือนลูกหมายังคงกอดไม่ปล่อย พูดงุ้งงิ้งๆ ไม่หยุดจนเบนต้องโยนกระถางพลาสติกอันเล็กๆ ใส่หัวรามิล เพราะวันนี้อยู่กันครบแก๊ง รวมทั้งต้นไม้ คีตา และพอร์ช คินเลยลองชวนดูอันที่จริงถ้าไม่มีใครว่างคินก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาเองก็บอกกะทันหันด้วย
“คีย์ว่างนะ เอากีตาร์ไปเล่นด้วยได้ไหมพี่คิน”
“ได้ เด็กๆ น่าจะชอบแล้วมึงอะเบนหรือมีประชุม”
“กูกำลังวางแผนหนีไอ้มาร์ชอยู่”
“โดดงานตั้งแต่หนุ่มยันแก่ กูเป็นไอ้มาร์ชชิงลาออกตั้งแต่วันแรกมีเจ้านายแบบนี้ปวดหัวตายห่า”
“มึงอย่ามาเสี้ยม มาร์ชรักกู! พรุ่งนี้กูจะไปเป็นคนหล่อขอทำดี”
“กูไปได้นะแต่สายๆ หน่อยมีนัดลูกค้าเรื่องแหวนหมั้นตอนแปดโมง”
“ลูกค้านัดแปดโมงกูร้องไห้ใส่เลย เช้าเกินไม่ตื่น”
“ของกูแปดโมงยังปกติ มึงเจอลูกค้าพอร์ชตีสี่ครึ่งยังเคยมี”
“เดาว่าเป็นผู้หญิงแล้วไอ้ทิมก็ตามไปเฝ้ามึง ใช่ไหมพอร์ช”
“คุณเบนพูดเหมือนตาเห็น ทับทิมไปทั้งชุดนอนเลยครับลูกค้าผมขำคิกคักแต่ก็บอกว่าแฟนน่ารักดี”
“แต่นิสัยมารร้ายบอกเขาไป”
“สัดเบน! สักวันกูจะขอให้คีตานิสัยเหมือนกู”
"อย่าไปฟังนะคีย์เรื่องไม่ดีๆ"
“พอก่อน สรุปใครไปได้บ้างวะ”
“กูมีประชุมว่ะคงไปไม่ได้ไม้ก็มีลูกค้าที่นัดไว้ เดี๋ยวกูขอเป็นบริจาคแทนแล้วกัน”
“กูกับเจ้าหนูว่าง..ไปได้กูได้การอนุมัติจากผู้ช่วยมาร์ชแล้ว ไอ้มาร์ชดูมีอำนาจกว่าเจ้เบอร์ดี้อีกว่ะตอนนี้”
“เดี๋ยวผมไปพร้อมทับทิมแล้วกัน พรุ่งนี้มีแค่แก้แบบนิดหน่อย”
กว่าจะตกลงกันเป็นเรื่องเป็นราวได้ก็หลายนาทีอยู่ เวลาอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้ก็วุ่นวายอยู่เหมือนกัน ไอ้เบนหันมาตีกับไอ้ทิมโดยมีคีตานั่งดีดกีตาร์ใส่ซาวแทร็คอยู่ใกล้ๆ ส่วนพอร์ชได้แต่คอยจับทิมไว้เพราะกลัวจะโดดถีบใส่ไอ้เบนที่เอาแต่กวนตีนไม่เลิก ภาคินกอดอกยืนพิงชั้นกระบองเพชรก่อนจะนึกถึงพรุ่งนี้
ได้เจอหน้ากันสักทีครูสีน้ำ
Watercolor
“น้องน้ำคะ พี่เอาป้ายพวกนี้ไปวางไว้ตรงทางเดินเลยนะคะ”
“ได้เลยครับ”
“วางใบโบรชัวร์ไว้ตรงไหนดีครับ”
“เดี๋ยววางไว้บนโต๊ะตรงประชาสัมพันธ์เลยพี่ชาติ”
“เดี๋ยวพี่ไปดูเด็กๆ ก่อนนะน้องน้ำ กลัวว่าฝนจะเอาไม่อยู่วันนี้ทุกคนยุ่งๆ”
สีน้ำหยักหน้ารับก่อนจะยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อบนใบหน้า ตั้งแต่เช้าแล้วเขาทำนู่นทำนี่ไม่หยุด ที่บ้านรุ่งอรุณเจ้าหน้าที่มีน้อยจนต้องผลัดกันช่วยงาน สีน้ำหยิบกรอบรูปที่ใส่รูปวาดของเด็กๆ ขึ้นมาถือไว้ รูปภาพระบายสีน้ำในมือมันไม่ได้สวยเลิศเลอเท่าไหร่หรอก แต่มันก็คือสุดฝีมือของเด็กคนหนึ่ง มันมีทั้งความพยายาม ความตั้งใจ รวมอยู่ในภาพนี้ สีน้ำปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ก่อนจะค่อยๆ ติดรูปลงบนผนัง คงเพราะมัวแต่ตั้งใจกับภาพตรงหน้าเลยไม่ได้สังเกตว่ามีใครเดินเข้ามา
“พี่ฝนเหรอ ช่วยหยิบรูปที่วางอยู่ตรงนั้นให้หน่อยได้ไหมครับ”
“……………………………..”
“พี่ฝ..”
ยังไม่ทันจะได้เรียกชื่อจบภาพตรงหน้าทำให้สีน้ำยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ภาคินในชุดเดิมๆ ที่เห็นเหมือนทุกวันเสื้อสีขาวกางเกงยีนส์กำลังยื่นขวดน้ำให้ ต่างคนต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมาก่อนที่คินจะเป็นฝ่านที่หลุดหัวเราะก่อนเพราะหน้าตาคุณน้ำเหมือนเจอผีตอนกลางวันแสกๆ
“มาได้ไงครับ”
“วันนี้มีงานไม่ใช่เหรอ”
“ครับ วันนี้มีงานแต่ผมคิดว่าคุณคินไม่น่าว่างเห็นงานยุ่ง”
“คุณณัฐบอกให้ผมมาได้ อีกอย่างผมเองน่าจะมาช่วยอะไรได้บ้าง”
“มาร่วมงานเฉยๆ ก็ได้ครับผมเกรงใจ”
“ผมไม่ได้มาคนเดียวนะ”
“ควงใครมาด้วยเหรอครับ”
“ควงมาทีเดียวสี่คนเลย”
ภาคินเบี่ยงตัวให้สีน้ำเห็นชัดๆ เมื่อเห็นว่าตรงทางเดินมีแก๊งลูกเพื่อนแม่สองคนรวมทั้งคีตากับพอร์ช แบกของพะรุงพะรังเต็มสองแขน เสียงพูดคุยถกเถียงกันตลอดทางทำให้สีน้ำยิ้มกว้างกว่าเดิม ทันที่ที่ทั้งสีคนเดินมาถึงตรงที่สีน้ำยืนอยู่ก็พาทักทายจนเสียงดังลั่น คุณเบนจามินก็ยังคงเป็นหนุ่มตี๋ฮ่องกงที่อารมณ์ดีเหมือนเดิม
“พวกผมมาช่วยครับคุณน้ำ มีอะไรใช้พวกเราได้ทุกอย่าง”
“ไอ้มิลกับไม้ไม่ได้มาด้วยแต่ยอดบริจาคมันชนะเลิศแซงทุกคนไปเลย เบื่อเจ้าพ่ออสังหา เบื่อคนรวยๆ”
“แล้วเด็กๆ อยู่ไหนกันเหรอครับ”
“เตรียมการแสดงอยู่ข้างหลังครับ ตอนนี้ผมกำลังติดรูปภาพของเด็กๆ งั้นทุกคนช่วยติดภาพก็ได้ครับผมทำสัญลักษณ์ไว้แล้ว”
สีน้ำยิ้มขำเมื่อทุกคนรับคำแข็งขัน เหมือนเขาเป็นหัวหน้าที่สั่งงานลูกน้อง แก๊งลูกเพื่อนแม่แยกย้ายไปทำงาน เหลือแค่คินที่ยังยืนอยู่ที่เดิม ก่อนที่คินจะเป็นฝ่ายหยิบรูปภาพที่วางอยู่แล้วยื่นให้คุณน้ำที่ยืนอยู่บนเก้าอี้ เบนจามินกระเถิบตัวมาอยู่ใกล้ทิมก่อนจะสะกิดให้ดูคินที่ยืนหัวเราะอยู่อีกด้าน มองจากตรงนี้ก็เห็นว่าทั้งสองคนกำลังหยอกล้อกันอยู่ คินกำลังแกล้งคนที่ยืนอยู่บนเก้าอี้คุณน้ำก็เหมือนจะดุแต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไร มีหันมาฟาดคินทีสองทีแล้วก็ช่วยกันติดรูปกันต่อ
“สรุปกูกับมึงหรือไอ้คินที่มีแฟน ทำไมมันดูหวานแหววกันจังวะ”
“ไอ้คินยังทำตัวเหมือนเดิม แต่งตัวเหมือนเดิมมินิมอลเหมือนทุกวัน แต่พอยู่กับคุณน้ำกูรู้สึกว่ามันมีสีสันขึ้นมาเลย”
เบนกับทิมมองไปยังสองคนที่ยังคงช่วยกันติดรูปอยู่อีกด้าน ไม่รู้ว่าตัวติดกันแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
ไม่ว่าคุณน้ำจะกระเถิบตัวไปทางไหน ไอ้คินก็ขยับตามไปทุกที่
งานที่บ้านรุ่งอรุณเริ่มแล้ว เด็กๆ ก็ตื่นเต้นกันใหญ่มีบ้างที่ร้องไห้งอแงเพราะคนเยอะ คงจะตื่นคนแต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี ตอนนี้ถึงเวลาปล่อยให้เด็กๆ วาดรูประบายสี คนที่มาร่วมงานเอ่ยชมว่าเด็กที่บ้านรุ่งอรุณมีฝีมือในการวาดรูประบายสีกันแทบทุกคน สีน้ำเดินดูเด็กๆ พร้อมกับช่วยสอนเทคนิคเล็กน้อยเพราะอยากให้เด็กระบายสีตามใจตัวเองมากกว่า จังหวะที่กำลังจะเดินไปอีกฝั่งอยู่ดีๆ ก็มีเจ้าหน้าที่เดินเข้ามากระซิบว่ามีคนมาบริจาคของเพิ่ม
“แขกของน้องน้ำหรือเปล่าคะ ของพี่ที่แจ้งชื่อไว้มาครบแล้ว”
“เดี๋ยวน้ำออกไปดูเองครับ”
สีน้ำเดินออกมาจากนอกอาคารก่อนจะหยุดเดินเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนพิงรถอยู่คือคนที่เคยเจอกันแล้ว ผู้ชายที่หน้าคล้ายคุณคินเมื่อวันนั้น พออีกฝ่ายเห็นเขาเดินออกมาก็ทำหน้าแปลกใจอยู่เหมือนกัน
“ผมนึกว่าจะเป็นเบนหรือทิม”
“พอดีเจ้าหน้าที่รู้จักผมอยู่แล้วครับ ไม่ทราบว่าคุณ..เอาของมาบริจาคเหรอครับ”
“ครับ ผมเอาพวกอุปกรณ์กีฬามาให้เห็นทิมบอกว่าพวกเครื่องเขียนมีกันเยอะแล้ว”
“ครับ ขอโทษครับคือเราขอทราบชื่อคนบริจาคด้วยนะครับ คือมันเกี่ยวกับความปลอดภัย”
คนที่ยืนอยู่ทำหน้าไม่ค่อยมั่นใจ สีน้ำเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำไมผู้ชายคนนี้ถึงไม่เคยบอกชื่อเลยสักครั้ง แต่ถ้ารู้จักกันแก๊งลูกเพื่อนแม่ก็คงเป็นรู้จักของใครสักคน สีน้ำยืนรออยู่สักพักก่อนที่อีกฝ่ายจะยิ้มให้
“คุณากร พิชญเดชา”
เจ้าหน้าที่พาผู้ชายที่เพิ่งบอกชื่อ ให้ไปทำเรื่องบริจาคของที่สำนักงานแล้ว แต่สีน้ำยังคงยืนอยู่ที่เดิม จนคินที่เดินออกมาตามแตะลงบนไหล่ถึงได้รู้สึกตัว สีน้ำหันมามองหน้าคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขารู้จักนามสกุลของคุณคิน พิชญเดชา นามสกุลเดียวกันถ้างั้น..คินมองตามท้ายรถที่ขับออกไปจากบ้านรุ่งอรุณ ก่อนจะเอ่ยออกมาเองเพราะเขารู้ว่าคุณน้ำก็คงสงสัย
“พี่ชายผมเอง ชื่อพี่เค”
“พี่ชาย?”
“แต่ไม่ค่อยสนิทกัน”
“พี่ชายแท้ๆ เหรอครับ”
“ครับ เพิ่งมาไม่สนิทกันตอนโต การใช้ชีวิตไม่ค่อยเหมือนกันเท่าไหร่ เลยไม่มีเรื่องให้คุยกันมั้งไม่ได้ทะเลาะอะไรกันร้ายแรงครับสบายใจได้”
ภาคินตัดบทก่อนจะยิ้มบางๆ พร้อมกับบอกให้ครูน้ำเข้าไปข้างในเพราะเด็กๆ เริ่มถามหากันแล้ว สีน้ำเพิ่งสังเกตว่ารอยยิ้มของทั้งคู่มันดูเศร้าๆ เหมือนกันไม่มีผิด คินกำลังยกกล้องในมือขึ้นมาถ่ายรูปบรรยากาศข้างนอกแต่ก็ต้องยกค้างไว้เมื่อได้ยินประโยคที่คุณน้ำบอกออกมา
“สีเทา”
“ครับ? สีเทา?”
“ผมรู้สึกว่าพี่ชายคุณคินเป็นสีเทาเข้มๆ มันไม่เหมือนสีดำแต่ก็ไม่ใช่โทนสีสว่างแต่ที่ผมสัมผัสได้ เขาดูเหงามากๆ ”
ภาคินลดกล้องในมือลงเมื่อได้ยินที่คุณน้ำบอก เขาไม่รู้เรื่องส่วนตัวของพี่เคมานานแล้วเหมือนกัน เราไม่ได้คุยกันสองคนมานานมาก เหงางั้นเหรอ…ยังไม่ทันจะได้คิดอะไรต่อสัมผัสตรงข้อมือทำให้ภาคินเงยหน้าขึ้นมามองคุณน้ำอีกครั้ง
“ผมไม่รู้เรื่องครอบครัวของคุณหรอกแต่ผมเชื่อว่าทุกคนมีสองด้านนะ ด้านที่คุณคินเห็นกับด้านที่คุณคินไม่เคยเห็น”
.....................
...............................
............................................................
-
Watercolor
เลอะเทอะทุกครั้งที่ได้จับพู่กันระบายสี
เสื้อสีขาวที่ภาคินใส่มาตอนแรก ตอนนี้มันเลอะสีน้ำเป็นแถบๆ มันเกิดจากงานที่บ้านรุ่งอรุณจบแล้ว เด็กๆ ก็เลยระบายสีเล่นกันตามใจชอบ ทิมกับพอร์ชก็ช่วยเด็กๆ อยู่อีกด้าน สองคนนี้พอมีความสามารถทางด้านการวาดรูปอยู่แล้วเลยไม่ต้องห่วง ตัดภาพมาที่เบนจามินผู้ซึ่งมันคงในสายวิทยาศาสตร์มาตลอด เจอการวาดรูปเข้าไปถึงกับคิ้วขมวดเป็นปม คีตาหัวเราะแล้วหัวเราะอีกกับฝีมือศิลปะของแฟนตัวเอง ส่วนเขาน่ะเหรอ..
“เสื้อคุณคินเลอะเหมือนวันนั้นเลยเนอะ”
ตัวต้นเหตุคือคนที่ยืนล้างพู่กันอยู่ที่อ่าง ก็นั่นแหละเขายืนถ่ายรูปอยู่ดีๆ คุณน้ำก็บอกว่าถ่ายเยอะพอแล้วให้มาระบายสีด้วยกัน ตอนแรกจะชิ่งหนีแต่พอเจอสายตาอ้อนๆ ก็ใจอ่อนยอมมานั่งผสมสีน้ำตามที่คุณครูสั่ง ทันทีที่เขาบอกว่าไม่ต้องกลัวว่าเสื้อเขาจะเลอะสีเขาไม่ได้ว่าอะไรอยู่แล้ว เท่านั้นแหละบรรดาเด็กๆ ก็รุมป้ายสีเขากันใหญ่ แต่พอเห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเด็กๆ ภาคินก็ได้แต่ปล่อยให้เด็กเล่นสนุกอยู่อย่างนั้น
นอกจากเด็กๆ แล้วคุณครูสีน้ำก็ป้ายสีฟ้าตรงแก้มเขายาวเป็นแถบ
เขาก็เลยเอาคืนบ้าง ตอนนี้แก้มคุณสีน้ำเลยมีสีน้ำเลอะอยู่เหมือนกัน
“คุณคินเหนื่อยไหมครับ เห็นงานยุ่งๆ แล้วยังมาช่วยงานผมอีก”
“งานไม่เหนื่อยแต่อาหารเช้าหายไปสองสามวัน ใจไม่ดี”
“กลัวอดตายเหรอไง”
“กลัวคนที่ซื้อให้หาย ก็หายจริงๆ อาหารก็ไม่มีทิ้งไว้แค่โพสต์อิทแผ่นเดียว”
“……………………………………..”
สีน้ำหยิบพู่กันที่ล้างน้ำเสร็จแล้วมานั่งลงข้างๆ ภาคิน ด้านหลังของบ้านรุ่งอรุณเงียบสงบดีมีสนามหญ้าและดอกไม้ที่เจ้าหน้าที่ปลูกไว้พอได้นั่งพักก็เริ่มรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ก่อนหน้านี้วิ่งวุ่นจนหัวหมุนไปหมด
“ผมไม่รู้ว่าคุณคินรอผมอยู่หรือเปล่า”
“……………………………………..”
“หมายถึงงานยุ่งจนไม่รู้ว่าคิดถึงผมบ้างหรือเปล่า”
“คิดถึงผม?”
“คิดถึงอาหารเช้าของผม”
“ผมดูเป็นคนเห็นแก่กินขึ้นมาทันที”
“แล้วคิดถึงไหมล่ะไม่ได้กินของอร่อยๆ”
“คิดถึงสิ”
“อดตายแน่”
“คิดถึงคนซื้อให้ต่างหาก”
“จริงๆ คนเล่นมุขนี้เยอะนะแต่ก็พอได้ฟังกับตัวก็เขินอยู่เหมือนกัน”
“มุขซ้ำเหรอเนี่ย”
“ไปหามุขมาใหม่เลย”
“เฮ้ย นี่ออกมาจากใจ”
“คุณคิน..จริงๆ แล้วช่วงที่ผมงานยุ่งผมก็อยากเจอคุณเหมือนกัน แต่ก็รู้ใช่ไหมคือเราสองคน..เอาเป็นว่าผมรู้ว่าถึงคุณจะเล่นหยอดผมอยู่บ่อยๆ แต่ผมเองก็ไม่รู้ว่ามันจริงแค่ไหน ผมเองก็รู้ลิมิตตัวเองถ้าคุณแค่เล่นๆ ผมรู้ว่าต้องทำยังไง”
“ผมรู้ว่าต้องทำยังไงนี่หมายความว่า?”
“ผมยังซื้ออาหารเช้าให้คุณเหมือนเดิมในฐานะเพื่อน หรือไม่ก็คนที่อยู่ร้านข้างๆ ”
“แล้วมันต่างจากที่ผ่านมาตรงไหน”
“อะไรที่อร่อยมากๆ จะไม่ซื้อให้”
“เอ๊า!”
“เรื่องอะไรต้องทุ่มเทให้เพื่อนที่อยู่ข้างร้านขนาดนั้นด้วย เป็นแค่เพื่อนกินธรรมดาก็พอ ซื้อให้เพราะมีน้ำใจให้เพื่อนร่วมโลก”
ภาคินสาบานว่าเขาพยายามกลั้นยิ้มแล้วแต่มันไม่ได้จริงๆ ประโยคที่ได้ยินมีคำว่าเพื่อนเกินสามคำแล้ว ยิ่งเห็นอีกฝ่ายทำหน้าตาหยิ่งๆ คล้ายกับว่าไม่แคร์มันก็น่ามันเขี้ยวคินเลยเอื้อมมือไปรั้งเอวคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ให้เข้ามาใกล้ๆ
“มีเรื่องจะสารภาพ ตอนที่คุณน้ำหายไปผมใช้ชีวิตเหมือนเดิม ตื่นขึ้นมาทำงาน กินกาแฟดำๆ ขมๆ นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเป็นชั่วโมงๆ ทำอะไรซ้ำๆ วนๆ ไป”
“แล้ว?”
“โคตรเงียบเลยว่ะ”
“เงียบ?”
“อืม..แบบเงียบเหงา”
“เหงาด้วย ปกติเห็นคุณคินอยู่คนเดียวออกจะบ่อย”
“ก็เพราะใครล่ะ เคยโผล่มายิ้มแป้นแล้นตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าพร้อมอาหารอร่อยๆ พูดนู่นพูดนี่จนผมชินไปแล้ว”
“อยู่ดีๆ เป็นความผิดผมได้ไง”
“ทำให้ผมคิดถึงก็ต้องเป็นความผิดคุณสิ”
“โห..วันนี้เล่นแรงนะเนี่ย”
“อย่าเขินจนวิ่งหายไปไหนแล้วกันไม่เจอหลายวัน อย่าคิดจะหนีไปไหนอีก”
“ร้านอยู่ข้างกันแท้ๆ”
“นั่นดิแค่เปิดประตูทำไมไม่ทำวะ”
“นี่หมายถึงผมหรือตัวคุณคินเอง”
“เราทั้งคู่”
พอคินตอบมาอย่างนั้นก็นั่งเงียบกันทั้งสองคนก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกัน สรุปคือหลายวันที่ผ่านมาต่างคนต่างคิดถึงแต่ไม่มีใครกล้าที่จะเริ่มก่อน สีน้ำเองเห็นอีกฝ่ายงานยุ่งขนาดนั้นก็ไม่รู้ว่าถ้าเข้าไปหาจะเป็นการยุ่งวุ่นวายไปหรือเปล่า แต่พอได้ฟังแบบนี้แล้วก็ค่อยโล่งใจ รอยยิ้มที่เคยเห็นอยู่ทุกวันทำให้ภาคินต้องยกมือขึ้นมาลูบแก้มคนข้างๆ ที่ยังคงมีสีฟ้าเลอะอยู่
“ถ้างานยุ่งช่วยบอกผมหน่อยมาให้เห็นหน้าสักห้านาทีก็ยังดี หายไปไม่กี่วันชีวิตผมแปรปรวนไปหมด”
“แล้วคุณคินก็จะบอกผมเหมือนกันใช่ไหม”
“บอกทุกอย่างครับ”
“พูดเพราะขึ้นมาเลย”
“พูดได้ทุกวันล่ะครับ”
“ให้มันน้อยๆ หน่อยอายุน้อยกว่านะเราน่ะ”
“อย่ามาดุเลยคุณครูผมไม่กลัวหรอก อีกอย่าง…”
“ถ้าผมหยอดเล่นๆ ไม่มานั่งคิดถึงเป็นหมาหงอยแบบนี้หรอกสีน้ำ”
“………………………………………………”
ภาคินแกล้งทำเป็นยืดแขนก่อนจะรั้งร่างคุณน้ำที่นั่งตาโตกับประโยคที่เขาพูด ให้เอนมาซบลงตรงอกกว้างก่อนจะหลับตาลงพร้อมกับบอกว่า เราควรพักกันทั้งคู่เพราะหน้าตาเริ่มเหมือนซอมบี้ในหนังแล้ว ตอนแรกสีน้ำขืนตัวเอาไว้แต่พอเห็นอีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไรมากกว่ากอดไว้เฉยๆ สีน้ำก็เริ่มผ่อนคลายมือที่กำเสื้ออยู่ค่อยๆ คลายออกเปลี่ยนมาวางพาดบนเอวของคินแทน จะว่าไปก็เหนื่อยจริงๆ ตั้งแต่ทำงานติดกันมาหลายวันเขายังไม่ได้พักเลย จังหวะที่กำลังเคลิ้มหลับเสียงร้องเพลงที่ดังขึ้นเบาๆ ทำให้สีน้ำขมวดคิ้ว
* หลับเถอะนะแก้วตาจงนอนหลับใหล จะอยู่ตรงนี้ไม่จากไปไหน..
เพราะความเหนื่อยล้าทำให้สีน้ำไม่อยากจะขยับตัวไปไหน แต่เพลงที่คุณคินร้องเขารู้สึกคุ้นมาก มันไม่ใช่เสียงร้องที่เขาคุ้นเคยแต่มันเป็นเนื้อเพลงเขารู้สึกว่าเขาเคยเห็นเนื้อเพลงๆ นี้มาก่อน สีน้ำพยายามนึกให้ออกแต่สุดท้ายความง่วงก็ชนะ แต่ก่อนที่เข้าสู่ห้วงนิทราลายมือบนโปสการ์ดก็แว๊บขึ้นมาในหัว
“โปสการ์ด..”
เมื่อวานเห็นคุณเขียนไว้ว่านอนไม่หลับ
จริงๆ มีเพลงแนะนำฟังกี่ครั้งนอนหลับสนิททุกครั้ง
หลับเถอะนะแก้วตาจงนอนหลับใหล จะอยู่ตรงนี้ไม่จากไปไหน..
ถ้าได้เจอกันจะร้องให้ฟังนะคุณ จะร้องเพลงกล่อมให้คุณนอนฝันดี
ภาคินลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเขาได้ยินคนที่หลับซบอกพึมพำว่าการ์ดๆ อะไรสักอย่างฟังไม่ค่อยชัด มือใหญ่ยกขึ้นมาสัมผัสตรงกลุ่มผมสีน้ำตาแดงเบาๆ คล้ายจะกล่อม ภาคินหยุดชะงักเมื่ออีกฝ่ายขยับตัวเบียดเข้าหาแล้วกอดไว้แน่นพอเห็นอีกฝ่ายหลับสนิทเหมือนเดิมภาคินก็ยกมือขึ้นมาลูบแก้มที่ยังคงเลอะสีฟ้าเพิ่งรู้ว่าบนหน้าตัวเองก็มีแค่สีฟ้าที่เลอะอยู่ที่แก้มตำแหน่งเดียวกันเป๊ะๆ
“งั้นวันนี้ให้วันของเราสองคนเป็นสีฟ้าก็แล้วกันเนอะ”
TO BE CON
* song : กล่อม
ศิลปิน : ฟลุ๊ค เกริกพล
ps: ร้องเพลงนี้ได้แสดงว่าเราอยู่ในยุคพี่ฟลุ๊ควัยใสเหมือนกัน น๊า นา นา นา
ขอโทษมากๆ นะคะที่มาต่อแต่ละตอนค่อนข้างช้านิดนึง ไม่นิดอะเกือบเดือน แงง!
พอดีงานเรายุ่งยากมากมายมหาศาลอยากลาออกทุกสองวิ แต่ ศก แบบนี้
ไม่ออก! *กอดโต๊ะทำงานแน่น
#ที่พักพิงสีน้ำ#ซีรีส์ลูกเพื่อนแม่
twitter @ribbinb
-
ทำไมคู่นี้ละมุนกว่าทุกคู่ คงเพราะนิสัยของคินและสีน้ำ
-
ขอบคุณที่มาอัพนิยายให้อ่านนะคะ ช่วงนี้เราฝึกงานเหนื่อยมาก พอได้อ่านนิยายของไรท์ มันฮีลใจเรามากค่ะ สู้ๆนะคะ
-
:-[ :-[ :-[
-
:pig4: :pig4: :pig4:
เมื่อไรจะรู้ว่า ต่างคนต่างก็เป็นคนที่อีกคนถวิลหาจากโปสการ์ดสื่อรัก
-
รอไขปริศนาน้องคิน พี่เค :mew4:
-
ละมุนมากๆเลย
แอบสงสารพี่เคจัง มีอะไรกันนะสองพี่น้องคู่นี้
-
:pig4:
-
ดีต่อใจมากๆ
-
ดีต่อใจ :-[ :-[
-
โอย โอย ใจบางไปหมดแล้วค่ะ คุณภาคิน
จะทำแบบนี้กับสีน้ำไม่ได้ หยอดยังไงก็อยากให้รู้ว่าหยอด
ภาคินละมุนมากค่ะ เป็นเอ็นดูสีน้ำมากด้วย
สีน้ำน่ารักดี ห่วงนะ แต่ไม่อยากวุ่นวาย
แต่ตอนนี้วุ่นวายกันได้ละ ภาคินจะยินดีเป็นที่สุด
ทีมลูกเพื่อนแม่ คือทัพเสริมที่ดีมากเลยค่ะ
ภาคินจะกลับไปคุยกับพี่ชายไหมน้า สีน้ำบอกว่าพี่เค้าดูเหงาล่ะ
-
WATERCOLOR
#ที่พักพิงสีน้ำ
คุณคิดว่าตัวเองเหมือนสีอะไร ?
ภาคิน พิชญเดชา
CH.6
-Green-
“มึงนั่งเหม่อมาสิบนาทีแล้วน้ำ เป็นอะไรวะ”
พอโดนทักเจ้าตัวที่นั่งนิ่งอยู่หน้ากระดานวาดรูปก็สะดุ้งสุดตัว พอเห็นท่าทางแปลกๆ ของญาติตัวเองก็เลยถามซ้ำอีกครั้งแต่เจ้าตัวก็ส่ายหน้า แต่พอผ่านไปสักพักก็พยักหน้าทำสลับไปสลับมาเหมือนไม่แน่ใจตัวเอง
อะไรของมัน?
“ณัฐ มึงเคยคุ้นๆ อะไรสักอย่างแล้ว ..แล้ว”
“แล้ว?”
“ไม่รู้ว่ะบอกไม่ถูก คนๆ หนึ่งมันจะเหมือนกันได้ขนาดนั้นเลย”
“มึงพูดเรื่องอะไรเนี่ย แล้วใครเหมือนใคร”
“หรือมันเป็นเรื่องบังเอิญเฉยๆ ”
“ยิ่งพูดยิ่งงง สรุปเรื่องนี้มีตัวละครกี่คน”
“สองคนแต่แค่รู้สึกว่าสองคนนี้มันเหมือนกันมาก แต่มันจะเป็นไปได้เหรอวะ”
“กูอยากให้มึงเล่ารายละเอียดให้กูฟังนะแต่มึงดูยังไม่พร้อมจะเล่า”
“เออ ไม่เล่าดีกว่า”
“ถ้าไม่ใช่ญาติกูเตะไปนู่นแล้วพูดเองเออเองเป็นนางเอกซีรีส์เลย เออ..ช่วงบ่ายมึงว่างแล้วใช่ไหม”
“ว่าง..ย้ายไปสอนเช้าหมดแล้ว”
“แล้วจะไปไหนไหม”
“ยังไม่รู้เลยว่ะ ”
“นอนพักเถอะมึงดูเบลอๆ ชอบกล”
สีน้ำพยักหน้ารับก่อนจะวางพู่กันในมือลง ภาพที่กำลังวาดอยู่คือม้านั่งตัวหนึ่ง แต่พอนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายวันก่อนก็หน้าร้อนขึ้นมาซะดื้อๆ เลยรีบลุกออกจากเก้าอี้ แล้วเดินขึ้นไปชั้นสองท่าทางลุกลี้ลุกลนแปลกๆ ทำให้ณัฐต้องถามเป็นครั้งที่สามของวันว่า
มึงเป็นอะไรวะน้ำ?
ที่จริงวันนั้นมันก็ไม่ได้มีอะไรมากมายเลย สีน้ำจำได้ว่าเขาหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าได้ยินเสียงเพลงที่คุณคินร้องขึ้นมาถึงจะง่วงมาก แต่เขาก็ยังจำเนื้อเพลงนั่นได้แม่น หลังจากนั้นเขาก็หลับสนิทจนไม่รู้เรื่องอะไรอีก รู้ตัวอีกทีตอนที่คุณทิมเดินมาปลุก เพิ่งรู้ว่าคุณคินก็หลับเหมือนกันแต่..ประเด็นคือเราสองคนหลับแบบกอดกันอยู่บนม้านั่ง
เขาก็รู้นะว่าคุณทิมพยายามกลั้นยิ้มแล้ว แต่สายตาวิบวับนั่นมันก็ทำให้เขาอดที่จะเขินไม่ได้ แถมคุณคินที่หลับอยู่ก็ไม่ยอมปล่อยมือที่กอดเอวเขาสักที ขนาดคุณทิมพยายามสะกิดแล้วสะกิดอีกก็ไม่ปล่อย มีการกอดแน่นขึ้นกว่าเดิมจนเขาแทบจะจมอกกว้างๆ นั่น
“ไอ้คิน ถ้ามึงแกล้งหลับอยู่กูจะถีบมึงตกเก้าอี้เลยนะ”
เออ..ทิม นพจินดาเป็นคนที่จิ๋วแต่แจ๋วของแก๊งลูกเพื่อนแม่ หน้าตาน่ารักแบบตุ๊กตาแต่น้ำเสียงที่พูดกับคุณคินนี่โหดระดับสิบแต่มันก็ได้ผล อยู่ดีๆ คุณคินก็ลืมตาขึ้นมาซะดื้อๆ จนเขาเองต้องหันไปมองท่าทางก็ไม่ได้ดูง่วงนอนเหมือนเมื่อกี้เลยสักนิด แถมยังลุกขึ้นมานั่งตัวตรงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“มึงนี่มันน่ากลัวไม่เคยเปลี่ยนทับทิม มีแฟนแล้วไม่อ่อนโยนขึ้นมาบ้างเลย”
“ทำเป็นแกล้งหลับแล้วเนียนกอดคุณครูสีน้ำอย่างมึง กูไม่ฟาดกระบาลมึงก็ดีเท่าไหร่แล้ว”
“ร้ายกาจจริงๆ คนอะไร”
“มึงนั่นแหละที่ร้ายไอ้ลูกกระจ๊อก”
คุณทิมยกขาเตะคุณคินหนึ่งทีก่อนจะบอกว่าให้รีบตามไปข้างในห้องประชุม พอคุณทิมเดินหายไปทุกอย่างก็เงียบกริบสีน้ำจ้องคนข้างๆ อย่างจับผิดก่อนที่ภาคินจะยกมือขึ้นมาปิดตา
“อย่าจ้องแบบนั้นสิ”
“สรุปคุณคินหลับจริงหรือเปล่าเนี่ย”
“หลับจริงแต่ตื่นก่อน”
“แล้วทำไมไม่ปลุกผม”
“ก็เห็นนอนหลับสนิทก็เลยไม่กล้าปลุกอีกอย่าง..”
“อะไร”
“กอดผมแน่นขนาดนั้นใครจะอยากปลุกกัน”
พอรู้เหตุผลจริงก็เลยฟาดใส่แขนสักทีสองที แต่ยอมรับว่าพอได้นอนพักร่างกายก็รู้สึกเหมือนได้เติมพลังขึ้นมา ก่อนหน้านี้เขารู้สึกเพลียอยู่ตลอดเวลาคงเพราะไม่ได้นอนหลับสนิท พอยกนาฬิกาขึ้นมาดูก็เพิ่งรู้ว่าเกือบจะหกโมงเย็นแล้ว ภาคินเลยต้องบอกว่ารีบเข้าไปข้างในจังหวะที่กำลังลุกขึ้นข้อมือของคืนก็ถูกจับไว้แน่นจนคินต้องหันมาถามว่ามีอะไร
“ผมได้ยินคุณคินร้องเพลงก่อนที่ผมจะหลับ”
“อ้อ..ผมร้อง”
“เพลง..”
“อยากฟังอีกเหรอของดีมีครั้งเดียว ไม่ร้องให้ใครฟังง่ายๆ หรอกนะ”
“คุณคินรู้จักเพลงนี้อยู่แล้วเหรอครับ”
“เพลงเก่ามากใช่ไหม แต่มันก็ต้องมีคนรู้จักเหมือนกันไม่ใช่แค่ผมคนเดียวหรอก”
“ผมขอถามอะไรคุณคินหน่อยได้ไหม”
“ครับ?”
“คุณคินเคยไปเชีย..”
“ไอ้คิน! คุณน้ำ รีบเข้ามาเร็ว มาถ่ายรูปกับเด็กๆ กันครับ”
ยังไม่ทันจะได้พูดจนจบประโยค คุณเบนจามินก็โผล่หน้ามาพร้อมกับกวักมือเร่งให้เขารีบเดินเข้าไปข้างใน สีน้ำเลยต้องหยุดคำถามไว้แค่นั้น แผ่นหลังกว้างตรงหน้าทำให้สีน้ำต้องสลัดความคิดบางอย่างออกไป
บางทีมันก็แค่เรื่องบังเอิญก็อย่างที่คุณคินบอก
มันก็ต้องมีคนที่รู้จักเพลงนี้เหมือนกัน ไม่ใช่แค่คุณคินคนเดียวสักหน่อย
พอนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น สีน้ำก็ถอนหายใจ ทั้งๆ ที่บอกตัวเองแบบนั้น แต่ไม่รู้ทำไมในใจมันถึงปล่อยวางเรื่องนี้ไม่ได้สักที สีน้ำหยิบกล่องกระดาษสีน้ำตาลขึ้นมาวางบนโต๊ะ นานแล้วนะที่เขาไม่ได้หยิบสิ่งนี้ขึ้นมาอ่าน ทันทีที่เปิดกล่องออกโปสการ์ดมากมายหลายแผ่นอัดแน่นอยู่ภายในกล่อง สีน้ำค่อยๆ รื้อโปสการ์ดจนเจอใบที่เขียนเนื้อเพลง เพลงเดียวกับที่คุณคินร้องให้ฟัง
“เพลงเก่ามากใช่ไหม แต่มันก็ต้องมีคนรู้จักเหมือนกันไม่ใช่แค่ผมคนเดียวหรอก”
แล้วถ้าเป็นคนๆ เดียวกันจริงๆ
คุณอยู่ใกล้ผมแค่นี้เองเหรอ คุณโปสการ์ด
Watercolor
“ทำไมปิดร้านเร็วจังครับ”
ภาคินล๊อคประตูร้านเสร็จหันไปตามเสียงที่เอ่ยทัก เห็นคุณครูสีน้ำหอบอุปกรณ์วาดรูปไว้เต็มสองแขนก็เลยเข้าไปช่วยถือ พอเข้ามาในร้านภาคินก็วางอุปกรณ์ไว้บนโต๊ะก่อนจะเงยหน้ามองไปรอบๆ ร้าน เพิ่งสังเกตว่าวันนี้ดูเงียบกว่าทุกวัน ทุกทีจะมีเสียงเด็กๆ วิ้งเจี๊ยวจ้าวดังลั่นไปหมด
“วันนี้ไม่มีสอนเหรอครับทำไมดูเงียบๆ ”
“ช่วงบ่ายมีคลาสเดียวครับณัฐกำลังสอนอยู่ ของผมมีแค่ช่วงเช้าตอนนี้ก็เลยว่าง คุณคินก็ปิดร้านเหมือนกันนี่ ”
“พอดีวันนี้มีออกงานอีเว้นท์”
“ออกงานอีเว้นท์โห..ฟังดูเป็นเซเลปขึ้นมาเลยนะ”
“จริงๆ ผมต้องไปขายต้นไม้”
“ขายต้นไม้?”
ภาคินพยักหน้ายืนยันว่าเขาไปขายต้นไม้จริงๆ ไม่ได้หลอกอีกฝ่ายแต่อย่างใด ครูน้ำทำหน้าตาไม่เชื่อแถมยังถามอีกว่าขายต้นไม้ที่เป็นต้นๆ ไม่ใช่รูปวาดหรือรูปถ่ายต้นไม้ใช่ไหม มีการยกมือขึ้นทำท่าทางเป็นต้นไม้อีกต่างหาก คินหัวเราะกับท่าทางจริงจังนั่นก่อนจะย้ำเป็นรอบที่สามว่าต้นไม้ที่เป็นต้นไม้ไม่ใช่ภาพวาดหรือรูปถ่าย อยู่ดีๆ ภาคินก็นึกอะไรขึ้นมาได้
“คุณน้ำ…ไปขายต้นไม้ด้วยกันไหมครับ”
Green Party
สีน้ำเงยหน้ามองป้ายสีน้ำตาลที่มีตัวอักษรสีเขียวเขียนไว้อยู่ ตอนแรกนึกว่าจะเป็นงานคล้ายๆ สวนจตุจักรขนาดย่อมที่ขายต้นไม้อย่างเดียว แต่พอเดินเข้ามาข้างในมันมีทั้งเสื้อผ้า ของแฮนด์เมด อาหารเครื่องดื่ม แล้วก็มีเวทีไว้ให้แสดงดนตรี ทุกอย่างดูเพลินตา จนสีน้ำไม่ได้สังเกตว่าคนที่เดินอยู่ข้างหน้าหยุดเดินตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มีบางอย่างดันหน้าผากเขาไว้
“ดูทางด้วยครับคุณครู”
“คุณคินมาขายต้นไม้ที่นี่เหรอครับ”
“ที่นี่แหละครับ”
“มาคนเดียวเนี่ยนะ”
คินส่ายหน้าไปมาก่อนจะเดินนำไปที่บูธฝั่งที่เขียนว่า Tree & Flower พอเห็นชื่อร้านที่ติดไว้สีน้ำก็เริ่มเข้าใจ ที่แท้ก็มาช่วยคุณต้นไม้นี่เอง เดาได้เลยว่ามาทั้งแก๊งลูกเพื่อนแม่แน่ๆ แบบนี้อย่างน้อยก็ต้องมีคุณรามิล แต่ตอนนี้สีน้ำเห็นแค่คุณไม้กับผู้ชายอีกคนที่เขาเองก็ไม่รู้จัก
“นี่ขนาดปีนี้เราซื้อบูธเพิ่มเป็นสองร้านแล้ว ร้านเราก็ยังดูเล็กอยู่ดี”
“งานหน้าจะซื้อสักห้าบูธเลยครับคุณเต้”
“โห..พี่ไม้ SECRET GARDEN โด่งดังระดับประเทศขนาดนี้ แล้วไหนบรรดาผู้ช่วยขายต้นไม้หน้าตาระดับพระเอก สองบูธมันจะไปพอได้อย่างไร”
“คนเต็มร้านเลยเนอะคิดถึงปีแรกที่มาออกบูธมีแค่เราสองคนเอง วิ่งวุ่นกันจนหัวหมุน”
“และปีต่อมาก็มีแฟนพี่ไม้ เพื่อนของแฟนพี่ไม้และแฟนของเพื่อนของแฟนพี่ไม้ SECRET GARDEN ออกบูธทีไรทุกคนได้แฟนกลับไปตลอด”
“สรุปร้านพี่เป็นร้านกามเทพไม่ใช่ร้านขายดอกไม้แล้ว”
“พี่ไม้ดูดิ พี่มิลมาคนแรกในฐานะเด็กฝึกงานแล้วตอนนี้เป็นแฟนเจ้าของร้าน คีตามาในฐานะคนที่ทำงานกับพี่เบนแล้วตอนนี้เป็นไงกลายเป็นเจ้าหนูของพี่เบนไปแล้ว พอร์ชมาในฐานะลูกค้าของพี่ทิมแล้วตอนนี้ก็กลายมาเป็นแฟนเด็ก”
“เออ ก็จริงเหมือนกันนะเนี่ย”
“เป็นไง คราวนี้ก็เหลือพี่คินแล้วถ้าวันนี้ควงใครมาด้วยคราวหน้าก็เป็น……. แฟน กัน ได้ เลย”
ทันทีที่พูดจบประโยคคนที่เต้กำลังพูดถึงก็เดินเข้ามาในร้านพอดี และแน่นอนว่าคนที่เดินตามมาข้างหลังทำให้เต้ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น นี่นับเป็นปีแรกเลยนะที่พี่คินพาคนอื่นมาด้วย ทุกทีพี่แกฉายเดี่ยวตลอด ท่าทางยืนตะลึงเหมือนเจอสิ่งประหลาดทำให้คินต้องยกมือขึ้นมาปัดๆ ไปมาตรงหน้าเต้
“เป็นไรวะเต้”
“ไม่มีอะไรพี่คิดว่าพี่คินจะมาคนเดียวซะอีก”
“อ้อ..เออไม้เราชวนคุณสีน้ำมาด้วยนะ”
“ตามสบาย ผ้ากันเปื้อนอยู่หลังร้านคินไปเอาได้เลย”
ก่อนจะเดินเข้าไปข้างในคินแนะนำครูสีน้ำให้เต้ได้รู้จักบอกสถานะว่าเป็นเพื่อนที่เปิดร้านอยู่ติดกัน ภาคินรู้สึกว่าวันนี้ไอ้เต้ดูแปลกๆ มีการพูดซ้ำๆ ว่า เพื่อนที่เปิดร้านอยู่ติดกัน วนอยู่อย่างนั้น แต่ไอ้สายตาล้อเลียนนั่นทำให้ภาคินอยากจะยกขาเตะมันไปไกลๆ อยู่เหมือนกัน
“วุ่นวายหน่อยนะวันนี้แก๊งลูกเพื่อนแม่ว่างตรงกันพอดีก็เลยมากันหมดทุกคน แฟนพวกมันด้วย”
“เพื่อนคุณคินดูติดแฟนเนอะ”
“ก็เป็นกันทั้งแก๊ง ผมก็เป็น”
ประโยคสุดท้ายภาคินเอียงตัวเข้ามากระซิบข้างหู สีน้ำเลยศอกใส่ก่อนจะเดินหนีไปทางอื่น พอเดินเข้าไปข้างหลังก็เป็นอย่างที่คุณคินว่า แก๊งลูกเพื่อนแม่อยู่กันครบทุกคน เสียงพูดคุยดังลั่นแต่พอทันทีที่ทุกคนหันมาเห็นว่าใครที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ ทุกคนก็เงียบลงก่อนที่คุณคินจะแตะลงบนแขนให้เขาเดินเข้าไป คุณเบนจามินก็ยังเป็นผู้ชายอารมณ์ดีโบกมือทักทายเขาพร้อมกับตาตี่ๆ ก่อนที่ทุกคนในแก๊งจะเอ่ยทักทายเขากันทุกคน คุณรามิลหัวหน้าแก๊งแค่ยิ้มๆ ก่อนจะเดินไปหยิบผ้ากันเปื้อนของร้านมาให้สองชุด
ขายต้นไม้ก็คือขายต้นไม้
สีน้ำดูตื่นเต้นเมื่อเห็นว่าด้านหลังร้าน มีต้นกระบองเพชรจำนวนเยอะมากวางเรียงรายอยู่ น่าจะถ่ายรูปเกินร้อยรูปไปแล้วตอนนี้ ต้นไม้เห็นท่าทางแบบนั้นเลยบอกให้สีน้ำชอบต้นไหนให้หยิบไปได้เลย เจ้าตัวเอ่ยขอบคุณใหญ่เหมือนเด็กเวลาที่ผู้ใหญ่ให้ของเล่น ภาคินเคยคิดนะว่าครูสีน้ำดูเด็กกว่าอายุจริง ขนาดอยู่กับไม้ที่อายุเท่ากับพวกเขาครูสีน้ำก็ยังดูเด็กกว่าอยู่ดี
ต้นไม้หยิบต้นกระบองเพชรมาเรียงตรงชั้นหน้าร้าน พอเห็นบรรดาแก๊งลูกเพื่อนแม่ช่วยกันขายต้นไม้อย่างขยันขันแข็งก็อดที่จะปลื้มใจไม่ได้ สัมผัสตรงเอวทำให้ต้นไม้หันไปมองข้างๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อใบหน้าของรามิลเลอะไปด้วยเศษดินเต็มไปหมด ทุ่มเทกับงานที่สุดก็คงจะเป็นคนนี้
“คนมาช่วยเราเยอะเลยเนอะ ไม้จะได้ไม่เหนื่อย”
“แก๊งลูกเพื่อนแม่เรียกลูกค้าได้อีกแน่นอน”
“ถ้าไม่ตีกันตายไปซะก่อน”
ยังพูดไม่ทันขาดคำ
เสียงที่ดังออกมาจากด้านหลังทำให้ทั้งคู่หันไปมอง
“เอาเพลงมันส์ๆ หน่อยดิคีตา”
“นี่มันกีตาร์คลาสสิคอะพอร์ชไม่ใช่กีตาร์ไฟฟ้า มันส์สุดได้แค่นี้”
“อยากฟังเพลงร็อคเล่นให้หน่อย”
“มาเล่นเองเลย”
ทั้งสองคนยังคงเถียงกันเรื่องเลือกเพลงที่จะเล่นไม่หยุด จนต้นไม้ต้องกลั้นหัวเราะ ก่อนจะตบไหล่รามิลเบาๆ พร้อมกับบอกว่าไปห้ามเด็กตีกันหน่อย รามิลส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจเมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“เกิดเป็นหัวหน้าแก๊งลูกเพื่อนแม่นี่มันไม่ง่าย ต้องคอยห้ามไอ้ทิมตีกับไอ้เบนยังต้องมาห้ามเจ้าหนูกับแฟนเด็กมันอีก”
ถึงจะบ่นแค่ไหนคนที่ได้ตำแหน่งหัวหน้าแก๊งก็เดินเข้าไปห้ามทัพ ต้นไม้ได้แต่มองไปรอบร้านๆ ก่อนที่สายตาจะหยุดที่คนสองคนที่นั่งอยู่ตรงมุมร้าน เพราะสีน้ำไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับต้นกระบองเพชรเท่าไหร่ ภาคินเลยหยิบหนังสือเกี่ยวกับต้นกระบองเพชรให้สีน้ำลองอ่าน พอสีน้ำเจอต้นกระบองเพชรที่เหมือนในหนังสือก็รีบชี้ให้คินดู มันคงน่าเอ็นดูคินถึงได้นั่งเท้าคางแล้วยิ้มไม่หยุด
“พี่คินดูมีสีสันขึ้นนะพี่ไม้”
“สีสัน? ยังไงนะ?”
“เมื่อก่อนพี่คินเขาดูเป็นผู้ชายแบบนิ่งๆ โคตรติสท์ ไม่ค่อยสนใจอะไรเท่าไหร่ วันนี้ผมเพิ่งเคยเห็นพี่คินดูแลใครสักคน ทั้งผูกผ้ากันเปื้อนให้ จับผม จัดเสื้อผ้า ”
“พี่ก็ไม่เคยเห็นคินในมุมแบบนี้เหมือนกัน”
“อย่างตอนนี้เขานั่งอยู่ข้างกันพี่คินในความรู้สึกผม ก็ยังเป็นผู้ชายที่นิ่งๆ ดูติสท์ๆ เหมือนเดิม ส่วนคุณน้ำก็ดูเป็นคนสดใสมากๆ”
“จะบอกว่าสองคนนี้ตรงกันข้ามกันเหรอ”
“ใช่ แต่อยู่ด้วยกันแล้วโคตรลงตัว”
ต้นไม้หันไปมองทั้งคู่อีกครั้ง ภาคินไม่ได้พูดอะไรเอาแต่นั่งมองคุณสีน้ำที่พูดนู่นพูดนี่ไม่หยุด มีบ้างที่หัวเราะพร้อมกัน ภาคินแก๊งลูกเพื่อนแม่ก็อยู่ในชุดเสื้อยืดสีเทากางเกงยีนส์ในแบบเดิมๆ และคุณน้ำใส่เสื้อยืดสีชมพูกางเกงสีขาวสามส่วน เป็นการแต่งตัวที่คนละแนวอย่างเห็นได้ชัด สำหรับต้นไม้ภาคินคือผู้ชายที่เข้าถึงยากที่สุดในแก๊งลูกเพื่อนแม่ มีความเป็นตัวของตัวเองสูงมากๆ ทำอะไรตามใจตัวเอง คิดจะไปไหนก็ไป จะมาก็มา ไม่เคยหยุดอยู่กับที่ ตะลอนไปทั่ว แต่วันนี้เท่าที่เห็น..
ภาคิน อาจจะเจอคนที่อยากจะหยุดพัก
ไปตลอดชีวิตแล้วก็ได้
พันธุ์กระบองเพชรเยอะมาก
ให้จำทั้งชีวิตก็น่าจะจำไม่หมด
ตอนแรกสีน้ำไม่กล้าที่จะหยิบจะจับอะไรเท่าไหร่เพราะกลัวว่าต้นกระบองเพชรจะเสียหาย แถมในที่นี้เขาก็รู้จักแค่คุณคินคนเดียวเลยเดินตามติดคุณคิน ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเดินไปไหนสีน้ำก็เดินตามไปด้วย เดินวนไปวนมารอบตัวจนคินต้อนจับให้อีกคนนั่งลงข้างๆ แล้วขายต้นไม้ด้วยกัน
“วันนี้เหมือนผมเป็นคุณครูแล้วคุณน้ำเป็นนักเรียนเลยนะ อยู่ไม่นิ่งเลย”
“ก็ผมไม่กล้าขายกลัวตอบลูกค้าผิด”
“เอาแค่ใส่ถุงก็พอ เดี๋ยวเต้กับไม้เป็นคนอธิบายลูกค้าเอง”
“ลูกค้าดูสนใจแก๊งลูกเพื่อนแม่มากกว่าต้นกระบองเพชรอีก”
“เป็นงี้ทุกครั้งที่มา ผมโดนจีบหนักสุดเพราะทุกทีมาคนเดียว”
“นี่ผมผิดหรือเปล่าเนี่ยที่มาด้วยหรือคุณคินอยากโดนจีบ”
ภาคินยังไม่ทันจะได้ตอบอะไร ลูกค้าสาวสวยหน้าร้านที่ยืนรอจังหวะอยู่นานแล้ว เอ่ยถามกับคินไม่หยุดเหมือนทั้งร้านมีแค่คินคนเดียว สีน้ำที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้แต่นั่งมองทั้งคู่ถามตอบกันไปมาตอนแรกก็เรื่องต้นกระบองเพชรแหละ แต่พอนานๆ ไปก็ได้ยินเรื่องเบอร์ เรื่องไลน์ สีน้ำเห็นภาคินหันมามองหน้าเขาเหมือนรอให้เขาตอบ ทุกอย่างตรงหน้าเงียบสนิทก่อนที่สีน้ำจะยกมือขึ้นมาเช็ดเหงื่อให้คินตรงหน้าผากก่อนจะจับลงบนแก้มคินเบาๆ พร้อมกับบอกว่าอากาศร้อนเนอะ
ภาพตรงหน้าเหมือนแทนคำตอบทุกอย่าง
ลูกค้าสาวสวยยืนกะพริบตาปริบๆ เอ่ยขอตัวแล้วเดินไปจ่ายเงินอีกด้าน
“ยิ้มทำไม”
“ทุกครั้งเวลามีคนมาจีบแก๊งลูกเพื่อนแม่เห็น ไม้ คีตา พอร์ช ออกโรงตลอดวันนี้เข้าใจแล้ว”
“เข้าใจว่าอะไร”
“เวลามีคนหวงมันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง”
“เช็ดเหงื่อให้เฉยๆ หรอก”
“งั้นกลับไปให้ไลน์เขาก่อนนะเมื่อกี้ยังไม่ทันได้บอกเลย”
“ภาคิน..”
คินหัวเราะเมื่อครูสอนวาดรูปเรียกชื่อซะเสียงแข็งเลยเอียงตัวมาพูดให้ได้ยินสองคนว่า ไม่คิดจะให้ไลน์ใครทั้งนั้นสบายใจได้ แต่ประโยคสุดท้ายสีน้ำอยากจะเอาต้นกระเพชรโยนใส่จริงๆ
“หวงผมบ่อยๆ นะน่ารักดี”
Watercolor
“กระถางหมดแล้วครับต้องขอโทษด้วยจริงๆ ”
สีน้ำหันไปมองคุณไม้ที่เอ่ยขอโทษลูกค้าที่ซื้อกระบองเพชร แล้วต้องการเปลี่ยนกระถางเป็นกระถางสวยๆ แต่วันนี้ลูกค้าซื้อกระถางกันไปจนหมดแล้ว ลูกค้าทำหน้าเสียดายคงเพราะอยากได้กระถางที่สวยกว่ากระถางกระเบื้องสีน้ำตาลธรรมดาๆ สีน้ำมองไปยังกระเป๋าผ้าที่เขาเอาติดตัวมาด้วยก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้
“เพ้นท์กระถางได้ไหมครับ อยากได้รูปอะไรผมเพ้นท์ให้ได้”
ตอนนี้ลูกค้าไปรุมตรงคุณสีน้ำกับภาคินกันใหญ่หลังจากที่คุณน้ำเดินมาหยิบสีอะครีลิคออกมาจากกระเป๋า บรรดาแก๊งลูกเพื่อนแม่ตาโตเมื่อเห็นบรรดาหลอดสีมากมายที่คุณน้ำหยิบออกมา สีน้ำเลยบอกว่าตอนแรกพกไว้เพราะตอนเย็นมีเวลาเหลือคิดว่าจะไปวาดรูปกับเพื่อนต่อไม่คิดเหมือนกันว่าจะได้ใช้ตอนนี้
“วาดหัวใจได้ไหมคะ”
“ได้ครับ”
“อยากได้รูปดอกทานตะวัน ยากไปไหมคะเกรงใจ”
“ผมวาดได้ครับ”
“หนูอยากได้กระต่ายอยู่บนกระถางค่ะ พี่วาดให้หนูนะ”
“รอแป๊บนึงนะคะ”
ภาคินที่นั่งอยู่ข้างๆ ช่วยครูสีน้ำที่ดูจะฮ็อตขึ้นมาซะดื้อๆ มีบ้างที่คินวาดเป็นลายเส้นสีดำ เพราะลูกค้าผู้ชายบางคนชอบแบบนี้มากกว่าการลงสี สีน้ำชะโงกหน้ามาดูลายที่ภาคินวาดลงบนกระถางก่อนจะบอกว่าสวยดีเหมือนลายกราฟฟิค ภาพที่ทั่งคู่นั่งข้างกันอีกคนถือพู่กันระบายสีต่างๆ ลงบนกระถาง ส่วนคินมีแค่ปากกาเมจิกสีดำแท่งเดียวค่อยๆ วาดลายลงบนกระถางเช่นกันภาพมันน่ารักจนทิมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้ พอร์ชเดินมาข้างหลังแล้วดูรูปที่ทิมเพิ่งถ่ายไป
“ลูกกระจ๊อกของทับทิมจะมีแฟนแล้ว”
....................
..................................................
-
watercolor
หลังจากที่นั่งวาดรูปบนกระถางอยู่นาน คินก็เงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะร้องเสียงดังลั่นเมื่อเห็นว่ามีใครยืนอยู่หน้าร้าน พ่อกับแม่เขาหัวเราะก่อนจะบอกว่าคุณป้าใบบัวพิมพ์มาในไลน์ว่าต้นไม้กับรามิลอยู่ที่นี่ พอดีมาทานข้าวกับเพื่อนแถวนี้เลยแวะมาหา สีน้ำยกมือไหว้ทั้งสองคน แต่ตอนนี้ในสายตาของพ่อกับแม่คุณคินคงคิดว่าเขาเป็นเด็กกะโปโลแน่ๆ เพราะทั้งมือทั้งผ้ากันเปื้อนเลอะไปด้วยสีที่กำลังระบายอยู่
“เดี๋ยวนี้มีเพ้นท์กระถางด้วยเหรอแม่นึกว่าขายต้นกระบองเพชรอย่างเดียว”
“เพิ่งมีเมื่อกี้เลยแม่ บอกกี่ครั้งว่าอย่าเช็ดแบบนั้น..เดี๋ยวเข้าตา”
คินจับมือครูน้ำไว้ทันก่อนที่อีกฝ่ายจะยกมือขึ้นมาเช็ดสีตรงข้างแก้ม คินเลยหยิบทิชชู่เปียกออกมาก่อนจะค่อยๆ เช็ดลงบนแก้มเบาๆ ท่าทางอ่อนโยนในแบบที่ไม่เคยเห็นทำให้พ่อกับแม่ที่ยืนอยู่หันมามองหน้ากัน สีน้ำเห็นท่าทางของคนเป็นผู้ใหญ่เลยจับมือคินที่กำลังเช็ดอยู่ให้หยุดก่อน
“เดี๋ยวพ่อกับแม่จะแวะไปที่ธนาคารหน่อย พี่เคประชุมตั้งแต่เช้าแล้วยังไม่เลิกเลย ต้นกระบองเพชรสวยดีนะพ่อ เอาไปวางบนโต๊ะทำงานเคดีไหม อ้าว..ตายละแม่ต้องไปแล้วจอดรถนานไม่ได้”
พ่อกับแม่เดินออกไปแล้วก่อนไปยังเข้ามาหอมแก้มเขาซ้ายขวาจนเขาต้องบอกว่าโตแล้วนะ เห็นคุณน้ำแอบยิ้มอยู่เหมือนกันภาคินกลับมานั่งที่เดิม ประโยคที่แม่บอกยังคงวนเวียนอยู่ในหัว พี่เคทำงานหนักเขาก็รู้ งานธนาคารไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย เขาเองไม่เคยรู้เลยว่าพี่เคมีวันหยุดเหมือนคนอื่นเขาหรือเปล่า เห็นทำงานอยู่ตลอดเวลา สัมผัสตรงต้นแขนทำให้คินหันมามองก่อนที่สีน้ำจะชี้ไปที่ต้นกระบองเพชรต้นหนึ่ง
“ต้นนี้ไหม”
“อยากได้เหรอ”
“พี่ชายคุณเขาจะชอบไหม”
“พี่เคอะนะ?”
“ถ้าไม่รู้จะเริ่มคุยยังไงให้ต้นกระบองเพชรก็ได้ แค่ให้เฉยๆ”
“ผมว่าอย่า..”
“ชีวิตมันไม่แน่นอนนะ อยากทำอะไรต้องรีบทำ”
ภาคินมองไปยังต้นกระบองเพชรที่สีน้ำชี้ให้ดูก่อนจะหยิบขึ้นมามองใกล้ๆ จริงๆ มันก็น่ารักดี ตอนนี้ในใจเขาสับสนไปหมดเราไม่ได้คุยกันมาหลายปีแล้วอยู่ดีๆ จะไปทักทำงานหนักไหม เหนื่อยหรือเปล่ามันก็รู้สึกแปลกๆ อยู่เหมือนกัน ถึงแม้ในใจลึกๆ เขาก็ยังห่วงพี่ชายตัวเองที่ต้องทำงานหนักขนาดนี้ และเขาเองก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย คินยื่นกระถางต้นไม้ให้สีน้ำที่รับมาถือไว้
“เพ้นท์ให้หน่อยครับ”
“รูปอะไร”
“เด็กผู้ชายใส่ชุดเทควันโด”
ถึงจะอยากรู้ว่าทำไมต้องรูปนี้ แต่สีน้ำคิดว่ามันคงเป็นสิ่งที่พี่น้องเขารู้กันสองคนเลยเลือกที่นั่งวาดรูปตามที่คินบอก ทันทีที่สีน้ำวาดเสร็จก็ยื่นให้คินแล้วบอกว่าให้เขาวาดหรือเขียนอะไรสักหน่อย คินลังเลอยู่นานก่อนจะตัดสินใจเอาปากกาเมจิกสีดำเขียนตัวอักษรว่า
KK
คินหยิบต้นกระบองเพชรแล้วรีบวิ่งออกไป หลังจากที่โทรหาแม่ได้ทันก่อนที่แม่จะขับรถไปที่ธนาคาร ทันทีที่เดินกลับมาคินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเหมือนทำภารกิจระดับชาติยังไงไม่รู้ เพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้เป็นเวลาเย็นมากแล้วร้านค้าต่างๆ เริ่มทยอยปิดพร้อมกับวงดนตรีเริ่มเล่นเพลงในช่วงเย็น คินถอดผ้ากันเปื้อนออกก่อนจะบอกให้สีน้ำไปเดินเล่นในงาน
บรรยากาศช่วงเย็นสบายกว่าตอนกลางวันเยอะ มีลมพัดเบาๆ พร้อมกับเสียงเพลงของของวงดนตรีที่เล่นเพลงอะคูสติก สีน้ำกับคินเดินมาหยุดอยู่ที่ร้านขายโปสการ์ด ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นมองบรรดาโปสการ์ดต่างๆ ก่อนที่สีน้ำจะเอ่ยออกมา
“เขียนโปสการ์ดกันไหมครับ”
“เขียนให้ใคร”
“เขียนสลับกันไง คุณคินเขียนให้ผม ผมเขียนให้คุณคิน”
“เอางั้นก็ได้”
“แต่ว่าไม่ให้กันตรงๆ นะห้ามเขียนชื่อด้วยเขียนเสร็จแล้วเอาไปติดตรงบอร์ดนู่นเดี๋ยวไปหาเอง”
“เข้าใจแล้ว ผมก็จะหาของคุณน้ำ คุณน้ำก็จะหาของผม”
“ครับ มาดูกันว่าเราจะหากันเจอไหม”
พอต่างคนต่างเข้าใจคินกับสีน้ำก็แยกกันเลือกโปสการ์ด แล้วนั่งเขียนกันคนละมุม ทันทีที่เขียนเสร็จคินให้สีน้ำไปติดบอร์ดก่อน ตามด้วยตัวเอง พอเดินกลับมาก็หัวเราะกันทั้งคู่เพราะคิดว่าเล่นอะไรเป็นเด็กๆ สีน้ำให้ภาคินไปหาโปสการ์ดก่อนเอาจริงๆ เขาก็ไม้ได้รู้สึกว่าตัวเองจะหาของคุณคินเจอเลยด้วยซ้ำยิ่งเห็นว่าอีกฝ่ายเดินกลับมาแล้วซ่อนโปสการ์ดไว้ตรงด้านหลังด้วยใบหน้ามั่นใจเต็มร้อยก็เริ่มกลัวขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน
ตอนนี้บนเวทีมีคีตานั่งเล่นกีตาร์อยู่ ข้างๆ เวทีเบนจามินก็ยืนกอดอกคอยส่งยิ้มให้อยู่เรื่อยๆ คินกับสีน้ำเลยเดินมาตรงที่เขาแสดงดนตรีทั้งสองคนเลือกที่จะยืนอยู่ด้านหลังสุดเพราะด้านหน้าคนค่อนข้างเยอะ สีน้ำเห็นคุณรามิลขยับตัวไปตามเสียงเพลงก่อนจะจับคุณไม้ให้เต้นไปด้วย เสียงหัวเราะและรอยยิ้มนั่นเป็นรามิล เตชนะหิรัญในแบบที่สีน้ำเองก็เพิ่งเคยเห็น
ถ้าหันมาอีกด้านจะเจอคุณทิมกับพอร์ช ที่ยืนดูคีตาเล่นกีตาร์อยู่ ในมือซ้ายของพอร์ชถือแก้วน้ำพันช์ไว้ส่วนมืออีกข้างก็พาดไหล่คุณทิม และแน่นอนว่าเอวของพอร์ชคุณทิมก็กอดไว้แน่นเช่นกัน สีน้ำยิ้มออกมาเมื่อเห็นฉากหวานแหววของแก๊งลูกเพื่อนแม่ก่อนที่สายตาจะหันกลับมามามองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“เปิดโปสการ์ดพร้อมกันไหมครับ”
สีน้ำพยักหน้าพร้อมกับโปสการ์ดสองใบที่ยื่นให้กันและกัน ทันทีที่เห็นลายบนโปสการ์ดต่างคนก็ต่างยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นทั้งๆ ที่ยังไม่ได้พลิกอีกด้านที่เป็นข้อความเลยสักนิด ลายโปสการ์ดของทั้งคู่เป็นลายสีขาวเรียบๆ แต่มีตัวอักษรที่เขียนไว้ว่า
Chiang Mai
สีน้ำมองโปสการ์ดอยู่อย่างนั้นก่อนที่ทั้งคู่จะค่อยๆ พลิกโปสการ์ดที่อยู่ในมือให้เห็นด้านที่เป็นตัวอักษร แต่บนโปสการ์ดของทั้งคู่ไม่มีตัวอักษรเลยสักตัว โปสการ์ดที่อยู่ในมือของภาคินเป็นรูปเด็กผู้ชายสองคนที่กำลังยืนดูวงดนตรีเล่นอยู่และที่สำคัญมือของทั้งคู่กำลังจับกันไว้แน่น ส่วนโปสการ์ดในมือของสีน้ำเป็นรูปผู้ชายสองคนที่ยืนหันหน้าเข้าหากันแค่อีกคนกำลังโดนจูบหน้าผาก
ต่างคนต่างเงียบ..
สีน้ำยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนี้ เขานึกถึงภาพที่ตัวเขาเองวิ่งลงบันไดไปที่บอร์ดของโฮมสเตย์แล้วมองหาโปสการ์ดที่ปักหมุดเอาไว้ทุกเช้า ข้อความบนโปสการ์ดคือข้อความที่สีน้ำเฝ้ารอทุกวัน ทั้งๆ ที่มันไม่ได้เกี่ยวกับโปสการ์ดใบนี้เลยด้วยซ้ำแต่ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงคิดถึงมันขึ้นมา สีน้ำมองโปสการ์ดในมือแล้วเงยหน้าของภาคินที่กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน
“ถูกอันใช่ไหม อันนี้คือโปสการ์ดของคุณน้ำ”
“ครับ แล้วอันนี้”
“อันนั้นก็ของผม”
“ผมนึกว่าคุณคินจะเขียนเป็นข้อความ”
“ผมก็นึกว่าคุณน้ำจะเขียนเป็นข้อความเหมือนกัน”
“อยากวาดรูปมากกว่า”
“เราสองคนไม่เคยได้เห็นลายมือกันสักทีเนอะ เอาแต่วาดรูปกันทั้งคู่”
ภาคินกระเถิบเข้ามาใกล้สีน้ำมากขึ้น สายตาที่มองกันทำให้สีน้ำยิ้มออกมา เสียงกีตาร์ของคีตายังเล่นเพลงรักไปเรื่อยๆ แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันเข้ากับบรรยากาศดี
“คุณน้ำรู้ไหมตอนนี้ผมรู้สึกยังไง”
“……………………………….”
“เหมือนเจอสิ่งที่ผมอยากเจอมาโดยตลอด”
“หมายถึงอะไรเหรอครับ”
“ไม่รู้เหมือนกัน อยู่ดีๆ ก็รู้สึกว่าเจอแล้ว”
คินก้มลงมองคนที่ยืนหน้าแดงอยู่ ดีที่ตรงนี้ไม่มีคนเท่าไหร่เพราะทุกคนไปอยู่ตรงหน้าเวทีกันหมด เสียงแจ้งเตือนจากไลน์ทำให้คินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อที่จุดแจ้งเตือนคือชื่อที่คินไม่ได้เห็นมานานมากแล้วมันนานมากจนลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเรื่องสุดท้ายที่เราคุยกันคือเรื่องอะไร คินกดเข้าไปก่อนจะเห็นว่ามันคือรูปกระถางต้นกระบองเพชรที่เป็นลายเด็กผู้ชายใส่ชุดเทควันโดพร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่พี่ชายเขาพิมพ์มา
Thanks..
คินหลับตาลงทุกอย่างมันตีตื้นขึ้นมาจนอยากจะร้องไห้ออกมาเหมือนกัน ถึงแม้ว่ามันไม่ได้เป็นประโยคยาวๆ เหมือนที่เราเคยคุยกันเหมือนแต่ก่อน แต่แค่นี้มันก็ดีมากแล้ว ดีมากแล้ว คินลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นคุณสีน้ำยืนยิ้มให้เขาอยู่ตรงหน้าถ้าไม่ใช่เพราะคุณสีน้ำที่บอกให้เขาเอาต้นกระบองเพชรให้พี่เค เหตุการณ์วันนี้มันคงไม่เกิดขึ้น
“มีอะไรหรือเปล่า…คิน”
อยู่ดีๆ ภาคินรวบเอวคนตรงหน้าเข้ามากอดไว้ทุกอย่างแนบชิดจนแทบไม่มีที่ว่าง ก่อนที่คินจะแนบหน้าผากตัวเองลงไป มือของสีน้ำกำเสื้อยืดสีเทาของคินไว้แน่นก่อนจะค่อยๆ คลายออกแล้วเปลี่ยนมาวางบนไหล่กว้างนั่น สีน้ำหลับตาลงก่อนที่คินจะก้มลงจูบหน้าผากค้างไว้
“ขอบคุณสีน้ำ”
คินลืมตาขึ้นมามองคนในอ้อมกอดที่เอาแต่ยืนตัวแข็งทื่อแถมยังหน้าแดงจนแทบจะระเบิดแล้วหัวเราะเบาๆ เลยแกล้งจุ๊บหน้าผากลงไปอีกทีเลยโดนฟาดไหล่กลับมา สีน้ำหันไปมองหน้าเวทีเมื่อคีตาดีดกีตาร์เป็นเพลงที่ชอบพอดี คินเหลือบมองมือของคุณสีน้ำก่อนจะค่อยๆ จับมือมาประสานกันมันเป็นรูปเดียวกับที่คุณน้ำวาดเอาไว้ในโปสการ์ด ไม่มีคำพูดใดๆ อีกมีแค่เสียงดนตรีและโปสการ์ดสองใบที่อยู่ในมือของทั้งคู่ คินเงยหน้ามองป้ายที่ติดไว้ตรงต้นไม้ก่อนจะยิ้มออกมา
Green Party
วันนี้เป็นปาร์ตี้สีเขียว
ที่มีความสุขมากจริงๆ
TO BE CON
ps: และเขาก็ยังไม่รู้นะคะว่าเธอคือใครใครคือเธอในโปสการ์ด 55555
ในทวิตเตอร์อาจจะไม่ได้ทวิตเกี่ยวกับนิยายเท่าไหร่ แต่เราอ่านทุกอย่างที่เกี่ยวกับนิยาย
เลยนะคะ ทวิตมาทวงได้ คอมเมนท์ได้ ได้หมดจ้าาาาขอเงินไม่ได้เพราะไม่มีเหมือนกัน T__T
#ที่พักพิงสีน้ำ#ซีรีส์ลูกเพื่อนแม่
twitter @ribbinb
-
:pig4: :pig4: :pig4:
เฮ้อ....จนป่านนี้ ยังไม่เห็นลายมือของกันและกันอีกเหรอเนี่ย
-
ตอนแรกเราคิดว่าในบรรดาสามเรื่องก่อนที่อ่านมาเรื่องของต้นไม้กับคุณมิลโรแมนติคที่สุดแล้วนะ แต่เรื่องนี้กลับโรแมนติคและอบอุ่นมากขึ้นไปอีก เค้าเหมือนมาเติมเต็มให้กันเป็นความแตกต่างที่ลงตัวมากๆ นี่ขนาดยังไม่รู้เรื่องโปสการ์ดนะ ถ้ารู้คงจะยิ่งน่ารักมากกว่านี้แน่ๆ
-
ละมุนละไม... :กอด1: :กอด1: :กอด1:
-
คุณสองคนทำให้เรามีความสุขไปด้วย
-
ชอบจังงง ละมุนมากๆค่ะ ชอบบรรยากาศรอบตัวของสองคนนี้จัง :กอด1: คนเป็นคู่กันยังไงก็ต้องมาเจอกันในสักวันเนาะ
-
เหมือนเรายืนมองสีน้ำกะภาคินอยู่ตรงนั้นด้วย ลุ้นมาก แล้วก็ยืนตัวบิดเขิลลลล :m3: :m3:
-
ความแตกต่างที่ลงตัว :mew3:
-
พอเริ่มเอะใจกันแล้วก้ภาพตัด กี๊ดดดดดดดดดดดดด ลุ้นๆ
-
o13
-
“ลูกกระจ๊อกของทับทิมจะมีแฟนแล้ว” :hao7:
-
รอน้าาา คิดถึงครูสีน้ำ
-
ดีมาก ดีงามที่สุดค่ะ สีน้ำทำชีวิตภาคินมีสีสันจริงๆ ค่ะ
และทำให้ภาคินมีแรงใจคุยกับพี่เคแล้ว เป็นการเริ่มต้นที่ดีเนาะ
เต้พูดไม่ผิดหรอกนะ แต่คู่นี้ เค้ามีแววก่อนจะมาแล้วนี่สิ
สีน้ำน่ารัก เหมือนเด็กน้อย ตอนจะเขินก็เอ็นดู
ตอนจะยอมก็น่าฟัดมาก แหมมม อะไรคือยอมให้กอด
รอเปิดตัวจริงจังแล้วค่ะ แต่ก่อนอื่น ให้เค้ารู้ตัวกันก่อนเนาะ
ว่าคนในโปสการ์ดเป็นใคร ที่ไม่ใช่แค่โปสการ์ดวาดรูปแบบนี้
-
...
-
...
-
:pig4: :pig4: :pig4:
คินกับสีน้ำ ยังไม่รู้ว่าเคยเจอกันมาก่อนแล้วแบบไม่เห็นหน้าค่าตา
ส่วน ณัฐ นายเก่งมาก
-
น่ารัก..กกกกกกกก :hao7:
-
เด็กชายภาคินอ้อนเก่ง :hao7:
-
พรหมลิขิตชัดๆ :impress2: คิดถึงน้องคินกับสีน้ำมากๆ :กอด1:
-
รอต่อจิ๊กซอ :mew1:
-
ลุ้น ๆ ต่อให้ไม่มีอดีตร่วมกัน ปัจจุบันก็รักกันจะแย่แล้ว
-
ตอนอยู่ด้วยกัน เค้าทำตัวแบบชินมือกันมากแล้วค่ะ เป็นน่ารัก
แต่ยังไม่ตกปากรับคำเป็นแฟน แต่การกระทำ คำพูด ไปไกลละจ้า
เอ็นดูความอ้อนของภาคิน เป็นเด็กน้อยที่มีคนให้อ้อนอะเนาะ
สีน้ำก็เอาใจพอตัวเลยค่ะ แถมดูจะยอมและตามใจมากอยู่
ชอบความเข้ากันของคู่นี้ มองตา คำพูดแต่ไม่มีกี่คำ ก็เข้าใจกันได้
ว้าววว เจอคนมาสะกิดแล้วค่ะ ณัฐยังเจอความทรงจำนี้เลย
แล้วภาคินกับสีน้ำ ที่มีความทรงจำเดียวกัน จะไม่ให้คิดถึงได้ไง
-
น่ารักจังค่ะอ่านแล้วอุ่นๆในใจ ยังคงรักแก็งลูกเพื่อนแม่เหมือนเดิม โซคิ้ว
คุณนักเขียนรักษาสุขภาพด้วยนะคะ :mew1:
-
ใกล้จะได้รู้กันแล้วว พรหมลิขิตจริงด้วย :-[
-
น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆเลยค่ะ ไม่ใช่แค่โลกของคินที่สดใสเลยค่ะ
นี่โลกของเราก็สดใสตามสีน้ำไปด้วยเลย
อยากจะรู้เรื่องราวที่เชียงใหม่มากๆเลยค่ะ ต้องโรแมนติกแบบสูสีกับต้นไม้แน่ๆ
ปล. อยากจะไปดูแลพี่เคแทนน้องคินเลยค่ะ
-
คิดถึงแก๊งค์ลูกเพื่อนแม่ :mew1:
-
ติดเรื่องนี้เข้าไปแล้วสิ
คินคนไม่มีสี แต่นาทีนี้ เหมือนไอหวานๆ ลอยฟุ้งเต็มไปหมด
ชอบความฉลาดสุดในแก๊งค์
ชอบความแอบหลอกถามแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์
ชอบความหยอดอ้อนแบบไม่มีทีท่าแบบแผน
งื้ออ
-
:katai5: :katai5: :katai5:
-
:3123:
:pig4:
-
กลับมาได้หรือเปล่า ปั๊ป ปา ดั๊ป ปา กลับมาหาฉันทีได้ไหม คนดี :katai4:
-
...
-
...
-
คิดถึงน้องคิน คิดถึงสีน้ำ คิดถึงแก๊งลูกเพื่อนแม่ :กอด1:
อ่านตอนนี้แล้วมันพรหมลิขิตชัดๆ :-[
รออยู่น๊าาาาา :กอด1:
-
:pig4: :pig4: :pig4:
-
ปริ่มใจมากกก อ่านยาวๆ คิดถึงคนแต่งที่สุด ในที่สุดก็มา :hao5:
อย่าทิ้งคนอ่านนะคะ ฮื่ออออ :monkeysad:
รอสีน้ำกะภาคิน เปิดใจกันตรงๆ สักที ลุ้นไปกะแกงค์ลูกเพื่อนแม่ด้วยแล้ว :-[
-
:3123:
:pig4:
-
ให้มันเป็นสีชมพู.... :L2:
-
โลกนี้ช่างสีชมพูจริงๆ :hao7:หวานกันอีกแย้วววว :hao6:
เพื่อนๆเริ่มสงสัยเริ่มรู้ละ เหลือแค่2คนนี้ละ เมื่อไหร่จะรู้สักที :katai1:
-
ถ้าหายนานกว่านี้จะแจ้งความแล้ว :katai4:
-
น่ารักมากเลยค่ะ อ่านแล้วเขิน แบบเขินมากๆ
อยากเห็นคินตอนรู้ว่าสีน้ำคือคนในโพสอิท
อยากรู้ว่าคนที่โคตรจะไม่เชื่อในเรื่องอะไรแบบนี้จะเป็นยังไง
-
:pig4:
-
คิดถึงมากค่ะ รอคอยเสมอ
โอ๊ยยย ทำไมต้องทำให้ทุกคนสงสัย ตอนนี้สงสัยจะครบแก๊งค์ละนะ
ณัฐก็เด๋อไปแล้วคนนึง คิวต่อมาเป็นคีตา แต่ตอนนี้เป็นทับทิม แล้วมากระตุ้นคนอื่นตามคิว 5555
ภาคิน เดาว่า รู้ว่าเป็นสีน้ำ และจะค่อยๆ ปล่อยของ
สีน้ำน่าจะรอจังหวะให้ภาคินเปิดตัว เพราะณัฐบอกสีน้ำแสบไม่เบา และทิมก็บอกเหมือนกัน
-
ถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าเป็นคนละคนก็ฮากริบละนะงานนี้
-
...
-
พี่เค!! ขอเหตุผลด้วยค่ะ :m16:
-
คนมีความรักมักละมุน อ่านแล้วฮีลใจ
-
งืออออออออออิิ :mew2: อยากอ่านอีกกกกกดด
-
รู้สึกถึงความอุ่นๆ ในห้องนั้น :teach: :-[
-
:pig4: :pig4: :pig4:
-
ละมุนใจมาก :hao7: :hao7:
-
อยากรู้พอสีน้ำไปกิจกรรมแก็งค์ลูกเพื่อนแม่ที่สนามยิงปืน จะแม่นเข้าเป้าขนาดไหน :mew1:
-
ลูกกระจ๊อกมีแฟนแล้วววว :o8:
คิดถึงแก๊งลูกเพื่อนแม่ :กอด1:
-
ไม่เข้มข้น เราไม่นอน :katai4:
-
รอฉันรอเธอออยู่
-
...
-
...
-
เรื่องความรักลงตัวแล้ว..สถานีต่อไปก็พี่ชายนะคะ..เป็นกำลังใจให้หนุ่มมินิมอล :L2:
-
:pig4: :pig4: :pig4:
-
o13
-
แก๊งลูกเพื่อนแม่น่าร๊ากกกก
เขยกับสะใภ้กลุ่มก็น่ารัก
แต่พี่ต้นไม้ควรมีผู้ช่วยตอนพชรกับคีตาตีกัน :laugh:
-
ดราม่าน้อยสุดแล้วมั้งคู่นี้
-
เค้าแค่เดินสวนกันนี่เอง ก็นึกว่าทำไมจำกันไม่ได้นะ แต่ตอนนี้หวานละมุนมาก :-[
-
:hao4: ถ้าบังเอิญเจอกันแบบนี้ก็คงจะดีครับ อ่านตอนนี้แล้วคิดถึงเรื่องราวที่เคยผ่านมาเลย
-
โรแมนติคมากครับ :really2:
-
ทับใจมาก :katai2-1:
-
อบอุ่นละมุนใจมากๆๆๆ :-[
-
หวานอบอุ่นละมุนละไม :mew1:
-
น่ารัก ดูอบอุ่น และทุกคนเข้าถึงกันได้ครบแก็งค์
ภาคินเป็นคนที่ชัดเจน และทำเพื่อนช็อคได้ทุกอณูจริงๆ เลย
สีน้ำก็น่ารักมากค่ะ ทั้งหวาน ทั้งน่าแกล้ง และน่าเอ็นดูไปหมด
เข้าใจว่ามั่นใจกันตั้งแต่ครั้งไปบริจาคของแล้วซะอีก
แต่ยังไม่ชัวร์กันซะงั้น แต่ตอนนี้คงเกินร้อยแล้วเนาะ
-
ใจฟูกันไปอีก ดูเหมือนต่างคนต่างรอให้ใครสักคนเอ่ยปากก่อน
สีน้ำน่ารักอะ เป็นคนเย็นๆ ที่ใช้ชีวิตได้น่ารัก
คินก็ใช้ชีวิตปกติแหละ แค่ซื้อนมชมพูมามองให้เพื่อนสงสัยเล่นไปงั้นเอง
คินเปิดประชุม ต้องคืบหน้ากว่านี้ละนะ
-
:impress2: :impress2:
-
...
-
...
-
:pighaun: :pighaun:
-
มาแล้ววว คิดถึงสีน้ำที่สุด :katai2-1:
รอทุกวันเลย ไม่นึกว่าจะรายเดือนจริงๆ :laugh:
-
แก็งค์นี้น่ารักกันทุกคนเลย
-
:o8: :-[ :impress2:
-
สีน้ำคือซุปเปอร์ฮีโร่ o13 o13 o13
-
เขาจูบกันแล้ววววววจูบอีกๆๆขอจูบอีก :hao6: :hao7:
-
สีน้ำห้าวมากเอาขาตั้งกล้องมาสู้ :mew1: ชอบความผูกพันของแก็งส์ลูกเพื่อนแม่จริงๆ :mew1:
-
ชอบความชัดเจนแต่คลุมเครือนี้จังเลย
ขยันแสดงออก และเหมือนจะบอกกัน แต่ไม่อะไรสักที
จูบกันล้ำหน้าไปอีก ห่วง หวง ออกนอกหน้าไปอีก แหมมมมม
โอ๊ยยย ไวมากจ้า ทุกคนมาไวมาก ปลื้ม รักกันดีนะชาวแก๊ง
-
ชอบความเหนียวแน่นของแก๊งค์ลูกเพื่อนแม่จริง ๆ
เอ็นดูfcพี่ทับทิม
-
:L1:
-
...
-
:pig4: :pig4: :pig4:
-
:-[ :impress2:
-
:-[ :-[ :-[
-
เป็นกำลังใจให้คนแต่งนะครับ รอๆๆตอนต่อไป :katai2-1:
-
o13 o13 o13
-
อ่านไปยิ้มไป :mew1:
-
ลุ้นทุกตอน
-
โอยยยย หัวใจ เต้นแข่งเค้าใหญ่เลย
เอ็นดูสีน้ำกับภาคินมากค่ะ วอแวกันเก่ง น่ารักมาก
ชอบโมเมนท์ที่อยู่ด้วยกัน จะหวานอย่างเดียวก็ไม่ใช่
แต่รู้สึกอบอวลไปหมดเลย
55555 ทับทิมก็ยังคงเป็นหัวหน้าตัวจริง
-
หายไปนานเลยคับ :sad4:
-
...
-
...
-
สีน้ำยิ้มไว้นะ..เอาใจช่วย..ยยยย :hao5:
-
เห้อ :hao5:
-
:pig4: :pig4: :pig4:
-
:sad4: :o12:
-
รอตอนต่อไป ขอให้เปลี่ยนจากสีเทาเแฌนสีสดใสไวๆ
-
หวานๆอยู่ ดราม่าย่างกรายเข้ามาซะแล้ว
-
รวดเดียวจบ และจุกมากกกกก
-
ไม่เอาดราม่าได้ไหม :hao5:ไม่อยากเห็นครูน้ำผู้สดใสต้องเศร้าใจเลย :hao5:
ภาคินรีบเคลียร์ใจตนเองเร็วๆ เลย
วาร์ปไปสิ้นเดือนทีอยากอ่านต่อแล้วววว :katai1: :katai1:
-
...
-
...
-
:pighaun: :haun4:
-
เห็นชื่อตอนนี่หยิบทิชชู่รอแล้วนะ
ดีที่พออ่านจบแล้วไม่ต้องใช้ :กอด1:
-
เวลานาวาผ่านแล้วผ่านเลย
-
งื้อออออออเด็กชายภาคินรู้ว่าสีน้ำรู้สึกยังไง เลยเลือกที่จะอยู่กับสีน้ำ :hao7:
ใช่แล้วนาวา เวลาเปลี่ยนไปอะไรๆ ก็เปลี่ยนไปด้วย ภาคินก็เช่นกัน :hao3:
-
:pig4: :pig4: :pig4:
อ้าวววววว
ทำไมนาวาทำงี้หล่ะ?
แต่ก็นะ.....ตอนนี้คินเขามีที่พักพิงใหม่แล้วหล่ะ
-
:katai5: :katai5: :katai5:
-
ความรักของคู่นี้น่ารักดีค่ะ แต่ก็นะ ต้องมีเรื่องราวกันหน่อย
วันนี้ก็เหมือนสีน้ำคงได้ความชัดเจนขึ้นแล้วนะ
-
สีน้ำเจ๋งอะ ตอบกลับได้ดี คุมอารมณ์ความรู้สึกได้ดีมาก เป็นเราวิ่งหนีไปร้องไห้แล้ว
-
:pig4:
:3123:
-
ภาคินคงเป็นคนที่ฉลาดจริงๆ เพราะไม่หลงทาง :mew1:
-
:n1: :sad4:
-
กลับมาได้ไหม กลับมาหาฉัน
:mew2:
-
ลุ้นยันบรรทัดสุดท้าย :ling2:
-
...
-
...
-
...
-
:pig4: :pig4: :pig4:
:pig2: back
ความหลังครั้งที่เชียงใหม่ จะได้เปิดเผยสู่สาธารณชนแล้ว
ว่าแต่...อีกกี่เดือนหว่า จึงจะได้รู้ อิอิ
-
:o8: :-[ :impress2:
-
อ้อมกันไปมา
-
สีน้ำกับน้องคินมาแล้ว คิดถึงมาก
สีน้ำน่ารักที่สุดดดด :hao7:
-
:hao4: เชียงใหม่ อีกครั้ง ขอบคุณครับ
-
งื้อออ รีบมาต่ออีกน้าาา
-
มาให้หายคิดถึงแล้วววววววว :hao7:
อ่านจบนี่อยากวาปไปเดือนหน้าเลย o18 o18
จะได้รู้เรื่องราวของเชียงใหม่แล้ว :hao3: :hao3:
-
รอลุ้นเชียงใหม่เป็นสีอะไร :mew1:
-
นาวา=ตัวเร่งปฏิกิริยา
-
คิดถึง :sad4:
-
...
-
...
-
...
-
...
-
:pig4:
:3123:
-
หวาน...นนนนนน :กอด1:
-
เป็นการเฉลยที่แบบโรแมนติกจัง ฮือออออ
-
:pig4: :pig4: :pig4:
-
:o8: :-[
-
พรหมลิขิต :mew1:
-
เป็นตอนที่ดี ดีมากกกก ละมุมอบอุ่นหัวใจที่สุด :กอด1:
-
จะจบแล้ว วูบบบเลย คิดถึงทุกตัวละครเลยอะ :mew2:
-
ชอบมาก
-
รออออ
-
โรแมนติกจัง ล้ำลึกมาก อ่านแล้วรู้สึกอิ่ม รอเก็บเล่มนะคะ
-
ละมุนมากจ้าาาาาา ชอบบบบบอ่ะ :impress2: :impress2:
-
สองหนุ่มส่งความรู้สึกดี ๆ ให้กันผ่านโปสการ์ด โรแมนติกสุด ๆ
-
:z13:รอนะคับ
-
...
-
...
-
...
-
:-[ :o8: :impress2:
-
อบอุ่น..อ่อนหวาน..นนนนนน :กอด1:
-
เคลียยย
-
พอใกล้จะจบก็ใจหาย แต่อบอุ่น หวานมากๆ รักแกงค์นี้ทุกคนเลย :m1:
-
หวานไปกับความรักของคินกับสีน้ำ อบอุ่นไปกับคินและครอบครัว
-
พอใกล้จะจบก็ใจหวิวๆ ไม่อยากให้จบเลย :hao5:
รอลุ้นว่าคินจะเซอร์ไพรส์อะไร :hao3:
-
ชั้นน่ะรักแก๊งลูกเพื่อนแม่ :hao5:
-
รีบๆมาต่อนะครับ รักนิยายชุดนี้มาก :-[ :-[
-
...
-
....
-
...
-
สนุกมากทั้ง4ตอนเลยค่า ขอบคุณนะคะ :katai2-1:
-
ขอบคุณสำหรับความรักและมิตรภาพ
ขอบคุณแก๊งลูกเพื่อนแม่
มันดีมากๆ สนุกมากๆ ประทับใจค่ะ
สุดท้ายขอบคุณผู้เขียนมากๆค่ะ
:กอด1: :pig4: :pig4:
-
ขอบคุณครับ อ่านแล้วมีความสุข สุขใจ กับมิตรภาพและเรื่องราวความรักดีๆ ขอบคุณครับ
-
ขอบคุณที่มาสร้างความสุขให้เรานะครับ อ่านสนุกมาก ชอบทั้ง4เรื่องเลย มีครบทุกรส หวังว่าจะมีเรื่องต่อไปมาให้อ่านอีกนะครับ ขอบคุณมากๆๆๆๆครับ
-
ขอบคุณน้าาาา
-
ขอบคุณมากค่ะ มีความสุขทุกครั้งที่ได้ติดตามความรักและมิตรภาพของแก็งส์ลูกเพื่อนแม่ :mew1:
-
:pig4: :pig4: :pig4:
-
สนุกมากเลย กลับไปอ่านทุกเรื่องอีกรอบ ประทับใจกับมิตรภาพของแก๊งลูกเพื่อนแม่มากค่ะ
-
o13 o13 o13 o13 o13
ตามมา 4 เรื่อง ของแก็งค์ลูกเพื่อนแม่ อยากจะบอกว่า ชอบมากค่ะ จะติดตามต่อไป
-
ฟีลกุ้ดมากๆ เป็นซีรีย์ที่ดีกับใจฟุดๆ ขอบคุณนะคะ